장음표시 사용
241쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissERT II. Eir
Iationeat aversabantii defenderet; at Illyriciani nihil his moti statuerunt Synodum convocare ad examinandam Perigenis causam.
Id piaculum visum est Bonifacio qui propterea Graecia Episcopos grandi Epistola objurgavit, ne id facerent multis minis deterruit
quin etiam Imperatoris Honorii autoritatem interposuit ut a fratre
Theodosio rescriptum obtineret per quod Illyricum potestati Romani Pontificis subjicitur Verum ista lex non videtur robur habuisse, ni enim Codici Theodosiano si inserta, sed alia plane contraria data ab codem Theodosii anno i 3 qua Illyricum Dun- moris7 imos . A si ficos Canonis praerapit in cst a Metropolitanis de in causis dubiis referri jubet ad Sedem Constantinopolitanam uism si quid, inquit, dubietatis emersirit, id oporteat non ab que silentia viri reverendissimi scrofancti legis Antistitis urbis Const. ntinopolitanae. Itaque ii veracst lex illa quae tantum refertur in Concilio Romano sub Bonifacio II lata tantum est a Theodosio ut Honorio fratri id petenti in speciem satisfieret. At nec promulgata est, nec ullam vim habuit, in contraria plane lex obtinuit. Sed ut redeamus ad propositum , in hac Perigenis causa quaestio non erat de appellationibus, scd de ordinationibus Metropolitan rum Illyrici, quas Romani Pontifices ad se suumque Vicarium Thessalonicensem Antistitem pertinere contendebant. Verum id maxime observandum est Perigenem qui ad obtinendam Sedem otii thi autoritatem Romani Pontificis adhibuerat, paulo post jugum excussisse S se a Thessalonicensis Episcopi obedientia sit btraxiste, ut constat ex Epistolis Sixti qui post Caelestinum Bonifacii succeiasorem Pontifex fuit, quae omnia habentur in Concilio Romano anni si tom. 4. Con circa finem Sub codem Bonifacio I. Perr
vitis quidam Thessaliae Episcopus ab huius regionis Episcopis Ecclesia pulsus est ordinato in ejus locum Maximo Hujus causam Pontifex Rufo Thessalonicensi iudicandam committit, Episcopos illos qui istum expulerant a communione sua summovendos elle iudicat, ita ut, inquit Rufo, remedium colum interventionis tuae gratiam habere cog ossunt. Id eo consilio dictum a Bonifacio fuerat ut illi Rufi Thessalonicensis tribunal agnoscerent. At illi contra Constantinopolitanae Ecclesiae auxilium imploraverunt ut sibi libe tates suas conservaret, adeoque constanter pro illis dimicabant ut Rufus Theslatonicens paratus fuerit cis cedere S fecisset utique nisi Bonifacius eleganti Epistola ipsum confirmasset Verum omnes Theslatorum conatiis irritos cnecit Imperatoris Theodosii rescrip-
242쪽
ii DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
tlim ab Honorio in gratiam Bonifacit impetratum, quo ficti Romani Pontifices Bonifacio posteriores appellationum admittendarum de ordinationum Episcoporum Illyrici ac praecipue Metropolitanorum perficiendorum jus Vicario suo Thessalonicensi Episcopo
commisserunt. Verum ut monuimus nunquam id potuit obtinere,
quia scilicet hujus regionis Episcopi habcbant vicinum Constantinopolitanum magnae autoritatis Episcopum, quique studebat non miniis ac Romanus Dioecesim suam extendere. Ab isto vexati ad illum confugiebant. Hinc Sixtus Romanus scribit ad Proclum Constantvropolitanum ne Episcopos ad curam Thessalonicensis Uicarii sui pertinentes sine eius consensu admittat aequum esse dictitans. ut alter alterius honori debita reservent, utque Prochim ad id faciendum impelleret, monet se haud ita pridem Idduam Smyrnensem Episcopum a Proclo damnathun ad se confugientem non suscepisse : Habes, inquit , recentissimum nuper habi aerionis exemplum fratris nostri Idduae, circa quem tua fraternitatis decrevimus iudicium custodiri , cognitioni tuae faccre nolentes injuriam. Ex lais constat Sixtum non sibi tribuisse jus appellationum extra Patriarchatus sui
limites. Sed hoc postulasse, ut quemadmodum ille Episcopos ad se
ex alterius Patriarchatu confugientes non recipiebat, ita Constantinopolitanus Episcopos Ηγrici S Graeciae quos ad suam pertinere arbitrabatur, minime inscipereti Nihilominus tamen Constantinopolitanus Antistes a proposito
non destitit,i Illyricum saltem Orientale suae D mcesi vindicavit, 5 ipse Thessalonicensis Episcopus multum remisit de sua in Sedem Apostolicam observantia, ut constat ex Epistolia Hormis dae 3 11. 73. nec non Martini I. Epist. 2. Itaque haec contentio sub Justiniano maxim recruduit, nam ille legem Theodosii, qua Ili, rici causas disticiliores ad Constantinopolitanum Episcopum rcferri jubet novellis suis i. Wr3i renovavit. Cumque Stephanus Larissae
Episcopus ab Epiphani Constantinopolitano dejectus foret, ad Romanum Pontificem provocavit, utque provocationem suam firmiorem redderet, protulit Epistolas Pontificum Romanorum, quibus ostendere conatus cstruoris in Ecclesiam specialiter sibi curam Illyrici vindicasi e , quid circa hunc a Bonifacio gestum fuerit certo sciri non potest cum non extent caetera hujus Concilii acta. At ex
Epistola . Agapeti colligimus cum non fuisse restitutum, sed Achillem in eius locum ordinatum non obstante judicio S patrocinio edis Apostolicae. Unde, inquit Agapetus G de Stiphani per
243쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERT H. yysnasmu causa non credatis alicujus nos stadio defensonis meo quod autem clementia vestra fratris, Coepi vi nostri Epiphani di ata sevcusare personam, quid inpradim Achillis consecratione vcstra potitis Iusso quam illius ordinat o meruisset credimus quod cognoveri Iure culpatam, quod tam piissimo, clementissimo Prancipi beati quoque Petri privilegia defessint non vel opportune climportune fura Frit, quid in hac parre Sedis Apostolicae reverentiae
Ex eadem Epistola discimus, primo Iustinianum obtulisse Agapeto ut causa ista judicaretur ab eius Legatis. Secundo eundem Agapeto imperasse, ut interim Achilli communionem redderet quod ab ipso haud aeque factum est. Tertio Justinianum postulas1 ab Agapeto ut vices suas non amplius Thessalonicensi, scd Justinianeae civitati largiretur, ut hoc pacto Sed is hujus Episcopus majorem haberet autoritatem. Haec est ratio propter quam Iustinianus Agapetum delinire studebat udicium causae Stephani ac Achil lis per Legatos ejus fieri consentiebat, quid autem exinde sit ges tum in causa Stephani ignoratur. Post haec tempora hinc S inde certatum a Romano, Constantinopolitano Antistite ad cujus Dioecesim Illyricum adiungere, tur,donec Imperator Leo Isaurus omnem illum tractum in odium Romani Pontificis Constantinopolitano Episcopo fudicavit.
De caus Eut chis. ira Leonem appellationum ex Occidente non solum , sed
ex Oriente jus habuisse contendunt, solent Eutychis Theo, Horici ac Flaviani causas in medium proferre. Si noulae igitur nobis in iis quae spectant ad propositum excutiendae sunt. Eutyches Archimandrita damnatus a Flaviano in Synodo Constantinopolitana quasi cum Apollinari sentiens,ut latam in se dam nationis sententiam quoquo modo evitaret appellavit ad Concilium Romani, Alexandrini, Hierosolymitam, ThessalonicensisIpiscopi. Id constat primo ex ipso Eutyche qui in latrocinio Ephesino, cuius acta referuntur in Concilio Calcedonensi tom. Conc. . col. 41. dixit se damnatum a Flaviano cum provocaret ad Concilium S Episcopos. Nusium, inquit, verbum ficiente Flaviano de appellatione mea ad c am sanctitatem sed scut poti tum halin omnia de de solus ageret nihil me ae sariritatis de
244쪽
11 DE ANTIQM ECCLESIAE DISCIPLINA
tuis equitate judicii reservare condemnavit me, ab Ecclesia ut putabat ab cidit, sacerdotio ut putabat privavit sedis ps appe
Diionem in me prolatam legi ubcbar sententiam ianathematizabat me eos qui conveniebant ad me non expicIans vestrae sanctitatis
judicium sed or sub cribere dictatam adversum es nuntiam composielat, cum magis oportuerit omnibus Pontisicibus cribere quos appelLiveram. Deinde idem ait Constantinus Monachus Euty qais defcnsor ac Legatus in Synodo Constantinopolitana ibidem col. 24 . Eutyches inquit, dum legeretur damnatio appetiavit sanctum Concilium mas i Episivi ramanti Alexa ndrini O Hieroselymitani alonicensis haec in non siunt insina. Licet autem crum esset cuni appellaile, falsum tamen crat cum praesente Concilio id hecille. Nam Patricius Florentiis qui Imperatoris ultu adfuerat Synodo, allicrxem se tabuisse respondit Turba facta, inquit , dissoluro conventu Eutychis dixit ad mestenter, appes adRomanum C AEDptium crueier folymitanam Concilium. Et ego arbitratus indecens esse lati re stefas simum is verendssimum Archiepisivum lamianum a cedens dixi ei. Hinc factum ut Episcopi qui huic Concilio interfueratarconstanter professi sint se Eutychem appellantem minime audi- viile Nihil, inquit ulianus Coensis, ab Eutyche Monacho audivi in confessu& Seleuciis Amasenus, Dum esset Coacilium si inquisitio
permeniret, nihil tale cognovimus Hesum ab An himandrita ut=che reliqui omnes piscopi coAsirmarunt cir nos eadem con temur. Ipse etiam
Flavianus in Epistola ad Leonem prima Eutychom mcndacii arguit, quod diceret se tempore judicii libellos apprilationis dedita Ie , ncc tamen diffitetur idem quin post ludicium Eutyche dixerit se appellasse, non audivi, inquit, ab illo icta vix mdin se/ r.simo glorios sona ex Con ut o Patricio a conrint me in superiora δε- mus post soluetam Synodum. Ex his primo loco constat Eutychem non appellasse ad solum
Romanum Pontificem, sed ad Concilium tum Romani tum Alexandrini tam Hierosolymitani. Secundo, appellationem istam Eu- chis verbis tantum ornassam fuisse in secreto, non autem publiceti scriptis secundum formam iudiciorum. In praedici porro a pellatione Eutyches Antiochemina Patriarcham Domnum omisit, non quod sententiae in Eutychom latae subscripsisset ut falso arbitratus est Petrus de Marca, nondum enim pervcnrrat ad Domnum huius sententiae notitia, cum haec Florciatio in aurem dixit Eutyches. Sed quia Eutychas haeresim primus oppugnaverat Dom-
245쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Di HERT II ris
nus datis ad Imperatorem advorsus cum Synodicis litteris quas refert Facundus lib. . cap. Adde quod vetus crat Alexandrinae Ecclesiae, cujus patrocinio gloriabatur Eutyche cum Antiochena dissensio , ea ferme de re quae tum inter titychem S Flavia num agebatur, sed his missis videamus quae deinceps secuta fue
Eutyches videns nullam appellationis suae rationem habitam fuistse, libellum querimoniae misit ad Leonem , in quo usus es se a
cusint Eus bio immerito communione privatum, maxime cum se vocatum adfuis testetur, nec suam praestitiam denegas adeo ut in ipso judicio lisellum appellationis ora se asserat obtulisse,nec tamen fuisse Asceptum, qua ratione compulsus sit ut conuisatorios libellos in Constantinopotitana
Hoc libelloquerimoniae accepto sanctiis Leo ad Flavianum scripsit Epist. Lo S ii ad Theodosium, quibus queritur Flavianum nihil ad se retulisse de judicio in Eutychem lato, nec ullam appellationis ejus rationem habitam,petitque ut de criminibus Eutychi ob ectis instruatur ut possit de cognitis ludicare. Hinc pateticonem conatum cia se causam Eutychis ad se trahere, at Flavianum propterea suspendisse effectum judicii in Eutychem filsum omnino est. Quid igitur egerit videamus rescripsit ille Leoni Eutychem Valentini S Apollinaris errorem renovantem ab ipso fuisse damnatum&ipsa in istum acta transmisit. Sed quo consilio num ut S. Leo causam ejus re tractaret audiamus ipsum, ut, inquit, sanctitas vestra hoc coinoscens quod circa illum actum est omnibu ae Oscopis fb beatitudine vestia degentibus manifestare dignetur imus impietarem, ne nescientes abigui quid ille sic quasi ad orthodoxum vel per litteras vel per aliquam
conjunctionem loquantur. Itaque non refert istam causam ad Leonem Flavianus ut cana ille retractaret aut confirmaret. Sed tantii in ut Episcopis Occidentalibus sentcntiam in cum latam gnificaret, ne illi imprudentes cum Eutyche communicarent. Supponit ergo sententiam in eum latam decretoriam fuisset ejus vi Eutychem ab omnibus communione privandum csse. Haec Epistola Flaviani scri ta est cum ad Leonem Concilii Constantinopolitani acta direxit e prima osse videtur. In altera Epistola Flaviani ad Leonem quae posterius est scripta, si tamen cnuina sit, lue enim latili tantum cxtara ostendetur a nobis alibi non carere ι ε α aut saltem inter polationis suspicione, verum dato quod sit genuina in ea queritui Flavianus Eutychem, ,ssum justam C Canonicam damnationem cum
246쪽
2: DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
ribuis et secundis silvare priora or perparmientiam multasque chrymas placire. Non silis hoc non fecisse sed etiam ρε omnia turbare Ecclisiam reuerasse propos tiones suriarum publice ponens j er h.ec preces
rex piissim o Christi amantissimo Imperatori es ea rim arrogantia se petui nita tenui. Addit ex litteris Leonis sibi a Pansophi redditis intellexisse se Eutychem libellos direxis Leoni plenos omnis iacis atque Olliditate dicentem iudicii tempore Bbesios e dedisse appe lationis , de Flaviano de Concilio, quod nunquam ab eod m, inquit factam est, sideri. - in hac pane mentitus est tanquam per faliaciam
mendacii si brepere si sanctis et re bis auribus putans. D inde Pontificem hortatur ut communem hanc causam protriam sibi faciat non rem ad se trah ndo, sed suum addendo su Drragium Orientalium votis, ut sic Imperator, qui de Synodo con-
reganda cogitabata videbatur in Eutychem propensus iudicium laviani ratum haberet. Confrerre, inquit, S pitisunt, Christo deditissimi nostri Imperatoris sidem, clausi enim eget solummodo et siro solatio atque jnsione qua di beatis consis siu proprio ad tranquiliitatemor pacem cunctu perducere. Sic ennis haeres Arrexit or turbae quae propter eum s cyaeiunt, facimme desue ventur Deo cooperante per c f/His sacratissma munis,remoetebitur utcm se Concilium quod feri divul- tu quatenus m quaquam ubique sancIssimae turbentur Eccho. Postulat ergo tantum Flavianus ut observat Ouencilius, Leonis solitium, non judicium, des nysonim, non consi matιonem , scripta propria non 'nodalia Decreti. Imo nilii aliud postulat nisi ut Pontifex addens suum suffragium sententiae in Eutychem lata Si de illa rescribens ad Imperatorem ipsum confirmet, di ab universalis Synodi convoc tione qtiae tum perichilosa S inutilis videbatur, abstaneat. Acceptis Flaviani litteris sanctus Leo idem primum cum eo sensit rem de qua agebatur Synodali non gere tractatu Verum post 1 Synodum fore haud inutilem arbitratus. Ad Imperatorem de ea in 1 talia convocanda scripsit; sed antequam ius sitterae redderentur Theodosio, iam tum iste Synodum indixerat, namque Leonis litte-M data sunt primo calendas Iunias patet autem ex seisione On-
cibi triginta Episcoporum s. Idus Aprilis habita indiciam Maa tum
fuisse Synodum, sic enim in ca loquiitu Meliphtongus Postulamuiuus Theodosii referri clementiae praecipue quia universatim I dum praecepit forium ibidem Eusebius Dorylacti, Conjur vos , in- it perfnct..m ct consubstantialem Trinitatem sturo Concilio mu- versati secundam Maactionem Christi amicorum principum M negotium
247쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DinERT H. PrEx his lux huc usque diximus conita primo, Leonem non sibi si psiis iupremum judicium causa: ERtychis, sed tantum sustrasium suum addidisse iudicio Flaviani. Secundo , cum nunquam existimasse inutilem Synodum ob autoritatem suae edis. Sed quia inquit Epist. 33 ad Theodosium , non talis quaestio orta est de qua ursissit aut di beat dubitari. Tertio , illum ipsum postea post dictam ea
de re sententiam , Concilium tamen postulastc. Quarto, Imperatorem non existimasse causam Eutychis a solo Leone retractari debere, quandoquidem antequam ejus sententiam resciret Synodum
indixit. Quinto , Eud chem non appellasse ad blum Romanum. Pontificem, nec ci soli appellationem suam detulisse, cum codem ipso tempore quo questus cst apud cum de Flaviani sententia, ad
Dioscorum etiam scri perit S ab Imperatore obtinuerit ut Synodus in Oriente congregaretur. Ex his etiam patet Lupum Christianum gra viter errare cum ait, Eui3chem, an saιioncm , quam ad tres Patriarahas induxerat, intro 'duxisse coram solo Lipa Leones nec eum tunc postulasse generalem Synodum sed cum omnibus suae .gpestatimis fotionibus processisse ad filum
Flic, inquam, non uno modo hallucinam Lupus. Prim enim ausum est Eutychom introduxisse sitam appellationem coram Leone; nec enim apud cum causam appellationis egit, sed tantum belli querimoniae ad eum misit. Secund5, muliis miniis verum est eum cum omnibus processisse ad solum Papam; nec cui in Romam venit ut ibi judicaretur, nec Flavianum ad causam illic dicendam citavit, nec causam suam solius Romani Pontificis submisit judici, sed tantum ad eum de iniuriis quas a Fllaviano sibi illatas putabat, scri sit. Tertib codem ipso tempore quo scribebat ad Leonem, ab Imperator Synodum postulavit, iique indiceretur perfecit. Colligiatur ex dictis, S connrmatur ex Liberato Diacono in Breviario Eu9ches , inquit petit Dioscorum Alexandrinum Dissopum, ut quaerat quae de isto acta seunt, causam examinaret corceret apud Primipem universatim S Aodum eri , ut prolaretur locist examinaretur9 Iudicium Flaυiari s sirit si ero Dioscorus Theodosio Imperatori , quia aliam feri Synodum generalem oporteret. Itaque dici potius deberet Eutychem appellationem suam apud Alexandrinum , quam apud Romanum Episcopum persecutum este. Revera autem appellatio facta erat ad Concilium S de illa Concilium judicavit. Sed quoniam contra
leges Ecclesiasticas Synodus Ephesina judicium tulerat, Synodum
248쪽
iis DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Chalcedonensem congrcgari oportuit , quae ex aequitate judicium tulit, Ilaviani sententiam confirmavit, ac Leonis Epistolam pro- Adversus haec opponit Davidius S. Leonem judicium tulisse de Eutyche, Nessententiam in cum latam confirmasse, ut Synodi Chalcedonensis Patres testantur, ita scribentes ad Leonem , ut him pro impietate damnatum suae tyrannidis decretis innoxium statuit, se dignitatem quae vestra sanctitate ablata fuerat, isti restituit. Alloquuntur hic illi Leonem a quo proinde dicendum est Eutychom fuisse deiectum. Respondeo dubium non esse qui S. Leo sustiagio suo Eutychem damnaverit, I pedibus ierit in sententiam Flaviam de deiectione Eutychis. Hinc Concilii Chalcedonensis Patres dicunt ablatam a Leone Eutychi dignitatem , quia probavit iudicium Synodi Constantinopolitanae contra Eu'chem latum. Caetera tum Davidit, tum Christiam Lupi argumenta sigillatim excutere non libet, cum illorum fundamenta abunde diruta sint.
De causastitiam. VI avianus ille a quo damnatum Eutychem diximus in Synodo
Ephesina, quae latrocinium dicitur ob violentiam Dioscor Ze,rum Eutychi hjuste damnatus, ubi sciitentiam in se a Dioscoro
pronuntiatam audivit haec ait quae xtant tona. q. Onc. col. os. 1; τουμί σε hoc cst , recuso te Hilarius Romanae Ecclesiae Diaconus dixit, κοντ αδει, τὰ , contradicitur. Sunt qui legunt roremsi te , anesio a te, sed hi verba graeca m alienum sciasum traducunt. Unum tamen habent quod opponant, nempe recusationem
iudicii fieri debere ante iudicium , appellationem uicinio audicium. Quod quidem verum cst, ut obscrvat Quencilius cum legitimus judex merito in si icionem et emi, vel ab incompetente Iudicium adornatum at nihil tale in Ephesu Concilio reperias , initio enim Synodus legitime conmgata jussu Principis assensiuque Pontificis recusiri non poterat Rcstat initur ut tunc primum potuerint recusam Dioscorus ejusque Synodus , quando ille sibi omnia vindicans, nocentem Flavianum nullius criminis aut erroris convictum damnare aggrcssus est i ac proinde Flavianus potuit tum temporis judicnim ius recusare. Verum hujus Synodi Episcopi nulla recusationis istuas, nulla intercessionis Legatorum Leonis ratione habita, Flavianum
249쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. Diss. Π. 19
Is autem cum nihil reliquum sibi videret, libellum Legatis Leonis dedit appellationis, ut testtatur ipse Leo. Hac de re conveniunt omnes, sed quaeritur ad quem Iudicem haec appellatio interposita
Bellarminus, Davidius Christianus Lupus S alii, contendunt eam csse interpositam ad ipsum Leonem. Verum hos suo silentio satis revincit sanctus Leo; nam licet ille fuerit autoritatis suae commendandae studiosus, licet non semel dicat appellationem interpositam, nunquam dicit eam ad se interpositam Nec ipse eam admitti, aut ejus judicanda potestatem sibi arrogavit quin imo neccssitatem Synodi generalis convocandae deduxit ex appellatione Flaviani, sic ex Epistola 39 ut qui nostri, in Fit, deliter reclamarunt , crisi embissum appellationis Flavianus dedit generalem Synodum jubeatis intra
Daliam celobrari .... convenien tibus utique omnIalium Provinciarum
Episcopis i Et Epistola o. Omnes, inclini Leo, partium nos arum Eccle-sae , omnes mansuetudini ucsrae cum gemitibus acrymissupplicant Sacerdotes , ut quia se nostri fideliter reaamarunt, orc ut supra. Quid necelle fuillet Synodum petere ob appellationem Flaviani, siquidem illa non ad Synodum, sed ad Leonem interposita fuisset. Opponit primo Christianus Lupus haec Leonis verba quam autem post appellationem interpositam necessario id postuletur Canonum Nicaeae habitorum testantur Decreta. Intelligens his verbis Sardicenses Caanones, quorum unum subnectit Epistolae suae; sed, inquit Christianus Lupus, Canones Sardicenses stabiliunt appellationes ad Roma.
Respondeo sententiam Lupi his verbis jugulari, necnon probari Canones Sardicenses perperam ab ipso intelligi. Eid enim ex hiseoncludit Leo sibi soli potestatem esse retractandi Romae iudicii nil minus, unum hoc infert post appellationem Flaviani convocandam esse Synodum. At, inquies , in anombus Sardicensibus nullius appellationis fit mentio praeterquam ad Romanum Pontificem ergb S. Leo set fit Flavianum ad se appellasse.
Respondeo Leonem non adducere Sardicenses Canones, ut probet appellationem Flaviani legitimam esse, sed ut ostendat post apta pellationem ejus necessariam si e Synodum. Hoc autem optime ex Sardicensibus Canonibus colligitur, qui jubent in casu appellati
nis fieri novam Synodum S iterari judicium. Hac tantum de causa Sardicenses Canones allegat. Hinc in eo Canone qui Graece r
250쪽
L, DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
fertur in hujus Epistola, quique videtur esse quartus Sardi consis, non fit mentio Romani Episcopi , sed tantum novi iudicii redint grandi, cum Episcopus depositus fuerit contestatus se inique judicatum esse. Quod argumento cst Leon m Canonzm hunc coetaniatum consilio laudasse, ut ex eo inferret Synodum esse congrcgandam , non ut probaret appellationem Flaviani ad se factam secundum formam Sardicensibus Canonibus praescriptam esse judican
Urget idem Lupus Ex Epistolis i. a. s. ejusdem Leonis,
colligitur Leonem irritum habuisse latrocinii Ephelini Decretum, &Flavianum semper pro Episcopo habuisses unde haec concludit. mittit, inquit, Flaviam ancyationem , ipsum nusit Episcopatu , , mat in Episcopali ad omnes Ecclesias communione , Ius appessitoni dat ictum sesensimum. Respondeo Leonem merito judicium latrocinii Ephesin irritiim habuisse, quippe quod per vim latum fuerat in innocentem Flavianum; at non proptorea concludi posse appellationem a Flaviano ad Leonem interpositam nec enim ullum speciale judicium tulit, sed quandoquidem ea quae gesta fuerant, per vim,vi contra jus , Diaque gesta esse intelligebat, poposcit a Theodosio Epistola o ut
omnia in eo statu csse juberet, in quo fuerant ante omne Iudicium,
donee sor ex toto orte Sacerdotum numcrus convocantur, quoniam,
ut inquit Epistola s. ea quae in Oheso contra jusulam vel Canonum disiciplinam per unius hominis impudentiam Psa erant, nun Catholicas dei ratio rata esse permitteret. Nec causam Flaviani ventilavit, aut revestivit cum Episcopatu, a quo cum non excidiis certum fuerat, quia judicium crat per vim latum, nulla ratione recusationis Flaviani aut intercessionis Legatorum habita. Hinc nullum dubium esse poterat, quin Flavianus ab omnibus Episcopis esset suscipiendus in communioncm S qui judicium in illum latum non modo sucrendendum esset; sed etiam pro nullo atque irrito habendum. Hinc HilariusDiaconus in Epistola ad Gallam Placidiam ait, non modo Papam, sed, omne occidentale Concilium reprobavisse, omnia quae
in Epheso contra Canones se per odia saecularia a Dioscoro pscopo ge fuerant, o nulla ratione in Occidentis partibus susicipi posse qua perpo tentiam praedicti Dioscori non sine sone dei, O praejudicio sa/cItφι- mi viri, innoxiique commissa snt. Non rcscidit itaque Leo judicium
Ephesin i trocinii, sed reprobavit ut irritum B contra Canones gestum.