장음표시 사용
261쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissERT II. 13Iin Concilii Dios politano, Carilaaginensi d Mileuitano proscripti. Priscillanistarum foeditas a Gallisti HispMais expulsa Semipelagiani in Concilio Arausicano damnati Felici 5 Eli pandi dogma in Synodo Francofordiensi re cchum, cc. Finis enim nullus esset si
cuncta vellem numerare damnatarum a Synodis Provinciarum
torrescon cxempla,S quidem inconsulto Romano Pontifice. Non distiteor tamen quin aliquando de illarum damnatione relatum fuerit ad Romanum Episcopii . crum illud privilegium quod
prae coeteris Romano competebat Episcopo, ad caeteros etiam magnarum Sedium Episcopos pertinebat, ad quos judicia Synodorum
paulo majoris momenticio rebantur, non quidem Ut retractarentur, sed ut unanimi consensu confirimarenturis haeretici reiicerentur
ab omnibus. Sic Synodus Antiochen ad Romanum, Alexandri num S alios Praesules retulit de damnatione Pauli Samosateni: sic Alexander Alexandrinus de damnatione Arii certiores fecit Epis copos quamplurimos Orientis, de imprimis Constantinopolitanum Antistitem alii quamplurimi idem saepe feceriant. Verum ubi res videbatur ste minoris nomenti, ut Eustathii damnatio aut quando quis ob errorem sim unanimi consensu pro- eriptum damnabatur ut in Eutychis negotio, tunc vel ejusdem tantum Provinciae Episcopi vel illem viciniores admonebantur. Non tamen nego quin relationes hujusmodi a po saepius ad Romanam Sedem factae fuerint duabus de causis. Prima ob ejus Priniatum. Secunda quia una Ecclesia Romana ab Orientalibus admonebatur vice omnium Occidentalium ac praecipue Italorum S Gallorum, ut per cam quid in Oriente gestum foret isti cognoscerent Ucrum
praecipua relationum istarum necessitas oritur ex unitate fidei, quae debet esse inter omnes Ecclesias codem communionis vinculo
Idcirco cum aliquis damnatur ob fidem, de causa communi agitur.Nam simul cum eo damnantur quicunque cum illo sentiunt: llinc factum ut ita damnati confugere possent ad Ecclesias secum sentientes si quas reperirent, utque illa vicissim Ecclesia possent istos tuerim illos a quibus lata cst sententia a communione sua remo vere, quia communio cis non debet inter eos qui diversam fidem habent. Hinc oritur inter Ecclesias scitisma, ad quod tollendiunnullum ecticacius videtur osse remedium quam Concilii universalis convocatiocin quo inter dissidentes Ecclesias judicium fertur. Id cernere est in causa Atii de aliis fere omnibus quae Ecclesiam ma-
262쪽
13 DE ANTH UA ECCLESIAE DIsCIPLINA
gnis motibus turbarunt. Sed ut rem in pauca conferam constat ex dictis Romanum Pontificem non posse ad se trahere cognitio nem primam causarum fidei, nec eam per appellationem ad ipsum devolvi, tanquam ad supremum judicem sed tantum ei licere doctrinam illam quam veram ste putat defendere, dc diversa sci tientes a communione sua removere, ac demum Concilium tiam postulare aut convocare ad disceptandam controversiam deside. At, inquit arca, cum Romanus Episcopus primam edom obtineat, elus debet prima cile sententia, ut loquitur facundus Hermianensis, coque jure usus cst Papa Caelestinus adversus Nesto
Respondeo primam ac praecipuam csse debere Romani Ponticis sententiam, hoc cst judicium ejus maximi fieria pluris aestimari quam caeterorum. Idque ut recte observat Petrus de arca, quia primam sedem tonet; at inde velle inferre ipsum primam ratione temporis debere ferre sententiam non miniis absurdum est ac si quis ex eo quod Praeses supremi Senatus primum inter judices locum obtinet, vellet concludere primam in reos ab ipse ferri sententiam debere tiam ante iudices inferiores . . Exemplum porro Nestorii opinionem arca non confirmat nec enim Caelestinus ad se traxit primam cognitionem caulae Nostorii, sed ipse Nestorius, Cyrillus causam hanc ad Caelestinum detulerunt:
is autem una cum Synodo Romae celebrata cum c quaternionibus
Nestorii ad se missis intellexisset illum ab Alexindrinae S Romana inibi universalis Eecletiae fide dissentires, scripsit tum ad Cyrillum Alexandrinum, tum ad Joannem Antiochcnum cum ni re dccem dic ab eius decreti notitia numerandos CVocaret errorem,S profiteretur se idem sentire cum Romana, Alexandrina S uni
vel sali Ecclesia, ab universalis Ecclesia communione c)iciendum esse. Caelestini sententiam secutus est Cyrillus cum suis Alexandrinis S Nestoritim a communione sua semovit. At Ioannes de alii Orientales ipsum defenderunt. Hinc natum dissidituri ad quod componendum Synodus Ephesina convocata est qua Nestorium deposuit. Nam ille huc usque sedem retinuerat Ex his discimus Romanum Pontificem non ad se traxisse primam cognitionem causae Nestorii, sed hanc illi ultro clatam, nec eam supremo iudicio ab illo definitam , sed tantum Nestorium quoniam a fide Ecclesiae suae, necnon Alexandrinae ac ut putabat univcrsalis Ecclesiae aliena ccbat
263쪽
docebat declarasse excommunicandvim quod pthim praestiterant ante Caelininum Archimandi ita Constantinopolitani de alii multi etiam Laiclinii ab ejus communione ante Caelestini sententiam reces erant. Verum tandem c diverticulo redeamus in viam : post Acacii damnationem per aliquot annos Ecclesiae orientales a Romanae communione separatae sunt, donec Iustinus Imperator annosio pro bono pacis jussit ut Episcopi Orientis libellum ab Hormisda con fectum probarent, A ca lege pax inter Ecclesias sancita est. Uerum hanc turbaverunt nonnulli motus ab Accphalis qui Eutychianorum crant reliquiae concitati. Inter hos insignis erat Anthimu Trapezuntius qui propria sede relicta Constantinopolitanam contra Canones invasit, utque se fidem sanam tenere persuaderet Imperatori rationem ejus quaerenti generatim respondit se facturum qu e- cumque m. rae edis Apsob Anti pes ubcret, ad Patriarchas scripsit se secuturum per omnia Sedem Apostolicam cita cum causim suam Romani Episcopi judicio, Anthimus ultro subjeciiset, venit Constantinopolim Agapetus apud quem Monaesi accusarunt Anthimum cujus ordinationem vitiosam esse cerriens Agapetus, statim eum Constantinopolitana sede ejecit suffragat te S adjuvante Imperatore S in ejus locum ordinavit Mennam. Illa autem ordinatio non magis ostendit jus fuisse Romanis Pont
seibus ordinandi aut dejiciendi Constantinopolitani Episcopi quam
ordinatio Chrysostonii a Theophilo S Anatolii a Dioscoro probet jus esse Alexandrino ordinana Constantinopolitani Episcopi aut similiter ordinatio Maximi ab Anatolio, A calendionis ab Acacio probet jus esse Constantinopolitano ordinandi Antiocheni,haec enim
sunt extra ordinem gesta ab Agapeto ad preces Orientalium Uertim adversarii Anthim non contenti illum de Sede Constantinopolitana deturbasse ibellos accusationum obtrulerunt ut non modo e Sede Constantinopolitana sed Sese Trapezuntina ac omni honore Episcopali, imo SI communione privaretur. Huic licet judicium fugienti 5 in errore permanenti poenitentiae tempus dedit Agapetus
qui paulo post e vivis abiit. Post ejus mortem Synodus Constantinopolitana cui praefuit Mennas definitivam in Anthimum sententiam tulit in cadem Synodo Severus, Petrus S Zoaras damnati
sunt, iudiciumque istius Synodi in alia Synodo Hierosolymitana
ab Episcopis Orientis probatum. Haec omnia gesta sunt post mortem Agapcti, cum nullus csset Romanus Pontifex electus. Ex iis
Perspicere est, primo Agapctum causam Anuuini judicasse ut udis
264쪽
,3 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
cem ab ipso reo cicctum S postulatum Secmado, A rapetum omnia haec egisse cx Imperatoris mandato, consensu Orientalium. Tertio detinitivam in Anthimum sententiam prolatam fuisse non
ab ipso Agapeto, sed a Menna de Synodo Orientali vacante Sede
Apostolica. Quarto in Severiura Petrum S talios calid is sentcntiam esse latam quae res ostendit falli arcam, cum ait causas fidei sine Pontificis Romani autoritate judicari non posse. Quantum autem ab ista opinione alieni fuerint Oiientales manifeste docet Constantinopolitana secunda Synodus. Qitae non modo absente, sed S reclamante ac renuente,imba contrarium decernente Pontifice Vigilio tria capitula damnavit. Post haeae Monothelitarum dogma cinctiit hoc primum Sophronius Hierosolymitanus in Concilio damnavit, tantumque abfuit ut Honorius Romanus Pontifex primus in haereticos insurgeret quine contra illorum ad minimum Patronus extitit. In Occidentemper Pyrrhum qui illuc relegatus fuerat doctrina Monothclitarum distemmata quae res Theodorum ac postea Martinum Romanum Episcopum ad extinguendam illam haeresim excitavit. Hic non solus, sed in Concilio plurimorum Episcoporum causam univcrsam discussit S monothelitarum dogma reprobavit causa tamen non est finita ante judicium Synodi universalis Constantinopolitariae ubi omnia de integro tractata sunt. Denique gnatius Patriarcha Constantinopolitanus a Photio ejectius: in Synodo damnatus non provocavit ad Pontificem Romanum, sed ipse Photius ut firmius haberetur judicium in Ignatium latum Synodum malorem celebravit obtinuitque Legatos a Nicola primo Pontifice Romano qui damnationi Ignati consenserunt. Hunc illorum consensum rescidit postea Nicolaus 5 Photium communione sua ejecit.Termansit tamet ille in throno donec Basilius Imperator post mortem Michaelis Ignatium revocavit qui Romani Episcopi judicio non contentus, petiit ab Imperatore
ut Sunodum cocumenicam convocaret. Ex his ut puto demonstratur Graecos usque ad Photii tempora res Ecclesiasticas in Synodis suis tractasse, nec supremum habuisse Romani Pontificis ussicium etiam in rebus fidei. Qu9d autem attinet ad judicia in Episcopos aut Clericos in his
partious speciatim lata paucorum nunc memoria superest. Verumilitelligere datur illa omnia finita prorsus S terminata sit: si in Graecia nec datum appellationi locum, x eo quod neminem fere
265쪽
video qui per haec tempora deiectus in Synodis Graecorum ad Rota manum Pontificem provocariti ab eo fuerit restitutus, quamvis haud dubium sit quin plurimi fuerint ibi vel ab Episcopis vel a Synodis deiecti. Dicendum cst igitur apud Graecos nulli appellationi ad Romanum Episcopum locum fuisse.
Nonnum judiciorum cilesiasticorae in Occidente exempla
recentiora cursim perstringuntur. AT in Occidente post quintum Ecclesiae saeculum appellationum
ad Romanum Pontificem usus in causis Episcoporum invaluita nonnulla tamen extant exempla appellationum ejusmodi vel rejectarum vel certe non mula in pretio habitarum. Sic Paulus Archie
piscopus Cretae oannem Episcopum appensem a suo ad Romani Episcopi judicium provocantem dimittere noluit, I appellationem jus inconvenientem esse judicavit docet id Epistola Vitaliani Romani Episcopi ad hunc Paulum, in qua reprehendit eum .quod, n solum noluisset absolvere hoc est mittere Joannem Lappensem ad Principis Apostolorum limina, sed quod magis ci id quaerenti respondisset quia non competenter quaeris. In Gallia saepe saepius appellationes ad Romanum Pontificem non maῆni habitae sunt sic onmmeliosus Reiensis a Caestrio re latensi damnatus cum provocasset ad Pontificem appell.itione pendenteEpiscopatu spoliatus, damnationis sententia cxccutioni mandatari quod quidem Agapetus indigne tulit putavitque per istud praejudicium inferri appellationi, quia, inquit, si in executioncm mittitu prima sintentia secundi non habet cognitio quod requirat. In Concilio Lugdunensi anni 167. Salonius Ebredunensis A ri gittarius apincens dejecti Regem adiecimii ab eo licentiam impetrarunt eundi ad urbem Romam illuc a judicio Episcoporum
provocantes. Verum hanc appellationem parvi facientes Callicani nullos Romam miserunt qui reos accusarent aut convincerent,
cum igitur damnati dixissent se injuste dry ctos a Joanne III litteras obtinent ad R 'g'm in quibus eos locis suis restitui jubebat inuo Rex, inquit Gregorius, sine mora c., statis ρrins illis et e bumultis imple t. At Gallicani Episcopi non eodem modo judicium
266쪽
i; DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Romani Episcopi reveriti sunt, quin imo Victorem Episcopum illorum prius accusatorem a communione suspenderunt, quod cum eis ingratiam de communionem rediisset, illi tamen Sedem suam retinuerim autoritate irati regis qui facilior crat, donec incongregata apud Cabillonum Synodo iterata est illa accusatio, ob jecta illis vetera crimina, non soliis de adulteriis, verum etiam.
de homicidiis accusati sunt, sed haec per poenitentiam purgari posse censentes Episcopi, illud es additum quod essent rei majestatis patriae proditores, qua de causa ab Episcopatu discincti in asilicam sancti Ma celti se cui odia detruduntur, ex qua per fugam elapsi discesserunt Ier diet ersa vagantes, donec in civitatibus eorum alii fabrogati
Eodem saeculo Promotus Presbytera PraeteXtatus Rothom agensis in Synodo Parisiensi, Eodius Metensis a Rhemensi, Desiidcrius Viennensis in Cabilonensi etiam inconsulto Romano Episcopora jecti ad eum minime provocaverunt, statimque Synodorum ei tentia in eos xecutioni mandata, quod argumento est nondum solemnem fuisse Gallonii morem appellandi ad Romanum Pon.
Saeculo item non nonnulla occurrunt appellationum neglectariam mempla primum cst in causa Aldrici Cenomanensis qui appellato licet Pontifice dejectus in nulla appellationis ejus ratione habita , ut constat ex Epistola . Gregorii V. in qua que-xitur appellationem ejus a Gallis flocci fieri. Liceat, inquit, illi post auditionem Primatus Diarcescos, necesse fuerit nos appeltarc raautoritate au ante nos aut ante Legatos nostros ex latcre missos uxta Patrum scilicet Sardicensum Decre suas exercere aut frre actiones,nu seque illum ante haec judicet aut judicare praesumat. . . nec qui siquam frivolus aut contentiosus, s e contumax haec irrationabiliter praecipere nundat cum se autoritate Canonum se praedecessorum no strum decretas fauisumssit, ut Epycopus accusatus si volucrit appellc Romanum Ponti rem ac postea , masea memoratus Aldricus hac Apsolica autoritate usique ad praesentiam Sedis Apostolicae semper Episcopus nec antequam huc veniat succumbat judicio .... praedicit Apostolicae sancta Sedis si voluerit se necesse fuerit appellet Anti sitem Ex his discere est Gallicanos tum temporis Episcopos nullam habuisse appcllationum
ad Romanum Pontificem rationem, S ea non obstante sententiam
in Provincia latam executioni mandati voluisse , ideoque a Gregorio IV. macratos fuisse.
267쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Diss RT. II. 237
Secundum cxemplum cst in causa Rocliadi Suessionensis quem Callicani Episcopi provocantem ad Romanam Sedem nulla appetalationis ratione habita de sede dejecerunti in Monasterium retruserim alio Episcopo ejus in locum ordinat, id aegerrime tulit Ni colaus Pontifex sic ad os scribens Epist. 31. Ignorasse autem fraternitatem me rum non patimur animum nostri non mediocriter sium
eo quod secundum gesiorum tenorem et strarum sensionum quas ad Sedem Apsolicam direxistis cognitionem appeliant m eumrim Rothadum Ap oticam Sedem deposueritis ac in Mon sterio detruseritis, quod nonns in contemptum beati Petri cujus judicium expetunt si in coniumeliam Macrorum a num o Ecclesiasticarum truditionum praesumptum ac temere admissum minimὸ lubiratur Allegat deinde Sardicenses Canones Ad haec porro Galli reponebant appellationes Pus fuisse excusationes Addebant eum post appellationem vocem mutesse, Concilium Episcoporum expetiisse ab lectis autem iudicibus appeliari non posse. Hoc praecipue urget Hincmarus in Epistola quam ad Nicolaum de Rothad negotio misit. Cum cnim tum non liceret Gallis omnino inficiari, quin ab Episcoporum judicio ad Sedem Apostolicam appellari posset, rationem hanc adinvenerunt appellationum eiusmodi impedicndarum , renovantes Aniciae Synodi statutum ab electis judicibus appellare non sicet. Hac igitur utentes regula illorum qui steterant in judicio causamque suam ultro illic egerant qua judices elegis en appellationes nihili faciebant. Poriri
licet Rothadus postea sit vestitutus, non tamen a sentcntia sua re
cessere Gallicani Episcopi, ut docet Hincinarus in capit. s. op culicis capita namque Nicolaus judicium Synodi non irritavit, sed veniam petentem Rothadum suscepit,cumque pro bono pacis restituere Galli, cum praesertim jam mortuus foret, is qui in locum ejus dejecti fuerat ordinatus. Tertium exemplum est Hincinari Lauduncias quem ad Sedem Apostolicam, saepius licet appellantem Episcon Gallicani dejec runt primum in Concilio apud Vermeriam , cicinde in Attiniaco ac demtum in Duriacensia depositionis sententia exociationi mandata est reclamante licet Hadriano II Pontifice. Porro Hincinarus 5 alii Gallicani Antistites, tum temporis appellationes non omnino rejiciebant i sed tam strictis limitibus eas cohibebant ut nillil ferme rcliquum csset Romano Pontifici.
Prim cnim negabant appellari posse ante judicium latum comites hujusinodi appellationes ut frustratorias rejiciebant. Secui
268쪽
i DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
do , appellationes Romae hi dicari non post allerebant, scd a tum in Jovincia. Tertio , contendebant priores judices sedere debere in secundo judicio. hi arto, censebant locum secundo judicio dari non oportere a Romata Pontifice, nisi quando verisu nillimum erat damnatum esse innocentem, non autem quando quis aut
confessus aut manifeste convictus crat. Quyat , illum qui appellaverat pcndente appellatione pro deposito ac damnato habebant uno verbo non aliud jus concedebant Romano Pontifici quam quod Sardicensibus Canonibus continetur , ut a nobis expositi sunt
supra, quod quidem proprie non est appellationis admittendae, sed
tantum revisionis concedendae. Illud insuper addentes ex Africanis Cationibus ab lectis judicibus vel ab iis quos primas dederit ex consensu partium appellari non posse. Haec constant ex Epistolis Caroli Calvi ad Hadrianum II 5 Joannem VIII ab Hiiacmaro conscriptis, nec non ex rescripto Concilii Duriacens ad eumdem Hadrianum quis novissime edidit Gerbasius ad finem operis sui nunquam non satis laudandi de majoribus Episcoporum causis
quem de caeteris Synodorum Provincialium judiciis consulere poteris nos a non attingimus, quia ad appellationes de quibus hic praecipue agimus, non pertinent. Caeterum non omnia judiciorum
Ecclesiasticorum xempla retulimus quod infinitum fuisset, sed tantum praecipua, scd sic ista fuse exposuimus quod alienumerata proposito,verum ea tantum quae ad propositum nostrum facie bant obse avimus, quia haec S alia fusius narrare historicorum est.
AN tequam huic dissertationi finem imponamus, ea quae ι ι bis huc usque probata sunt, breviter resumere juvatri Primiim igitur docuimus jure antiquissimo summam potestatem uilicandi de Episcopis non secus ac de Prcssbyteris ad γ nodum Provincia pertinulis Secundo, ostendimus Canonibus Sardicensibus non cile concessum summo Pontifici us appellationis admittendae, sed tantum revisionis decernendae. crtio docuimus iis Canonibus Sardicensibus statutam nunquam in Oriente ac sero in Occidente fuisse receptu n. Quarib, probavimus quatuor primis Ecclesiae saeculis nullum proprie dictae appcllationis exemplum reperiri- Quinto demonstravimus quinto Ecclesiae saeculo de iure appellation, decertatum cile cum Romanis Pontificibus Sextb adve
269쪽
timus posterioribus Ecclesiae saeculis nulla ferme extare appellationum ex Oriente exempla , .in Occidente fuisse nonnullos qui eas non probarent vel mirum in modum coercerent. Observavimus controversias fidei primum judicatas ubi nascebantur, quod si de isto judicio Ecclesita secum invicem dissentirent ultimum, ac supremum judiciunt fuisse penes Ecclesiam S Synodum universalem.
Caeterum licet ea fuerit Ecclesiae ordinaria disciplina, negare tamen nolim quin extent nonnulla exempla quibus probari videtur hanc nonnunquam observatam minime fuisse Verum prinabjurii consuetudini ordinariae standuna est, non exemplis quibusdam hinc S inde petitis. Secundis , observandum est id a natiira insilium csse omnibus hominibus ut cum iniquius secuin actum est putant,ad eos confugiant qui aliquam autoritatem habent SI apud quos aliquam gratiam spe rare possunt hinc videmus multos a Synodis damnatos non solum ad Pontificem Romanum, sed nonnunquam ad Imperatores, ali quando ad alias edes, .saepius ad majores Synodos confugisse. . Tertio, eadem de causa videre est homines in sua Provincia damnatos ab aliis Synodis purgatos fuisse , cum praesertim accusatores ipsi aut judices posterius istud Judicium non recus
Qu arto, innumeris licet Canonibuς esset vetituit ne quis excommunicatum in communionem susciperet; attamen ubi perspicuum erat aliquem innocentem per vim vel per gratiam aut omitas legitima judicandi forma damnatum est poterat ab aliis Episcopis in communionem suscipi, imo S restitui. Quinto denique cum omnes Episcopi unum ac soliduni habeant Episcopatum , ad singulos eorum spectat laboranti Ecclesia in
gravi necessitate succurrere in quavis mundi parte. Tunc enim omnes Episcopi sunt quodammodo fide S Canotatim vindices quando vident periculum esse, ne aut fides detrimentum capiat, aut leges Ecclesiasticae violentur nec debent stare segnes S otiosi, sed omnibus modis laborare eos oportet ut fides in tuto sit, utque Canones observentvir. Huius sontentiae autor est Cyprianus qui multis in occasionibus eam secutus cst. Praesertim vero cum Basilidem de
Martialem Hispanos sedibus suis restituendos non esse udicavit,
270쪽
M DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
aut cum Martianum Arelatensem deponendum csse scripsit ad Stephanum. Similiter Dionysius Alexandrinus S Farmilianus Capado ad Paulum Antiochenum damnandum concurrerunt; his ant qui or Irenaeus GallusVictorem Romanum reprehendit de excommunicatione in Asianos lata suumque judicium inter Ecclesias celeberrimas interposuit. Post haec Gallicani Episcopi de Afris iudicium tulerunt primum in Synodo Romana, deinde in Arelatensi In Arsi Alexandrini causa, sitis Cordubensis judex de arbiter sedet in Synodo Alexandrina Athanasius in Tyria ab Orientalibus damnatus ab Occidentalibus in Sardicensi absolutus est Photinus ab Orientalibus aeque ac ab Occidentalibus proscriptus Chrysolio-imus Concilio Constantinopolitano Asiaticorum Episcoporuna nihil ad se pertinentium causam tractavit idem laboranti Ephesinae Ecclesiae succurrit, ordinato ibi Episcopo Ecclesias siuerctormavit unde dictus cst non suam tantum, sed Laborum universa Ecclesias curasse Eusebius Samosatenus grassante Valentis persecutione totius Orientis curam gessit S ubique Episcopos clanculum ordinavit Cyrillus Alexandrinus in Nestorium insurrexit. Iden Ioannein Antiochemim damnavit S vicissima a Joanne damnatus est Priscilianus 5 Instantius Hispani Episcopi in Synodo Burdigalensi exautorati sunt Pelagius Britannus 5 Caelestius Asiae res byter ab Afris damnati. Inter Paulinum S Meletium dissidentes Capuens Synodus judicavit Anatolius Photium Tyri Episcopum
communione Ecclesiastica privavit Petrum Mongum Alexandrinum' raesulem damnavit Acacius Constantinopolitanus praetcreo
multa alia xempla quae infinitum est et recensere. Unum addo Romanam Ecclesiam minime motam invidia fuist quod alii Episcopi Ecclesiis omnibus invigilarent, imo eos ad id faciendum invitasse. Docet id Clerus Romanus scribens ad Cyprianum
de rivato Lambeiitan : Omnis enim, inquit, nos ciet pro com fore totius Mesiae, Ius per varias quasique Proetincias membra di-ge sunt, excubare. Et Caelestinus in Epistolii ad Synodum Ephesi
nam . Haec ad omnes, inquit, in communi Domini Sacerdotes mandat radicationis cura per venit, haereditari in hanc OEicitudinem ure con-s ramur quicunque per diversa terraram Ioca Apostolorum re nomen DomIm praeicamus .mim dicitur, ite docet omnes gentes, adverte Me ebet es a fraternitas quia accepimus generale mandatum es omnesia i vere voluit, quitas in commune mandavit officium, necesse ci