장음표시 사용
271쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissERT II. 1 rut competenter nestros sequamur autι res Alia plura in hanc reni Pontificunt Romanorum dicta praetermitto. Coeterum cisi ad omnes Episcopos totius Ecclesiae cura quodammodis pertineat, licet omnes teneantur laboranti Ecclesiae succurrerem agnoscendum tamen st id praestanti quadam ratione primae Sedis Episcopo competere. Nam si in qualibet societate qui in ea Princeps cst maxime tenetur invigilare, ne quid illa detrimenti capiat. Quis aequus crum arbiter negat possit quin praecaeteris ad Romanum Episcopum qui primae ac maximae sedi praeest pertineat, in illud scdul incumbere ut ab omnibus omnino Christianis fides illibata custodiatur, utque Canones ubique obse ventur, hoc sensu intelligendum videtur illud regorii cunctos Christianos ubi peccant edis Apostolicae correctioni subjectos esse, hoc ego Romani Episcopi privilesium non secus ac ejus Primarum constanter teneo, visi quid adversus illud mihi in istis dissertationibus exciderit . quod tamen factum esse non arbitror illud pro non dicto haberi volo ae si quis ostenderit.
273쪽
De antiqua 'ingenda excommunicationis ratione.
ULLA est hominuni societas ctii us non sitis: potestas eorum expcllendorum qui leges societatis infingunt, vel e)us bono adversantur. Quemadmodum enim in corpore humano membra putrida sunt resecanda, ne rotum corpus inficiant, aut si cui in irregibus morbida oves a sanis secernendae sunt, ne per totum ovile morbus grassetur , it etiam in hominum societatibus neces le est eos qui societati pessimis factis es exemplis obsunt expelli, tum ne societatem per turbent, tum nyccetcri in canidem trahantur perversitatem. Ia,
274쪽
r DE ANTIQUA E CCLESIAE DI PCIPLIN A
rbii qua in societate sit necetratium maxime teqtiiritur in Ecclesia, cujus finis c rectam fidem S l,c,nos mores in hominum animis
conservare ut beatitudinem aeternam cons qui possint. .im si non posset Ecclesia hominis prava facii 'ntes aut docentes a sua societate removere, brevi tempore quam plurunt eorum exemplo in cam-dem traherentur impietatem Corrumpunt enim bonos mores tum
Colloquia tum cxempla prava. Non est ergo denegandum Ecclesiae illud lus quod omnibus locietatibus competit, ut possit homines s cietate sua indignos quantum in se si ab ea romovere. Hujusmodi pono expullio dicitii excommunicatio cujus cepe fit in sacris litteris mentis. Et primum quidem Christus Matthaei 18 hoc telo in pertinaces utendum cste docet ui peccaet erit , inquit, in te fra-
te ιμ-s, vade es corripe eum inter te: ipsium Mum, si autem te non auonerit,edhibe tecti adhuc nnum duos, in ore duorum vel trium Di omne verbum, quodsi non audierit eos, dic Ecclesiae s autem Ecclesiam non audierit, si tibi ficus Ethnicus es Publicanus. Amen dico et ιιιι quaecum rae are 'eritis super terrum , Oc. Quibus verbis Cluistus docet cos qui in peccatis suis pertinaces fuerint, quique nec privati alicujus nec totius Ecclena correptione mendati fuerint a communione alienos csse debere. Id enim significant haec verba si tibi sicut Eunica oe Pubsecanus. Aliud it quippe Christus ad consuetudinem Judaeorum qui ab Ethnicorum S Publicanorum consertio abhorrebant, ut puet Act. o. v. 28. Galat. 2. V. 2. necnon ex eo quod Christum rodarguunt udaei quod cum peccatoribus, Publicanis versaretur. Itaque cuni ait cum qui Ecclesiae cor-τeptionem non audit habendum esse pro Ethnico S Publicano nihil aliud sibi vult Christus quam cum esse a consorti S communione separandum nec habendum aniplius loco fratris. Ad id vero claves Ecclesiae a Christo datas pertinere S istarum hoc esse osticium
ut cori opto si omendare se nolint a communione Ecclesiae expellant ex sequentibus verbis colligitur : Amen amen dico vobis , quaecumque astigaveritu sive terram , crunt ligata, in caelis. Itaque
Apostoli clavibus hisce utentes eos qui vel flagitiose viverent, vel prava sentirent ab Ecclesia expulerunt. Constat ex incestuoso C rinthio quem Pauliis jubet ab Ecclesiae coetu arceri, Coriniluos gra- . iter increpans quod hominem hujus criminis reum in conuounione tolerarent, generatimque pronuntiat cos omnes qui in similia
flagitia prolapii fuerint arcendos esse ab Icclesiae communione silcm circa eos qui fidem Christi aut disciplinam Ecclesiae perve
275쪽
tebant facinidum csse docet Epist ad Thessal. 2. c. 3. DcZaλtiamin, inquit, obis uisu trahatis vos ab orami fratre inambulante inor inare: non sicundam traitionem quam acciperant a nolis de ad Timot. cap. 1. bonam conscientiam in quidam repesientes circa fidi mnare nis aeterunt,e qaibus si menaeus, Phileius C Alexander os iradidi satanae ut discant non blasphemare. Tradere autem sata , licet
alii aliter interpretentur, nihil aliud videtur si quam a fidelium conventu expellere, Ut constat ex capite quinto Epistolae primae ad Corinthios . Denique idem Paulus Epistola ad Titum capite ultimo haereticum hominem post unam malteram correptionem devitandum cste docet. Quod rigidius exponit Joaruies scribens in Epist. 2. v. io Omnis qui recedi non permanet in doctrina Christi Deum non habet, qui pe=manet in doctrina hic or Patrem uitiam sa-ιetus quis venit ad vos, ct hane docIrinam non assera, nec ave ei dixe-r.tis , qui enim dis et ave, communicas Ius pcribus malignis. Ex uibus constat Apostolorum tempore excommunicationem in usu uisse , 5 ab iis commendatam adversus eos qui doctrinam Christi
penitus evertebant aut gravium Criminum rei orant.
Post Apostolos eamdem disciplinam semper in Ecclesia viguitas res est cxtra omnem controversam observandum solummodciest duplicem fuisse olim excommunicationem pro duplici reorum in quos ferebatur ratione una etentiri erat in eos qui vel per convictionem vel per spontaneam confessionem crimirus alicujus comperti de co dolentes ac gementes a communione removebantur tam ad medelam quam ad exemplum. Altera ver excommunicatio ferebatur in rebelles qui vel in suo errore pertiriaces haerebant vel crimen suum agnoscere, plangere detrectabant. Utraque excommimicatio ex sacris litteris colligitur, di utraque apud antiquos in usu fuit Prior ab Augustino dicitur medicinalis posterior
mortalis: Nos vero , inquit in lib. IO.HOm. hom ulta quemqu.rma com- munione prohisere non possumtu quamvis haec prohibitio nondum mortalis
sit,sed medicinalis, nisi aut sponte confissum aut in at quosve saecularisve Ecclesiast o Iudicio nominatum atque corivictum Medicinalem e communicationem alibi sic explicat nomine poenitentia Ep.Io8. urtetiam homines pinnitentiam si pose baptismum ita peccaverint, ut excommunicari, γ' se reconciliari mereantur. Idem in lib. post collat contra Donatistas haec habet huc etiam pertinentia: Neqtie enim a populo Dei sparamus quo uc degradando vel excommunicando ad inuiorem sarritentia locum redigimus. Hujus excommunicationis
276쪽
Σ DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
in sacris litteris extat exemplum sane gravistinium incestuosi scilicet Corinthii ejusque fit pallim mcntio tam in Canonibus quam in scriptoribus Ecclesiasticis, quorum testimonia proferre hic foret
inutile. Eccui enim nunc ignotaim est poenitentes olim non solum communione corporis Christi, sed etiam Ecclesiae communione o batos fuisse S a precibus ac conventibus coninaunibus segregatos Sed de hac excommunicatione non agimus. Verum de illa quae mortalis ab Augustino dicitur fertur que in reos pertinacesac rebelles qui ad meliorem frugem redire nolunt de qua ut tractetur
ordine, inquirendum prim, quibus, quomodo inferretur. Secundo, in quo dc propter quid serretur Tertiis, quinam e)us essent estestas.
quibus hi quomodo inferretur excommunicatis.
EXcommunicario, ut diximus, expulsio caec fidelium conventu Sesocietate quae fit vi clavium a Christo Ecclesiae traditarum Ecclesiae autem nomine liceti Episcopi S Prcibyteri praecipue i telligantur, optimc tamen dici potest claves Ecclesiae universitati, ut loquitur Augustinus datas este, quae scilicctio clus ministros cxerceantur. Unde licet nulli praeterquam Episcopi S Presbyteri potestatem exercendi claves habeant, ea tamen in universa reliden Ecclesia, quo nomine in sacris litteris non sacerdotes soli, sed universus fidelium coetus intelligitur Versim licet Ecese- si hoc sensu claves habeat , non tamcn omnes fideles iis usi possunt, scd solis sacerdotibus hoc est reservatum, unde tiam claves solis sacerdotibus datae recte dici possent; quia illo- nun tantum cst iis utici veruntamen haud dubium csse debet
quin primo ci praecipue toti Ecclesii ligandi ac solvendi potestas sit data, a qua in eius Ministros cierivatur. Si quamvis in Republica soli Magistratus .cives , his vitae S mortis belli ac pacis habeant, a tamen potcstas in re publica ipsa tanquam in fonte S radice residet, idem c ata proportione dicen dum de Ecclesia Atque hinc forte primis Ecclesiae saeculis non soli Episcopi, sed cum eis Presbyter accedente etiam nonnunquam.
277쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE DIRERT. III. 247
laicorum consensu excommunicationis judicium ferebant in noxios;
istaque disciplina Apostolorum tempore viguit ab eis commendata est. Nam Paulus non dicit Corinthium incestuosum ab Episcopo aut Prest ytero excommunicandum cst e, nec ipse tum autoritat sua solus excommunicat, sed jubet id ab universa Ecclesia fieri : Ego quidem, inquit , absens corpore, praesens autem s=iritu jam judicavi ut praestus eum qui sic operatus est in nomine Domini Iesu Christi congre tis vobis o meo spiritu cum minute Domini su
Christi iradere hujusimodi hominem satanae in interitum carm . . . nescitis , quia modicum fermentum totam massam corrumpit , expurgate et elinfermentum ut sitis nova con persio. Idcin 1 ad Timoth. . omnibus fratribus consulit ut subtrahant se ab iis qui ambulabant inordinate N Joannes in Epistola sua foeminam de natos ejus privatos
monet ut haereticorum communionem fugiant.
Post Apostolos eadem disciplina aliquandiu filii in usu, tunc
enim conanauni Pressiyterorum judicio fidelium omnium consensu accedente rei expellebantur a communioneri testis est Tertullianus qui in Apologetico describens disciplinam Christianoriim ait in eorum conventibus communibus ubi scilicet omnes aderant udicium ferri in noxios. Nam, inquit, iudicaIur ibi magno cum pondere ut apud certos de Dei co pectu summumquefuturi udicia diυini praejudicium ess s quis ita deliqueri ut a communicatione orationis, conventus es omnis sancti commercii re Ptur.
Extant quoquc antiquae hujus disciplinae vestiola in Epistolis Cypriani in quibus cernimus plebis aliquando consensum adhiberia excommunicandos aut recipiendos lapsos. Ad id vero, inquit Cyprianus Epist. 7. quod scripsierunt mihi Compresbyteri nostri scribere nihil potui quando a primordio Episcopatus mei saluerim nihil sine consilio messo se sine consiens plebis mea privatim sententia gerere. Et Prest,yteri Romani Epist. r. ad Cyprianum plebis quoque adhibendum in causa lapsorum judicium testantur. 'anquam, inqui mi, nobis is tam ingenti negotio placeat , quod orci ipse traictasti prii sEcclesia pacem sustinendam, deinde sic collatione o liorum cam Epi copis, Presbyteris, Diaconis, Confessoribus pariter ac santibus Laicis facta lapsorum trucrare usionem. Et in ipsa Synodo Carthaginensi ea de roiliabita convenisse dicuntur Episcopi plurimi cum Prest yteris, Diaconis praesente etiam plebis maxima parie, ex quibus intelligDCtur tam Romanae quam Carthaginensis Ecclesiae morem fuisse utrio ejicerentur aut reciperentur quiquam nisi accedente plebis
278쪽
Lo DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
consensu. Ipse ctiam Cyprianus Epist. cos Presbyteros qui temere lapsos ad communionem admittebant non est ausus penitus cxcommunicares, sed causam corum reservavit totius Ecclesiae judicio et tur , inquit, ea admonitione qua me uti Dominus Iubet , ut interim prohibeantur oferre, acturi or apud nos: apud Confessores ipsos apud plebem universam causam seuam caem Domino permittente in sinum matris Eccosiae colito carperimus. Verum licet uti diximus primis illis Ecclesiae saeculis plebis in excommunicatione ferenda consensus adhiberetur, post a tamen usus invaluit ut Episcopus S Clerus soli ac sine consilio plebis excommunicationis sententiam ferrent. Ita tamen ut ab eis cxcommunicatus recursum haberet ad Synodum Provinciae in qua causa ejus iterum excuticbatur.
Sed ut liae planiora fiant, observandum est primis Ecclesiae saeculis Episcopum nihil gravioris momenti fecisse simo consilio Clerisui ac maxma Prcsbyterorum , hinc quotiescumque privatus aliquis sive Laicus sive Clericus aliquid dignum cxcommunicatione fecerat, deferebatur ad judicium Ecclesiasticum Episcopi S Cleri Ecclesiue in qua degebat, a quo si damnatus rei dccxcommunicatus, non poterat ab aliis Episcopis in communionem suscipi, sed recursum liabebat ad Synodum Provinciae in qua causa jus cxaminata vel confirmabatur lata in cum sententia, vel si iniusta vi
derctur, rescindebatur,4 excommunicarias restituebait r. Firma autem manebat Synodi Provinciae sententia, nec poterat ab alio re cindi cum praesertim non agebatur de fide. Nam cum de ilia erat quaestio , quia res communis in periculum veniebat, coeterae Ecclesiae poterant inquirere causam propic quam aliquis eiectus foret, S: si conatarissent doctrinam ortliodoxam a Synodo Provinciae alicujus sic proscriptam, S propterea tantum aliquem esse damnatum quod cam doceret, hinc poterant hominis istius aut potius cjus doctrinae patrocinium suscipere, quae ros saepe saepius magnas in Ecclosia turbas cxcitavit, ob varias de dor male aliquo Episcop, rum S: Ecclesiarum opiniones Coeterim isto in casu nullaim aliud remodium praesentius est inventum quam ut ex pluribus orbis partibus Episcopi in unum convenientes sententiam ferrentri quo racto qui Synodi universalis S liberae judicio non obtemperabant, merito ab Ecclesiae communione separati, schismatici ab
Multa sunt in hac propositione quae fuso confirmarula essent
279쪽
nisi jam abunde a nobis in praecedenti dissertatione forent pertractata, singula tantum hicircviter resumemus.
Primum est Episcopum vix unquam sine Clero judicium tulisse. lippe apud antiquos forum erat Ecclesiasticum,in quo Episcopus 5 Presbyteri sedebant. Hujus synedri meminere saepius antiqui Ignat Epist ad Magnesilos ait Episcopum praesidere loco Dei, MPresbyteros loco consis us Apostolorum, cosdem Presbyteros Epist ad Philadelphienses Co. i. ilium Episcopi vocat similiter Presbyteros Praesdentes appellat Tertullianus in pologetico Praesident , in it apud nos probati quippe seniores hunc honorim non pretio sed tesmonio adeptici cujus stilum imitatus Cyprianus Clerum Romanum cum Cornelio Papa Piresidentem vocat Epist. s. N Ep. verendum esse ait quibusdam ne Presbytcrorum, Diaconorum testimonio S judicio condomnati eorum sociecate privcntur. Optatus item Aser fori istius Ecclesiastici meminit lib. . Accusatore, an it, sunt non licuit Macarium abfnere: scriptum est enim ante mitam causam neminem esse damnandum,ditate quis eum accusavit se auditus non es,dicite Macarium confisum esse culpim tarn Ham Pulsesententiam, fumus enim qualescum que pudices in Eccosa Concilii Carthaginensis 4. c. 3. diserte id sancitur: si pus nullius causam audiat ab quepraesentia Fuorum Clericorum,. alioquin irrita erit siententia Episcopi, ni Clericorumpraesentia con metur. Concilium liberitanum cap. 7 . Falsius testis prout crimen est ab i-nebitur, autem non probaverit conventui Clericorum, placuit per quinquennium abstineri. August. Homil. 6. de poenitentia ejusdem
Synedri meminit, cum ait, nos vero quemquam a communione prohibere minime posseumus .... nisi aut sponte confissum aut in aliquo saecularisve Ecclesiastico Iudicio nominatum atque convictum De eodem Promyterorum cum Episcopo consessi saepe fit mentio in Constitutionibus Apostolicis, eaque conretudo diu permansit in Ecclesia, ut constat ex capitulis Egberti Eboracensis, ex relatis a Burchardo Canonibus. Extat autem memoria lurium judiciorum ab Episcopo S Clero latorum in reos : lac Marcion a Clericis Romanis repulsus est, cum fuisset a Patre Episcopo E clesia electus Noetus ab Ephesinis Presbyteris est damnatus Arius. ab Alexandro Episcopo Alexandriae hujusque urbis Clero est damnatus S electus a communione Iovinianus a Siricio, universo
Clcro Romano proscriptus est, sed quid in his moror, cum apud omnes cruditos constet piscopum olim nihil quidquam magni imomenti sine Presbyterio gisse aut iudicasse, sicut nec Metropo--
280쪽
iso DE ANTIQUA ECCLESIAE DIsCIPLINA '
litanum absque Synodo Provinciae. Quin etiam in Conciliis Provinciarum sedisse legimus Presbyteros de cum Episcopis judicasse, multo ergo magis in Synodis privatis cum Episcopo sedebant de judicabant. Seeundo loco in propositione nostra attendendum est Laicum vel Clericum peccantem ad proprii Episcopi tribunal deferri oportere apud alienum vero accusari non posse, etiamsi superior sic puta Metropolitanus aut Patriarcha.Constat id ex solemni regula ab antiquis nisi ubi necessitas aliud posceret studiose observata, nequis in aliena Dioecesi quidquam sine illius Dioeccscos Episcopi liccntia faceret. Nam si non licuit Episcopo in aliena ditione quidquam vel minimum facete sine ussura consens Episcopi hujus loci, quant magis hoc in casu non licet alieno Episcopo Laicum aut Clericum, alteri Episcopo subjcchim judicare. Hinc egregie Cyprianus ait quod licet universis Episcopis Ecclesia sit a Deo commissa , unusquisque tamen ejus portionem gubernandam
acceperit quam regat, actus sui rationem soli Deo redditurus. Ne autem ordo iste perturbaretur, saepe in Conciliis statutae sunt poenae in eos qui in alienas Ecclesias haud vocati cxcurreront, ibique vel ordinationes facere vel sacra celebrare tentarent. In Concilio Antiochenoman. s. unicuique Episcopo suae Ecclesiae potestas de ordinationes Presbyterorum tribuuntur, Caia. II Vctatur ne quis Episcopus ex una Provincia in aliam transeat, nisi venerit accersitus litteris Episcoporum S Metropolitani, decerniturque ' si quis nullo vocante ad aliquorum ordinationem se cisia ticarum rerum non pertinentium constitutionem inordinate inseunterque processerit,
sint quidem irrita quae ab ipso geruntur, i e aurem sua insontiae temere facta aggressionis de parnas e sancta scilicet Synodo exinde δε- possitis. Idem sancitur de Episc/s unius Provinciae cap. I. nescilicet in alienam Ecclesiam excurrant, licet ea sit jusdem Provinciae, nisi vocati fuerint litteris Episcopi huius Ecclesiae. Idem sanεitur Canonibus tertio, decimoquinto Sardicensis Concilii, necnon Canone . Concilii Constantinopolitani. Certum est ergo Laicos aut Clericos non potuisse judicari aut xcommunicari ab alienis Episcopis, S ne quidem a Metropolitano aut Patriarcha omisso medio, hoc est proprio Episcopi nisi forte gravis esset ejus negligentia aut cormiventia , tunc enim moneri cum oportebat Metropolitano, si pertinaciter recusaret noxios punire, tum illitum Episcopus ipse deserendi crant ad Synodum Provinciae ibiquo judicandi.