장음표시 사용
281쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissERT III. ast
Tertium propolitionis nostrae caput cst damnatum Laicum aut Clericum recursum Libuisse ad Synodum Provinciae ac in ea examinatum fuist Episcopi S Clericiudicium quod cere certilis est
a nobis antea fuse probatum. Quartum est ratam est habitam olim Synodi Provinciae sententiam nec a quoquam res cludi potuist e,vetitumque fuisse ne quis a Synodo Provinciae excommunicatus a quoquam in Communionem reciperetur. Hoc autem caput a nobis praecipue in superiori driseriatione assertum est, hic ea tantum testimonia referemus quibus speciatim probatur Episcopum a Synodo Provinciae excommunicatum ab aliis in communionem suscipi non posse. Vetus est ea de re Canon inter eos qui dicuntur postolici his verbis exara tu : Si quis Chricus vel Laicus segregatus vel Mn recipiendus disce dens in altera urbe receptus fuerit absique litteris commendatitiisse e
tum es qui recepit' qui receptus est Antiquissimum item huius rei
exemplum habemus in Marcione qui a Patre ob stuprum excommunicatus, cum Romam venisset post mortem Hyginii a Ciero Romanae Ecclesiae se in communionem admitti postularet, responderunt Presbyteri Romani se id facere non posse me arbitrio Aeconsensu Patris ejus. Id deinceps multis Conciliorum Canonibus est sancitum, Eliberitaniis. 13. his verbis : Placuit cunctis ut ab eo Episcopo accipiat communionem a quo Mentus in crimine aliquo fuerit, quod si aliquis Episcopus praesumserit eum admittere eo adhuc minime sciente et e consentiente a quo fuerat communione privatus clatse hujusmodi causas interfratres esse fluistatus periculo praestaturum Arelatensis primi cap. 16. ita statuitur , De iis qui pro delicti suo a commisenione separantur,placuit ut in quibusque locis fuerint exclusi eodem Ioco communionem consi quantur , ut nullus Episcopus alium Episcopum conculcet Nicaeni Gn. 7. statutum cst de iis qui communione primantur sve ex Coro sive ex rata ordine ab Oscopis uniuscujusique Provincia fermetur haec sententia secundiιm Canon m qui pronuntiat ut qui ab aliquibus abiciuntur ab his non recipiantur. Deinde additur ut in Synodis Provinciae judicium Episcopi retractetur, confir-niatum fuerit excommunicati videantur ab omnibus qui ab eo sunt ejecti,donec Episcoporum coetui visum fuerit humaniorem se Te sententiam Ante Concilium Nicaenum Alexander Alexandrinus pariter conquestus cst Arium a sei Concilio suo excommuni tum ab Eusebio, aliis Episcopis fuisse receptum in comm Nionem. Eod, inquit, Postolica regati minime sermittit. I in
282쪽
is1 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
confirmatum cst in Concilio Antiocheno cap. 3. S 6 nccnon in sardiccnsi cap. 3. Caesaraugustano cap. aliis. Hanc quoque c- gulam a se non secus ac ab aliis Episcopis observari debere agnoscunt Romani Episcopi Innocentius I. Epist ad Victricium cap. 6. Hoc etiam Synodus satuit Nicaena , inquit, ut abiectum ab altero Curicum altera Ecclesia non recipiat Nicolaus I. Epist. 9. At nos Hve so credimus quod Ecclesia Christi sacros Canonesi praecipue Nicaenos non tradat oblivioni praecipieAtes videlicet ut ii qui abiiciuntur,ab aliis non recipiantur. Idem Epist. i. ad Sylvancchensis Synodi Episcopκs ait Balduinum se in communionem non suscepisse, co quod nollet
Regulas atque sina Decreta corrumpere,quibus vetatur ne excommunieatus ab uno Episcopo ab alio recipiatur. Idem habet alia occasione
Epist. 18. Ioannes etiam VIII. Epist. 8. Arctiiepiscopo Ravennatensem, Mediolanensem S Aquileiensem monet, ne cronens naEpiscopum excommunicatum in communionem suscipiant. Sancti magnique Concilii Nicaeni praecepta secuti quae Iubent rigulari missi Iam per unamquamque Provinciam obtineri ut ii qui ficiu1 tur ab aliis non recipiantur. Sed grcgia sunt hanc in rem Ioannis XX scuBencdicti IX. vcrba, de quo cum quereretur Arvernensis Episcopus quod Pontium Comitem a se excommunicatum suscepisset, respondit se nescienter id fecisse quod non esset admonitiis ab Episcopo Arvernensi de istius excommunicatione seque si rescivissct id minime facturum addens istares: Proseo quippe omnibus consacerdotibus meis ubique irrarum quiorem me or consolatorem potius esse quam contradictorem, absit enim schisima a mei Coepiscopis meis. Demum absolutionem ab isto Comite fraudulenter acceptam irritam esse declarat. Mitto alios qui generatim tantum dicunt se obtemperaturos Nicaenis Canonibus, ex his autem abunde cmonstratum est Laicum aut Clericum a Synodo Provinciae excommunic tum ab omnibus Episcopis pro cxcommunicato habendum csse, nec a Romano aut alio quoquam suscipi debere saltem juxta ordinariam regulam Aliqua tamen exceptione videtur haec regula indigere, cum aliquis cxcommunicatur a Synodo Provincia propior aliquam doctrinam quam aliae Ecclesiae Catholicam arbitrantur,tunc enim non sollim is a communione pellitur scda caetera Ecclesiae quae sim eo sentiunt excommunicari videntur. Hinc saepe factum est, ut aliquis propter docti inam ab Episcopo suo Synodoque Provinciae excommunicatus ab aliis Ecclesiis defenderctur. Sori casu idem judicium ferendum de excommunicatione huius
283쪽
'privati ac de cxconimunicatione mutua Ecclesiarum S Episcopo-ium de qua deinceps agemus. Ut autem istud cxcommunicationis genus explicetur,obsemara dum est totius orbis Ecclesias communione inter se iunctas fuisse, ita ut ex iis velut una coalesccrct Ecclesia. Illa porr communio duobus praecipue modis innotescebat. Prim ex litteris communionis quas ad se invicci scribebant. Secundo, ex boni na susceptione cortina quia cxternis Ecclesiis veniebant,& ex concessa illis communione: nam qui ex una Ecclesia in alias communione junctas vel peregrinationis vel alicujus negotii ergo transibant,suscipiebantur fit admittebantur ad sacra, si modis litteras commendatitias haberent,quibus constarct cos non esse e numero excommunicatoriIm,
ad eamdem enim communionem A consensionem Ecclesiarum pertinebat, uti modis probatum est, eos qui ab una Ecclesia cxcommunicati fuerant ad communionem non admittere.
Hujusmodi porro litterarum quibus Ecclesiae secum invicem
communicabant antiquissimus usus est, solemnisque mos extititia cena S communionem per literas dare vel auferre. Sic Tertullianus testis est Episcopum Romanum per litteras communionem cum
Cataphrygibus iniisse eamque postea revocaste Sic Cyprianus S cum eo Africani Episcopi causa Cornelii S Novariani nondum discussa
ad neutrum litteras scripserunt, donec omni scrupulo de singulo rum pectoribus excusso litteras dederunt, tum ad Cornelium tum ad coeteros, quae testes crant communionis suae cum Cornctio. Sia
Concilii Antiocheni adversus Paulum Samosatenum Episcopi certiores faciunt alios Episcopos ut communicatorias ad Domnum mittant, ab eo suscipiant, itemque Romanus Antistes 5 Itali per litteras suam cum isto communionem significant. Ita quoque Optatus ut i e suosque cum totius orbis Ecclesiis communione unctos demonstraret, ait se suosque cum Stricio
communicares: Cum quo, inquit, totus orbis commercio formatarum iu una communionis societate concordo Eodemque in negotio Augustinus Epist. 161 ait Caecilianum Romanae Ecclesiae o caeteris temris per litteras communicatorias esse conjunctum. Idem habet passim in libris contra Donatistas in quibus eos urget, ut ostendant se litis teras communicatorias habere ab omnibus Ecclesiis. Tunc etiam testem clasio Epist. i. mos erat Romani Episcopi receni evecti ad coeteras Ecclesias liticras communionis mittere, atque hac de cauin Meletius Antiochenus, Atticus Constantinopolitanus, alii
284쪽
1s DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Praesulis Romani Episcopi conanaunionem ambientes petebant ad se litteras communionis dari, sic etiam per litteras communione Ecclesiae Romanae expulsi sunt Asiatici a Victore, Africani, Orientales a Scephano, 'storius a Coelestino, Cyrillo S alii quamplurimi quorum hic calologum texere inutile roret. Altera communionis telisua crat, ut jam dixi, fidelium ultro citroque commeantium admissio ad communionem si modo litteras commendatitias ab Ecclesiis suis deferrent. Nullum enim majus argumentum unitatis inter Ecclesias est, quam cum admittuntur in communionem utriusque Ecclesie fideles, nullum e contra divisionis argumentum majus quam cum aliqui ab una Ecclesia cujus membra sunt ad aliam venientes non suscipiuntur in communionem Mos igitur fuit ut commendatitiae darentur litterae, Episcopis quidem a Metropolitano, coeteris autem Clericis aut
Laicis ab Episcopo, quibus instructi ab aliis Ecclesiis quae cum
illis a quibus veniebant, crant communione iunctae, suscipiebantur. Vetus est ca de re Canon Apostolicus 31. Nemo per rinorum piscoporum aut Presbyterorum aut Diaconorum sine commendatitiis fuseipiatur litteris. Earumdem fit mentio in Conc Eliberitano cap. 23. ε 38 4 in Arelatensi cap. 7. cap. 9. Item in Antiocheno cap.
I. statuitur, Ut nulius exiernus siue pacisci suscipiatur, man. s. ne Presbyteri quisunt in pagis en Canonicas Epipolas mel ad solos ν, cine os pos Epipolas mitiant, Chorepiscopi autem nulli reprehensione assnes dent paciscas , item Laod cap. i. quod non oportet Sacer dotem vel Ckricum sine Canonicis Ditiris iter infe edi. De iisdem vide Conc Carth. 3. cap. 28 S quintum cap. 7. ZoZimum Ep. I. I. AE. Mi levit. Conc. c. o. Bassii Epist. 9. Andegavense Conc cap. I. Turonicum I. cap. 2. Veneticum cap. F. Aurel. I. cap. 7. Lugdunenseo. cap. 2. Rhemense sub Sonnatio cap. a. c. Coeterum quoniam fieri non poterat, ut omnes orbis Ecclesiae ad se invicem scriberent, sibi mutuo notae ostent, ac proinde immediate communicarent, idcirco magnae quaedam sedes eligebantur, per quas Ecclesilae secum inviccm communicabant. Sic Ecclesiae Orientis censebantur communicare cum Occidentalibus, quando communicabant Antiocheno Patriarchae qui junctus crat communione cum Romano,cui adhaerebant Occidentales Ita etiam gy tii per Alexandrinum cum Romano communicabant de Occidentales omnes cum Orientalibus, Egyptiis per Romanum; sicque intelligendus est locus Optati supra citatus, cum quo totus tui
285쪽
DisspRTATIONES HISTORICAE. DissERT. III. ass
cemmercio formatarum in una communionis societate concordat.
His positis, facile est intelli 'cro quomodo Ecclesiae sese mutuo excommunicarent : cum enim Ecclesia quaedam aut eius Episcopus in alterius Ecclesiae aut Episcopi doctrina vel disciplina perversum quid esse arbitrabatur , tunc nuntium ejus communioni mittebat, vel datis litteris, vel rejccitis, S a communione submotis iis qui inde veniebant. Multa sunt hujus cxcommunicationis apud antiquos exempla, quae Historiam Ecclesiasticam percurrentibus occurrunt: atque ut vetustiora praetermittam : sic Epiplianius Theophilum Hierosolymitanum excommunicavit : sic tempore Ari Ecclesiae S: Episcopi sese multa excommunicarunt: Sic o Melctium Paulinum ac quaestionem de hypostasi Oriens ab Occidente divisus cst sic iterum propter Chrysostomum interrupta communio sic a celestino Cyrillo excommunicatus est Nestorius,' Cyrillus a loaim
ne necnon Ioannes a Cyrillo: ante hos eumdem Nestorium p pulus S Monachi Constantinopolitani a communione sua segregarunt hujus excommunicationis saepe meminerunt Romani Pontifices, ut cum ZoZimus ait Epist. 2. Sanximus memora os perturbatores omnium ab pestilicano strae Sed is communione alienos Coelestinus Epist. 6. Tantis er eos a nostra communione reserrimus Hormis das Epist. s. ixosra communione habeantur excepti. S. Leo Epist. 2. De fratribus quos communionis nostrae cupidos esse movimus, 'probavimus
ut suarum interim Eciles artim communione contenti, pacis ' communionis nostrae unitate laetentur.
Istud autem contentum esse Ecclesae sua communione aliquando in poenam adversus Episcopos est statutum, ut in Conc Cart a. s. cap. io Episcopo non enienti culpabiliter ad Synodum Proetincialem pinna imponitur , ut Ecclesiae communione d beat Use contentus. Quod sic explicat Glossa. Isti non es excommunicuus , sed cum aliis Episcopis non communicabit, quia non veniet ad n otia ipsorum. Et cap. s. piscopres qui hocscirit, a currerorum communione ejunritas,su. tanIum plebis com muAione contentussit. Hunc Arelatense L. Can. 19. alienum facit a fratrum communione, S Tarraconense cap. 6.
Cimchorum Episcoporum communione privat. Qui potab hac poena feriebantur, nulla visitationis ossicia a collegis, nec vicissim collegae ab ipsis recipiebant, ut constat ex Concili Toletani I. cap. s. nec Conciliis Provinciae aderant nec ordinationibus Episcoportuni se immiscebant, ut de Armentario statutum est in Concilio Regien-
verum isthaec excominunicationis species , poena potius est
286쪽
iue DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPUNA.
& mulcta , quam vera separatio. Sed ut ad proposituna redeamus, cum Ecclesia Romana propiar primatum centrum sit unitatis , jusque Antistes coeterorum omnium caput constitutus sit, ut claismatis tolleretur occasio, haud dubium quin magnum ac certissiimum sit argumentum, eos csse de Ecclesia qui ipsi tanquam capiti adhaerent S cum eo communione junguntur. E contra ver magnum esse schismatis praejudicium si quis ab ejus communione it alienus. hu d tamen intelligendum,
cst de Pontifice legitime electo de sedente in Cathedra Petri S clavibus sibi a Deo datis, ut par est, utente. Nam si quis Ecclesiam Romanam invaderet S illegitime ordinaretur, non esset cum isto communio habenda. Similiter si Pontifex in haeresim incideret raca Concilio deponeretur, jam non cisci schismaticus is qui ab colatia
cederet. Ac demum si Pontifices Romani sine causa excommunicationem ferrent, totaque Ecclesia judicaret excommunicationem. temere latam, tunc non ab ipsis excommunicati pro schismaticis habendi non cisent, modo animum retinerent servanda cum Romano Pontifice unitatis .ad recuperandam jus communionem totis viribus allaborarent. Sic nemo Asiaticos licet a Victore excommunicatos dixerit fuisse schismaticos, S ab Ecclesia extorrcs. Nemo Cyprianum S Africanos Antistites, necnon Firmilianum 5 Orientales, licet a comminione Stephani pulsos ab Ecclesia alienos fuisse pronuntiabit quin e contra Augustinus saepe saepius probat Africanos dici non potuisse schismaticos, moderationem Cypriani nunquam non commendat. Quis astirmaverit Meletium, Cyrilluna de alios Orientales ab ipso stantes schismaticos fuisse , quia cum Ecclesia Romana non communicabant, aut quis e contra non fateatur Paulinum Se ejus socios in periculiam schismatis venire , licet cum Ecclesia Romana communione juncti fuerint Qtiis audeat dicere Athanasium I alios fuisse scisilmaticos, Arianos ver,in Ecclesia, eo quod Liberius hos ad communionem suam admisisset, illos ab ea repulisset Nemo item Atticum Constantinopolitanum, S omnes Orientis Patriarchas pro schismaticis, excommunicatis ui quam habuit, licet a communione Romanae Ecclesiae divisi aliquandiu fuerint Verim, ut iam dixi , neces e est ut isti retineant animum uniendi sese cum Ecclesia Romana, quod egregie a Cypriano observatum cst , qui licet a Stephano excommunicariis foret, pacem tamen quantum in ipso fuit, semper fovit, nec unquam voluit Romanae Ecclesiae communionem abrumpere Neminem, Inquit,
287쪽
DisSERTATIONES HISTORICAE. Disse T. III. 1s
quit, separantes , aut a communione summoventes. Ita etiam Melciatius S alij a communione Romanae Ecclesiue repulli semper in voti habueruiit ut cum ea jungerentur, S nihil non stecdro ut ad optatum finem pervenirent.
Veriam si rem penitius scrutemur, ideo neces aria semper habita' est Romani Pontificis communi, ut quis non haberetur pro schisiamatico, quia per cum tanquam per unitatis centrum omnibus Ecclesiis uniuntur fideles. Namque omnes Ecclesiastici scriptores eos schismaticos esse perhibent, qui a totius Ecclesiae communione separati sunt, hoc est ab omnium vel pene omnium orbis Ecclesiarum communione expulsi. Sic S. Irenaeus lib. . cap. 3. schismaticos vocat eos qui ab Uunt a principali succes pone, non mus Ecclesiae, sed Ecclesiarum omnium ac praecipue Apostolicarum Tertullianus iii praescriptionibus ad probandam Ecclesiae Si doctrinae suae veritatem, dicit se communicare cum omnibus Ecclesiis matricibus& Apostolicis Clemens Alexandrinus haereticos schismatis convincit ob conventiculorum suorum novitatem Cyprianus in Epistolis suis cos schismaticos est pronuntiat qui a communiori cujusvis Episcopi discedentes, eo ipso censebantur a totius Ecclesiae conamunione alic-ni Optatus perpetu Donatistas schismaticos este probat, quod ab Ecclesiarum totius orbis communione discesserant. Videndum ess, inquit, quis in radice cum toto orbe manserit, qui foras exierit HS lib. r. ait extorrcs csse ab Ecclesia Donatistas, quod coet cris Ecclesiis non conuntini carent per Romanum Episcopum ut Catholici raus id, inquit, Illa Ecclesiis negatis Orientis Septentrionis , etiam Occidentis Proτinciarum omnium se innumerabilium Insularum populos Christianos, contra quos vos soli pauci rebellis estis, in cum quibus Eum communionis consortium possidetis. Centies idem argumentum in cof-dem Donatistas inculcat Augustinus, S schismaticos illos esse docet quod ab Ecclesiarum omnium communione essent alieni. Ex quia bus& aliis innumeris quae adduci possent, licitur, illam Ecclesiam esse schismaticam, quae a coeterarum omnium vel pene omnium communione divulsa est. Quod ut uno verbo demonstrem, schismaticus ille est, di revera excommunicatus qui ab Ecclesia universa est praecisus S ejectus, sed Ecclesia non est Episcopus aliquis, aut privata aliqua societas, sed societas totius orbis fidelium ergo ad hoc ut
quis sit vere schismaticus Lexcommunicatus, oportet ut a totius orbis Ecclesiarum communione sit alienus cum autem ab illorum con,
288쪽
,1 DE ANTIQUA ECCLEsIAE DISCIPLINA
ad quam omnes referuntur communione alienus cst.
Hoc nosito jam facile cst statuere quaenam e dissidentibus Ecclesiis sit chismatica Manifestum enim est ex dictis illam Ecclesiam ejusmodi habendam esse a cujus communione caeterae omnes veli ne omnes dissidebant. Nam ii totius orbis Ecclesiae cum Ecclesiis dissidentibus, S a se invicem divulsiis communionem fovissent, caelicet inter se divisae ab Ecclesia tamen universa non erant separatae, ut contigit in negotio Asiaticorum, Cypriani, Meletil, S c sii vero totius orbis Ecclesiae dissentirent, ita ut magna illarum multitudo ex utraque parte staret, tunc maxime lugendum crat hoc malum, de iii de fide foret dissensito, adhaerendum erat antiquitati, eaque pars pro vera Ecclesia habenda quae antiquam doctrinam retinebat Si vero de disciplina aut de levibus quaestionibus esset tantum quaestio, illi erant magis culpandi qui primi pacem abrumpebant, aut qui cam ab
aliis oblatam nolebant accipere. At si qui, ut iam diximus, priVati, si paucae Ecclesiae nollent coeterarum omnium decretis obtemperare, ac propter leves quaestiones aut disciplinam ab earum comitritiones ejunctae manerent, censebantur ab Ecclesita extorres. Sic Montanistae S: Novatiani licet antiquae saltem quarumdam Ecclesiarum circa poenitentiam severitati inhaererent, quia tamen pauci erant qui
istam retinendam est ducerent , coeterique omnes volebant lapsis veniam indulgerri, merito schismatici sunt habiti. Sic Episcopi qui stabant a Donato pro schismaticis habendi fuistent, quamvis Caecilianum traditorem fuisse constitisset, quia ab omniu in Ecclesiarum communione propter unius Episcopi crimen excessit lent. Ita etiam licet Asiatici tempore Victoris nil nime fuerint schismatici, quia tamen post Concili Nicaeni Decretum candem cum Asiaticis disciplinam mordicus retinuerunt, merito proschismaticis habiti sunt. Sic Lucifer 5 pauci factionis ejus homines licet antiquae circa Episcopos lapsos disciplinae defensores velut schismaticia perturbatores excepti iunt. Denique improbati sunt nonnulli Episcopi qui trium capitulorum d .imnationi consentire nolebant,non quod isthaec tria capitula recessario damnanda essent, cum possint defendi de defendantur absque fide S Religionis periculo, sed quia non debebant illi coeterarum Ecclesiarurn consensu sese opponere. Ex dictis, ut puto, satis di abunde liquet quida quotuplex esset olim excommunicatio, necnon a quibus& quomodo ferretur, quod primo loco nobis cxaminandum proposueramus nunc inquirendum
' propter quidi in quos ferri possit 5 debeat. CAPUT V.
289쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE DIMERT. III. yy
A. in II. In quos o propter quid ferri post excommunicatis.
EXcommunicationis hae fuerunt olim ordinariae causae:Prima prava doctrina de traditae Christo 5 Apostolis disciplinae adversa. Sc-cunda vita flagitiosati Christi praeceptis contraria. Tertia privati alicuius adversus disciplinam Ecclesiae sua aut privatae Ecclesiae adversus universa Ecclesiae disciplinam rebellio Hae causa excomniimicationis c sacris litteris repeti possunt. Primam Christus ipse insinuat Matth. . ita monens Discipulos Attendite et obis a fas Prophetis,o c. Hoc est istos cavete ne commisceamini cum eis. Hac etiam de causit Apostoli quosdam excommunicaverunt ut Pauliis Hymerurum S Alexandrum cios, inquit, tradidistanae ut sunt nonis pht mare. Monetque idem Apostolus Titum ut haereticum hominem post unam S alteram correptionem devitet. Et Joannes district:us praecipit nem communionem suscipiantur ii qui doctrinam de Christo veram non asterunt, unde ipse fertur e balneo exiisse quod intus Cerinthum cst didicisset. Secunda cauri eaque meo judicio potissima a Christo ipso traditur Matth. 8 ubi praecipue agitur de peccato in moribus , sed eadem causa fuse explicatur a Paulo in Epist ad Co inth. i. cap. I.
cum praecipit ut incestuosus Corinthius ejiciatur ab Ecclesia Nescitis , inquit, quia modicum smeni n totam m. .m corrumpit , exsurgate vetus fermentum ut sitis nova co per so . . . scripsi in Epistola,
hoc est dum scribo vobis in hac Epistolao ne commisit imini fornicariis, non utique fornicariis fus mundi hoc est dintilium
aut avaris aut rapacibus aus idolis fel lentitus, alioquin dilueratis de
hoc mundo exisse, nunc autem scripsi mobis Lid est sic intelligi debet quod scripsi' non commisceri si is qua rati, nominatu fornicator
au idolis serviens, aut masi us aut chriosius aut .7.1x,cum ju Rodine cibum sumere, quid enim mihi de iis qui frisiunt udicare. Nonne de iis qui intus sim et os judicatis, nam eos qui fris sunt,Dius iudicabit, auferte malum ex iolis iasis C tertiam causam idem Paulus monet vitandos esse quosdam fratres inquietos qui traditam a se vendi formam pervertebant. Nihil per te manibus suis sed ΚΚi
290쪽
16 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA '
curiose agentes. De his haec habet, denuntiamus vobis r ubtrahatis vos ab omni fratre inambulante inordinate γε non secundum traditio/.emquam acceperunt a nobis, S postea, quod, quis non obedit verbo nobis per Epi Lim hunc nota ei ne commisceamini cum icto ut confundatur, addit tamen, o nolite quasi inimicum exishmare,sed corripite ut fratrem. Itaque inj natae tres a nobis excommunicationis causae in sacris litteris i auantur, sed S traditione S usu Eccles abunde confirmantur, cum certum sit decretam esse Canonibu SCXcommunicationem S saepe saepius latam irim in haereticos doctrinam Christi abnegantes c novam inducentcs. Secundo in homines gravium criminum convictos Terti in privatos qui disciplinam Ecclesii suae infringerent, vel in cas Ecclesias quae generalem Ecclesiae disciplinam a Concitus universalibus statutam observare pertinaciter nollent. Vix ac nec vix quidem aliis de caussis excommu-cationem latam aut decretam csse leges. Coeterum propter haec excommunicatio mortalis de qua tantum hic agimus ferri non potcst, nisi res sit manifesta S publica. Et certe quamvis nonnulli putent poenitentiam publicam, ac proinde medicinalem excommunicationem inflictam esse pro peccatis occultis nemo hactenus cxistimavit aut dicere ausus est aliquem ab Ecclesia invitum excommunicari aut pessi potuisse nisi manifestum foret ejus crimen. Nemo quippe potest aut debet cxcommunicatione mortali plecti qui non vel suo vel aliorum testimonio convictus fuerit S poenitcntiam agere detrectaret, huiusmodi autem hominum culpas manifestas esse haud dubium Deinde si quis ea de re dubitaret sexcentis doceri posset testimoniis quorum nonnulla hic proferam Origenes in Josue homil. λ. Vbi inquit, peccatum non s vidin , ejicere de Ecclesia neminc possumus ne forte eradicantes et inama eradiccmus es triticum. Optatus lib. 7. Accusatores lente non licuit nobis reum abstinere siriptum est enim ante cognitam causim minem esse damnandum. S. August. lib. . contra Parmen. cap. i. ait neminem posse anathematis sententia percelli, nisi aut monte confessum aut se aliquo saeculari vel Eccle issico Iudicio nominatum atque convictum Antiquus Autor quaest in utrumque testamentum apud Aug. quaest ior. Adhuc , inquit, est alii quod quod δε- prehendit Novatianus, cur, inquit, corpus Domini Iradunt iis quos noverunt peccatores quo si accusatores esse qui unt uices. Si autem accusiti fuerint i manis at potuεrunt Uci. Innocentius I.
Trist ad Exuperium rationem reddens cur communicantes et tricam