장음표시 사용
301쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. Di AERT III. Titini, hoc nihil aliud sibi vult quam eos qui istud egisse coim
victi fuerint cxcommunicandoS, non autem revera excommunicatos est C.
Hoc autem constat ex eo quod in Canonibus paulo antiquioribus nunquam leges haec aut similia verba, si ipse ficto excommuniciitus depositus qui id fecerit. Sed tantum si quis id scerit excommunicetur , deponatur , sic intur, quibus formulis ut consentiunt Canonillae non exprimitur excommunicatio latae sententiae, sed ferendae.
Quod vero spectat ad vocem anathema qua utuntur non arbantiqui,haec comminatoria tantum est S detestatoria,vox enim Grae- in saccis litteris usurpatur pro voce Hebraea In Harma quam vulgatus exposuit per anathema Num 2I SI Jud. i. descet dit autem vox Hebraea a radice uri Haram, hoc est occidit delevit, exterminavit igitur anathema proprie Tecundum usum Iudaeorum est res quae execrationeis ruina digna est,i verbum α,α εμπζειν est rem abolere, diris devovere. Hanc autem significationem habet apud cptuaginta. Sic Num. Et dicuntur urbes Chananaeorum quae traditae sunt filiis Israel ut delerentur, dicuntur, inquam, anathematizatae, vocatum inde hunc locum
anatilem vox fuit execrationis, detestationis, item Iosue . v.
que civitas haec anathema Domino omnia quae in ea sunt. Hoc est
deleatur Judicum I. V. IT. καὶ καλεσε ονομα αλεως ναθεμα , voca
vi nomen urbis horma, id sonathema, quia scilicet deleta erat. . Reg. I9. V. Ii dicitur Rex Assyriorum L α εμὰnimi, hoc est vastastoumversas regiones. Denique I Maccabaeorum S. v. s. dicitur Judas Maccabaeus, anathematiz e Idum.eos es incendisse turres eorum igni cum omnibus qui in eis erant. Ergo in veteri testamento anathematiZare est penitus delere, ita ut nihil supersit dicere autem dealia quo anathemast, est eum diris devovere, optare, ut deleatur omnino In novo testamento vox ανα ι,- m btii, hoc posteriori sensu non raro sumitur Matth. 26. v. 74.N Marci 14. v. 7i de Petro Christ umabn gans dicitur . 9εξα- αναῖε, α, cui H u νωιν, hoc est coepit s se diris devovere, jurare se non nosse Christum Act. 13. v. a. Iudaei, quidam si Vos devoverunt, ἐναὶεμα - , n rue manducaturos neque biliIuros donec occiderent Paulum. Vox autem ναθιμα sepe
302쪽
υ DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
usurpatur pro re execranda Rom. 9. v. 3 cupiebam anathema esse pinfratribus meis, hoc est cupiebam diris devoveri propter fratres meos. I. Cor. I 2. Nemo Spiritu Dei loquens dicit anathema fu scusefm Hest nemo qui per Spiritum Dei loquitur Iesu Christomaledicit, esum cxccratur,4 in eadem Epist. cap. I6. V. 22. Si quis non amat Dominum nostrum iesium Chri Τ..m sis anathima , hoc est in execratione sit omnibus, deleatur de libro viventium AE c. Ep. ad Galat cap. I. Licet nos aut Angelus aliter Euan litet, G praeterquam quod Evat. liabuimus et obis n.uhema sit. Idest maledictus S execrabilis, idem rc petit v.' Denique Apocalypseos 22. . . dicitur non amplius futurum in regno coeloriam καααναθεμα , quod Vulgatus Interpres vertit maledi Inm, hoc cst, homo exccrabiIis es exitio devotus. Itaque anathema esse secundum propriam hujus vocis significationem nihil aliud est quam execrabit m esse, exitio digλum judicari diras det eri. Quia vero qui ab Ecclcsta jiciebantur execrabiles omnibus fidelibus erant, satanae tradi putabantur flammis aeternis digni, eodemque quo Ethnici de Publicani loco habendi. Idcirco hac voce olim usi sunt Episcopi in eos quo ex Communicatione praesertim mortali plectendos esse duce sant quosque vel ob haeresim, vel ob crimina vel ob pertinaciam ave rabantur igitur vox ista anathema sit, nihil aliud significare potest quam excommunicetur vel diris devoveatur, exitio disnus habeatur, quibus formulis exprimitur excommunicatio ferendae non latae sententiae, quemadmodum liae voces explicantur a novis Cano iustis. Verumtamen haec distinctio duplicis excommunicationis lata ac ferendae sententiae licet olim ignota optime potest defendi, si dicamus ut iam observavimus per incommunicationem latae senten. tiae homulem re ipsa non excommunicari, sed excommurucandum decerni statim atque convictus fuerit ejus rea propter quam excommunicatio fertur a jure sine ullo praevio ludiato. Haec est Gers ni sententia in libro de vita spirituali animae lib. 4 coroll. m.
propos et Maeret, an re, aliquis quid operentur exconranunicari etes Iara sementiae per Canones Responde scutaccepi atra tore meo,eas ta . tum
dem operar ut assique processu alio aut no a res ivitex pessit Iudex sarrim probat facto vel confesto ferre uri ententiam cs eandempu-ιlicare, ionyse ubi Canones essent solum frendae seriemur,quoniam monia tiones se processus secun m termi ijaruis requiruntur multi-Quaeres
303쪽
Qua res utrum excommunicatio ipso facto non id etiam operetur, ut cuilibet privato liceat ab illius qui rem sub poena excommunicationis ipso facto incurrendae Velitam perpetrat, communio- ire absque ullo pia vio judicio discedere. Respondeo eum qui in ejusmodi peccatum incidit vel esse superiorem , vel inferiorem , vel riualem. Secundo eius crimen vel esse notum omnibus vel paucis tantum Tertio, vel esse crimen haereseos vel moruin Quarto, eum qui vult a clus communione secedere vel cis solum, vel cum pluribus. Quintis, vel spem esse ut accusatus damnetur vel non Secundum saec variEagendum.
Primo enim si is qui aliquid sub poena anathematis ipso ficto incurrendi prohibitum facit, superior sit, deserendus est ad eius supcriorem, puta si resbyter ad Episcopum, si Episcopus ad SV- nodum Provincialem aut et politanum Licuit tamen olim Plebi S Clero ab Episcopi sui communione propic haeresim aut Ido lolatriam ius cedere; sed quia multa inde nascebantur incommoda id vetituim cst Canone o octavae Synodi his verbis. Nulgus CD-rhias ante diti nnm examinationem es Synodica- sententiam a communione proprii psopi s separet licet quamlibet criminalem cauisam evus se nosse praetendat, nec recuset nomen ipsius referre inter diυinam dri. . iam satuimus de pscopis erga proprios Metropolitas militer es de 't volitanis circa Patriarcham .um , qui vero conirafereri ab mra Sacerdotali operatione o honore dcciddi. Hinc intelli creest graviter decipi novitios quosdam Episcoporum detractores qui furtivas nescio quinus in scriptis assercre ausi sunt, Episcopos semel in peccata Canonibus prohibita lapsos jam non habendos esse pro Episcopis, nec cis amplius obtemperandum licet nim aliquis Episcopus, peccata commiserit propter quaesit deponcndus semper anacia Episcopus haberi debet, eique obtemperare oportet donec legitime fuerit opositus, si id fieri non possit ob cius pratiam S potentiam, tolerandus est, non schisma faciendum in Ecclesia, praesertim cum de moribus non de fide agitur. Sic tempore Cypriani, ut observat Augustinus tolerabantur in Ecclcsa Episcopi illi quorum luxum, avaritiam describit Cyprianus in tibi delapsS. Secundo, si quis aequalis erimen aliquod excommunicatione dignum fecerit d. bet a fratre secret corripi, deinde adhibendi 1unt testes ac demum ad Ecclesiam deferri. Si vero damnatus non i iis
304쪽
1 ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
fuerit, non propterea schisma faciendum , sed vitandus esse videtur si crimen sit publicum,non item si paucis tantum notum. HOC autem maxim locum habet in crimine haereseos ut ex locis scripturae a nobis supra laudatis constat, Aereti uni homirim post unam σalterum correptioncm devit . Si quis hocsdem non assit, ne ave ei Dxeritis. Subtrahi vos ab omni fratre inambulante inordinate or no
Tmid, si is qui in crimen sub excommunicatione prohibitum labitur potens sit, si probabile non sit cum aut emendandum aut si se non emendarit damnandum si periculum majus imminet Ecclesiae ob ejus damnationem quam ob scandalum tolerari quoquct debet etiam a superioribus Uno verbo excommunicatio fertur vel propter bonum peccatoris vel propter utilitatem Ecclesiae. Ccssantibus ergo his causis cessat etiam obligatio infercndae cxcommunicationis.Cessant autem primo quando non est spes futurae mendationis . secundo quando ex ejus damnatione gravius malit imminet Ecclesia quam toleratio aliciijus improbi. At quando quis nominatim ab Ecclesia excommunicarus est vel
accedit ad hominum ab Ecclesia nominatim excommunicatorum consessum, tunc non est i communicandum, qui cum eo Communicat, cus est mereturque ipse excommunicari. Constat id ex scriptura, qui Ercosam non audierit si tibi sicut Ethnicus es robi canus, haereticum hominem post unam alteram correptionem ae ν ta, ne ave ei dixeritis c. Atque haec fuit antiqua Ecclesiae disciplina: nec enim solum haereseon aut schismatum autores, S antcs-gnani ac nominatim excommunicati, scdicii omnes qui cum ipsis communicabant, a communione habebantur xtorres Cyprianus
lib. i. Epist. . quosdam ὁ collegis qui cum Basilideat Martiali
communicabant reprehendit, quasi Dei scam disciplinit negligentes, necnon ita cos torquet illud Pauli Rom. I. 7ki talia a ni morte digni sensime solum sit, sed etiam qui consentiunt facientibus. In Concilio Laod. c. g. vetitum est ne haeretici in domum Domini ingrediantur, cap. 9. vetatur ne quis adeat coemeteria haereticorum ora tionis vel venerationis ergo, 3 cos qui id fecerint jubet esse aliquantisper excommunicatos, cap. 33 vetat ne quis cum haereticis aut schismaticis orci In Antiocheno Concilio c. . cum excommunicatis non licere communicare neque cum iis qui in domibus conveniunt
ΔωD-es orationes Ecclesiae Ismal orare, ab alia quoque Ecclesia non sescj dum qui ex sialia minime congregatur. Si quis autom e
305쪽
DisSERTATIONES HISTORICAE. DissERT. III 1 1
presburis aut Diaconis seu quibbet ex Coro deprehensus fuerit cum cxcommunicatis communicare, etiam sep ctur communione loquam qui
regulam confundat cessae. Item cap. 4 declarat abjiciendos ab Ecclesia qui commuiticarent cum cxcommunacatis. Idem habet Concilium Chalcedonense Epist ad Valcnt.5 Marcianum.Conc Carth. 7. cap. T. Quartum cap. 7 . Oler. I. c. I. Antisiodorense cap. 39. Bracarense I cap. 33. Turonenseri cap. 8. M. Concilium Vernens cap. s. Caesaraugustanum cap. I. extat etiam calac in Canon inter nostolicos undecimus , si quis cum excommunicato saltem in domo oraverit, iste commimione privetur. Huc ctiam refer quae prius retulimus, cum ostendimus vetitum esse ne abjectus ab una Ecclesia ab alia suscipiat ex quibus constat communicandum non eis cuin iis qui nominatim excommunicati sunt,necnon cima iis qui communionem haereticorin voltcbismaticorum amplectunturis ab Ecclesia secedunt. Hi enim ipso facto suae talannientia sunt cxcommunicati, vel potius se ipsos cxcommunicant, qui ab Ecclesia deficientes haereticis vcl schismaticis sociantur S
cum iis junguntur. Qui vero ad aliorum conventus accedunt curiositatis ergo aut qui cum iis Orant di communicant, nec, tamen stant omnitio ab illorum partibu nec Ecclesiam taserunt similiter qui cum privatis hominibus excommunicaris communicam, pumcndi quidem sunt S cxcommunicanda, scd ipso facto dici non possunt
Denique quod spcctat ad excommunicationes illas latae sentcntiae, Δ ipso facto incurrendae quae in Decrctalibus occurrunt quotidie pro robus temporalibus notanunquam levis momenti fe- arantur,negari non potest quin illarum ficquens S promiscuus usus magnus sit in Ecclesia abusus Quem ita Milet Petrus Damiani in Epist. u. ad Alexandrum Romanum Pontificem Praeterea, inquit, duo quadam apud Apostolicam Sedem frequeos se ostinuit Osee. Asancta pratantia vi a Iudicat ut nobis et idem omnino digna sunt corrigi. Vnum quia cunectis fere te talibus pagitiis anathema sab-jungitur alterum quia, o et Ecclesia filius sis Curicus si sive Gi--, exponcre proprii excessus Antistitispr ibetur, quorum primum quam M omana salutis immane periculum , or i mi patens vorago Mennum, ac pernicies animarum, clementiae esse is in nou gnoras, dicitor
enim qui uis haec vel illa non ficerit, Ave ruis quis hoc quo se perias saturam est irritum duxerit vel in aliquo violaverit, a Mema: Au ubi notandum quam lubrica, quam praeceps subito mendi illic procure
306쪽
i DE ANTI VA ECCLESIAE DISCIPLINA
nis occasso Orium .ctante justitia alia sit ultione pisciendus iplus delinquit, alia qui minis excedit, his graviter civiterque peccantribus aequa cunctis 2 indisserens poena irrogatur hanc itaque homo
de homine poenam semit quam de tui transgrassione mandati ipsi quo iis
Deus omnipotens non umit amat , Inquit, patrem aut .rirem
plusquam me, non eontinuo addidit sit anathematizatus e maledictus sed tantum ait non es me digni/s es in lege oculus pro oculo , dens pradente,percussu pro percussura, adustio pro ad ione duntaxat exigitur, nec continuo qui reus est de Synagoga projicitur et e mati dictione dum natur. Non enim secuDdum Stoicos omnia peccata sunt paria atque Acirco indisserenti sunt ultione plectenda sedIuxta modum culpae temperanda es censura indict.e. Porro nec beatus Gregorius nec caeteri Patres
qui diversis temporibus in Apostobcae Scis regimine floruerunt, hunc morem cum suis reperiuntur obseemasse decretis , et ix ortim aliquando salutis anathema subnectitur nisi cum Catholicae dei clausisti
terminatur. Iuamobrem inctae curae reverentiae placet hunc morem de curiero a decretalibus amoveri praecipiat. Hactenus Petrusitaniani
cui consenti Gerson in lib. de potestate Ecclesiae cons. . Haec, inquit, applicatio gladii spiritualis ad defensionem temporalium si confusionem magnam in Ecclesia , Alipensionem vel contemptum Evam gelicae hujus censu δειae quae es excommunicationis gladius extremeformidabilis , denique laqueos animabus multorum magis quam statem spiria
tualem induxerit vel inducat,experientiam testem voco. Itaque ficulte--
forulitas addita es Ecclesiae pro dote sua, videri potes ab aliquibus quod ad ejus defensionem addere seu cerat adversus imperitiores pinnam vel
censuram temporalem, ut est mulctatio pecuniaria vel corporalis detentis me arristatio bonorum propriorum. Idem in lib. de vita spirituali antiam lecti. . corollario . Nulla ex , inquit, neque appellanda es, que feren janquam necessaria adstatem aeternam, quae non es debune divino in aliquo quatuor graduum quos lectio praecerin exposuit, oppo tum sentientes aut facientes moliuntur Iugum imponere gravis imum per cervices hominum. Doctrina haec praecipue locum habet in materia excommunicationum latae sententiae , nam qui pro sotiis incommodis temporalibus evitandis aut commodis politicis confimandis aeternam ulti stere mortem,cui quaesio similis erit' illi nimirum qui volens musicam abstere a fronte vicini eam securi percutiens vicinum stolidus exacerba- merit. Sola itaque contumacia era mel praesumpta renuens flare judicio Ecclesia reddit hominem pro Chrsiano gerentem dignum excommunic
iisne .nam juratus es audire Ecclesiam qualiter velut Ethnicus obia
307쪽
DIs SERTATIONES HISTORICAE. Di GgRT. III. 277
erit aut Publicanus ' Porro isseri quamplurimum qualis est contumacia, quam damnosa Ecclesiae pro qua materi ci circa quam incurritur inam so est contumacia in materii de recisonis quam pusilia quae piis iis de paucis denariis ubi nunquam tanti m proris oleaeentia, quan tum obes excommunicatio separativa a Piritualitus Ufragii societate Sancrarum. Multa his addere possem doctorum hujus aevi scriptorum
testimonia, qui in secquontem istarum excommunicationum usum non raris invehuntur, sicci istis immorari non licet. Summa corum quae in ista responsione diximus haec est, prim , nullam excommunicationem proprie ferri posse in peccata occulta, nisi fiant manifestari nota per aliquod signum exterius, Non tantum Deo, sedi hominibus. Secundes, cxcommunicationem latae sententiae hoc ad summum operari , ut qui possit statim excommunicari ut rebellis despervicax. crtib ostendimus cos qui se ab Ecclesia separant, cum haereticis aut schismaticis junguntur, ipso facto est cxcommunicatos, seu potius se cxcommunicare. Qua to cos qui cum privati cxcommunicatis aut haereticis ad tempus
Communicant, esse tantum excommunicatione picchcndos non ipso facto excommunicatos. Quint , has formulas anathema sit, e communicatus sit, habeatur excommunicatus, Iuniles, comminatorias esse tantum, nec illiini qui aliquid sub istis imprecationibus vetitum facit, propterca statim excommunicatum esse , sed dignum excommunicatione statim atque fecerit reddi ' ideo defercndum ad Ecclesiam ut exsommunicctur. Quibus jam satis superque asseretis, revocari amplius in dubium non potest, quin soli peccatores publici vere ac proprie possint cxcommunicari quo posito quaeritur an in istos omnes cxcommunicationis telaim vibrari possit. Constat primo, privatos homines Laicosa Clericos ab Episcopo S Clcro cxcommunicari poste Constat item Episcopum a Metro politano Synodo Provinciae xcommunicari S deponi. Constat tertio Ecclesias inter se post ea communione mutua discedere nec
dubium est quin Metropolitanus a Synodo plurium Episcoporum
possit excommunicari S deponi praesertim si consentiata adsit Synodo Patriarcha. De Patriarchis ipsis ac potissimum de primo Patriarcha Romano Episcopo a quibusdam dubitatur. Nonnulli enim Curiales Doctores Romanum Pontificem nulli iudicio obnoxium csse non dubitarunt asserere, ac proinde cum non posse a quoquam
excommunicari aut deponi nos vero contra istos secundum Concilii Constantiensis definitionem duo tenemus primum est, Roma
308쪽
DE ANTIQIIA ECCLESIAE DISCIPLINA
nuna Pontificein subest Concilii praesertim generalis judicio radiabeo deponi posse, necnon corrigi ac mendari alicium est Pontificem Romanum in errorem circa fidem aut bonos mores labi possJe; quo in casu Mid dubium qui liccat ceteris Episcopis 5 Ecclesiis ab cius communione dis codere. Haec autem tanquam ccrtad indubitata nunc supponi possent, nec necesse st a pluribus con- Dinarc quod de nos a proposito longilis avocarct 5 deinceps fuse probabitur in aliis diisertationibus. Itaque hoc unum inquircndum restat, utrum Reges excommunicari possint, cum cnim Romani Pontifices a rcgorio VII. ita Rcges excommunicarint, ut simul corum subditos a sacramento fidei absolverent, regia que corum cuilibet occupanda traderent. Hinc factum cst ut Regum dc nsores negarint absolute Reges cxcommunicari posse , o scilico modo quo Romani Pontifices cos x- communicare conabantur. Verum si quis cxactu loqui velit, dicere
acbct Rcges absolute ab Ecclesia excommunicari posse, hoc si, indignos Ecclesiae conlinunione declarari in rebus spiritualibus, non autem in temporalibus ac civilibus jam proprius cstectus cxcommunicationis, uti modo diccinus, non attingit temporalia, sed spiritualia. Nullum autem mihi dubium moveri polle videtur, quin Rc-ges peccatores vel haeretici declarari possint hoc sensu Ecclesiae coni-munione indigni. Nam licet Monarchae sint de Principes Reipublicae civilis in Republica tamen Ecclesiastica membra tantum sunt, clegibus hujus Reipubliciae debent obtemperare , ut ab ca cxcidere; Nam Ecclesia nullus est Dominus, nullus Monarcha nullus in ca ob eius legibus immunis. Potest org absolute is Princeps qui leges Christi S Ecclesiae violat Ecclesia indignus haberiac declarari. Et sane habemus in Historia Ecclesiastica xcmpla nonnulla Regum. Principum, qui ab Episcopis hoc modo sunt excommunicati. Sic Philippus Imperator fertur excommunicatus dc Ecclesiaci cius, donec poenitentiam egisset Athanasilis Libyae Praescitum excommunicavit, de hunc propterea Basilius in sua Provincia ad communi nem admittendum non osse dccrevit Epist. 7. Ambrosius Maximum de Theodosium a communione d aditu Ecclesiae expulit. Ioannes Chrysostomus Eudoxiam aditu Ecclesiue prohibuisse fertur. . Andronicum Praefectio Synosus excommunicavit , ut constat ex
ejus Epistola, inmachus Anastasium ab Ecclesiae Romanae communione alienum esse pronuntiavit. Recentiora exempla non per
irro, quia in ita Romam Pontifices plus potcstata sibi arripuerunt
309쪽
quam ipsis conveniebat. Nam per excommunicationem non possunt
interdici aut prohiberi qtiae sunt juris naturalis& divinia sic verbi gratia, non potest prohibere excommunicatio ne paterfamilias suam regat alatque familiam, ne filiusfanasilia paci S matri debitum honorem praestet, c. ac similiter non potest cxcommunicatio impedire quominus Ret Regnum administret, regat gubernet, moderetur ac proinde non possunt subditi a sacramento fidei absolvi, S: Rex regnandi jure privari.
Verum licet absolute possint cxcommunicari Reges, non tamen
expedit id facere, plus enim inde detrimenti Reipti blicae Christianae accedit quam boni nee id fieri potest sine magno periculo schismatis, pacis publicae prrturbatione , Ecclesiae vexatione 5 caetctis calamitatibus, quas inde sequi moraliter, ut aiunt, certum est. Quapropter juxta regulam superius ex Augustino traditam , vix unquam debent excommunicari Reges S Principes atque hinc ire Imperatores Christianae Religioni infensissimos S haeretici addictis simos nullam excommunicationis censuram antiqui Episcopi fulminasse leguntur, ne scilicet eos gravius exacerbarent adversus Ecclesiam. Quis ignorat quantum fuerit Constantii in haereticos studium 3 Cui Iunt ignotae vexationes quibus Episcopos orthodoxos M.
Ecclesiam affecit non tamen propterea quisquam cum excommunicavit, non Athanasius, non Osius, non Liberius ullam in eum ercommunicationis dixere sententiam Valentem Arium nemo a coimmunione Ecclesia expulit, in B. asilius eum ad sacra mysteria admisit teste Theodorito lib. 4. hist. c. i'. Zenonem ImpeTatorem
fidei Catholica iniquiorem&haereticis faventem benigri Ladhortati sunt Romani Pontinces, nec censuris cum percusserimi, sed totam culpam in Acacium refudere vide Epistolam tertiam Felicis tertii ad Z nonem Gelasi Epist. i. ad Dardanos Vitalia mi Papa Constantem Heraclii nepotem haereticum, fratricidam S sacrilegum. qui Martinum e sede dejecerat,a relegatiun fame confecerat, qui in Maximum S ejus discipulos saevierat non modo non excom- mimicavit, sedis honorince cxcepit Gregorius Magnus legem Mauriti parum quam promulgavit, nec propter eam illum excommunicatione perculit, sed ut legem revocaret decenter admonuit. Idem Ponti rex Phocam crudelissimo ni Mauriti interfectorem non modo non excommunicavit sed S multis laudibus extulit. Ex
quibus, aliis innumeris quae hic afferri possent ab1md liquet, Reges, Principet licet malos in Ecesesia tolerandos sepius ab
310쪽
18 DE ANTI Q I ECCLESIAE DISCIPLINA
Hoc autem ita Gallis nostris semper fuit persuasum, ut nunquam Reges suos cxcommunicari pas4 fuerint. Primum hujus rei documentum habemus in Ludovico cognomento Mansueto, quem cum Gregorius quartus filiorum impulsu excommunicare in animo
haberet ejusque rei gratia in Galliam proficisceretur, a Gallieanis Episcopis teste Aimoin hoc responsum accepit nanmodo se τι Lehujus volunt.iti succumbere sed si excommunicaturin vemre , excommunicatus abiret inra propter Gregorius abjecto proposito dixit, se non
et lia de causa venisse quam ut acciri S concordiam inter ipsum ejusquc filios procuraret. In Lotharium Nicolaus primus cxcommunicationis sententiam tulit, eo quod Theulberga dimissa Valdradam duxis et uxorem sed id fecit tanquam iudex, arbito a partibus cicinis , ut constat tum cx Epistola Nicola I tum ex litteris Regis ipsius ad Adrianum secuncium Nicolai successorem, ibi fatetur se Nicolaum judicem agnovisse , scd Qtempus in hac parte. Nihilominus tam in Gallicani
Episcopi excommunicationem Pontificiam parum aut nihil curarunt, sic rescribentes Pontifici: Nos cum fratribus se ossis nostris , ncque
edicris tuis mus , neque vocem uam agnosiimus rarique tua hutas tonitruaque I cmui; tu eos gai Decretis uis non parent impietatis condemnas , iisdem sacrisiciis interdicis , nos tuo te ense jugulamus , qui edictam Domini, Deique nostri conjuis udicum. Similiter cum Adrianus jussill et Hincmaro ut a Caroli Calvi coi sorti S communione discederet, responsum hoc accepit ab Hinc-marorae aliis Gallicanis Episcopi. Nunquam ivxsimodi reccstio'nim ab La Sede si praedio forum suorum missam fis se , cum inter Regra sacramentis etiam G arderatos sed in p.:ti .m C silios ac inter fratres praelia si ditiones oram temporibus fisisse noscantur. Nec etiam ab aer. ticorum et e sichismatis oram , flete Frunnorum Inuer Icrum ac Argum, quales fuerunt o stantius Arianus es s Cita ulianus , Maximus Tyraianus, praeseistia si latione sive costocatione edis Apo- solitae oatisices , vel alii magnae auroritatis atque sanctis lis Et scopi, Gem locus ratio ac causa exegit, si μί raxiss et tur . . . . , dicunt scularem scriptaram di re, quia omne regnum secuti hujus csiis quaeritur, victoriis propagatur, o non Apsol scoporum cxcomm nicationibus obtinetur , o scripturam divinam proponunt dicere , quia Domini es regnum , cui dat istud mini Drio Angelorum, hominum . . . . O si vultis ad defensionem habere o Dum auxilium sicut volumus de vestris orationibus habere luroriam, nolite quaerere nos am