장음표시 사용
311쪽
um di pendium , G petite Domnum Apostolicum, ut quia ex crapiscopus fimul in non poto , sui antecessores Ecclesiasticum ordinem quod suum est, O non Rempublicam quod remum es di posuerunt, non praecipiat nobis habere Regem qui nos in sic longinquis partibus a uvare non possu contrusubitaneos se frequentes aganorum impetus re non convenit usti Episcopo dicere me Christianum qui non es incorrigibilis , non
propter'opria crimιni, sed pro terreno Regno tolerando ete acquirendo nomine Christianitatis debeat privare, cum diabolo cosiocare Proptereas Domnus Apsolicus vult pacem quaerere , sic facem quaerat
ut rixam non moveat, quia non credimus ut ad regnum Dei pervenire
non possumus , illum quem ipsi non commendatur Vm non habuerimus. Haec tum Ecclesiastici tum saecularis ordinis viri Rhzmis cor gregati senserunt de litteris Adriani, quibus Carolum Dro cxcommunicato haberi jubeat nisi abdicato filio Lothario Luciovico alacri filiorcia gnum traderet. Ex quibus intelligere est quanti fieri debeant S: quanti semper habitae fuerint ius modi Romanorum Pontificum
cxcommimicationes in Reges nostros praesertim pro rebus tempor libus latae.
Porro tum temporis adco persuasum habebant Gallicani Antistiates Regem suum excommunicari non debere, ut inter corum capi tuta quae refert Hincinarus haec legantur. Dicunt sapientes quia i
Princeps nullorum legibus vel judiciis Abacet , ni solius Dei qui eum in regno quod Jus pater illi dimisit Regem consiluit, O si volucris pro
hac elpro alia causa ibit ad placitum vel ad Synodum nolueristiber c licenter dimittet si scut a suis Episcopis quidquid gerit non delet excommunicari, ita ab aliis Episcopis non pots Iudicari, quoniam solius Dei pristipataei Het bubpici , a quo solo potuit in principatu consitui. Quin etiam indulgentia in Reges c processit, ut qui illorum communione digni ab ipsis habiti fuerant, digni etiam Ecclesiae communione redderentur. Citat in cam rem vo Epist. 7i M62. hanc legem tanquam ex Capitularibus csumptam. Si quos GL fatorum regia potistas aut in gratiam benignitatis receperit, aut menssa participes escerit, hos etiam Sacerdotum populorum conventu Ucipere in Ecclesiastica communione δείεbit, ut quod priri eipalis pietas, cipit, nec a Sacerdoribus Dei alienum habeatur. Haec autona lex non extat in Capitularibus sed est Canon 3 Concilii Toletani. Philippos primum S secundum excommunicare conati sunt Romani Pontifices, videnturque excommunicationes in cos lata plus
ponderis tabuisse, qui Justioribus de causis latae crant Sesa,
312쪽
a1 DE ANUQIA ECCLESIAE DISCIPLINA
coporum Gallicanorim Synodis confirmatae. Primus liuius nomiilis Galliae Rc Bertham coniugem ex qua filii: shsceperat anno io8s. dimisit. Bzrtradam Montes ii quae a Falcone Richino, annuen- e Gregorio septimo , disdeserat , incorem solemnitet duxit. Is propterea ab Hugone Lugduneri Archiepiscopi Urbani II vices gerente, in Synodo Augxistoduncaei coiminimcatus est; sed anno ios . haec scientia in Concilio Placentino si revocata, mi Hugonem qui citatus no adfuerat poena suspensionis dicta. Ucrumuerina in Concilio Claromontano ob idem repudium uxoris excommunicatus Philippus dimissa Bertrada cum Pontifice in gratiam rediit. At in proposito diu non stetit, annoque Ios8. rursum Bertradam tibi sociavit : quapropic inconcilio Pictaviensi cui aderant Legati
Paschalis secindi, renovata stic Xcommunicationis sententia. D mun anno iio 1 Chun promisisset Rex se cum Bertrada consuetuditam non habiturum, donec a Papa dispensationem accepisset, hanc simul cum absolutione obtinuit in Convcntu Parisiis habito. Haec constant cx vonis Epistolis, qui cum acerrimus fuisset matrimonii intc Regem Bertradam initi oppugnator, aque de causa bonis
mutus de in carcerem conlcctus csset, tandem tamen consensit, ut
intelligere es cx Epistola ad Papam Paschalem in hanc sententiam εripta. Rex per si , inquit, is nos adhuc pulsat ad viris
paremit .itis vestrae , ut scundum moderationem litterarum, strarum,
o verba qu. Damno Gaioni Episcopo sudixi causam 9us temperetis; ne contingat de eo illud Salomonis , qui tum emungi eliciisanguinem. ensatiouis aurem ratio nullis pientum dis icuit . . rigaria haec fugimendo dicimin non docendo nosine suggestisinis s/mma ess, ut imbeciati isti hominis amod quantimi cum salute Uus porcstis condiscendatis ,
terram quae ejus anaIbem.trepericlitatur, ab hoc pi riculo eruaris.
Philippus alter hujus nominis secundus cognomcnto Augustus, Ingeburgem Danorum Regis filiam rexorem paucis post matrimonium diebus elapsis sub comanguinitatis obtentu dimisit anno Iisy ac deinde anno I96. Agnetem filiam crthoidi Meraniae Ducis uxorem duxit. Hac injuria commotus Danorum Rex Legatos Romam misit, qui de a apud Pontificem Coelestinum quererentur.
Ab isto Legati in Galliam sunt milli qui Parisiis Concilium congrcgarunt, in quo de reformando Inscburgis matrimonio est actum, sed nihil est perfectam Anno n99 Traiicia sub interdicto posita est non propter Regis matrimonium, sed quia captivus a Rcge detinebaturricidam Petrus Datus clericus ut Episcopum Cameraccusem electus.
313쪽
D1sspRTATIONES HISTORICAE. Di πχτ. III. Is
Post tres menses interdictium cst sublatum. Qiro clina renovare vellet Synodus apud Divionem congregata, Rc ad Pontificem p ovocavit. Id mali provocationis jus ratione habis Synodiis interdictum tulit, quod a qui biis dam est observatum. ab aliis vetis non At illud omnino relaxcvit Pontifex Innocentius III postquam Rex Inge bur rem in qualemcxunque gratiam recepisset. Indicta deinde Suessi ne Synodus cui adfuerunt Innocenti III. Legati ibi per dies vindccim causa Ingeburgi d Philippi ventilata Rex Inheburgem quasi uxorem secum abduxit, quod quinavis tunc vel taedio victus vel judicii cxitum meruens simulate fecisset postes, tamen illam pro uxore habuit Agnetc jam mortua. Haec est rerum a Pontificabit in Phalippos primum S secundum gestarum summac qua colligere est excommunicationes haud injustis de causis Pontificibus in illos latas, eo tempore quo Romani Episcopi aut ritas maxime praedicabat i, Gallis Epicropis confirmatas. plerisque Gallis haud magni factas fuisse, coactosque ipsios Roni nos rontifices cas, ad vanam res piscentiae umbram clamare Sub finem Regni Philippi II in Ludovicum ejus filium Angliam occupantem excommunicataonas sententiam tulit Pontifex Honorius III
Led Ludovicus nulla cjus ratione habita a proposito non destitit cumque Pontifex in Philippum huius Patrem, tanquam eius pro
tectorem eamdem sententiam vellet tentare, idque in mandata dedisset Senoncns Archiepiscopo,Gallicani Antistites Meloduni congregati statuerunt Pontificiae sententia rationem habendam
In negotio Philippi Pulchri sicut iniquior erat Pontificum c
VIII. Philippum Pulibrum ob detentum Apamecnsem Episcopinti Narbonensis Archiepiscopi opera obiurgasib datis etia litteris bus cum in temporalibus non secus ac in spiritualibus4bi su esse aiebat, necnon ad se, non ad Regem Beneficiorii Praebe darum collationem spectare has Philippus in Palatio coram pluribus cremari iussa responditque Pontifici e in temporalibus no mi sub esse, ad se Ecclesiarum de Praebendarum collacionem iure remo pertinere' eos vero qui aliter sentirent fatuos esse ac demente Hoc responso exasperatus Pontifex excommunicationem, e gem tulit, sed hanc Gallicani Episcopi pro irrita habuerunt&ad
turum Concili tun generiae psoVocaVerunt, quapropae Benedi s. I. Bonifacii successor cernem excommunNacionem Pontificiam.
314쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE ISCIPLINA
flocci fieri, Regem non petentem a senIentia excommunicatiout pertrae
decessorem sinum Diu ab Oisit. Benedictus XII Avenioni sedens, de Episcopatu Roniano cum Cregorio tunc Romae sedenti contendens Carolo L Galliarum Regi excommunicationem interminam cst, eo quod in animo Rex haberet se Regnumque suum ab utriusque Pontificis obedientia ad procurandam Ecclesiae pacem stibtrahere, curare ut alius legiti mus eligeretur Pontifex. Illius vero Bussam Parisiensis Universiitas 5 Episcopi qui aderant prostripserimi nquam des iniquam seditiosum es dolosam , necnon fraudulentam ac perturbatri an pacis Oofensivam Regiae semiis. Petieruntque eam hoc nomine proscribio lacerari. Quodi factum est elusque delatores carpenta impositi ac perinidibrium vest variegata, Thiara papyracca induta per urbem ignominios ducti sunt. Et nihil obstante sententia Pontificis lex promulgata est ne alterutri et contendentibus d Episcopatu Romano obedientia praestaretur. Ludovicum huius nominis duodecimum mitissimum atque optimum Principem Julius II Pontifex diris devovere M anathemate obstringere conatus cst, scd Clerus Gallicanus in civitate Turonensium congrcgatus anno Isio obstitit, stamitque ac decrevit Rc-gem non teneri illam habere rationem excommunicationum aut
consurarum a Julio II in Regem aut in regnum latarum aut ferendarum, eo quod jure ipso forent irritae. Denique cum Sixtus V., Gregorius XIV. ab hostibus huius Rconi sollicitati de impulsi Bullas excommunicationis c terdicti Intentastant in eos qui Henricum avarrae Regem legitimum Rc-gnum Francici hercdcm pro Rege agnoscerent, istorum Pontilicum conatum tota cxhorruit Gallia Imprimis vero Cleriis Callicanus Carnuti congrcgatus anno i 9I de Bullis Pontificis ita censuit. Monitiones exeommanicationes , suspensiones istis intentatas esse prorsus irritas tam secundum materiam quam secundum formam, ac praeterea injustas necnon hostium hujus Regni artibus si quae vim habere minime possent ligandi aut a stringendi Idque e cognovisse aiunt Antistites autoritate sacrae scripturae , sanctorum Conciliorum Decretis, Constitutionibus Canonicis, functorum Parrum exemplisnuibus antiquitas es referta privilegiis libertatibus Ecclesiae Gamcanae, quibus innixi praedecessores ut semper hujusemodi conatibus obstiterant Idem censuit Universitas Parilientis quae L. Aprilis anno IS9 . V sulmina non metuens decrevit Heluicum IV legitimum
315쪽
esse Galloruin Regem eique parendum csse Hulus judicium confirmavit Facultas Theolomae Parisiensis quae anno 191. Is w11. die Januarii in aula Reverendissimi Archiepiscopi Parisiensis simul cum Drbis Parisiensis Pastoribus congregata, antequam revocata forent Pontificia Bullae, declaravit his non obstantibus teneri Francos omnes obedire Rogi ac proco in publico osticio preces fundere nihilominus Regc supplicitor admoneri petierunt ut Legatos Romam mitteret ad Pontificem secuin reconciliandum' non quod istud arbitrarentur necessarium ad restituendam Regi communionem sed tantuin ad vitandum schisma Mitto Senatusconsulta quamplurima in ullas lata quae minoris sunt apud Theologos,
Ex his porrbi aliis Francorii gestis abundo, ni fallor, demonstratur xcommianicationes quas Romani Pontifices in Ros es no tro aut tulerunt aut intcntariint, non modes iudicibus cecularibus, sed de ab Ecclesia Gallicana tanquam iniquas explosas semperfuisse 5: nonnunquam ludibrio habitas; praecipue verycum de rerum remporalium dispensatione & Regni administratione agebatur, nec enim Episcoporum est huiusmodi ncgotiis sese immiscere, sed ista potestas a Deo data est Regibus ac Principibus, qui sint ale se in istis gerant rationem gestorum Deo non Episcopis reddcre debent. Id satagaciter observat vo Carnotensis Epist. II his verbis: Dispensationes rerum temporalium Regibus attribura sex cr Basilet, id si fundamentuni popul O caput existunt. Eis aliquando potesate sibi concesia aburuntur, nonsuhi a nobis graviter exasperandi, sed ubi sacerdoram admonitionibus non acquieverret , divino p/dicio sunt reservandi, i tanto districritis sunt puniendi,quanto minus fuerint di:ini admo- Mitionisus oίnoxj. Quaeres utrum Regnum integriam possit exta remunicari sacris officiis interdici ob peccatu in Regum S Principum. Respondeo quaestionem hanc ad nos non pertinere qui de antiqua infligendae cxcommunicationis ratione tractamus. Quippe t tiantiquitati ignota est illa ratio excommuni crindorum seu ut i quuntur,interdicto subiiciendorumRegnorum,Provinciarum,urbium ob Regis Magistratus aut alterius cujusdam peccatum. Cum nulla fiat ejus mentio non dico in Cananibus araiquorum Conciliorum sed ne quidem in colliectionibus annonum recensistribus Gratiani, vonis.
Burchardii aliorum. Sedis c ullum cst apud antiquos cxemplum huiusmodi disciplinae, nec eisina per se; aut scptem, amplius M
316쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
clesiae tacula legitur Iutuam societaten ob peccatum alicujus cxcommunicatam aut interdicto subiectam Iino vor S. Augustinus
diserte negavit familiam irreegram pro peccato patris familia cxcommunicari possc ac proinde censuit muli minus regnum propcccato Re: aut Principis Ecclesiastica censura non posse percelli. Extat Augustam cadere sentcntia in Epist. s. in qua repreliendit Auxilium iuvenem Episcopum quod Classicianum quemda: cum rvinitia excommunicatat, & ab illo Episcopo quaerit Vris babeat
eo de re sententiam cera scripterarum resimoniis exploratam doceat, quomodo ricte anathematizetur pro patris peccaro fili aut pro miniti uxor, aut pro dommysmus, aut quispiam etiam in demo nondum natus eodem tempore quo unietversa domin es anathemare Migata. nascatui; nec ei possit per lavacrum rege aurionis in morte sul veniri.
Hanc opinionem, Episcopum jus autorem tota Epistola ridet Augustinus Quanto absurdior ipsi visa fuisset corum , opinio qui Regnum. integrum ob unius Principis peccatum exconamultica iacsub interdicto poni voluitant. Sunt tamen aliqui qui interdicta Ecclesiastica, si non primis Ec-- clesia saeculis saltem mediis in usu fuisse probare se posse nonnullis exemplis existiment. Primum ergo asserunt ex Theodorito lib. . hist. c. I Is Samosatensium cilicet zelum qui Eunomii Lucii MArianorum commercium adeo dctestati sunt, ut cum iis convenire aut congredi nefas esse duxerint. Secundis aiunt huc etiam pertinere quod populus Constantinopolitanus cum Nestorio Syna xes habere renuit , postquam haeresim suam ille detexit. Terti al- Iegant decretum Concilii Arelatensis 2 cap. s. quo statuitur ut siquis a communione Sacerdotali sit cjecius, convivio S colloqui privetur. Quartis in medium producunt Concilii Tribunensis cap. 32 6 Cabilonensis cap. 6 decreta de Eccles quadam irae lite de illius patrono pendente jubetur claudi, ut osticium d num in ca minime celebretur. Sed haec exempla nihil omnino ad propositum faciunt. Primum enim non probam aliquam Ecclesiam me dicto subjectam ol peccatum Principis aut alicujus in ca Ecclesia primi Secundis no quid a ista probant usum interdicti, sed tantum Caccommunicatorum S liaereticorum commercium fuisse s
, dum etiam ab inferioribus in casu cxcommunicationis a superiori lacae aut haereseos manifestae. Concilii vero Triburiensis decretum Ecclesiam dorixia agebatur interdicto non subjecit sed proiiuno pacis ovisis ut Episcopi autori te clauderetur donec cavae
317쪽
de eligendo ad illam regendam Presbytero lis pendebat composita fuisset atque finita Mitto autoritatem Epistolae cujusdani nomine Augummi ad Bonifacium Comitem quae adducitur On miror 17'. quaest. . st enim illa Epistola omnium judicio sit bdicitia. Ad propositum magis pertinent tria exempla quae nobis stibministrat l1istoria Gregorii Turonensis primum extat lib. s. c. 32. ubi ait Ecclesiam sancti Dionysii ob perpetratam in ea caedem aliiquandiu clausam fuisse B propterea in illa a divino cessatum ossicio. Sed hoc genus interdicti non dii est illud de quo agimus. Ad illud masis acccdit cxcmplum secundum quod cxtat lib. 8 cap. s. in quo scribit Leudoaldum Episcopum Ecclesias Rhotomagenses claudi jussisse ac vetuisse ne populus solemnia divina spectaret donec autor caedis Praetextati I liotomagensis Archiepiscopi deicctus foret. Huc etiam revocari debet tertium exemplum quod habe tu cap. s. lib. Io ubi refert Episcopum Pictaviensem ad Chro dieidem dripsisse se non celebraturum Pascha Domini nec baptismum adminittraturum, nisi Abbatissam quana in vinculis retinebat dimitteret. Haec pauca cmpla probant interdicta ,sub finem primae Regin nostrorum Dynastiae ortum desinitium habuisse. At sub secunda Dynathia interdictorum Ecclesiasticorum usus m-
valitir Circa annum 87ci. Hi iacmarus Laudunensis Ecclesiam suam quasi interdicto subiicere conatus cst, atque ea de causa ab Hin maro Rhementi graviter increpatur tu opusculo S. capitul cap. s. his verbis aeuis injuriarum Mammisso impetitione ab Ecclesia Laudunenis aeria continetur, Presb cros O Diaconos ac reliquos Clericos vinaccusitos, nec conssos, nec conet cfos ab omni Ecclesiastio ossicio excommunicasti ut nemo sacra Missarum et mnia in tua Parochia celebraret inae m. Et capit. o. in tua Parochia nemo , ne piate mortubaptizori, nemo communionis gratia reconciliar , emo se I ri carus dolisa commendatione poterat. Vide etiam cap. I. 5 32.
Fulbertus Episcopus Carnotensis scribens ad Robertim egena Epist. 93 ait : Ad Aurelian.im civitatem convenine non posse piktopos cum ibi nec sacriscare siceat nec Eucharissiam absoluie te V re, propterea quod cxcommunicatione damnata Gret. Similiter Ep.
3. ait Ossicium in Ecclesia sua, depressis miserabiliri vocifus Crpe ne suntio proxi-is celebrari. Et post rauid sat aliud nisi H ν Gius inserdicatis Hvinum Osticium in tuta Episopatu Viro 'Ademarus Engolis mensis ad annum y . haec habet in
318쪽
α88 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCI pLINA
D. Scilicet Ecclesias , Monasteria cessare a cuisu divino, jacrosaκι hacri scio, es populum quo se paganum a divini Plaudibus, re C hanc
obsi mantium excommunicationem exsiebat. Ita tempore Ademari interdictum nova videbatur esse observantia. In Concilio Lemovicensi anno Io 34. Oldericus Abbas ut Pontificem bellis vexatum sublevaret consuluit Episcopis, ut excom, municationis sentcntiam Drrcnt in cos qui paci non acquiescerent, ita ut inobedietates post mortem sepultura privarentur Ecclosiastic interdiceretur apud os ossicium publicum, atque ut excepto parvulorum Baptismo, morientium Viatico, nullum administraretur Sacramentum
Verum usque ad Gregorium VII rara fuerunt admodum ii terdicta, in peculiares quasdam Ecclesias ferebantur, at in Pontifex suae autoritatis augendae perquain studiosus iis frequenter etiam in integra regiin usus est, aliis Episcopis ut idem tentarcnt cxemplo sitit. Hinc huius praecipue temporc multis interdictis pax Ecclesiae turbata est quor a exempta quam plurima vidcr cst apud voncm Epistolis o, 6, 3 Izo, I 2I, 269,26 , W266. qui ctiam Epist. 94. interdictum vociat remedium insolitum , obses, vatque in usu potissimum fuisse in causa sacrilegii aut violationis
Cceterum interdacta generalita ad tuendam autoritaten Ecclesiasticam adinventa contrarium omnino effecere, nam ut obscr-vat Soto dist. 22. quaest y a. I. Interduit quam is ex una
parte ad terrorem excommunicatorum conducat, ex altera tamen in pera
culum diιini cultin regi potissmum, nam tune non Iolim populus desuetudine frequ/entanda divina udicia fctum eorum ess sum perdit,
et, metiam, Coras ipsi sit, misy or ad eadem divi
Gnbranda . . utiqueis ne es d. Cinaciti uia trimentum patitur Opopulus solet in moribus sisescere. Eadem mala cleganter describuntii a Bonifacio VIII in capite Alma Maur, de sentcntia excommunicationis his cibis Tunc excrsit ind et otio populi, pullulant resis. in nita pericula animarrum Ἀμrgunt, ab Ecclesiis sine culpa eorum Hetuna obsit ruta ubinthuntur. Et certe si quis interdicta ilia omnia cuius aliqua stiperest memoria porciirrat, intelliget ea semper fuisse dissensionum, schismatum, bcliorum aliarumque grandium calamitatum causes, Qvix unquam aliquid boni, saepe ver multum mali ex his Ecclesiae accessisse.
Quapropter ii ipsi quibus haec interdicta magis prodesse pote:
319쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Di HERT III. 139
rant, Romani Pontifices coacti sunt corum severitatem ita paulatim imminuere , ut vix ullum habuerint effectum quippe cum primum interdicta usurpari coeperunt, cu)uslibet ossicii divini celebratio prohibebatur excepto tantum puerorum baptismo . enitentiae administratione in necessitates ita Alexander III qui anno iro . vivebat cap. non eis vobis de eo fatibus. Deinde circa annum Iroo. praedicatio Evangelii Si Sacramenti Confirmationis administratio concessa, Innocent. III cap. resons de sentent excommunicatrinis Circa annum 123o Gregorius IX. perinisiit ut in unaquaque hebdomada celebraretur missa privata ostiis clausis sine pulsu tympanarum cap. permittimus de sentenuia excommunicationis post circa annum Ir s. Innocentius IV voluit Sacramentum poenitentia administrari cruciatis S peregrinis, nec non permisit ossicium a Clericis recitari sine cantu cap. sed in tex de paeniteAtia se rem,sDemiam anno 13oo Bonifacius VIII poenitentiam sanis omnibus administrari jussit , S integrum osticium quotidie celebrari ostiis tamen clausis S sine tympanarum pulsu. Imo etiam ostiis apertis S praevio tympanarum pulsu infestis Nativitatis, Paschae, Pentecostes Lassumptionis cap. Ima Mater, e sententis excommuniacationis in Sexu. Ex his videre est paulatim interdicto nihil ferme praeter interdicti nomen esse relictum, quod argumento est eos ipsos quibus utilia maxime sunt interdita a corum molestiam S p .riculum agnovisse. Quid quod saepe saepius interdicta ab Ecclesiis
spreta atque contempta sunt. Quis enim ignoret quam nihili fecerit Ecclesia Gallicana interdicta in Regnum Francia lata , tum a Bonifacio tempore Philippi Pulchri, tum a Julio tempore Ludovici XII tum etiam alias ab aliis Pontificibus Mius nesciat Rempublicam Venetam interdictum Pauli V. ita irritum judicasse, ut
ab eo ne quidem post pacem initam absolvi se passa fuerit injn
etiam unius tantum Ecclesia aut Provincia intcrdicta apud nos fuere prohibita sic cum anno I 88. Innocentius VII Brugenses Ganda vcnses, prense interdicto subjicere tentasset, ab ejus senaciatia Advocatus Regius provocavit co instrumento quod habes inter probationes libertatum Ecclesiae Gallicanae, S Senatus Parisiensis interdictum irritum csse pronuntiavit toste Chopino. Itemque cum Paulus II. Ecclesiam Nivernensem interdicto subjecisset, Senatus Parisiensis sanxit Oilicium divinum nulla interdicti ratione habita publice celebrandum.
320쪽
: o DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Ex his abunde ut patet demonstratum habeo interdictum Ecclesiasticum quod in Regnum Provinciam, Civitatem , aut Par chiam ob Regis aut alterius peccatum fertur, rem esse novam de odiosam, qua valde periculosum est uti, ne dicam fere semper injuriimi iniquum repugnare etenim aequitati videtur innoccntes cum noxiis involvi, is unius peccatum universam societatem puniri. Quod tamen ita intelligi volo , ut non omnem interdici tum usum damnem, sed ut o nonnisi caute ac rarbitendum csse
Demum illud quaeritur an non etiam in mortuos ferri possit excommunicati, cuiriti aestioni satisfacere haud ita arduum est ac multis visum: nam vel intelligitur de propria& vera excommunicatione, hoc est, separatione e fidelium conventu .hoc sensu e tum est mortuos excommunicari non posse, quia amplius inter nos non versantur. Secundb intelligi potest de testificatione detestati ni in mortuos, ob ea quae viventes prave senserunt aut fecerunt, N. hoc sensu dubium nullum est quin anathema possit in mortuos ferri, hoc est quin possimus cis dira imprecari eorumque memoriam detestari, aut e contra bona, fausta illis optare S memoriam ipsorum honore, veneratione prosequi, atque ita cos vel in communione vel extra communionem habere. Sed haec excommunicatio non secus ac communicatio analoga tamitin est, impropria, non autem vera S propria. Nihilominus tamen illa dabatur vel auferebatur olim mortuis, nomen eorum apponendo vel detrahendo
in Dypthicis seu tabulis Ecclesiasticis quae recitabantur in ossicio publico. Hinc ubi restituta est ab Orientis Praesulibus Chrysostomo Communio, nomen ejus quod e Dypthicis fuerat crasum, in iis restitutum est in signum communionis Coetcrii olim quaesitum est utriuia hominibus in communione Ecclesiae mortuis posset anathema dici, si constitisset eos quid prave sensisse aut fecisse , ac vicissim
utrum poenitentibus in poenitentiae decursu sine pace defunctis dari posset communio; quam re varia fuerunt judicia nam Ecclesia Romana de mortuis judicium ferri non posse asseruit, ut testis est B. Leo Epist. ad Theodorum Forojutiens in mod manens, inquit,
ἔn corpore pinnirens nonreceperit , consequi exutus carne nonpoterit , nec
me persi nos eortim qui se obierint merita ad Iusique scutere, cum Do minus Deus nosti cujus Iudicia Gyneunt comprehendi , quod acerdotale misisterium impore non pomit,sua Iustitiae res avis. Et Epistola sequenti