장음표시 사용
321쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. Ding T. III. 19r
quenti Nos autem quil us viventibus non communicavimus , mortuis
communicare non possumus. Gelas in Epist ad Episcopos Dardaniae. Ca terὰ1n, inquit , iam de eo qui divino judicio constitutus nobis fas aliud decernere non est, praeter id in quo eum dies si premus im9enit. Eadem fere habet in Concilio Romano pro Miseni Episcopi causa celebrato cisa, inquit, cum dictum sit quaecumque ligaveritis siverterrum s quos ergo non esse jam constat super terram, non humano sed suo jndicio reservavit nec audet Ecclesia sibimc et indicare quod ipsis beatis
Apostolis cons oria non fuisse concissum, quin alia es care supersitum,
Ex his testimoniis Vigilius in constituto probat praedecctarum suorum decretis innotescere , Sacerdotum in p.rce retis .istica functorem illaesa esse debere personas nec anathemati subjiciendas, Mideo tribus capithili subscribere recusat. At contraria fuit Ecclesia Africanae disciplina, ut ostendit Sextilianus Episcopus Afer in Conc se generali collat. s. t. s. Conc col. M. tum ex Canone Concilii Africani, in quo statui a crat de psepis defunctis qui
haereticis suas ficultates reliquerint,ut post mortem anathemati Abiicerentur, tum tiam x pluribus Augustini inimoniis, in quibus ille ait se Caeciliano A coeteris anteces oribus suis anathema dicturum si ostendi potuissent criminum rei. Idem Orientales probare conati sunt, sed non tam aperte iaccrunt; nam vix unum & alterum exemplum proferro totuerunt anathematis in mortuos lati di quidem a privatis ut a Rambula S Cyrillo non a Synodo, poterant tamen uti Chio ostonii S Flaviani exemplis quae perperam Vigilius adducebat. Nam licet illi in communione Ecclcsiae Romanae mortui forent, Crant tamen mortui extra communionem Orientalium nihilominias eis post mortem ab ipsis Orientalibus reddita communio, nomenque corum Dypthicis appositum. Et paul ante Origenes a Meu na damnatus fuerat diu post moricin Poterant item Canones aliquot Synodorum proferre quibus jubetur ut iis qui poenitentiae tempore excodunt communi detur, commendando scilicet corum memoriam, S accipiendo oblationes pro illis factas , hoc statuitur c. 79. Concilii Carthaginensis quarti poenitentes qui attente leges par- nitentiae exequuntur sicas in itinere vel in m2ri mortui fueriλι, ut eis subveniri non possit, memoria eorum orationiba, obiationiίus commen- Nur. Item Arelat. 2. c. Ia. De his qui in armienIi possiti ira excesserunt, placuit nutam communione vacuum flere dimitii, si pro eo Pod honoravittaenitentiam obiatili ius suscipiatur. Idc statuitur ini
322쪽
α31 DE ANTI UA ECCLESIAE DISCIPLINA
Concilio Valensi primo c. . Autisiodorensi c. 7. Epaonensi ultimo 2. Tolet. c. I 2. . Aurci. c. q. Qu9d si communio restitati potest quodammodo mortuis per acceptationem oblationima pro illis faciarum, necnon per sacrinciorum ac precum celebrationem ; cur non
potcrit item mortuis communio data auferri analogico scilicci, quod est cradere nomen ejus e dypthicis, sacrificia S preces promo non amplius osterro, de anathema illi palam ac privatim denuntiare ad memoriae eius ignominiam. Hinc post Synodum quintam saepe mortuis anathema dictum , ac vice versa poenitentibus etiam in Ecclesia Romana communio post mortem reddita. Nam in Concilio sexto oecumcnico anathema mortuis cst dictum quinti Concilii Decreta primum in multis Occidentis loci rejecta, paulo post ubique sunt recepta, satagentibus praesertim Romanis Pontifici
Quinctiam chic rediit ut abs tritio mortuis certa verborum formula tribuerctur, ut de Latinis colligitur ex Innocentio tertio in caput extra de sententia excommunicationis e antiquis sacramentariis. De Graecis vero ex illorum euchologiis, ubi orationes habentur ad veniam eis concedendam, creditumque vulgo amor nullis per istam absolutioncm mortuos ab aliquibus poenis liberari, ut intelligere est cx Dialogis Gregorii nomine inscriptis, ubi nonnulla absolutionum istarum extant xempla Dialogi 2. cap. 23. N Dialogi . c. s. Quibus simile est illud quod refert Joannes Diaconus inclus vita, lib. I. c. 4s. Sed istaec persuasio vana omnin est, nec istae absolutiones aut excommunicationes anima defuncti prodesse aut noccre possunt, sed ejus tantium memoriae, ut constabit ex dicendis de effectibus cxcommunicationis.
A P UT III. De sectilus Excommunicationis. EX distis, ni fallor, jam intelligitur excommunicationis mortalis hunc esse stectum primarium ac praecipuum , ut aliquis ex albo Christianorum cxpungatur naxi, Eucharistia, precibus communibus, ac coeteris ossiciis quibus Christianorum cohaeret, indignus cste pronuntietur id enim signi-
323쪽
fcant v rba lataiti tibi sicut Ethnistis, Puplicishus. Hoc est, jam non hiabeatur ut frater, Christianus, scd tic madmodum Ethnicus, Publicanus. Sicut ergo societas civilis servatur cum Ethnicisi Publicanis, ita per excommunicationem non excludun tiir homines societate civili, nec iis privantur osticiis, ad jumentis Si bonis quae ipsis tanquam hominibus4 civilibus ure n.aturali,gen tium c civili debentur. Itaque primus ac praec: putas offectus, imos stricte ac proprie loqui velimus unicus cxcomna tunicationis it -ctus cst privatio ossiciorum spiritualium Maoua eorum quae jure natu rati,gentium aut civili debentur cujusmodi est conjugum habita tio, parentum in liberos, liberorum in parcntes, consanguineorunt intc se ac Regum in subditos, S subditomni in Reges ilicia necessaria. Quod vero spectat ad libera ut amicitiae, nititui convictus, di alia cjusmodi, haec licet non videantur iure divino prohibita cis , ab ipsis tamen Apostolorum temporibus in usu fuit haec excommunicatis denegare, constat ex beato Paulo multis in locis, i Cor is . Serias obis in Epipola ut non coniniis Limini fornicaris , non utique fornicariis hujus mundi, aut avaris,aut 3 .ip.rcibus circ. Nunc a&ttam scripsi vobis non commisceri , iis qui frater nuncupatur. est fornicator aut immundus c. cum qu modi nec cibum siumere. Qisibus verbis Pauliis prohibet ne libera osticia mutui convicius, quae piis Ethnicis impendi poterant, fratribus excommunicatis impendant1ir. Idem probatur ex . Thest . . Denuntia λυηbis ut stilarabatis os ab omni fratre inambulante inordinare. In Epist ad Titum Haereticum hominem pol unam alteram correptionem devita. Quod clarius habet Joannes. Nolite recipere eum in rixarum , ne ave ei dixeritis; qui enim dicit Euave , communicat Uus operibus malums. Certo haec , non consuescere cum aliquo, in domum suam cum nini merccipere , ne qui dein avediceres, sunt officia civilia qua denegantur excommunicatis, sed ut jam dixi libera , quae nec jure naturali , nec jure civili, nec jure gontium neccssario debentur. Nam quae necessaria sunt, non ita possunt cxcommunicatis denegari, im debent impendi. Sic enim Paulus jubet Principibus licet infidelibus obedii, itemque votat ne mulier fidelis virum infidelem relinquat jubet servis fidelibus ut obediant dominis suis, quia haec osticia sunt necessaria. Ex his intelligere datur proprium S primarium cst clum ex communicationis osse exclusionem a jure quod habet quis in societate fidelium S Christianorum S privationcm corum officioriim quae Civistianis debentur, ut Eucharistia, communibus precibus. Sc-
324쪽
i, ANTIO JA ECCLESIAE DISCIPLINA.
cundarium ver enectum S minus proprium quod juris est tantum positivi hunc esse, ut cum excommunicatis tamiliaritas , conviciusci colloquium non ineatur, quando nulla necessitas aut utilitas ad id cogit. Hinc olim longe districtius praeceptum ut arcerentur CXCommunicati a synaxibus, precibus communibus , quam ut privarentur consortio familiari unde excommimicatio describitur per priorem cstechim, non per posteriorem Tertuli in pologetico Magnum div judicii praejud cium est , quis ita deli 7.Hrit ut a commumcatione orationis communis commercii relegetur. Firmilianus in Epista Cyprianum ait Stephanum Legatos Afrorum ne quidem ad quium suum se i huc praecepisse ne quis eos in domum I ma eriperci tat, inquit, vementibus non solum pari communi tectum: hod itium negare or Vides in mente Firmiliani proprium effectum excommunicationis non esse denegationem tecti, hospitii quandoquidem utremque distinguit. Hinc in Canonibus antiquis districtrus prohibetur, nequis oret cum excommunicato , Ut in Ecclcsiam cum recipiat, quam ne quis cum iis manducet descolloquatur prius cnim vetitum cst c. 33. Apostolico , Concilii Laodi-ccni c. 33. Antiochena Synodi . c. 2. Carthaginensis Conc. . c. 73. In his, quam , S aliis supra citatis sub poena cxcommunicationis prohibetur ne quis orci ciun cxcommunicatis; at vi ac ne vix quidem camdem poenam antiquis Canonibus statutam leges in cosqxii cum cxcommunicatis cibum sumerent; sed reccntioribus tantum Canonibus ut Concilii Epaonensis c. s. Antisiodorensii 3'.
Hinc, ut jam dixi Theologi docent non is de iure divino vitarc cxcommunicatos quoad osticia civilia, sed tantum ci cst iuris humani Almainus in lib. de potest Eccles Z Laica, q. I. Tertium, inquit, coroLiriEm quod sequitur, ait, 'quod vitare excommunicatam quantum ad cocti ditionem se,7 uenit mer civitia non et Eetur es de Iure divino It m q. L. c. ita uabi tur ex multis testi us e. pr. ca, quodsimiliares cxcommunicati possunt participare cum eo ad
minus in ciet inlus Joannes Driedo de liberi. Cluist. c. 4. Videtur qui nos e con frutrone Iuris divini non prohileri cum hae tuis edereo bibi re , quod manis um et detur mustis Sanctorum ex uelis, qui com nicarunt Tutiano Imperator Apsutae in cibo se potu, ac ctiam in militaribus actibus, ut patet ex doctrina Aug. XL quaest. 3. c. tianus oe . Imperatores Cajetanus in locum Evangelii sit tibi sicut
Blasim t. Publicanus Libentur, inquit, videremsrvari hanc. si
325쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERT. III. 29s
nitum a les Christo sententiam, paen im non audientium Ecclesiam
quod scilicet ficeret eos haberi ut Ethnicos, hoc est ut ipsi quidem ex
vi excommunicationis haberentur ut Ethnici se Publicam ct non includerentur innocentes, loquentes comedentes cum eis, quia nullum pecca iam incurrunt loquentes comedentes cum Ethnicis Sylvester in simina verbo obcclientia ui, inquit, ex obedientia praesemitur status Ecclesiae perturbandus vehementer, vel aliquod malum aut scandalum futurum, etiam si praecipitur se poena excommunicationis latae sententiae non est ei obediendum, quod enim institutum est pro charitate, non debet militare contra charitatem. Gregorius quidam S yrus Monachus CasDsimensis lib. de censuris num. i. innumeros Iuris Pontifici 5 Theologia doctores recenset, quorum autoritate S consensu probat consuescere cum excommunicatis in civilibus ad summum non nisi veniale peccatum. Cum duplex, inquit, si ChristaMorum s delium participatio, una quae Christianorum Atium participalio, una quae Christianorum propria es quatenus Christi ini seni, ut es participatio in divinis, alia quae communis es hominibus quatenis homines πconcives sunt, ut est communicatio in temporaluus o actibus humanis, Elam Ecclesia directe prohibet, hanc ero indirecte es ex consequentiqui in His communicat non contra praeceptum Ecclesiae , sed praetc pr 'reMom facit, , ideo enialiter tantum piccat. Denique licet vulg dicantur xeommunicati privari bonis, hoc versu sonificatis.
Os , orare , vale, communii mensa, negitur.
alacro tamen versiculo veluti redditur iis quod isto aufertur, hoc autem cst hujusmodi, Utile, ex humile, res ignorata iccis quo significatur legem superiorem non habere locum. Prim , in
te virum S uxorcna,necnon inter parentes,liberos SI consanguineos
quod secundo S tertio vocabulo exprimitiir. Secundb nihil malicis si quis familiariter versetur cum cxcommunicato quem nesci cise cxcommunicatum, aut etiamsi sciat quando sperat suam familiaritatem illi utilem fore ad resipiscentiam, quod primo A quarto significatur Demum licere cum cxcommunicatis loqui, versari. imb, vesci si necessitas, utilita aut negotia ita postulent. Haec
autem omnia intellio e de cxcomni icatis denuntiatis, incon sis enim est nullum teneri ab iis recedere, qui excommimicationem tantum latae sciatentia incurrunt , non autem denuntiati
326쪽
19 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA '
Coeterum longe brevius S melius affignari possunt occasiones quibus non solum licet, sed N oportet cum excommunicatis in civilibus communicare hoc pactori Primo quando ossicium aliquod est
debitum z. Secundo, cum necessitas aut utilitas exigit, a clamirationes cetera omnes facile reduci possunt.
Primo, quia possu nus in civilibus conversari cum Ethnicis S publicanis absque ullo peccato, Christus autem non dixit excommunicatum csse durius tractandiuri quam Ethnicum aut Publicanum , sed codem plane loco habendum Secundo , quia gratia non destiuit, sed perficit naturam ac proinde non tollit quae iuris sunt naturalis A mutui inter homines ouacii,sive nec citriri sive liberi tertio non potet societas aliquem non modo e suo conventu, sed Z cx alieno pelleres Ecclesii ergo non potest expellere hominem c societate civili, sed tantum ex Ecclesiastica, ac proinde non potest cum privare officiis debitis ei ut est smbrum societatis civilis, sed tantum ut est membri in Societatis Ecclesiasticae. Hinc mul orninus potest cum poenis temporalibus aut morte assicere vel afficiendum pronuntiare, sed istud posterius fuse prosequi alterius instituti est. Nunc vero ad propositum hoc unum observo potestatem Ecclesia totam esse spiritualem, nec camillum habere dominium ares, actiones di personas civiles, nec posse poenas unas temporales infligere aut per vim cogere , sed tantum suadere, hortari S docei ut enim csrogic ait Hier Epist. . ad Nepol hoc inter Reges apiscopos disci inacia st quod illi nos thus, hi et Olcλtibus inrperent. Eoque excellentius cst Episcoporum Imperium ut notat Chrysostomus homil. o. in Epist. i. ad Thril od melius es imperar et D uario qu.im o vota stario, ista lenim est in scrare natura, nam
iEi quid. m omni. metu necistis. ite sunt, hic antim opus bonum ter
qui idem in Epis . ad H. br. homil ult S in pist ad Tit. Non
oportet ultiones tu rere, diota si plorare, gemiscere. Hinc , ut observat Richerius, octo primis Ecclesia saeculis cum de autoritate Ecclesiastica mentios bat, non adhibebantur haec nomina, uni λι ons , M jestatis , aut Triίunalis, sed untaxat Ministerii Cathedrae.
Et quod longe gravius est, quinque primis Ecclesiis saeculis nullam leges poenam temporalem ab Ecclesia aut Conciliis indictam in
pecca Ores aut hae reticos, sed tantum excommunicationem S depositionem Poenitentibus quidem imponebantur nonnunqualm
327쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissiRT. III. 197
poenae aliquae, sed hi illas sponte sus ipiebant, Sti nollent ii deliingi non ad eas suscipiendas par vim ab Ecclesia cogebantur, sed
tantum excommunicatione mortali pisciebantur: patet ex Cano ni bus Conc Tur. I. 8. Venetici c. 3. Aurelianensi I. c. H. Epaone sis cap. 13. Tolet. . an. II. Barcinonensis 2 cap. q. Tolet. 6. c. 7. in quibus cxcommunicationis tantum poena decernitur in eos
qui poenitentiam publicam semel inceptam deferebant antiquioribus ver temporibus pacis spes hujusmodi hominibus praecludebatur: post quintum demum saeculum Episcopi principum autoritate
muniti coeperunt poenas etiam temporales decernere. At, inquies, si quis x communicatus ad Synaxes accedor v
luisset aut depositus Episcopus Ecclesiam retinere,quodnam eis poterat ad iustis modi homines in ordinem redigendos remediunt, si nulla erat in Ecclesia autoritas 5 potestas temporalis Respondeo Ecclesiae socictatem habere quod naturali descivili jure habent omnes societates, ut possint a suis conventibus prcere eos quos indignos esse judicant. Sic unusquisque jure naturali ci vili porcst quosdam a suis arcere conventibus vel id istis denuntiando, vel cliam praecludendo fores. Sed si vim apertam isti moliantur, tunc recurrendum est ad Magistratus de ludices saecularcs, 1 quibus est petenda assertio libertatis de jurium istius societatis, quae si non obtineatur tum vel societas conventus suos amplius. agere non debet, vel pro bono pacis hunc tolerare qui per vim in eam irruens autoritate saeculari adiuvatur. Hoc posito dic dum est societatem fidelium de Christianorum jus habuisse quod habentcceterae omnes cxcliidendi a suo consortio, S Synari cos quos indignos esse judicarent, idque cx jure naturalia civili: quod si vina illi
Inferrent, tunc necesse crat Ecclesiae, civilis autoritatis auxilium
implor. ire S a judicibus saecularibus petere assertionem jurium suorum, quam si non obtineret haud dubium cst quin potuerit a conventibus abstinere vel eos climcul imis rere nisi melius esse existim arct jcchos propter bonum pacis tolerare. Idem dicendum de Episcopo aut P. est ytero deposito Coetoriam imploratio auxilii scu, ut loquiuatur, brachii saecularis ad executionem Canonum cst antiquissima. Sic enim adversus Paulum Samosatenum qui domo Episscopali, Ecclesia cedere nolebat Imperatoris Ethisici Aureliani auxilium cst imploratum,. deinde saepe saepius Christianorum Principum autoritas adhibita est ad executionem Canonum procurandam idque ut fieret Canonibus sancitum est, ut Concilia An
328쪽
1,s D ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
tiochen Can. s. his verbis ui aut m Presbyter vel Diaconus persi-
et erat perturbare o Ecclesiam Dei vertere, per cxternam potentiam ut
seditionis autor cuin rur. Idem in posterioribus Conciliis legere est,
ut Vermeiensi cap. 9. Tu 3 cap. i. S aliis, quin cliam in Mile- vitano cap. 7. decernitur legem Imperialem petendam, ut peccatores ad poenitentiam redigantur. Qua res utriam excommunicatio alicujus Episcopi,Presbyteri, aut inferioris Clerici semper interat depositionem,ac vicissim utrum alicujus depositio semper inferat cxcorri unicationem
Respondeo excommunicationem ex dictis duplicem posse distingui, eam scilicet quae fit a superiori puta ab Episcopo proprio vel a Synodo, de cana quae fit ab iis qui nullum jus in se invicem habent
quae denegatio st mutuae communionis. Prior excommunicatio
fere semper importat depositionem, nam qui Ecclesiae communione indignus est, dignus esse multo minus potest Ecclesia communione, ac proinde cum declaratur quis indignus Ecclesiae communione ab eo qui potcstatem habet ejus deponendi tunc deponi debet. Cum vor ab eo qui potestatem non habet elus deponcndi judicatur indignus Ecclesita communione, deponi non potest, sed tantum depositione dignus judicari, quae debet fieri a legitimo, ordinario ejus judice, si omnes Ecclesiae privatus aliquem sua conmmunione indignum csse decornant. At vero non semper necesse est ut qui depositione dignus judicatur, indignus etiam judicetur Ecclesiae communione Iino Clericus peccans satis punitus videtur per depositionem, nec iniquum cst ut ei communio laica non denegetur, quod olim factum tuis nemo noscit. Potest etiam Clericus ammisterii Ecclesiasticis per aliquod tempus arceri atque id dicitur suspensito, potest item aliqua debilitate corporis vel animae reddi minus aptus ad ministeria sua, hoc dicitur irregularitas, sed quae ista spectant ex antiquitate repeti vix possim S ab novis Canonistis ad saturam tractata sunt, nunc ad alia pergamus. Diximus huc usque de effectibus externis excommunicationis, nunc examinandum est utrum possit habere aliquem estectum internum in os qui non sunt per peccatum ligati, nullum etenim dubium est quin excommunicatio peccatores etiam coram Deo magis noxios cssiciat, cum ad instar Pharaonis ista plaga percussi in peccatis suis indurantur, at quaeri potest utrum per excommunicationem aliquis innocens se per peccatum non ligatus interius
329쪽
ligetur coram Deo sicut coram hominibus cxterius ligatur. Jan, vero si quis rem bona fide perpendat nullo negotio intelligit concipi non posse quomodo Ecclesia interius liget hominem qui per peccatum non cst ligatus Deinde si quis ad ea quae diximus attendat cognoscet Ecclesiam olim excommunicando fideles hoc praecipue intendisse ut eos ab Ecclcsae huius visit bilis consortio ejiceret uod, ut inquit ortullianus, summum futuri judicii praejudi
cium sy,non certissimum damnationis argumentum, quia scilicet humanum omne judicium in factis errori obnoxium cst. Demum sancti Patres aperte declarant neminem coram Deo per Ecclesiam ligari posse qui non sit ligatus per peccatum,cosque qui ab Ecclesiae hujus visibilis communione sine ulla eorum culpa secernuntur, non propterea ligatos esset coram do aut damnationi obnoxios Origenes in caput 6 Matth. I. cdit. Huci. p. 79. Igitur, inquit, adversiss eum qui suste judicat cir non juxta verbam Dei ligat fiser terram neque ex illius sententia solvit seper terram portae asseri praevalebunt, adversius quem autem portae inferi non praevalent is use judicat, idcirco claves habet Regni Coelorum aperiens iis qui bluti sunt si per terram ut ri ita caelis ligati ac condemnati sint, pra iam autem qui Episcopatus locum vindicant dictum hoc ussurpant sicut Petrus acceptis a Servatore clavibus Regni Cariorum docent ea quae a se ligata sent,
hoc es condemnaia tigata esse in cartas pronuntiandum est recte illos dicere , factum etiam habuerint propter quod Petro huic dictum es tu es Petrus spe hanc petram aedisicabo Ecclesiam meam se tales sunt ut super illos edistretur Ecclesia a Chris ad illos jure referri possit. . Portae autem in f rri praevalere non debent adversus eum qui ligare et ult ulvere,qu/d si funibus peccatorum suorum confringitu osra ligata olvit eum aurem qui funes peccatorum non habet nec peccato fu-mculo longo vinculo jugi non Euatur, ne Deus uiri seget, ita nec quisquis Petrus fuerit. Si quis aurem qui Petrus non fuerit, nec ea
subueris quae hic Hista sunt, cui Petrus ligaturum se creditsuper terram ita ut qua ligata fuerint sunt figura in cartis, soluturum se super terram ita ut qua soluta fuerint isoluta in cari s superbus ille est sciens seria Iturarum siensium Hactenus Origones qui duo diserte docet, quoriam unum est Episcopos qui ipsi ligat ligare praesumunt esse supcibos& impudentes. Alicrum neminem ligari poste interius sive ab Ecclesia sive a Deo , qui peccato suo ligariis minime sit.
Sanchias Hierosaymus eadem ferme habet in eumdem locum Mat-
330쪽
so DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
quid Abi de Pharisaeorum assumunt venilio ni die damhent innocentes me solvere se noxios arbitrentur, cum vn Dchm non furentia sacerdotis sed reorum vita quaeratur Lemmus in Levitico de Leprosis ubi obentur ut ostendant se facerdotibus. Et si lipr m habuerint tunc a sacerdote immundi flant, non quod Sacerdotes prosos ficiani crimmundos esse quod habeat notitiam leprost, ct possint d scernere qui mundus quive immundus si auomodo re ob opnfim facem do mundum vel immundum facit ita his aula et e fisit Epim-pus Presbyter Non eos qui sunt insontes vel noxii, sed pro Uicio cum peccatorum andierit varietates, scit qui ligandus, quive
solvendus. Augustinus c. 6. libri de vera religione notat saepe homines ab Ecclesia injuste suae spe reditus expulsos a Deo qui novit interiora cordis coronari. Saepe etiam, inquit, ni divina providerata scr--- nullas nimium turbulentas carnalium hominum sitiones expelli de congregatione Christiana etiam bonos viros .mam contumeliam es injurium sinam cum patientissime pro Ecclesiae pace tu rint neque Hasmτitates vel sichi uti me haeresis moliti fuerint docebunt homines quam vero assectu or quanta sinceritate charitatis Deo seret tendum si Talium ergo virorum propositum est, aut edatis remeare urbinibus aut si id non Mantur e eadem tempestate perfuerante, vel ne suo reditu talis aut saevior oriatur. Tenent voluntatem consulindi etiam eis ipsis quorum motibus perturbationibusique cesserunt; sine ulla conment culorum segregatione usque ad mortem es simonio uvantes eam demquam in cisa Catholica praedicari siciunt. Hos coronat in occulto par rin occulto id ns Raram hoc videtur nus , si tamen exempla non desunt, imo plura sunt quam credi potis. Et lib. i. de api cap. 7. Spiritales autem Ave ad hoc ipse pio studio prosicientes , non eunt foras quia vel cum aEqua perversitate vel necessitate hominum, id rar pessi, ibi magis probantur, quam scinius permaneant, cum adve usEcclesiam nurulenus eriguntur, sed in solida unitatis petra fortis'mocharitatis robore radicantur. Itaque ex mente . Augustini homines ita ab Ecclesia excommunicati, ejecti ut nullam spem habere possint, non propterea coram Deo sunt ligati aut damnationi obnoxii. Imo si hanc separationem humiliter S patienter ferant a Deo, propterea Coronabuntur. Ergo ex iusdem mente excommunicatio etiamsi suprema sit, non potest innocuum intus ligare.
Gregorius magnus homil46 in Evangelia Hieronymia Augustini vestigia relegit Caes ergo, inquit, pensa nae sunt , o tunc D