장음표시 사용
361쪽
DIs SERTATIONES HISTORICAE DIMERT IV. g. III. Sententiam ictimarum, Lutheranorum et Callinianorusside Ecclesiae manae Primatu refertur. Huic subjicitur opposita curiae omanae Theologorum opinio , ac dema re-frti in probatur aliorum Theologorum, praesentim Gallorum octrina , inter utramque media. UT recte de primatu Romanae Ecclesiae ejusque praerogativis
statuatur , exautinandae sim omnium c die re sententiae, ut ea quae aequior et retuleatur irimun erg Hererodoxorum opinationes perctu rendae sunt. Ioannes vicietas oferente Thoma Valdensi doctrinalis indei antiqua tom. I lib. M art. . ait profutui xua Ecclatia : Si erieret P.ipa Capitaneo, quia tam ris deret gratia tu omne host MN perpen dicat triter ut sunt digni.
Idem vicietas in conclus suis num L Statuis Papam esse Antichrisum Papa , inquit, suae Antichri rus , inde colligit expedire IIussit Papa rexperimento, inqui Iussimus quia Papa vel mortuor via depos to tum iras Card nalitat OP cui Cesarcis, nou Amnussae amplius pro pcraretur Eccl a. Inde in Concilio Constantiens damnam haec propositio vicie- : Non est de mersitate salutis credere Romanam Ecclesiam csse pre
Ibidem iti articulis Ioannis Hus damnantur isti su Papalis a pintas a Caesare notimit. Et Papae perscctio G institutio a Caesaris ponis Illa manavit. Io nurus sine revelatioue asseret vide si quod esse cupis, particularis Ecclesiae annue nec Romanua Pontifex sci putubmanae E - , clesiae. 17 non est si Wilia anare ii quod porreat. --- O cupis sis etis rituatibus rann Ecclesiam . Vis, per cum ipsa costa milii in ei I
Post Hulsium S V victetam Lutherus Papae Primatum aggressus se i videtii in Thesibus Lipsiae disputatis clun clitio asino Ji9 quartilii propositio 3 haec init Romanam scis iam esse ati xio istis sevo 'riorim , prob.itur ex frigidissimis Romano in Pontiscus deci oris cirri
362쪽
n, DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
centum annorum , textus cripturae divinae , es Decressent Nicaeni Cox ci- IV omnium sicci ssimi. In disputatione chim contencierct Ecchius Monarchiam in Ecclesia osse, respondit Lutherus ejus caput esse Christum, non homulem, deinde propositioncs Hassii S uictos in S, nodo Constantiens damnatas probavit, in disputationis aestu
omnem primatum, tum Petro, tum Romanae Ecclesia cripuit. In sine tamen primatuni honoris concedit Petro, sed nunquam Romanis Pontificibus : attamen in resolutionibus propositionum Lypsae disputatarum numero is primatum ejus admittit humano ure: Si Romana Ecclesii, inquit, eis prima propter primum Apostolum Petrum, eadem necissitate con icbuntur Compos stanam esse secundam pruic Apostolum sinum acolum, oe Ephesinam remam propter Apostolum territim Ioannem , ct se per ordinem Apostolorum. At ordo iste nunquid serτatur quo jure erra solus Petrus furit primam Ecclesiam nisi haman ' Et ibidem Nec Papa Episicopis , nec uisicopus est Presbyteris superior jure divisio. Unde Melancilion in Epist de disput Lypsies,testatur quae Ηο-- fussi utrum jure divino probari posset orcumenici Ponti cis autoritaου,
ω postea, Lutherus arcumenici Ponti cis autoritatem veneratur ac tuetur,
de iure divino disputari voluit. Idem Lutherus in Epistola ad Emserum propius ad nos acccdcias. Via es, inquit, Romanum Pontisicem esse primum o nium , vertim esse Romanum Pontifem jure dimino superiorem nusta ratione credam. At postquam damnatus est a Leone X anno Isro nulliam jam scrva- ruit modum, sed Pontificem passim Antichristum appellavit. Tuinglius in Comment ad Colossi negat Papam dici posse caput Ecclesiae, imo impossibile osse ait visibilem hominem esse caput Ecclesiue cum ipsa sit invisibilis. Calainus hac in re Lutherum, Zuin tam secutus cst lib. . in Instit. c. s. g. r. negat primatum aut ex Christi instituto, aut ex Ecclesiae veteris usu sumpsisse originem , 5 f. s. Pontificem negat esse caput non solum principale, sed di ministeriale, cap. 7. f. I. primatus Romanae Ecclesiae exordium Synodi Nicaenae Decreto tribuit. In aliis quoque operibus ut in lib. de vera Ecclesiae rcformatione, de in Harm. Evangelica ad caput is Matthaei, negat ex primat uictri Romanae Ecclesia primatum sequi. Eadem docent Calviniani S Lutherani, qui si quem Pontifici R
man primatum tribuunt, illum quantum possunt extenuant SI c- ferunt tantum ad humanas constitutiones.
i in oppositum plane callem uisistunt Theologi Romanae Curiae
363쪽
DissERTATIONES HISTORICA. DissERT IV.
icitis nimium addicti, dum enim Pontificis primatiim defendunt, ita cum extollunt ut invidiam ipti maximam conflent. Primo igitur aiunt Pontificem Romanum sic absolutum Ecclesiae Monarcham, de ita jure divino constitutum csse Monarchiam mutem hanc Ecclesiae nulla Aristocratia aut Democratia temperatam csse. Secunta, dicunt Romanum Pontificem habere clave S jurisdictionem immediate a Deo, coeteros autem Episcopos hanc a Romano Pontifice accipere. Tertio, aiunt cum csse controversiarum marium de religione judicem supremum appellationes univcrsa Ecclesiae ipsi jure divino
Quarto, cum leges de novo condere posse quae universam Ecclesiam obligent. Quint , cum non modo debere praeesse Conciliis omnibus, sed etiam supra omnia Concilia esse , odia nomine judicari posse. Sexto, idem tribuunt Pontificibus ius ordinandorum ubique non modo Patriarcharum S Metropolitanorum , sed etiam Episcopo
Septimo Romanum Pontificem saltem ex cathedra loquentem infallibilem esse in judiciis sitis de fide perhibent. Octaub ipsum esse Dominum totius mundi, dominio temporali, whabere potestatem deponendorum Regum A fidelium a sacramento fidelitatis ab Dendorum. Has 5 alias ejusmodi incredibiles praerogativas Romanae Ecclesiae ejusque Episcopo deferunt Turrecromata, Sanderus, Bellarminus , aromus , Lupus , de alii Curia Romanae plus aequo addicti. At coeteri Theologi praesertim vero Galli, illi magni Leonis dictotbsequentesci manet Petri privilegium , ubicumque ex ipsius friuraequitate judicium. De primatu Romanae Ecclesiae secundum hanc aequitatem audicant, nec eam extenuant cum haereticis, nec nimium extollunt cum praedictis Theologis. Prim itaque statuunt in Ecclesiia jure divino esse quandam Monarchiam, hoc est, in ca primum esse Romanum Pontificem. Ait men aiunt Christum immediat a per se claves toti Ecclesiae collectim sumptae dedisse, M subjectum , ut loquuntur , immediatum potestatis Ecclesiasticae non esse Papam, aut Praelatos, sed totam Ecclesiam cita tamen ut per Praelatos jus es Ium exerceatur, Ori
364쪽
33 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
per solum Poratificem , licet primus sit inter eos qui jus illud habent. Hinc aiunt statum Ecclesiae Monarchicum este, crimen Aristocraticum, seu Ecelesiam Monarchian cste Aristocratico regimine tem
Quod ad hunc primatum Pontificis Romani , aiunt illum essed jure divino, quia scilicet Petrus a Christo Collegii Apostoli ei
primus est institutus co consilio ut ad huius rei exempliim semper Ecclesia primum aliquem agnosceret Episcopum. Cum ergo con stet Romanum Pontificem onanium primum semper habitum fuisse, haud dubium cst quin ad cum ille primatus Petri pervenerit. Hoc ipsum tradit Bellarminus, ubi sic ratiocinatur, lib. 2. de Romano Pontifice cap. I2. Oportuit, inquit, ctro Hiquem succedere in primat Ecclesia, cum certum sit primatum hunc esse propter Falest. - igitur moriente Petro interire non ibuit primatus, sed ubi ere dcbet arpe severare quandiu manet cui atqui , inquit, quod se Petri se cissor Is Rom. inus Pontis ficile probari potes , nullus enim cst, nec fuit argetiam que se Potri .ccessorem ullo modo afferrieris , vel pro tali habitus sit pntae Roma m. Umina habent quod opponant Calviniani , talem successionema non est ex Christi institutori sic messius relatis his stlarmini verbis. Fundatur , inquit, is primatus non in iure, sed in facis δε- cundo , in fricto quod in cripturis non Ararratur Tertio, tu tali oquod i a mibus diτinum, sed hum inuo mario, in tali cuquod non videtar im habere communicandi juris huym , ut oc/ o mi Ponti orum nerunt: nam retus in . . dist. 24. Co ultras lib. q.
q. i. Cayetu de primatu Papae. Nannes in . quaest. I. art. IO. con-rimiunt per ac dens tantii co ungi piscoparam urbis es orsu , non Iure divino , aut imperio Chrsis ita ui ure divino Episivus cnianus
risi δεμ aut quilibet alius. Ist huic respondeas duo sunt distinguenda cum Bellarmuro, luccessio Ro:nani Pontificis, doratio successionis: in cessio est ex Christi instituto, ratio successionis non item , quia scilicet ex instituto
Christi est aliquem ess e primum in Ecclesia, a Romanae urbis Epis copum eis primum, nonis ex instituto Christi, sed ex facto Petri .Eccleuae consensione, sicut Episcopos esse in Ecclesia est ex iure divino& instituto Christi , verum licet non sit de jure divino Romanum Pontificem qua Romanus est cile primum , de jure di-Vino est cxim cst primum, quatcnus succedit Petro; ut enim dica-
365쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DisspRT. IV. 3ύ
rii jure divino primus, susticit ut habeatur successor Petri , cum ipsa successio in primatu divi Petri cuicumquc tandem Episcopo competat iit de jure divulo , utpote cum in Ecclesia debeat semia per aliqv. ordo servari, ut a Christo institutum est igitur dato quod Romanus Pontifex sit nunc fueritque semper habitus ut successor Petri in primatu nemo negaro debc dici posse ipsum jure
divino primatum habere dc licet negaretur Romanum Pontificem Petro in Episcopatu succedere , negari tamen non posset eum succedere in primatu, ut antea probatum est, Porro si quaeras cur potissimum Romana Ecclesia sit electa quae primatum obtinerct rcia
ponderi potest id factum, quia Romana urbs crat prima, nec alia cyngruentior ratio videtur reddi posse. Verum ut majorem his lucem asteramus, distinguenda sunt plura in Romano Pontifice. Primo , quod sit piimus Episcoporum. Secundo, quod sit Metropolitanus de Patriarcha. Tertio , quod aliquas habeat praerogativas , aliqua jura sibi pectiliariter conccisa. Quarto quod habeat potcstatem temporalem in patrimonium sancti Petri Primum habet, ut jam diximus, praesertim ex instituto Christi, Secundum S tertium habet cx consuetudinea Canonibus ob urbis de Ecclesia dignitatem. Quartum partim ex donatione Pipinia Caroli Magni, partim jure gentium de praescriptionis more aliorum Principum politicorum. Ita optimc Valentinianus in Novella quam obtinuit. S. Leo potestatem Episcopi Romani a triplici capite repetit a Petri metito , dignitate Sedis Romanae , S a Synodorum
autoritate. Sic etiam conciliantur invicem dicta Patrum S Pontificum , quorum alii primatum suum S praerogativas repetunt a Christi instituto, alii a constitutionibusi decretis Synoclorum , alii ab usui consuetaidine Conciliari item potest per ea quae tradidimus Graecorum sentcntia cum nostra. Denique istis rite cxplicatis ac perpensis , facilior reddetur Heterodoxorum reditus ad Ecclesiani. Ex hoc primatu Romani Pontificis fluunt multae praerogativa quae ipsi non secus ac Primatui jure divino competunt. Prima eaque potissima est curam habere ut per universum orbem Canones observentur, usque fides illibata custodiariir. Atque ob id potestatem habere uti, cenis Ecclesiasticis per ipsos C nones statutis S refragantes ad id compellere. Hoc autem privilegium habet Romanus Pontifex jure rimatus sui. Nam qui primus est in aliqua societate, is lege naturali tenetur invigilare ut leges societatis observentur, atque uti procuret necessaria autO-
366쪽
3; DE ANTIQUA ECCL E SI DI SCIPLIN A
ritate debet esse instructus. Hinc summi Pontifices se se passim Canonum executores csse perhibent m si qui ubique terrarum , fidem aut disciplinam Ecclesiasticam Canonibus sancitam violata sent, statim adversus eos primi insurgebant, S malum in ipso exordio autoritate sedis Apostolicae v fieri possct comprimebant. At si pertinacius esset malum, nec tantae Sedis judicio posset omnino extingui ob contumaciam Haereticorum vel Schismaticorum, cum necesse sit hoc in casu Concilium generale universa Ecclesiam repraesentans congregari, nemo dubitare potest quin secundo loco Romanus Pontifex vi rimatus sui potuerit ad hujusmodi Concilium Episcopos convocare , ut inrassibili ejus autoritate, controversia terminaretur. Verum equidem est prima Concilia generalia ab Imperatoribus esse convocata , sed saepe sa pius Imperatores id fecerunt ad preces Romanorum Pontificum , qui co recurrebant ut facilius ac promptius Episcopi congregarentur, sed dubium esse non potest quin ubi fidei vel distiplinae periculum imminet, nec jam unius Romani Pontificis autoriatas ad comprimenda Ecclesia dissidia susticit,dubium, inquam non in quin hoc in casu Romanus Pontifex classicum canere possit, Mui rimatus sui cunctos Episcopos ad Synodum generalem vocare, atque in cos si lcgitime vocati adcsse renuerint velut in Ecclesiae
desertorcs excommunicationis ferre sententiam.
Tertio licet Romani Pontificis cfinitiones de fide e moribus non sint omnino infallibiles sunt tamen magni apud omnes momenti de universam spectant Ecclesiam. Atque hinc singulae privatim Ecclesiae magnam ejus definitionibus reverentiam praestare debent, nec possitnt pro libito cas vel contemnere vel rejicere.
Quarto , Licet Romanus Pontifex, non sit solus omnium controversiarum judex, suntlamen ejus praecipuae in judicando partes nec quidquam in Ecclesia magni momenti definiri par est , quod non ad ipsum referatur vel de quo non consulatur. Innumera sunt ejusmodi relationum, consultationum, ut ita loquar, exempla quae alias retulimus, hoc hic repetere necesse est. inlinio, Theologi nostri censent Romanum Pontificem a legibus a Conciliis etiam generalibus latissapienter dispensare posse eo in casu quo Concilium ipsum dispensaret necnon agnoscunt ipsum leges Gouerales posse condere dc toti Ecclesiae observandas proponere,led quae
367쪽
vim habeant nisi sint promulgatae, receptae communi omnium consense.
Sex is, ahant O , εδνων in Conciliis ipsi quidem ex convenientia deberi, sed non ex necessitate, quandoquidem tribus primis Comciliis genrralibus noni aefuit negant porro illam est supra Concilia aut a neminejudicari posse, quin imo contrarium diserte assi m. intrac probant ex ipsorum Pontificum exemplis. Septimo probavimus in dissertatione praecedenti jus ordinati num Pontificem non habuisse ex traPatriarchatus sui limites. Octavo , Pontificem infallibilem esse negant S de facto plures.
Nonb, contendunt ipsum ecumcnicis Conciliis inferiorem
esse S ab ipsis judicari ac deponi posse.
Decim, execrantur illorum sententiam qui asserunt Pontificem jus h bere deponendorum Regum S subjectorum a sacramento fidei
absolvendorum, regnoruntque aut transferendorum, aut cuilibet occupanti tradendorum.
Sunt, alia quaedam privilegia quae sibi arrogant Romani Pontifices quae ex illis fluunt , quae illi pariter non agnoscunt ut quod solus Papa possit deponere, Episcopos quod festissi in iam cst, innumeris excmplis refellitur quod necesse sit Concilia ab ipso confirmari ut robur habeant, quod pariter falsum csse docent prima Concilia quae a Pontificibus confirmat minime sunt. Item quod soliis jus habeat ea convocandi, quod adeo falsum est, ut octo pri ra Concilia ab Imperatoribus convocata esse constet. Haec sunt quae nostri prasertim Theologi ad Primatum Pontificis Romani pertinere negantra vide de his Gersonem in tractatu de potestate Eccles de Auferibilitate Papae, de statibus Eccles de pace δ in articulis contra Petrum de Luna , Petrum de Alliaco in tract de Ecclesiae autoritate,Jacobum Almainum tract. de Dominio naturali civiliis Ecclesiastico de autoritat Ecclosae de potcstate Ecclesiasica S laica, Ioannem majorem disput. de autoritate Concilii supra Pontificem de in A. dist. 14. N post hos Richerium traci de Ecelcc de politica potestate in Apolog pro Gersonio, in historia octo Conciliorum generalitu nuper edita, Simonem Vigorium in responsione Synodaliri in libro gallice edit, cui titulus De IV- tot est diuvememen de l'ulisse, Ioannem Launotum in Epistolis variisque tractatibus Petrum de arca in libro de concordia asser-
368쪽
8, DE ANTIQUA ECCLEsIAE DISCIPLINA
tiones Parisiensium Theologorum S censuram eorumdem in e nantium cum ius assertione, libriam de antiquis majoribus Episcoporum causis, librum Gerbasii Doctoris Parisiensis de eodem a gumento, d alios. Eadem nos post tot graves ac summos Theologos de Primaru praerogativis summi Pontificis asserere non dubitamus, jam ex iis nonnulla probavimus,ccetera fuse deinceps probabuntur..
369쪽
In qua probatur Romam Pontificis judiciun non esse irreformabile.
UM ea commimis sit omnium hominum conditio, ut multis ac variis erroribus sint obnoxij nullum praestantius mortali cuiquam munus a Deo. concedi potest, quam ut aliquibus in rebus falli non possit, praesertim vero in iis quorum cognitio, licet necessaria, rationis tamen viribus haberi non potest Hinc nulliim majus Romanis Pontificibus i Privilegiunt tribui potuit, quam certum minfallibile in rebus - definiendi judicium ι sed quo majus, excellentius est studi nuari, is diligeratus caucia tum est, ne Eud temere ac sine fun-V.u J h
370쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DisspRT. U. 3 Idocet, sed nec ista nodum plane solvit ulterius enim quaeritur unde cognoscatur utrum Ecclesiam doceat universam , an vero ut privatus loquatur. Hic eis aqua haeret quidam dicunt Pontificem tunc conseri Ecclosiam doceres, cum decistalem condit , alii cum consultus respondet ; nonnulli cum Bulla ejus certo tempore ad
valvas S. Petri astixa est, quo nihil ineptius dici potest. Caeterum itide colligitur quanta sit corum qui Pontificem Romanum infallibilem csse docent in sua opinione tuenda anxietas 5 inconstantia ex qua de ejus falsiitate praejudicari quodammodo potest ramnavero ut certi esse possunus de infallibilitate judicii alicujus a Romano Pontifice lati racbcinus habere certam regulam, per quam manifeste cognoscamus hoc illorum de numero esse quae necessarib infallibili i sunt in nondum de ejusmodi regula convenit inter eos
ipsos qui Pontificem infallibilem esse praedicant, 'sed hi quidem
unam, alii vero aliam conditionem ad certitudinem alicu)us judicii Pontificii requisitam esse contendunt,ac proinde necesse st judicium illud in dubium ab aliquibus revocari quod ab aliis pro certo de infallibili habebitur.
Quomodo ergo quisquam potest esse certus hoc vel illud judiciunta numero inrallibilium csse, cum secundum aliquos in dubium revocari possiit, secundum alios de eo dubitare sit nefas ergo hic ποῦ d, oportet, neutrum judicium pro in fassibili haberes Sed his praemissis , Romanos Pontifices aut solos, aut cum sua Romana Synodo etiam cum ex Cathedra loqui perhiberiur, in judicando falli posse ostendamus. Ad hoc autem susticeret adversae opinionis argumenta refellere. uia ipsorum ci ut observavimus' probare ex scriptura, S traitione Pontificem Ronaanum inerrantiae privilegio gauderes quapropter satis nobis si et argumcnta quibus id suadere conantur inania demonstrare, nec opus foret rationibus exemplis docere
Pontifices in definiendo errare posse S de sacto erravisse, sed quia
non nocet ut loquuntur' abundantia juiis, utrumque nos, Deo dante, praestabimus.