장음표시 사용
391쪽
DE ANTIQUA ECCLEs II DISCIPLINA
Adducuntur Academiarum , ae praesertim Parisiensis ad esus
infimitatem Pontisiciam Decreta. DEinde accedit his omnibus Academiarum Theolegi carum autoritas, ac imprimis Parisiensis Facultatis, qua sempc ichuit ac docuit Pontificem Romanum errare posse. Sic censuit, cum anno Io33 Philippo Pulchro consulenti respondit, licitum esse a Bonifacii octavi sentcntia ad Concilium generale appellare. Sic censuit anno i333. sub Philippo Valesio cum Ioannis X XII. sententiam de statu animarum rejecit, eumque haereseos o erroris arguit, ut supra diximus. sic censuit in Concilio Pisano anno i os ubi nomine Academi rum Parisiensis, Andegavensis, de Tolosanae Doctor Gallus asseruit, Petrum de Luna osse haereticum. Sic censuit in causa Monte ni Dominicani, qui cum a censura Facultatis anno 387. in ipsum lata appellasset, hoc fundamento quod sinius Papa de sideri doctrina judicare posset, in actis quae Facultas ad Censurae sua defensionem confecit; resp6ndit in causis fidei licite ad Concilium appellari posse. Secunda .in , inquit, illius dicti quod Italicet ad summum Pontisium pertiner eorumque angunt sidem examinatio or dccisio confine manissam haeresim, imo multas haerestes Prima haeresis, primo, quia per istam exclusionem excluditur uni emulis E costra crinerale Concilium eam repraestentans quod es haereticum , quia
in causis fidei a summo Pohisce anesiari potest ad Concilium sculpatet in di Actione crap. Axas stas , orma, sum est quod ad Vsim e
tinet Conciliam res dei definire , sicut patet ex autoritate Gresorii s. dist..cap. Si ut G c. Haec ex s. codice Collegii Navarrici in urbe Paris. Sic censuit in causa Sarraceni ex eodem ordine Praedicatorum Monachi, qui ctim in Actu Vesperiarum hanc propositionem in Thesi inseruisset quandocumqne in alio Concilio aliqua insiluuntur, tota autoritas dans storem statutis , in P summo resis Pontifice. Facultas hanc propositionem velut erroneam ab ipso revocari v laat anno I r'. contraria hac propositione asserta Mandocumque
392쪽
DNfERTATIONES HISTORICAE. DissaRT. V.
A alio Conciti aliqua in tuuntur , tota autoritas dans vigorem tutis
residit που in solos. o Ponti e sed principatiter in Spiritu Acto
Ecis Catholica. Sic celisuit in articulis contra Lutheranos, in quibus ilifallibilit tem potestatemque rerum fidei supremo judicio judicandarum, Ecclesia soli de Concilio generali eam repraesentandi vindicat art. Ig. Tenetaro quilibet Christianus firmiter credere unam esse in terris ani- mersalem resistam visibilem , qua in de se moribus errare non potes, cui omnes fideles in iis qua sol ei or morum obciare astringuntur,art. 12. Q od si quid in Fripturis sacris controversae aut dubii oriatur ad praefatam Ecclesiam desinire es determinaresfectat a. m. certum es Concilium nerale legitim congregatum universem reprae simans Ecτο-siim in fidei morum de Ditisinibus errare non posse de Ponti e re Romano nihil ite ait sed hoc totum a. 13. nec minis certum esse de jure divino summum in Ecclesia Christi militaxte Ponti scem, cui omnes Chrisiani parere tenentur , qui quidem potesatem habet indulgentias confrendi , sec. Sic censuit in censura propositionum Ioannis Angeli Minoritae anno I 81 ubi damnat has propositioncs. Undecimus articulus Papa posset ab uno Ecclesiastico tollire medietatem redituum beneficiorum, uni alteri dare, non excprimendo aliquam causam e haec propositio spericulosa, c nusto modo Iraedicanda, ut jacet articu&J42. amicumque contradicit voluntati Papae paganisat, ct sententiam excoxnmunicationis incurrit ipso facto A nulla Papa re' rehendendin nisi in causa haeresse haec
propositii est falsa sandal a , o sapiens haeresim manifesam.
Sic censuit anno 1663. cum Senatui Parisiensi sex propositiones, obtulit quarum sexta est ejusmodi, non esse doctrinam secra Fatu ratis quod summus Pontifex nulla accedente Ecclesiae consiens s i assibilis. Cum enim Facultas procul dubio aliquam circa quaestionem, hanc doctrinam habeat, declaretque doctrinam suam non esse quod Pontifex sit insilli bilis ergo contrariam habet doctrinam, quod sit fallibilis, nullaim quippe est inter utrumque medium. Denique anno I66 . diserte, absque ambagibus montem suam
aperuit licensura contra ornantium edita, in qua falsas , temerarias scandalosas, min fide periculosas esse pronuntiat propolitiones Vernantii, quibus infallibilitatem summi Pontificis asserebat. Academiae Parisiensi consentiunt hac in re plures aliae, inter casHerfodiensis in trach. super unione, neutralitate Principum electorum , ubi luec tabet C. Pagar possit errare , residuum corpμ Ecq
393쪽
M nodalire congregatum errare non potes , experientia hoc plum tam monstrat; mias enim compertum est Papam errare residuo Ecclesiae compore recte sentiente, .ipa autem recte sentiem residuum totum Ecclesia rpus errasse nunquam est compertum. Ciacoviensis Academia anno 14 I de autoritate sacrorum Conciliorum ad 4adinaum Poloniae dc Hungaria Regem haec scripsit conclusione quarta Sicctiam est de judicio Ecclesia rescctu actionum ripae , quia oclesia nunquam deviare porcst aut aberrare a de recta, Papa vero frequenter, ' dist. Anastasius. Idco Judicium coissae dignius est judicio Papae.
Viennensis in opere quo Electorum consultationi respondit, approbat Concilii Basileensis S Constantiensis Decreta de autoritate Concilii supra Pontificem Romanum. Coloniensis idem facit in tractatu de potestate Conciliivi Papa ad Theodoricum Toloniensem. Idem etiam censent aliae quam plurimae, quarum testimonia rotata sunt a Lamoto in Epistola ad Barillonium tom. I. Epist. 4.
DEnique innumeri pene Theologi ac praesertim antiquiores S
doctiores Pontificem errori obnoxium esse asseruerunt, desin- fassibilitatis Pontificiae figmentum multis argumentis oppugnarunt e primis vero Ioannes Gerso Parisiensis Cancellarius muliis in locis hanc doctrinam propugnavit, ac praecipue in tractatu, utrum liceat
in causis dei a Ponti re provocare, in quo haec habet propositio quarta in causis dei busta determinatio judicialis Epissopi vel Papa ligat --les ad credendum quod itast de veritate fidei sculpraetendi ua μclaxatio , quoniam tam Papa quam Episcopus , deviabiles sunt a de, obligat tamen abditos sub poena excommunicationis talis determinatio quod non dogmatisent oppositum nisi appareat mani a ratio repugnandi, melperseram scripturam , vel per revelationem velle Ecco sui
neralis Concili determinatiosem.
Gersonem sequitur ostatus defensorii cap. 3. Apparet , inquit quod)ura supponunt Papam seri posse haereticum confirmatur experimento : nam Paga Marcellinus fuit haretuli de post alia. Item de
394쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERT. V. 'sanne XXII. qui tenuit haeresim circa misonem beatum, cc. Et Praefat. in Evanget Matthaei ciuilibet homo quantumcumque sanct- quantaecumque potestatis potest errare in deis oci haereticus, sicutae multu ummis Pontisicibus eximus , ut de Liberio, de Nanne XXII. aliis quibusdam Dionysius Carthusianus lib. 1. de autoritate Papae Concilii cap. i. Cum Papa posFit errare in de moribus carteris quae sunt de necessitate salutis , Uus Iudicio non midetur ultimate certitudin.ititerflandum in sis , cum non sit infassibilis Dei regula,
neque indevi.ibile fundamenIum.
Petrus de Alliaco Cardinalis S Episcopus Cameracensis, tract de autor Eccles p. 3. c. 3. Talem, inquit, autoritatem , nempe summam non habet Papa, cum errare possit in fide. Adrianus alterus ex ordinem Benedicti Parisiensis Theologus, trast de Primam Petri S Ecclesiae. ιι, inquit, tam vafre imponere, suaviterque didicit obtrudere palpum, ut gloriosis mendaciis se coacervatis fabulamentis tanta soliditate firmare contendat, se judicium Uin successoris P tri Lin iis quae seni fidei es bonorum morum , errare a meritate non posse mordicis asereret. Ioannes Arboreus Paris. Theologus lib. 4. Theologiae cap. 32. Papa in de errare potest, ut dicit Innocentius hujus nominis quartus vel In cap. I. de summa Trinitate Et tota mihi via aberrare videtur, qui alitersentit, or plus meritati tribuendum est quam amico: assentantur ne Romano Pontisci qui faciunt eum immunem a peccato
a lapsu haresos schismatis cum non si divino munere confirmatus in
Claudius Santesius qui Tridentino Concilio interfuit, in resp. ad Apolog. Theodori Begae. Licuit, inquit, non solis Sorbonicis, sed in omni orbe Christiano Theolos disserere an Papa, si de deforit, primari posse gradu uo. Gulielmus Oxamus lib., p. I. Dialogorum c. 3. multis probat , Papam poste, ut ipse loquitur, haereticari, ac potissimum exemplo Joannis X X II., Nicola III a nobis supra exposto. Gratianus ipse distinct. o. C. Si Papa. vus inquit, sic redam
Per praesumit mortalium nustus, quia cunctos, e stdicaturus a nemine es iudicandus, nisi deprehendatur a de deυius. Et in cap. Anastasius dist. 19. Videtur quod Papa, inquit glossa, tenetur requirere Concilium
Episcoporum, quod verum est ubi de de agitur , ct tunc Synodus sope Papa, ut is dist. Sicut idem ergo quod Papa non possit de uene tuta Concilis, quia orbis,soris urbe.
395쪽
,6 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Guid Archidiaconus Bononiensis dist. I. nunc autem : Hinc Papa polis condemnari de haeresi, cum pertinax fuerit, alias non Eadem est sententia Augustini ab Ancona Eremitarum S. August. Theologi in summari. s. a I. Alvari Pelagii lib. I. de planctu Ecclesiae, Joannis de Imola in capite de clectione de electi potestate.
b Mo respondetur argumentis quibus ivcrsarii Romani Pontificis infallibilitatem suadere
DIximus advcrsariorii esse privilegium illud indeficientis udi.
cii, quod Romano Pontifici tribuunt ex scriptura A traditione asserere, nostramque sententiam , etiamsi nullo argumcnto positivo probarctur, ne costari toncndam csse , si vanis tantum ac futilibus argumentis adversariorum opinio niteretur hoc autem ita se haberet sequentibus eorum argumentis nostrisque ad ea responsionibus unusquisque facile intelliget. Ex sacris litteris adducunt, prim illud Christi dichim ad Petrum, Lucae 22. V. 32. Ego rogavi pro te, Petre, ut non defiat de tua, ritu aliquando conversius constrma fratres tuos. Uride concludunt fidem Romanoruni Pontificum Petri succcstarum deficor non posse. Versim si quid probet istud testunonium plus probat quam adversarii postulant non enim probaret tantum Romanos Pontifices non posse a fide deficiendo aberrare , sed etiam nullatcnus posse a fide&gratia cxcideres itaque intelligi debet ista promissio Christi de sola Petri persona, docet di intentum Christi praedicentis futurum ut Petrus aliquando ipsum negaret, ita tamen ut a fide penitus, .usque ad fit In vitae non cxcidciet Simon, Simo , inquit Christus, ecce satanas expetivit vos ut cribrarer sicut triticam ego rem rogavi pro te Tentatio illa satanae respicit personam Petri Ac Apostolorum , A similiter oratio Christi non habet alium finem quam ut Petrus licet a Diabolo tentatus, a fide tamen penitus usque ad finem vitae nou dcficiat, sed ut post negataonem convcr-
396쪽
sus confirmet fratres, hoc autem totum in ipsa persona Petri adimpletum est. Nam, tentatus est a diabolo in tentatione victus Christum negavit. Verum ei proselit oratio Christici statim enim poenitentia ductus 'esipuit, & post Passioncm ac Resurrectionem Christi non modo constantior caeteris apparuit, sed&generosis dictis 5 factis fratres suos confirmavit ita hunc locum exponunt, Tertuli lib. de fuga inicus cap. L. S. Cyprianus Epist. 8. S in Iib. de orat Dominica. S. Hilar lib. I de Trinitare Basilius Homil. 11. de humilitate i Ambros in Cilin. 43. Chrysost Homil. 63 Carth. Conc. in Ep. ad Innoc. I., Innocentus I in Ep. ad Carth. Conc. S. Aug. pliaribus in locis N alii latcrprctes quos numero 3 consulere poteris apud Launotum Epist ad Iacobum Bevilaquam Epist. tona. s. Porro ex hac expositione nihil pbtest colligi ad probandum Pontificis Romani judicium esse indeficiens : Si quid enim ex ista oratione Christi pro Petro de ejus succestaribus colligeretur, inferri deberet pro Petri succetaribus, non secus ac pro ipso Petro orasse Christum , ut a fide ipsi privatim minimc deficerent, at nullus huc usque somniavit id ipsis privilegii adscribi posse.
Sunt mali Patres ac Interpretes quos apud eurulem Launoit ibidem ollectos reperies qui dicant orasse Christum ut universalis Ecclesia, vel etiam generale Concilium a fide nunquam deficiat, quorum terpretatio, licet minus ad litteram, eo magis adhuc cum adversariorum placitis pugnat, cum ex illa sequatur infallibilitatem Ecclesia14 Concilio adscribi debere, non autem Pontifici Romano, ut quid enim locus ille qui de Petro ad litteram intelligendus est ad Ecclesiam S Concilium inflecteretur, nisi certum esset Petrum S ejus successbres potuisse a fide deficere, Ecclesiam Sc Concilium non item.
Secundo loco profertur ab iis qui fallibilitatem defendunt
illud Matth. K. Super hanc petram aedis ab Ecclesiim meam, orrar eri non nevalebunt adversus eam. Unde colligunt Petrum .ejus successbres esse Ecclesiae fundamentum ciam autem impossibilest Ecclesia fundamentum mere, impossibile esse concludunt, manum Pontificem a fide dcficere. Verum uti diximus antea lociis ille qua tuor modis exponim , Patribus S Interpretibus scripturae, alii enim de persona ipsius Petri haec verba interpretantur, dicimique super illum fundatam Ecclesiam, quia ipse cum creteris ad eam fundandam ad laboravit,
alii dicunt super omnes Apostolos fundatam pariter esse Ecclesialib
397쪽
3έ DE ANTIQUA E CLESIME DISCIPLINA
Petrumque cum haec ei dicta sunt gestasse personam Ecclesiae iunt qui nolunt Petrii hic petram esse dictum, sed petram aiunt offendem S confessionem Petri, vel, ut ali volunt, ipsum Christum: nulla autem ex isti cxpositionibus Pontificum ii assibilitati favet sicut enim qui in secunda expositione sentiunt super Apostolos omnes eorumque successores fundatam est Ecclesiam,non propterea putant aud Apostolos omnes aut eorum successores indefectibiles fuisse, ita non sequitur ex prima expositione Petrum S ejus successores indefectibiles, o quod super eos tanquam super petrama fundamen- . tum Ecclesia sit aedificata, ex crtia dc quarta expositione in gra-.tjam Romanorum Pontificum nihil concludi posse perspicuum in. Tertio loco denarminus obiicit, illud Christi dictum ad Petrum,
Joannis ult Pasce oves meas, atque ex eo sic ratiocinatur, Pontifex es Docur Pastor totius Eccissi ae ergo tota cisia illum audire or squi tenetur, ergo se ille erret, tota Ecclesia errabit.. Respondeo non solum Petrum, sed omnes Apostolos 5 eorrum siccest. ire Pastores esse ovium Christi ipsisque in persona Petri
dictum fuisse iliud pasce et es meas tamen nemo contendi sin-.pulos Ecclesia Pastores infallibili judicio praeditos este Ita hunc locum ad omnes omnino Apostolosa animarum curam habentes referunt Ambrosius lib. , de dignitate sacerdotalici Pasice, inquit,
oves ca , quin oves G quem gregem non solum tunc P. Petrus su e-
it, dici nobisium assu repit, is cum illo eas nos fuscepimus omnes. S. Aug. tract. 7. in Joannem quidem fratres quod Polor es Chris iis .devi , membris suis. Nam Petrus .rgor, Pausi Potorc caeteri Aposto Pisores es boni se sopi Versim etiamsi istud dictum ad solii Petruma ejus successbres pertineret, non sequitur
eos esse infassibiles, nc valet ratiocinium Beliarmini, cum enim errant, desinunt Ecclesiam pascere ut oportet imo occidunt eas potiu quam pascunt, unde non tenentur eius oves cum sequi, cum vident se in mortifera pascua duci t non enim oves pascit irrationales, quas pro arbitrio S nutuinii volucrit agere possit, sed quae tione S ita suasionibus pasci obeant, hoc est, doceria moveri, ut sponte Christum colant, ejusque fidem ac religionem illibatam servent. Haec fere sunt quae adversarii ex sacris litteris argumςnt depromunt, quae nullius plane roboris est ex dictis nemo non videbit , nec gravioris sunt momenti ea quaec sanctorum Patrum aut Pontificum operibus genuinis desumunt. Iulcris Vero primum ac principem locum tenere videtur illud
398쪽
DHsERTATIONES HISTORICAE. DissERT. V.
Hieron Ep. ad Damasuin,'ia qua postquam dixit Carhedra Petri communione conserior, Verti mpetram aedis .atam Ecclesiam si, i , quictimque extra hanc domum agnum comederit prophanus erit si quis in arca Noemn est, teribit remante diluvio. Addit, discimii s placet, Uecro, non timebo tres hypostas dicere iubetis, oec ubi, inquiunt asia serit Hieronymus se tuto sequi posse sententiam Romani Pontificis, quia novit super cum Ecclesiam csse fundatam, & extra ejus communion in salutem non est eri deinde cur, inquiunt, Hieronymus totius Orientis de hypostasiibus sententia: S: judicio acquiescere noluist et 8 Imperiumque itomam Pontificis ad tres hypostases agnos cendas expectasset, nisi putasset cum in iudicando falli non possie. Respondeo ex verbis Hieronymi inferri non post e Romini Pontifidis judicium est insilii bile, sed magni tantum pondς is &m menti apud ipsum fuisse Ecclesiae Romanae s latentiam atque communionem : hoc tantum eius verba sonant quae immerit ad infallibilitatem astruend.im trahunturo ait autem se tuto sequi posto Romani Pontificis sententiam, quia scilicet dissidentibus de hypostas eos voce Ecclesius totius orbis , poterat ipse ad eam quam. vellet partem accedere, unde non solius Romanae Ecclesiae auto ritatem adducit, sed Occidentalium omnium Egyptiorum. Haereticum, inquit, me cum Occide te, h.er tuum, um AEgypto , hoc est, cam Damas Pitroque, Pita scilicet istis duobus adhaerebant Occi dentales de AEgyptii omnes, coa aemnonis quid enim hominem excep tu si iis criminantur. Sequebatur porro ille istorum potius quam aliorum sententiam irinab, quia ordinatus fuerat a Paulino trium
hypostas con hoste qui Occidentem 5 AEgyptum hypostasibus minus aequum neccrat Secundis, quia timebat ne nomine hypostas o aliqui non personam , sed substantiam significarent : Quod vero ait: super ilZim petram dissat. m αι iam scio: quicumque ex ra hancrimum comederit inum prophanus es is quis in Arca Noe non es,peribit re nante di vio Dictum est ossiciosci per exagerationem
Deinde id non probat Sedis Romanae sententiam infallibilem est es m per fidei regulam. sed ad summum ordinario adhaerendum se Romani Pontificis sententiae eosque qui a sede Apostolica dissid ni in periculum schismatis venire, at nil, i id facit ad fidem S judicium Romani Episcopis d tantum ad communionem. 'nique perspicuum est ex dictis cur Hieronyivus Romani Episcopi Imperium ad tres hypostas e profitendas expectarit, quippe sentietbat quaestionem esse de nonicie, nitu mali cssessi tres hypostases bono sensu profitere--Αa a
399쪽
; o DE ANTIQUA ECCLEsIAE DISCIPLINA
ur verum cum id ab ipso exigeretur, nolebat id accre , quia cum Occidente, Enpto communicabat, qui tres non dicebant hypostases fueratque ordinatus a Paulino trium hypostalium adversari, ipseque peculiares habcbat inimicitias cumus qui trcs dicebant hypostases. Quid aliud, quaeso, poterat facere cum ab eis urgeretur, ut tres hypostases diceret, quam a Romano Epitcopo petere num vellet, num uberct ut tres diceret hypostas es ; nam si citra cius autoritatem id fecisset, visus fuisset ab Ecclesiae Occidentalis S AEguptiae communione discedere,quod imprimis cavebat: ergo imperium S judicium Romani Episcopi non expectat ut sententiam ferat de quaestione circa tres h postas es ipse nam sciebat quid de ea esset sentiendum ' ante Damasi responsionem suum tulerat judicium , sed volebat ejus autoritatem habere quam Oriem
Post Hieronymum profertur Augustinus qui serm. . de verbis Domini cap. o. enim , inquit hac causa Pe u atque Cae- ii, duo Concilia misi sunt ad Sessim Apsoliram , de citam refcripta Hieram causa sinita est , error utinam aliquando matur. Unde inquiunt cum finitam uici Aue ustinus causam fidei quando
post Concilia Sede Apostolica, judicavit, dicendum est huius esse supremum S infallibile iudicium. Respondeo finitam dici causam Pelagianorum post Conciliorum M Apostolica Sedis judicium, non quod nussum superius este judicium superius enim agnoscit in simili causa Augusimus, cum ait, post iudicium Romanae edis adhuc restast e lonarium Ecclesiae Concilium, sed quia post damnationem Romani Pontificis clagianorum causa omni defensione spoliata crat. Nam antequam a Zoetimo proscriptus fuisset Caelestius, actitabant Pelagiani te a Romano Episcopo S muliis Occidentalibus probari, ubi vero ab isto Vontifice Pelat ius Si Caelestius aperte damnati sunt, jam defensione omni carebant, ac propterea finita dici poterat corum causa, quia inanimi consensu ab omnibus Occidentalibus damnabantur, porro tantum abest ut Augustinus scripserit hanc causam finitam esse iudicio Sedis Apostolicae, quia supremum cratin infallibile, uti ole de
ea dicat quod si de Caelestio S Telagio in Romana Ecclesia niisset
aliquid secus iudicatum nota praevaricationis stet Clericis Romanis inurenda. -
His additur Petri Ch 'sologi testimonium Epist ad Eutychomante Concilium Chalccdon ubi haec habet. Hortamur te, frater ho-
400쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissiRT. V. D
norabilis,ut ιι quae a Beatissimo Papa Romanae civivriat scripta sunt, obedienter attendas, quia leuius Pι trus qui inproprias de vivit C praestrit, praestat quaerentitus dei veritatEm. Respondeo, aliud est beatum Petrum veritatem fidei quaerentibus praebere, aliud infallibiliter cam praeberes prius de Romano Episcopo dicit Chrysologus, non posterius, quod tamen unum et probandum. Denique Bernardi testimonium profertur qui Epist. 1so ad Innocentium II ita loquitur. Oportet, inquit, ad vestrum referri po-
solatum pericula quaeque scandala regni Dei,ea praesertim quae de Ade contingunt, dignum namque arbitror ibi pol stimum resarciri d. mna dei, ubi non po si fides sentire defctam, cui enim alteri sed dictum eualiquando, oravi pro te Petre at non defiat de tua.
Respondeo primo, ex uno ornardi ossicioso dicto infallibilitatis privilegium Romano Pontifici tribui non posse, nisi accedat scripturae a traditionis autoritas. Nam etiam si constarct mentem Ber-
nardi fuisse his verbis Pontificem Romanum infassibilem praedicare , hujus unius autoritas ad istud privilegium Romano Pontifici aD sercndum minime susticeret. Secundo, non loquitur Bernardus de persona Papae Romani,sed de sede Petri, ac proinde ex isto loco probari tantum potest Romanam Ecclesiam totam non posse a fide deficeres; at immerito concluditur Romano Pontifici soli idem privilegium compe
Tertio loquitur Bemardus comparate, non absolii te exagerando Pontificis Romani autoritatem, qua tunc opus habebat adi Abaelardi errores proscribendos. Quarto Innocentius non putavit haec verba Bernardi ad se so lum pertinere, nam Abaelardi errores, licet a duobus Conciliis jam damnatos, non nisi coacto iterum Concilio proscripsit mos itaque, inquit in Epist quae inter Bernardinas cst 29 . qui in Petri Cathedra cui or Domino eis dictum, O tu aliquando conversus cons mafratres tuos , licet indigne residere consipicimur, communicato fratrum nostrorum confli destinata nobis a vestra diuritione capitula Cr uniυersa Essus Petri Abaelardi perversa dogmata Canonum autoritate cum suo
Denique Bernardus lib. . considerat. ad Eugenium de Roma.nis Pontificibus, ut errori obnoxiis loquitur prancrii l. 4. Tunc inquit, tibi Mitum censa vis Ecclesias mutilare membris, confundo