De antiqua Ecclesiae disciplina dissertationes historicae. Autore Ludovico Ellies Du Pin, sacrae facultatis theologiae Parisiensis doctore

371쪽

34 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA CAPUT PRIMUM.

In quo ostenditur Romano Poni ces non esse in judicando infallibiles

f. L Docetur id ex scriptura. E primum quidem Pontificem Romanum infallibilem noraess colligitur ex scriptura: nam Galatarum 2. v. q. Petrus a

Paulo reprehensibilis fuisse perhibetur, accusaturque a codcm quod non rect ad Evangelii veritatem ambularet, quodque gentes autoritate sua ad judaizandum impelleret. Jam vero si potuit. Petrus adversus veritatri regulam, quam postea Ecclesia secuta est, cogere gentes ad judaizandum ut observat Augustinus

cur non poterunt Petri successores contra veritatis regulam aliquid aut doceres, aut faciendum praescriberes haec vero ratio non a nobis primum inventa est, sed ab Augustino centies inculcataci senim ex hoc loco saepius concludit nullum omnino Episcopum nullam Synod. Provincialem esse infallibilem. Sic lib. . de

Baptismo c. i. ita ratiocinatur.

Si quisequam nunc cogat circumcidi aliquem more Iudaico se sic baptizari, multo amplius hoc detestatur genus humanum quam se aliquis cogatur rebaptizori, quapropter cum Petrus illud ficiens a Paulo seseriore corrigitur .... quanto facitiὴ o forti. quod per universe E clesia satura firmatum es, vel unius Episcopi autoritati vel unius Provinciae Concilio praefrendum es Ante Augustinum vero Cyprianus

idem ex isto Apostoli Pauli facto intulit in Epist ad Quintum Nam nec Petrus quem primum Dominus elegit, spe quem ad cavit Ecclesiam suam,cum ecum Paulus de Circumcisone postmodum disceptaret, vindicavit sibi aliquid insolenter aut arroganter adsumpsit ut diceret se Primatum tenere se obtemperari a nomeliis se posteris Abi potius oportere, sed consilium veritatis admisit se rationi legitima , quam Paulus modicabat faciti consensit ut non pertinaciter nost/a minus , scd qua

372쪽

DissERTATIONES HISTORICAE. Disrer T. V. M

aliquanaeo fratribus ct colosis nostris utiliter , salubriter uter ων ni vera segitima nostra potius ducamus. Ex quibus inficiti exemplo Petri doceri Episcopos omnes nullo e cepto in errores

prolabi posse de ab aliis emendari. Id vero ad Romanos etiam Pontifices pertinere docet Pelagius II in Epist adustriae Episcopos Debet mclxiit perpendere vepra dilemio, quia praedecessorum nostrorum in hac causa 'rium capitulorum in consensus tanto post inanis non fuit quanto prius duris contradierionum Lboribus insudavis sed his insuper factum Petri qui Paulum superat es fraternitas ad memoriam mducat diu quippe restitit, ne adsidem gentes functa re ne is cuncisione reciperet diu se a renuersarum Gentium communiae silio κι Paulo attesante, qui ait, cum veni m Antiochiam infaciem ei resti-D, .qu tamen ab eodem Paulo postmodum ratione suscepta, dum quondam conspiceret qui Gentius ad Eccosiam venientes pondere s. anzcircumcisonis onerarent dicit cur tentatis Deum, imponentes um e vicibus discipulorum, quod neque patres nostri , neque nos portare po

possumus quia Oud ante praedicasti. Si igitur in trium capitulorum negotio, aliud cum veritas quaereretur, abud utim inventa veritate dictum es cur mutatio sententiae huic sedi in crimine objicitur, auam cuncta Ecclesiis Ius ausore veneratur.

g. II.

Idem probatur ex veteris Ecclesiae dimidinλ

SEcundd, idem conficitur ex disciplina Eccles in iudicandis

caus Ecclesiasticis in alia dissertacione a nobis exposita, ex ea etenim luculenter demonstratiir ignotum fuisse per decem&lius saecula illud non errandi privilegium quod Romano tribuitur Loiscopo nam ut abunde ibi probatum est, non pauca etiam dehde olim lata sunt judicia inconsulto Romano Pontifice, nec ha-hitus cst ille summus controversiarum judex : Sed saepe sepius iudicia ab ipso lata in Conciliis praesertim cucumenicis, iterum examinata' retractata sunt jam ver si extra controversiam tune tuine Romani Pontificis infallibilitas, an credibile est caeteros Episcopos quidquam judicaturos fuisse absque illius consensu auto-

373쪽

3 4 DE ANTIQIIA ECCLESIAE DISCIPLINA

ritates, aut aliquid ab ipso judicatum retractaturos fui irr. Nam p tio quod uitallibile sit aliquod iudicium, absurdum cst causam in

eo terminatam iterum examinare dc iudicare. Quid ergo necesse erat totius orbis Episcopos fatigari 3 Qtiid opus Ecclosias Pantoribus orbari ad cog Inda Concilia, miorum judicium non pluris fieri deberct quam unius Romani Episcopi iam e duobus infallibilibus judiciis, unum pluris altero fieri non potest, nec duo in fallibilia iudicia majorem habent autoritatem quam unum i quod enim infallibile est omneni omnino meretur fidem, nec quidquam huic certitudinis ex illo iudicio , licet fillibili accedit. Velum id arguinciatum quod ineluctabile cst maiorem etiam lucem accipit ex his controv eritis , quas nonnulli Episcopi maxime Catholici cum Romanis Pontificibus habuerunt 1 nam ii Romani Pontificis infallibilitas in iudicando ab omnibus Catholicis tum fuisset agnita, caeteri Episcopi Catholici illius proculdubio judicio ces-slsent S ab eo diisentire nefas esse duxistriit sic verbi gratia, si tena pore .ctoris Romani Pontificis iudicium fall. bila habitum fuisset, ei non rostitissent, non modo Asiatici, sed nec Irenaeus cca ter orbis Episcopi, qui in illorum communione contra Romani Pontificis sentcntiam permanserunt. Similiter si tempore Stephani compertum fuisset Romanum Pontificem errare non posse, Cyprianus, Africani laesules , necnon Dionysius, alii Orientis Episcopi in Stephani sententiam pedibus ivissent, nec disciplinam suam contra ejus autoritatem mordicus retinuissent S certe S. Augustimis hac de re agens, supponit cos illa sa fidei charitate a Stophano dissensiste, quia res nondum fuerat supremo judicio dc fallibili determinata. . inquit lib. 2. de Bapt. c. s. aliquando de B iptismo dulitatio, qui diversi se et erunt in unit.:te manserunt , ea dubitatio procerint δε ore pe=secta eritate ubiata es.

Iam ver si Romani Pontificis judicium tempore Augustini hab, tum fuisset indeficicias, nonne Stephani iudicio veritas perspecta Msi lata quaestio dici dobuisset

Denique ut alia mittam tempore Bassii rgni iudicium Romani Pontificis , etiamsi cum Episcopis Occident ilibus sentiret , non habebatur infallibile. Nunquam nim ille Basilius aut caeter Orientales tres hypostases ejicere voluerunt,i eos probare qui unam dicebant hypostasim quamvis id maxime urgerent cum Romano Pontifico Occidentales , nec alia conditione cum Melctio nam unionem haber v I ent , quorum propterea typhum Basilius acriter reprehcndit. Confirmatur

374쪽

DIssERTATIONES HISTORICAE. DissERT. V. 3 s

Confirmatur idem ex Romanis Pontificibus , qui ad causas Ecclesiastica finiendas, Synodos petierunt convocari sic Liberius ad Allia nasii causam judicandam Synodum petiit a Constanti, Damasus coccidentales petierunt Synodum fieri universalem ad res Orientis componcndas Siricius Bonosum ad Concilium remisit judicandum. Innocentius petiit Synodum fieri ad causam Chrysostomi examinandam. S. Leo ad Eutychis causam retractandam , rescindendumque latrocinii Ephesin decretiim , Synodum universalem necessariam csse duxit. Mitto alios innumeros quod si Romani Pontifices se in judicaaadis rebus fidei aut morum fallibiles esse praesumpsissent nunquam illas Synodo fieri petiissent, sed judicium suum veluti supremum Minfallibile interposuissent. Confirmatur item haec ratio multis Augustini testimo H, in quibus asserit nullius Episcopi aut etiam Synodi Provincialis judicium esse in fassibile. Sanssune id habes in libris ejus de Baptismo, cum observat nec Stephani, nee Cypriani judicio quaestionem de rebap

tisatione haereticoriim fuisse terminatam, sed universalis Concilii aenotius Ecclesia judicio. Hinc ibidem aperte pronuntiat omnes omnino Episcoporum liti cras, S omnia omnino Concilia Provincialia, ne exceptis quidem Romanis, emendari posse a Conciliis majoribus. Specialam vero hanc regulam Romano Pontifici eiusque Synodo adaptat, litari ad Bonifac. c. 3 cum enim iactarent Caelestiani Romanum Pontificem Torimum Caelesti dogma approbast , respondet prim Caelestium Zoetimo imposuisse lacinde vor,haec addit. S ed si, quod absit, ita iuncsuis de Caelesto es Pelagio in Romana Ecclesia judicararam, ut Pu eorum domata quae in ipse se cum ipsis Papa

Innocentius damnaverat, approbanoia se tenenda pronuntiarentur, ex hoe potius esset praevaricationcis nota Romanis Clericis inurenda. Siccine loqueretur Augustimis, si credidisset Romanum Episcopum cum suo Clero non posse a fide deficere Coeterum tunc temporis adeo r- suasum erat Episcopis Africanis Romanum Pontificci non esse iii judicando Spiritus lanci adjutorio fallibilem , ut non dubitent duci uti certum proponere nis forte , inquiunt, quisquam est qui credui unicuilibet nostrum posse De mi insurare Iustitiam . t umer ibili

bin contraditis in Concilium Sacerdotibus denegare. Unus ille Episcopus, non alius cst quam Romanus, ad quem luec verba dirigun

tur.

Ladem est ferme sententia Concilii es generalis colliat. 8 rom. s. Coocii colum. 162 5 163. unde haec exscrippa sunt. XX

375쪽

1 6 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPI IN A

Licet miritus Mncti gratia circa singulos Apostolos abundaret . at non

indigerem abens consilio ad ea qua agenda erant , mn tamen aliter v luerunt de eo quod moriebatae . si oporteret gentes circumcidi disinire. pri quam communiter congregari, divinarum scripturarum simoniis unusequi que dicta sua con maverunt, unde communiter, eo sententiam protulerunt ad genus Aenus , visum est Spiritu sancto nobis essedor sancti Pasus qui per tempora insacras quatuor Conciliis convenerua: utentes commaniter de exoriis haeres bus quaesioni s isosiue unice ro constituto η'od in communibus e fide dissutationibus, inm froponantur ex utraque parre qua discutienda sium, veritaris lumen Iembra ex- pessit mendacii r nec enim potes in communibus de de isceptationibus aliter veritus manifestari , cum unusiquisique proximi afutorio indiret.

Ex quibus cernere est istius Concilii Patribus fuisse persuasum veriatatem alibi definiri non posse quam in Conciliis generalibus , nee ab ullo privato Episcopo etiam Romano quidquam circa fidemia cerni pine , quod ita. certum sit ac ea quae in Conciliis definita

Idem probatur exemplis Romanorum Pontificum qui de ficto

asde o meritate demiarunt. TErti. Pontificem Romamim indeficientis judicii privilegio non

gaudere ad oculum demonstratur exemplis Romanorum Pon-m, quos in quaestionibus sidci aut morum etiam consultos , de decretali bus Epistolis Ecclesiam docentes, de proinde , ut loquun-xur, c Cathedra loquentes, a veritate deviasse certum est.

Primus cst Eleutherius seu quisquis alius Romanus Pontifex, quem testis est Tertullianus in lib. contra Praxeam litteras pacis misisse ad Montanistas, de eas postea revocasses verba Tertulliani haec sunta Nam idem Praxea tunc Epscopum Romanum a senum jam prophe nin Montani Priscae, Maximisiae ct ex ea a Dione pacem cras. A Phrygiae inferentem falsa de ipsis Prophetiso eorum Ecclesiis inve-rodo praedecessorum ejus autoriores Efendendo coegit ut eraspacis re vocare jam emi sis , or a proposito recipiendorum charismatum conressare, Fuit erg tum temporis Romanus Pontifex, qui novas Montani Prophetias approbavit, uer litteras Montanistis communionem

376쪽

impertiit, quas errore cognito revocare coactus est.

Secundus est Victor qui temere in Asianos Episcopos sententiam excommunicationis tulit S ideo acerbe reprehensus est a coeteris Episcopis, ut ex Eusebio liquet. Quamvis autem res ista disciplinae tantum fuerit, nihilominus tamen graviter erravit iste Pontifex, qui ob rem tam parvi momenti totum orbem lacerasset, nisi coeterorum Episcoporum prudentia hujus temeritatem correxisset. Tertius est Stephanus qui in oppositum Cypriano errorem videtur incidisse, docens quonibet haereticos a quacumque haeresi venientcs sine iterato Baptismo suscipiendos, quo omnitu omnino haereticorum baptismata, silvc in nomine Trinitatis , sive sectis collata approbavit ita certe mentem ejus intellexerunt Cyprianus, Firmilianus, ejusque verba id omnino sonanes adde quod omnes fere haeretici qui tunc xorti crant exceptis Novatianis , de quibus nondum erat quaestio , cum Trinitatem non agnoscerent, in rinitatis nomine inmae baptis abant, sed in baptismate absurdis utebantur quibusdam formulis, ut uidere est apud cst apud Irenaeum. Cumerso omnes aut fere omnes haeretici qui a Christo ad Stephanum usque exorti erant, in Trinitatis nomine minime baptis arent ratephanus autem a quacumque haeres venientcs fine iterato baptismo

susceperit, quid aliud inde inferri potest nisi eum illorum qui in

Trinitatis nomine minimo baptis ibant, rata habuisse baptismata .ui error cst Cypriaru errori oppositus , quem tamen ille ita acriter

efendit, ut Cyprianum, alios aliter sentientes a communione Ecclesiastica summovere sit conatus.

Quartus cst Liberius qui non tantum Athanasii damnationi, sed& fidei formula haeretica subscripsit quaenam autem ista fuerit fidei formula, cui subscripsit, hic cgo inquirore nolo. Unum hoc milii ad propositum susticit, antiquos pro certo habuisse Liberium haereticae fidei formulae subscripsisse, Arianae perfidiae consensisse. Hoc autem manifestum est ex Hilarii testimonio, qui saepius in fragmen ris formulam illam, cui subscripsit, Arianam perfidiam vocat, atque identidem Libolo anathema dicit inde patet eam formulam in subscripsit Liberius , primam non esse Sirmicnsem, utpote quam Hilarius defendit, ac velit Catholicam exponit. Similiter Hieronymus in lironico scribit Liberitii haereticae pravitati subscripsisse, atque omnes antiqui uno ore de lapsu Liberii, velut de apostasia a fide loquuntur sane ita verum est haereticam fuisse

377쪽

34M DE ANTIQUA ECCLESIAE Is CIPLINA

pluto fuerat oblata, ut hujus subscriptionis occasione AEtiani pa serint in vulgus Liberium dissimilem Patri Filium agnovisse, quae res movit eos qui Semiariani diccbantur, ut ab eo Sicinium reverso exigerent, ut Filium Patri natura similem scripto profiteretur. Nam

bis subscripsit Liberius, primum quidem in exilio fidei formula sibi

a Demoplitio oblatae, quae quidem procul dubio Ariana prorsus cratinam Demophilus Arianam haeresim palam profiteri non verebatur :huic autem cum subscripsisset, scripsit ad Orientales litteras obtestans eos ut quoniam in omnibus Demophilo, Orientalibus coim

senserat,apua Imperatorem iniciarae ut ab exilio revocetur ad Ecclesiam suam redeat. Evocatus itaque Sirmium Liberius occumrit ibi Synodi Ancyranae Legatis , qui quoniam Etiani in vulgus sparserant, Liberium Filium Patri dissimilem profiteri, eo quod consubstantialis vocabulum damnasset. ab eo exegerunt ut tomo ommularum subscriberet, utque Filium natura Patri similem profiter tur. Ita rem narrat Sozomen clib. q. Hist. c. Is cui consentiunt antiqua monumenta qua reperiuntur in fragmentis Hilarit,unde liquet Liberium ab haeresi liberari non posse. Qiuintus cstet imus qui Caelesti haeretici libellum Catholicum esse pronuntiavit, eumque datis ad Africanos litteris comprobavitanam etsi errorem Caelestii non approbaverit Pontifex, attamen ejus de peccato originali dubitationem procul dubio approbavit ita Aug. lib. 2. ad Bonis c. 3. Eaenam tandem , inquit, Pureia venerandae memoriae Papae Zoet,imi, quae inierocatio reperitur bi prae

ceperit, credi oportere sine ullo vitio peccati originalis hominem naso quam prorsus hoc dixit, nus uam omnin. conscripsit, sed cum hoc Caelenius infuo tibello fussi inter illa dumtaxat de qu buss dubitare es instrui melle confessis eis in homine acerrimi ingenii, qui proscaesos corri retur,flurimis profuisset, voluntas emendationis, non fastus dogma iis approbata eis , se propterea hereus uas Catholicos dictus est, quia: hoc.Catholicae mentu est , siqua forte aliter ivit quam meritas exigit, non ea certissime des ire sed detecta ac di monstrata respuere. Ita primum Augustinus cxcusare conatur factum Zogimi probantis libellum Caelestii,qui dubitationem de peccato originali praeferebat. Deinde vero huic responsioni parum fidens haec addit. Se . quod absit, tunc fuisset de Caelisio vel Pelagio in Romana Ecclesia judicatum, ut illa eorum dogmata quae in i s o cum ipsis Papa

Innocentius damnaverat, approbanda C tenenda pronuntiarentur, ex hoc

ius esset praevaricationis nota Clericis Romanis inurenda. Haec Zu-

378쪽

Distin rcspontio nodiun plane solvit, necnon Pontificem Ecclesiam quae Romae est, 1 fide maiorum deficere posse supponit. Sextus cst Honorius qui . Sergio Patriarcha cons tus Mono- inclitariam errorem decrctali Epistola definivit,i propterea a Sy-

nodo sexta cecumenica non sontes anathemate porcussus est, nec tantum damnatur ut fautor lia rescos, scd ut illius reus d ex Epistola convictus sic ach. 13. damnatur eius Epistola ut contraria rectae. fidei 5 haereticorum doctrinae consentanea p. 9 liis verbis : Retrae tantes Dogmaticas Epistola quae tanquam a trio scripta sunt iam ad Cyrum quam ad Honorium quondam Pap.1m Hiquae Roma Similire se Epi iam ab illo, id est Honori , scriptam ad eundem Sergium hasique invenientes alienas existere ab Ap tilicis Umalibus, a desinitionibus su/ctorum Conciliorum se cancrarum priba lium Patm' qui vero falsias docIrinas haeret. corum, eas om imodo albidimus si quis

ab haeresi excusare velit Epistolam Honori , is pariter Epistolas Sergi potest excusare, deinde de Honorii Epistola non secus ac Scr-gii dicitur , quod aliena existat at Apostoticis Dogmatibus se a definitionibus CoWEiorum es cunctorum probabilium Patrum: quod 'uaturdochinas haereticorum. Nec cst quod dicat Ga nerius hic mentioncm nullam csse de una Christi voluntate, sed tantum oneratim de falsis doctrinis agebatur enim in illa Synodo tantum de Monothelitarum

dogmates cum ergo Epistola Honorii ungitur Epistolae Sergii ambae damnantur quasi abhorrentes ab Apostolicis Dogmatibus, de alio Dogmate id non potest intelligi, quam de una Christi volun- rate. Nam quod addit Garnerius abhorrere Epistolam Honorii a doctrina Apostolorum , non in fide Epistolam Sergii, sed in coi stantia S sortitudine. mcnte verbisque S rnodi prorsus abhorret,

nec quisquam cordatus huic unquam assentietui expositioni, eamque refellit id quod sequitur in codem loco , ubi Patres ita loquuntur. Cum is vero mulprodisti a vultu Dei Ecclesia Catholica, rumulque anathemat gari praevidimus monorii qui fuerat Papa antia quae Romae , eo quia invenimus perscripta quae ab eo facta sint ad Semnum, quia in omnibus mentem Sergii secutus est se impia dogmaia com mavit. Hinc p. 971 Epistolae Honorii liatae in Concilio monscus

ac caetera canaei litii, haereticorum igni addicuntur, eo quod inquiunt Pati es, cognovimus in unam ipsam eandcmque impietaum tendere , cum criptis haereticorum , Acti. . pag. Io2 . ait Synodus daemonem per organa sua, id est , Theodorum , Sergium , Pir-x m, Paulum Honorium ct Cyrum atque Marianum se Steph.inum

379쪽

316 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA

Ecessae continenter erroris cindati excitare, unius voluntatis ci ope

rationis in duabus naturis Christi haeresim in populum spargendo. In Prosiqinnet:co ad Imperatorem cadem actione pag. Io33

anathematizatur Honorius cum ceteris haereticis vote , inquit nodus, qui eos in emnibus si cuius est. Mitto alia loca innumera in quibus Honorius una cum coeteris Haereticis anathemate percutitur, nulla facta mentione cur damnetur, quod vel unum Dficeret ad probandum cum fuisse haereticum. Quantum verb istud argumentum adversarios premat, ex e videre si quod Baronius vir acerruni iudicii non alia ratione sese

ab eo expedire poste judicavit, quam scribendo acta Concilii si

adultorataci Sed huius opinionem nunc omnes rident, actortunhis in locis, rem οτη nullus non agnoscit Quapropter alii e confugitini ut dicant Honorium fuisse damnatum non ut hae reticum sed tantum eo quod haeresim nascentem negligendo ac connivendo foverit. Verum si haec fuisset Concilii mens . cur nunquam Honorium

acceleris haereticis distinxisset, cur ubique eodem anathemate iliadem verbis tum illius personam, tum eius Epistolas confixisset durum dis odioliam , diversis longe criminibus candem poenam in

fligere. Quid qliod verba Concilii hunc sensum ab re non possunt, quis enim patiatur de eo qui haeresi non consenserit, sed a1 tum illam, non o. qua par cst diligentia comprcsterit illa dici quae de Honorio sexta Synodus habet, quod ejus pinus coλtraria po- solicis Gimatibus,quod siquatur domin uiaereiicorum, quod perscrip

ta inveniatur mens m4.ereticorum in omnitas squi, impia dogma taconfirmare ,-or in unam eandemque implorarem tendere , mus voluλIa-ris unius ycrationis haeres in vulgis Par re M alia similia quae dici non possunt, nisi de eo qui haeresi phane consciatit. Maneat ergo persuasum diuste sextae Synodo Honoriam in suis Epistolis hae-εelim Sergi aperte docuisse. Ipsae vero Epistolae si legantur haeresim Monothelharum omnino sapiunt, nam in iis Honorius unam profitetur Cliristi voluntatem di de duplici Christi operatione aut voluntate sileri vult, inuod Monothelitarum prae cipuum erat dogma , totiusque haeresco principium, dici sese operatum esse divina, media h,manitate se humana plene a divinitati, Nam Monothelitae aiebant humanam in Christo

naturam esse divini verbi instrumentum quod tantum ageretur: Excusatur c si iidem Honorius eo quod rationem reddens cur unam dicat voluntatem , cxcludere ramum videatur cam quae ex Oria

380쪽

DIssERTATIONES HISTORICAE. DissERT. . si

ni vitio in nobis ostri Verum hac etiam ratione utebantur Mo-

nothclitae, statuentes omnem voluntatem humanam ex peccato

esse S ad peccatum esse proclivem inde non mirum si Hon tius ut probaret voluntatem humanam in Christo nullam esse hanc rationem reddit a divinitate assumpta es nostra natura non culpa. Et licet Ioannes ac Maximus aliter ejus verba interpretentur, sic tamen illa intellexit totus Oriens, imo S ipsa Ecclesia I omana quae in veteri Breviario in festo Leonis II haec ad tertiam .quartamque lectionem legebat. Hic sesepit sanctamsextam Synodam

quae nuper per Dei providentiam in regia urbe cetibrata es . . . . in qua Synodo coάdemnati sot Cyrus, Sergius , Honorius, Pyrrhus, Paulus Petrus, necnon Macarius cum scipulo se Stephano, sed or Polychr

nos , novus Simon, qui unam voluntatem, operationem in Dominops Chrisio dixerunt et predicaverunt, dic nec vero pugnat cum istius Breviarii testimonio Leotis piliis decundi autoriatas. Quem nonnulli putanc Honorium eo tantum nomine accusare, quod negligentia sua errorem Monothesitarum foverit Utrumque enim Honorio reprehendi merito potuit, quod a fide deviarit ipse quod alios deviantes non correxerit; Utrumque dicit Leo II. pistola ad Imperatorem Consta lium , necnon , inquit, or Honorium anathematismus, qui hanc Apostolicam Ecclesiam non Apostolicae traditionis doctrina illi1- stravit . sed prophana traditione immaculatam maculari permisit. Ita etiam Constantinus in Edictori Anathem.usamus qui novorum

Dogmatum auctores O fautores sunt, Theodorum, Scrgium , c. atque aeriam Honcrum horum furorem, lutorem G confirmatorem haeress

o alias ad hae Honorius hujusimodi haereseos consolator qui ctiam sibii e pugnat ore. Ita non tantii Honorius lia resim Monothelita-Tum nascentem comprimere neglexit, non tantum Sergi mali Tum haereticorum personis favit sedis ipsius haereseos fautor Mconfirmator fuit ex mente Leonis 5 Constantini, quam perperam alio trahunt plerique, non distinguentes inter fautorem narretic rum haeret eos. Qui personae tantum haereticorum fautor est. potest non olle haeretieus, at qui fautori confirmator est haereseos, qualis fuit Honorius , is non potest non esse laaereticus ruit ergo vana illa distinctio, qua sola potest Honorius abes roseos crimine cum nonnullo colore vindicari. Porro exemplum istud Honori S alia quae superius adduximus. probant Romanos Pontifices etiam ut Pontifices atque ut aiunt