장음표시 사용
411쪽
38L DE ANTI UA ECCLESIAE DISCIPLINA
Nam quod antiquis nusquam clicitur, quodcunque g.iverissupcr terram, modo unim fati Ecclesiae, citur. da in cap 19. Matthaei Claves re nitariorum Petri tanquc pcmsonam g rens Vsus unitatis a pit. Et in cap. s. re si se in Petro claves re ica loriam . ccepit. Et lib. . in cap. 6. Matth. Haec se fas
ligandi atque solvendia sne dubio cunctis datur Apsiais , necnon Epistopis, Presbyteris , se omni Ecch e.
Ambrosius Atis pertus lib. . in Apocalypsim. Huic Petro 'pum gerent Ecclisia dicit, quod umque lyaτι ris , idem habet lib. s. S lib. 7. Dungatus Diaconus in lib. contra Claudium Taurinensem citata B. Augustini testimonia transcribit Rabanus lib. s. in M.tit. c. 6.αuaesolvendi atque ligandi pol .u , quamvis soli Petro ara videatura Domi absque Ea dubietate. Tamen noscendum cst quod S caetcris datur ipso toste. Meldente Concilium anni' s. Ut natibus Ecclesiae datis aditas ad
vitam claudi d beat aut reserari.
Paschasius Radbertus lib. 8 in Mati cap. 16. Videtur cum Petro cum omnibi Apostotis haec pol sinu ecialius a Domino attributa licet Ecclesia earim si concessa. Hincmarus Rhemensis Epist. 33. cap. o. cap. 36. -7 necnon in libello expostulationis, qui in Concilio Duziacensi primo refertur cap. 6 citata ex Augustino, Beda tostimonia exscribit. Odo Climiacensis lib. . collat. c. 19. M s Christus 3 ligandi atque uisendi potestatem cisia rectoribus in persona beati Petri concessit. Hugo de sancto Uictore lib. I. de Sacramentis cap. 6. m. cis quod in typo re ae dictum es Pctro quodcumque tigaveris Sequun-rii eamdem sontentiam Magister sententiarum distinct. 8 S 9. Alanus lib. r. contra Valdenses Thomas Valdensis tona. i. de Sacramentis cap. 3 s. Ioannes eis tract de potestate Ecclesii.istica, considerat. . Tostatus Abulcnsis in cap. 3. Num quaest. 8. Dionysius Carthusianus lib. I. de autoritate Papa S Concilii art. 3 . Almainus de potcstate Ecclesiastica cap. 7. Adrianus sextus in . q. a. Gulielmus Oxamus S alii: Id cxciis Theologis non est qui opinionem nostram diligentius explicet, accuratius expendat quam O- status Abulensis e quo non pauca referre haud pigebit. Quaestionem sic proponit ille loco supra citato, an communitas
furacilesia pupi halere exercitium ori ictionis es an Chrisus deiurit clames Iob et o sterialiur τι oli re quomodo transfi,tu au-urii clavium de in Pralato ad aliam. Huic autem quaestioni resia
412쪽
pondet, Iurisdictionem quidem secundum actum cadere non posse in communitatem, sed in personam determinatam quae posit achis aliquos exercere, sed cam esse in communitate secundum originem ksecundum virtutem, quia omnes persona quae accipiunt iurisdictionem ex virtute communitatis accipiunt. Ita autem, inquit, videtur
de clatibus Ecc sis , quia illae datae sunt a Christi toti Ecisiae, quia tamen non poterat unives Eccosia dispensare Eos cum non esset aliqua persona, ea Petro dedit nomine Ecclesiae tamen intelligeretur claves traditas esse Petro oecialiter , non olum sequeretur inconvenienter quod i ducitur scilicet quod alii Apostoli non habuissent, ese sed a tic inconveniens majus erat quod defuncIo Petro non mansissent claves, quod ne-resse erat si soli Petro datae fuissent, or non iam ipsisti,sed etiam Pomnibus Apostolis datae . ω , tanquam determinatis personis defunctis Egis non maxAsent claves in Eccosa, quia isti non habent potestatem dandi alii Hazes, faciendo eos Accessores suos , cum nemo possi Praelatum successorem sibi facere.... Erginon fuerunt datae claves illis Ianquam δε- terminatis personis e tamquam iniseris Eccostae ct tunc magis dabantur clives Eccusae, cum Eccosa quae tuas habet radicaliter nunquam moriatur. Hinc Dviter apparet quomodo mortuo cti succederent Iiisummi Pontifices in aequati potesate , quia illapoti stas Livium erat in EccDM ...Hine mortuo P. tro potes eligere successorem, G eligendo co/fert eam potestatem. Hoc idem patet in commvnrtatibus , se enim ab qua communitas et colismum ess ibi erit jurisdictio, o quia non potest admini rari per universam ocietatem , administratur per unum de communia iter non es tamen juri dictio in illo , ita quod non si in communitate. de magis in communitate , quia antequam Ee o. . tuatur injudicem vel rectorim, nurum habet urisdictionem Eo mortuo vel cadente , Ix sdictioncm non penitus expirat ura dictio 'potis aseus praesei in recrori m et judicem, non tamen pes i hoc seris non mam rest tiri dictio in re amunitate ergo ipsa communitas habet magis juri ictionem. Adhucpater hoc , quia ede vacante capitutam h ibet, ninia quae pertient ad jur A ctionem Praelati: ticet non ea quae junt ordiAis Ergo videtur cyMo Iurisdictio ilia radicatius erat in Ecclesa quam in P lato non tamen ha-
seret eam Eccustinis imp incipio ei rudita fuisset, quia in imo clavium non est talis qu.iles sunt juri Picriones quas orsituunt Ab homines , quia cum juris uis si in remitiando pectarac, Dianis , nonpossunt eam Limine Abi si ere sed a Deo βo se , cum ipsi solus remittat peccata , in Ecc a turpis eu sis iuris imo Ergo oportet crood illam β- quod acceperii, hoc oti fuit nisi cam primo truditae sunt clazes a
413쪽
DE ANTI UA ECCLESIAE DISCIPLINA
Christo. Et quaest. 9. Ecclesia sium it frives a Chri 'Apostoli tanquam Ministri cisiae, o nunc Ecclesii illas .ibet, neDti etiam scd aliter Ecclesia quam Praelati nam Ecclesia illas hulet sicundum originem se virtutem , Praelati autem alent secundum usium earum. Die tur Ecclesia habere secundum virtutem Lives, quiapotesttais coZferre Prae-Dto per Dorionem Eseemplum hujus rei in domino reis u infructuario atque usuari s nam dominus rei habet usum rei , confra illum uinalteri sed non eo modo quo habet, quia sibi reservat usum, ut proprietario alteri concedit vel usiuari , vel usUructaaries es in hoc coifi, domini quod habet, quia dominus rei non est Uufructuarius vel usuarius conformiter in cessa, ipsi enim non habet claves quantis ad usum omnia autem ista discendunt ex hoc quod Eccle Zirum eis aliquid unum, per se potens habere administrationem vivium , s autem posset per se Hmini rare , non committeret secui Prae to. Ita Episcopus Abulensis. opinionem nostram , quae sacrae Facultatis Parisiensis est , mirui in modum illustratu invicte probat, ita ut vhil a nobis addi possit ad eam explicandam aut asserendam. Ut tamen ad propositum overtamur, ostendendum est quo pacto ex hoc principio, fundamento sequantur ea quae nobis in hac dissertatione probanda sumpsimus. Hoc autem facile est ad oculuim demonstrares nam nemo est qui non statim intelligat illum supremam habere potestatem,qui potestatem ipsam habet secundum origuncmvi virtutem,eum vero potestatem non habere supremam,qui tantum potestatem habet ab alio sibi commissam quoad usum Patet aulcm c dictis potestatem Ecclesiasticam esse penes Ecclesiam, Romanum autem Pontificem , coeterosque Praelatos eam accipcreab Ecclesii quoad usiun tantiimmodo. Non ergo Summus Pontifex habet potestatem in universa Ecclesiam, licet habeat in universa Ecclesi1, sed vice versa Ecclesia potestatem habet in Pontificem, di quemadmodum mortuo Pontifice alium uilicit , ita potest eum corrigore atque deponeres, non quidem ipsa per se, nam univcrsam societatem Ecclesi e convenire aut udicare non est possibile, sed per Concilium generale quod cum universam Ecclesiam repraesentet, habet universam Ecclesiae potestatem in se unitam , cum praesertim Ecclesiae universae habeat assensiima. Cum ergo Ecclesiae potestas sit superior potestate Papae, cum Ecclesia leges dicere possit Papae cum Ecclosia possit auferre a Papa urisdictionem quam ipsi commisit nemo dubitare potest quin haec omnia fieri possint a Concilio generali ipsam erraesentante sed haecsunt sigillatim expendenda
414쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissEQ. VI. 38sg. II.
Majorem esse concilii generalis quam mani Pontificis
AD probandum majorem esse Concilii praesertim generalis quam
Romani Pontificis autoritatem hoc unum observasse sustice te a Concilio generali Ecclesiam universam repraesentari,non tetria Romano Pontifice quippe cum suprema potestas spiritualis tori Ecclesia in commune a Christo collata iit, ut paragrapho superioriabunde probatum est , aliunde vero certum sit Concilium generale universam Ecclesiam repraesentare non item Romanum Pontificem,
qui negare possit quin maior sit Concilii quam Romani Pontificis
Praeterea Romanis Pontificibus ade persuasum fuit Concilii autoritatem sua maiorem ste, ut ultro ipsi Concilia postularint, tanquam ad dirimendas controversias necesssaria, suaque judicia in illis retractari postularint, aut saliem passi fuerint, docet id constans ac perpetua Romanorum Pontificum disciplina. Atque ut a beato Petro ordiamur, hi iste, ut Chrysostomus observat, nihil inliam, alicujus momenti solus egit nihil alicujus momenti sine Concilio statutum csse voluit cum ligendus Apostolus in locum Iudae, cum constituendi Diaconi, cum aliquid de legalium observatione statuendum in commune consulit, omnia fratrum electioni ac iudicio permittit. Id vero maxime lucet in illa celebri de legalium observatione controversia, quae in Comcilio Hierosolymis congregato disceptata ac judicata si totiusque Synodi non unius Petri nomine definita. His verbis , fum est Spiritu uncto se nobis ic. Hoc exemplo utuntur Synodi s generalis Patres, ut ostendant Concilii praesertim generalis autoritatem singulorum Episcoporum ipsiusque Romani Pontificis autoritate superiorem cile ac maiorem. His verbis iuet, inquiunt, Spiritus sancti gratia circa gulos abundaro Apostolos, ut non indigerent alieno consitio ad ea quae agenda erant, non tamen aliter volturunt de eo quod movebatur, oporreret Gentes circumcidi, des inpriusiquam communiter congregati diversarumscripturarum tesimoniis unusquisique sua dicta con- Armaverunt, unde communitc deessententiam proruti runt adgentcsscri-
415쪽
ιentes visum es Spiritui sancto O nobis Oe. Sed se sancti Patres qui
per tempora insani iis quatuor Conciliis convenerunt aniloquis exemplis utentes communiter de exortis haeresibus qu. sionibus Hoposuerunt, certo constituto quod in communibu , fide septationibus cum proponuntur quae ex utraque parte discutienda sunt, veritatis lumen tenestras expeliit menduli. Nec enim pons in communibus de de disputationiatus aliter veritas offari, cum unusquirique proximi furari L diget. Hinc quoties in Ecclesia majores ac graviores controversia sunt exortae, congregat s per hiere Concilia. Qia id autem necesse fuisset ea congregari, si solius Romani Pontificis autoritas Concilii autoritatem superaret. At non ista fuit Romanorim Pontificum sententia cum ipsi Concilia ultro ut necessaria postulent etiam post judicium suum. Sic Clerus Romanus, tempore Cypriani, causam lapsorum non aliter tractari posse astirmat, quam coliatione consiliorum W-
Episcopis, Presbyteris Consessoribus secta, quoniam nec firmum decretum potest esse , quod non plurimorum id bitur habuisse consenseum. Sie Julius ad Orientalium dissidia finienda , Athanasii causim judicandam, necnon ad fidem confirmandam Concilium cccst a .rium esse aflirmat atque ad illud Eusebium, ejus socios ii
Sic etiam Liberius ad eandem causam judicandam, Concilium petiisse se testatur, S iterum enixe postulat in litteris ad Constantium, atque illa de causa Legatos ad eum mittit, idem cum in Imperatoris conspectum venisset, eandem postulationem iteratorenovavit S interrogant Imperatoris Ministro quota pars orbis es Li- heri, non respondet se supra Concilia este, suamque autoritatem omni alia majorem esse , sed tantum ait quod etiam si solus sit cum paucis, non ded causam fidei minui. Quoniam tres tantiam fiterunt, qui NabuchodonoZori restitere.
Damasus, alii Episcopi Occidentales post Aquileiensem Syno.
dum ad Imperatorem Theodosium scribentes ad componendas Orientis res, Synodum generalem fieri enixe postulanes iidem autem se non praerogativam examinis sibi vindicare aiunt, sed tantum consortium communis arbitrii. Causam Bonos, quae Concilii Capuensi statuto finitimis Episcopis, Anysio scilicet, Thessalonicensi 5 Macedonibus fuerat commissa, non audet ipse iudicare, Cum
νηα modi, inquit fu ris I di Capuens Iudicium ui nitimi omise
416쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE DrugRT. I.
de eo cognosicant advertimus bis udicandi formam competere inspose. Quibus cibis agnoscit Siricius se non ibium Concilii generatis, Iedde alterius Synodi, qualis orat Capuensis autoritate ita astrino ut non possit causam ab ista Synodo aliis iudicibus commissam in judicare,agnoscit etiam iudicium ab istis qui a Synodo delegati ni
runt, ferendum suo iudicio firmius ac superius fores. Vos enim inquit, Micri imus , Synodi vice decernitis nos quasi ex Synodi auroritate adicare nonus enit. Innocentius primus ad moras in Chrysostomum turbas componendas suam non interponit autoritatem tanquam supremam, sed Synodum necessariam esse judicat amo nam, inquit in Epith ad Ieram Conit remedium istis rob, in praesari fere . nec a ieris Synodalis cognitio quam otiam multo 1am antea cox egandam diximus, ea enim sola est quae Myusmodi prooeμί-- imperus, tandere potes. Caelestinus primus cognita Nestorii haeresi privatam edis Apo- Milicae, sed in Concilio occidentalium sententiam in eum profert, ac deinde cum convocata Synodus generari foret, ipse ad eam Legatos misit, litteris suis ita Synodorum generaliam autoritatem tollens. Non ment, inquit, veritas mentiri, cujus in Evangelio, sentcntia est, ubi duo matres coniregati fuerint in nomine meo ibi ego sum in medio eorum , quod cu- ita sit , ne huic tam brevia mero Spiritus sinctus dees, quanti magis eum nuis interesse credimus, ouan o in unum convenit tanta turba sanctorum.
Sed nulliis est Pomifex qui de Conciliorum nocessitate, autoritate plura scriptori quam beatus Leo , praesertim vero in causa Eutychetis Licet enim Flavianus ad judicandum Eutychem Synodum generalem neccitariam non esse credidisset, nihilominus . Leo Concilii celebrationi annuit, petiitque ab Imperatore, ut in Ira Italiam haberebia et Episcopale Concilium, quo conciliante Deo possent omnia sanda quae in perturbatio m Ecclesiae commota eran refecari. Cum ver Imperator cam Synodum Ephesi indixister,ultro beatus Leo ad eam Legatos misit. Unde inquit in Epist ad Theodosium, ρομαι ad diam Concilii Episopalis ut m pietas τε amo itui oc--rrere me nus Mylla permittat, cum nec aliqua ex hoc exempla praecesserinti emporalis necessitas me nonpasiatur desinere nitatem; praesertim cam iam emidens de causast, ut rationabilibus causis ab india Unda Synodo fise asinendum Tamen in quantum Dominus Iuvare ignarur meum uiam commodais, ut clementiae vestrae flaturis alia au/-starea r. Ord natis hi fratribus meis qui amputandisso-
417쪽
ιsM DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
dulis pro causae aequitate sussciant quique praesentiae meae impleant icem. Nec beatus Flavianus, nec sanctus Leo inutilem esse Synodum judicant, eo quod judicium Pontificis Concilii judicio sit superius, sed quia ut observavimus, atque ut hic habet sanctus Leo, videns omnino causa fidei sit in anterioribus Conciliis aperte definita, sed cum Synodum necessariam judicasset Imperator, ipse sanctiis Leo ultr assensus est, nec putavit ullum fieri Sedi aut autoritati suae praejudicium, si ad illam Legatos mitteret. Cum ver Synodus illa Dioscor nefariis artibus compulsa perperam ludicasset,si S.I eo suam autoritatem Concilii potestate superiorem credidisset, quis dubitet quin ille, prout astectus erat, statim ejus Decreta in irritum mistias et verum nihil hujusmodi fecit, aut faceresse poste arbitratus cst, imo nullum alium huic malo rcmedium esse ratus est, quam Concilii
alterius citcralis celebrationem. Quapropter Imperatorem supplex per litteras non senaci obtestatus cst, ut majorem ex toto orbe Sace dolum numerum congregaret. Quum demum Synodum, imperante
Martiano, obtinuit, min qua Chalcedone habita Eutychctis causa suprcino judicio torminata cst Qxus porro credat Leonem dignit iis suae ac lasorem cerrimum aut Concilia encratia postulasse, aut sua judicia in iis retractari permisisse, si suam autoritatem Com cibi autoritate superiorem fuisset arbitratus.
Denique diserte testatur in Epist ad Theodoritum post Syn dum scripta, judicium suum post Synodi confirmationem magnum
robur accepisse, S Jam non pos e ullatenus convelli aut labefactari Gloriamini, inquit, in Domino, qui nullum nos infratribus detri-nientum ustinere permisit, sae quod nostro prius ministerio de ierat non uises fraternitatis privavit assensu, ut vere a se prodiisse senderit, quodpriῶs a prima omnium sed 'matum , totius Chrisian or
his iudicium recepisset. Ergo non cxistimavit judicium suum aequalis fuisse ponderis cum judicio Synodi.
Felix III. & Gelasius I. ad damnandum Acacium Constantinopolitanum, non suam, sed Concilii Chalcedonensis autocitatem adducunt: cum cnim ille Synodum petςret in qua iudicarctur, non aiunt
illi opus non esse Synodo, eo quod sua sussiciat autoritas Pontificis, utpote quae qualibet Synodo major sit atque superior, sed Synodum minime necessariam csse dicunt, eo quod Acacius ungeret se Eutychiatus in Synodo Chalcedoncnsi damnatis me enim , inquit Gelasius Epist. 9. dubium est, quo eu in unaquaque haeres,q'odoceffabiliter repetendum est, quia mum esse nullus ambigit Christia'
418쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissiRT. VI. 389
-s, omnes complices sectatores communicatores damnatae semel pravitatis pariuerte censentur, ideoque t consequens , ut scut Timotheus atque Petrus a tum sectatores communicatores damnato sieme pravit in pari sorte censetur , secundiγm istius tenorem Synodi , nulla recenti facta Ponti cum congregatioue damnati sunt. Sic es qui Petro communicavit Ac cius ut criminis particeps , ita consera factus si 'pinnae. Itaque Romani Pontifices non suani in Acacium, sed Concilii Chalchedonensis autoritatem allegant, cujus se tantum executores, sic enim Gelasius Epist. . ait decesserem suum executoremfuisse veteris constituti non nov.e Constitutionis auctorem, quod non sotium, inquit, Pr suo νύ- solico facere tiret , sed or cuicunque Pontifici ut quo*beti quemlibet locum scundum regulam haeresios Vsius ante damnatae a Catholica communione disiernant. Siccine se gessissent isti Pontifices , nisi autoritatem Concilii sua superiorem existimassent. Qtud opus fuisset studiose observare, se non suo marte pugnare, sed tantum C autoritate Concilii Chalcedonensis. Non potest alia ratio afferri, curcam tantum venditent, nisi quod illam sua majorem esse arbitren
Vigilius Papa in causa trium capitulorum ad eorum damnationem non potuit compelli, nisi autoritate Concilii generalis, hoc testantur Italiae Clerici in litteris ad Legatos Francorum Constanti-DOpolim euntes Caepit, inquiunt, Papa Vigilius ad hoc compelli, ut absiste ipsa capitula sine Synodi Chalcedonensis mentione damnaret fidPapa non acquiscens hoc facere oe videns si nimium ingrumari dixit tunc frenissmo Principi, veniaχ hucfratres no stri ex omnibus Provinciis quini aut seni in quicquid siti tranquisi tute tractatu habito omnibus visium fuerit cum pace disponemus. Quia ne consensu omnium, saquae a nodum Chalcedonensem in dubium enire faciunt , scandalum fratribus meis generant, solus facere nullatenus acquiescam. Et postea siquis Graecorum Episcoporum usque ad unimersalis Concilii tractatum de istis capitulis aliquidfecisset, aut facientibus acquievisset a communione Sedis Apostolicae alienus exisseret. Cum vero quinta Synodus generalis de tribus capitulis judicium postea tulisset repugnante ac resistente Vigilio, ejus tum Decretum vim habuit, coactusque fertur ipse Vigilius tandem ei consentire Agatho Romanus Pontifex Synodo generali propter Monothelitarum causam indicta non deprecatur cam minime fieri, e quod in Synodo Lateranent, Praeside Martinoa iam judicata causa videri potuisset, quin imo ultro e m Legatos mittit, eamque necessariam fuisse fatetur in Epis,
419쪽
3; D ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
tota Synodica, Ut, inquit , veritas adhuc in ancipiti positis clareat, eam fixi extera lictentibus robur accrescat, o Ziῖaniorem genimina spirituali falce abscindantur. Mitto alia plairima Pontificum Romanorum testimonia, ilibus centies ipsi profitentur, se nihil quippiam momenti definire a gerere posse sine Concilii autoritates, unus erit instar omnium. Innocentius III qui Philippo petenti ut sibi liceret cum uxore divortium facere: Respondet se id sine Concilio generali facere
non posse lib. . regist is Epist. Io . Verum, inquit , siseripe Matrique genera ista liberatione Conciti determinare Hlar Lentaremus, praeter divinam osseasam o mundanam infamiam, quam ex eo posmus -currere forsan ord si osscii nobis periculum immineret. Putavit
ergo posse aliquid Concilium generale , quod sibi facere non liceret ac proinde autoritatem generalis Concilii sua super reni
Gregorius . in Indictione Concilii Lugdunensis agnoscit se solum uti Conciliori 'nerali non susticere ad res Ecclesiae restituendas. Ad quod, inquit, cum nos sius cere non posse sciamus evam
oculos ad montem , montem quidem Dei, montem uberem , montem pinyran unde opportunum nobis provenire axillum nmiliter peti mus devora peramus quia salubre in his adhiberi remedium interes meraliter omnium nos cum fratribus nostris alii que viris prude ribus exacto frequenti tractatu praehallio, prout tantae neces satis in ditia exi bat , de ipsiorum con o generisD Coaeculum, scut imitatis ne digna sanctorum Patrum cousiuetudo laudabilis inreque observationis exemplum nos instruit nortuno rempore decernimus congregaridum . in eo tam circa praemissi, qu.im circa caetera quae satatem respiciunt animarum, im Deo auspice, commum conssio inveniatur promi ejusdem approbatione Conciti roboretur. Eadem verba repetit Clemens Rin Epist ad Philippum Francorum Regem.
Denique ut alia mittam, Romani Pontifices ad Lutheranorum Calvinianorum, aliorumque Novatorum errores peremptorio judicio damnandos Concilii generalis autoritatem necessariam si crediderunt, nec conquesti sunt rem a sua Sede judicatam in Synodo Tridentina iterum examinari, ac de novo judicari. Non ergo i laverunt suam autoritatem autoritate Concilii majorem aut superiorem esse.
Denique eandem semper fuisse de Concilii autoritate totius Ecclesiae sententiam docet ea quam in deliruendis Ecclesiasticis pere
420쪽
DISSERTATIONE HISTORICAE. Di AzRT. VI. 39s
tilo servavit disciplina de qua dissertatione secunda satis, abundὰ dictum. Ex ea quippe liquet supremum semper Ecclesiae judicium
fuisse penes Synodum generalem a qua non poterat ulla ad Pontificem esse provocatio, cum e contra Pontificis Romani judicio ad Synodum generalem confugere liceret. Docet id diserte Divus Augustinus Epist. 161 ubi Donatistis Romae Pontifice Synodoque proscriptis ait unum adhuc confugium supercile ad plenariam scilicet Synodum. Ecce putemus, inquit, lus psopos qui Romae Iudicarum non bonos ju es restabat adhuc phnarium Ecclesie universae Comitium, ubi etiam cum iis judicibus causa posset et
turi, ut A malebadicasse convicti essent, oium sinistiae olverentur. Haud dubitavit ergo S. Augustinus majorem esse Concilii plenarii&generalis quod ad ejus Africanorumque mentem potuit eis tantum nationales non dubitat, inquam, quin hujusmodi Concisi uni Romani Pontificisi ejus Synodi, quae novemdrcina erat Episcoporum, iudicium infirmare posset ac solvere. Et sane ut iam multoties a nobis observatum ac probatum est univetiae ferme causae fidei, postquama Romanis Pontificibus iudicatae sunt, iterum in Synodis agitata: atque definitae fuerunt, nec res ante Concilii definitionem penitus eliquatae atque definitae censebantur. Sic Augustinus observat in neooti Baptismi haereticorum judicio Stephani litem non fuisse definitam, sed tantum Synodi plenariae sanctione beatumque Cyprianum potuisse me haeresi a Stephani opinione diisentire, quod non poterant Donatistae , postquam res in Synodo
plenaria definita fuerat. Sic tiam in negotio celebrationis Paschae quandiu Victoris tantum N Romanae Ecclesiae sententia, reprobataci Asianorum consuetudo, pro haereticis aut schismaticis habiti minime fuerunt. At statim atque a Concilio Nicaeno statutum est Pascha . nonnisi die Dominica celebrandum , qui alia die illud colebrarunt schismatici ubique audiere. Mitto alia innumera exempla atque primum istud dissertationis huius caput concludo autoritate, ratiocinio sancti Augustini lib. 2. de Bapti cap. 4. Universum, inquit in simili negotio, part όπι semper optimo jure praeponitur. Cum ergo Concilium sit totum respectu Papae, qui membrum ejus cst cum Concilium universam repra sente Ecclesiam,cujus Pontifex est membrum, licet primum atque Praecipuum , quis sanus in dubium revocare possit, quin i univcrsa Ecclesia is Concilium eam repraesentans maiori autoritate polleat.