장음표시 사용
441쪽
Ioannes XXIII. vellet in proposito sese abdicandi permancre ab ipsius partibus futuros. Si vero secus faceret, se Concilio adhaesuros atque idcirco petiisse, ut donec de ejus propolito liqueret, sessiones differrentur. Has tamen Concilium propterea intermitti debere non existimavit, Se Cardinales pro bono pacis eis adfuerunt, cumque cognovissent Joannem XXIII. de industria mora nccheiarem Papatu cedere bona fide nolle cum coeteris Episcopis adversus cum consenserunt. Itaque nussa fuit in Synodo altercatio de autoritate Concilii generalis supra Papam quam omnes agnoscebant, sed tantum de celebratione sessionum, quas Cardinales nonnulli prorogandas esse arbitrabantur,donec de Pontificis sententia, mente plane constitisset. Et sane Decretum de autoritate Concilii generalis supra P pam etiam ad reformationem Ecclesiae in capite mi membris
unanimi Patrum Concilii consensu factam fuisse, sempor pudori ne indubitatum fuit : Sic Gerso Patres Concilii alloquens in sermone quem habuit coram ipsis in festo sancti Antonii, Concilii Constantiensis Decretum laudat in quo haec verba reporiuntur, .ul reformationem Ecclesiae cupit Min membrisci itemque in sermone habito 2I. Iulii die idem Decretum impense laudat atque saluberrimum illud esta, dignum quod ubique inscribatur. Siccine, quaeso, de Decreto controverso aut supposito coram ipsis Concilii Patribus Gerso ausus fuisset proloquit Transit deinde Schelcstratus ad Concilii Constantiensis in Decretis istis condendis autoritatem eamque tribus clevat rationibus, primum quia Decreta a Concilio sub una obedientia Joannis XXI H. sunt condita Secundo, quia aliter sentisse videntur Patres post tres
obediencias.Tertib, quia Decreta haec minus approbata sunt, aut tantum ad tempus schismatis confecta. Haec sunt quae nobis ex eius libro refutanda supersunt quod breviter praestabimus. Ad primum dicimus Concilium vim, autoritatem suam non habuisse ex obedientiis trium Pontificum, quippe Joannes XXIII. erat legitimus Pontifex, a quo fuerat vocata Synodus, alii duo non erant legitimi S ideo consensus illorum non erat requisitus ad convocationem aut celebrationem Synodi. Joannes cro XXIII. ultro cessurum se Pontificatum promiserat, poterat ergo Concilium tum autoritate sua, timi vi illius cessionis agere dc decernere. Nec opus erat ut expectaret alias obedientia , unde ipse
Joannes sessione α. es postea clectus est Martinus V ut mox
442쪽
dicturi sumus, Concilium Constantiens pro generali habucrunt,& quae ab ipso fuerant cliam tempore unius obedientiae Decreta
Secundum argumentum, Patres scilicet Constantienses aliter sensisse post tres obedientias probat tantummodo Schelcstratus ex protestatione a se primum edita quam post sessionem 38.Cardinales una cum nationibus tribus Italica, Hispanica, dc Gallicana, adversus Germanicam condidiste feruntur ad lectionem Pontificis, sed hoc ut jam dixi ad propositim nullatenus pertinet,in eo quippe queruntur differri electionem Pontificis legitimi obtestanturque nationem Germanicam, ut sima Papam eligio Collegio Cardinalium cum deputatis aut deputandis a Synodo protestantur se siquid inde detrimenti Ecclesiae accidat innoxios fore, convenientius est reformationem postponi electioni Pontificis. Hac non obstante protestatione, reformatio non cst intermissa de electio electa donec tandem concordia unita st ea conditione ut Decretum feret, quo futurus Pontifex obligaretur Ecclesiam resormare in capite de Curia Romana simul cum Concilio δc deputatis I nationibus quod Decreto facto, pitibus resormationis propositis electus est Pontifex Marimus V. Haec porro tantum abest ut ostendant improbatum esse a Synodo
Decretum de autoritate Concilii ad reformationem Ecclesiae in capite desin membris,ut e contra ostendant Patres in hac opinione sempet perstitisse. Sed hoc unum fuisse inter eos controversum, utrum expediret ante reformationem Pontificem eligere, an vero eius eleetio reformationi esset postponenda. Ac novissime inter partes convenisse, ut Pontifex eligeretur ea conditione, ut prius Decreto obligaretur una cum Concilio Ecclesiam in capite, Curia Romana reformare, necnon articulo reformationis ipsi a Synodo
praescriptos observare, an quaeso ista probant Concilium derogasse iis quae statuerat deautoritate Concilii ad reformationem Ecclesiae Annon potius ostendunt iis Concilium semper adhaesisse iniim tamen, alterum verbulum ex ista protestatione, concordia nobis obiicit Schelestratus, quod non est omnino intactiam praetermittendum, prius est in protestatione istud haberi, licet asserans sine, pro consensu or ordinatione Concilii sese modo, forma, Aco, tempore materia ad dictam electionem non posse procedi obstantibus quibusdam hi. Ius Concilii Decretis, quibus nos Hispanica, etiamsi alias valida existerent, non ligaremur. Unde vellet inferri Schelcstratus Decre
443쪽
i DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCI PLINA
t prius edita de auto itate Concilii ad reformationem Ecclesiae non si e valida. Posterius est in instrumento concordiae ubi inducitur natio cr- manica hanc rationem reddens cur electio sit postponenda reformationi, quod scilicet Papa electas ligari non pistit. Unde concluditur cxistimasse nationes Concilium non posse legitum Papae leges
Respondeo levia esse omnino haec momenta , primum quidcm quia non loquuntur nationes de Decretis de autoritate Concilii ad reformationem Ecclesiae in capite S in membris, scd de Decretis quibus cavebatur ne Pontifex fieret sine consensu Concilii de e modo ac tempore quo Concilium praescriberet. Deinde istud dicitur tantum nomine Hispanicae nationis, mi quia favebat Benedicto XIII seu Petro de Luna,. haec in clus gratiam protestatioui potuit inserere. Denique protestationis hujusmodi nulla est autoritas, cum praesertim cs in Synodo postea fuerit desinit, adde quod ipsi Hispani Decreto Concilii paruerunt, Seselectionem Pontis cis cum deputatis Synodo fieri concesserunt. Ad alterum momentum facilis quoquc est responsio non fuisse,
mentem Syllodi Papina ligari non post per Decreta Synodi, sed
induci tantum Germanos hanc rationem afferentes ad procrastinandam jus clectionem, non quod re vera crederent Papam ligari non posse Decretis Concilii, sed quia timebant ne ille semel clectus reformationem pati aut facere non posset. Quare priusquam eligeretur, Decretum, ut diximus, de reformatione per Concilium facienda missum cst. Quod in actis authenticis Concilii ita habetur sectiones I. Sacrofanecta Generalis Synodus Consantiensis in Spiritu sancto legitime congregata universalem Ecclesiam repraesentans statuit crdecernit quod futurus Romanus Ponis per Dei gratiam de proximo Usumendus cum hoc Macro Concilio vel deputandis per singulas nationes debeat reformare cisam in capite es in membris o Curiam Roma
Coeterum approbatum si ea Romanis Pontificibus Decretum sessionis . I dubitati non potest, quin de omnibus quoque actis Concilii dubitetur , nam prini b. Joannes XXIII. ipse ut habetur sessione 1. Concilii declaravit atque professus est, Synodum Consumiens esse git mam Conciti Pisani continuationcm , atque erra re oritus , proptereaque Uus ordinationi declarationi o determinationi
omnibus in rebus sare se es ac contra se aliquo tempori pro se nunq-am
444쪽
Deinde vero Martinus quintus summus Pontifex lectus ' omnium consensu tanquam legitimus approbatus , Decreta Constantiensis etiam sub una obedientia facta non semel approbavit Primum sessione 1. Concilium Constantiense generale Concilium vocat approbatque depositionem ab eo factam Oannis XXIII. ess 44. Decretum Concilii quo jubeatur futurus Pontifex Concilium generale indicere, confirmat S cxecutioni mandat futuri Concilii generalis locum Papiensem civitatem designans his verbis, est. Cupientes ac volentes Decreto hujus generalis Concili satisfacere inter alia dissonente , quod omnino generatia Concilia cetii rentur,
Demiam sessione s. protestatus est . se omnia o sngula determinata. conclusa ricreta in materiis dei per praesens Concilium conciliariter tenere se inviolabiliter observare , nunquam contraire quoquo modo, ipsaque sic conciliariter facta approb.ire, rati care, non a ter nec alio modo. Inter ea porro quae conciliaritc facta sunt, haud
ambigendum quin collocanda sint Decreta sessionis quarte quin tar, quae quidem prunum nationaliter cxpensa in Synodo definita sint, e quidem definita quasi ad fidem pertinerent. Ruunt ergo adversariorum cstugia , qui ut Decreta sessionis quartae quintae approbata est negent, aiunt cum Bellarminoia conciliariter non ostefacta, vel cum Cajetan ad fidem illa non pertinereri utrumque autem talium csse patet ex ipso Concilio, primum quidem quia exactis authenticis, atque ex iis ipsis quae a Schelestrato probata sunt. liquet hanc quaestioncm in nationibus singulis primum examinatam. atque discussam postea fuisse in Synodo generali omnium consensa
definitam. Hoc est autem quod Martinus appellat conciliariter factum caetera vero alio modo facta, hoc cst, apud nationes tantum deliberata atque conclusa, ut loquuntur , non Utem ab univrrsa Synodo probata, ut conclusio nationis Gallicana de Annatis non solvendis N propositio de damnando libro Ioannis Falcemberg, Malia similia, quae univcrsa Synodi sententia non sunt confirmata. Alterum vero effugium, Martinum scilicet agere tantum de rebus fidei, ad quam Decreta haec non pertinent, pariter a Concilio praecluditur , quod illa quasi ad fidem pertinentia definivit atque san- civit. Et sane quis neget ad fidem pertinere quod Concilium generale universa Ecclesiam repraesentet, quod errare non possit quae cum Decretis quartae ac quintae sessionum Synodi contincantur, quis
eas ad liden pertinere posse negoti
445쪽
is DE ANTIQΓ ECCLESIAE DISCIPLINA .
Denique Martinus quintus in Bulla adversus errores uiciem Concilii Constantiensis definitiones, probat de satis indicat Decreta sessionum quartae e quintae a se probata fuisse 5 ad fido pertinere. Primo cum jubet interrogari suspectos haereseos, utrum cre-aem teneant quod quodlibet Concilium generale Gratiam Constantiensi universam Eccosam repraesentet. Quo respicit ad Decretum sessionis quartae S quintae. Item, utrum credant quod Eud quod Concilium ConjZantiens universalem Ecclesiam repraesintans approbavit , approbat in faτorem dei es ad salutem animarum , quod hoc es ab μniversi s sitibus approbandum tenendum , quod tandemnavit condemna es sidetis bonis moribus coAtrarium , hac ab eisidem esse renendum pro condimnaio oe approbato. Non possunt ad istam interro-g itionem respondere, qui Decreta Concilii Constantiensis de autoritate Synodi generalis supra Papam impugnant; non possunt, inquam, huic interrogationi respondere, quin vel opinionem suam ab-jurent approbando univeis Concilii D creta , vel Martinum quit, tum temeritatis, erroris S impudentiae arguant, qui ea probari voluerit, quae unprobari oporteat. Uno verbo , Martinus quintus universa Concilii Constantiensis Acta 55 Decreta probat conciliariter facta ea omnia , quae ab ipso ad fidem de salutem animarum spectantia definita sunt, approbari, quae ab eo damnata sunt, damnari jubeti usquam excipit sessionis quartae, quintae Decreta qua urg autoritate, qua tronte ea volunt esse adversarii excepta in de aliud in eadem Bulla, quo constat Martinum Concilii Constantiensis Decretis de autoritate Concilii generalis prorsias assensisse; nam ad articulium i errorum uiciem, qui est huiusmodi Non est de necessitas salutis credere Romanam Eccl ames supremam inter aliis Ecclesias. Haec habet Pontifex ad mentem Concilii Constantiensis. rror es sper Roman.im Ecclesam inta at universatim Ecclesiam aut Concibum Pnerale , utpro quanto negaret Primatum Romani Pontisci. 6uper alia Ecclesias particulares. Ex qua quidem observatione fatis intelligitur Martinum existimasse universalcm Ecclesiam 5 Conciliuin generale majorem habere autoritatem, Romanum vero Por rificcni Primatum habere in Ecclesia super alias Ecclesias particul res, non autem potestat acclesia universa N: Concilio generali superiorem Maneat ergo Decreta sessionum quartae A quinta deautoritate Concilii supra Papam a Pontifice Martino quinto fuisse
I d haec opponit. duo chelestratus it alterum est, Martinum quin-
446쪽
ciim ea tantum approbasse Concilii Decreta, quae ad materiam fiade pertinebant, iis autem verbis comprchendi non posse Decreta de autoritate Concilii supra Papam, quia scilicet ea nomine tantiim constitiitionum appellantur scisione quintari cum ea quae spectant ad Bohemorum S mussitarum negotium cadem sessione dicantur se permauria dei. Hinc intelligitur hoc nomine ea tantum Decreta comprehendi quae haereticos spectant unde in duobus manuscriptis Bibliothecae Vaticanae, singulis sessionibus ubi agitur de uicie fistis, Hus sitis S Bohemis, praefigitur titulus iste in materiasdei, vel in cutis fidei Caeteris autem non item : in , inquit, tria materiarum Taura in Constantiensi Concilio istingui flebant unum, materia deri secundum , unionis uertium, materia reformationis Per primam inres batur id quod ebat contra haereticos it persecundum, quod ebat coatra tres contendentes de Papatu, ct pro trium obe ientiarum unione ac electione veri cindabitati Ponti cis Per tertium, quod fiebat pro f. manda Ecclesia in capite o in membris. Respondeo interea quae pectabant unionem, reformationem esse nonnulla quae non solum ad disciplinam, sed citam ad fidem pertinent talem autem esse hanc dcfinitionem , quod Concilium generale universam Ecclesam repraesentans , c. Manifeste patet ex eo quod hocce Decreto non tantum de negotio aliquo disponitur, aut ad tempus aliquod cavetur, sed dogma conditur atque decernitur, quod perpetuo idem est, nec mutari potest. Quippe licet res disciplinae, oeconomiae variari possint; quod tamen circa luec est dogmatis, mutati nem non habet. Sic verbi gratia, usum calicis laicis concedere vel interdiceres, res est disciplinae , at dogmatis est non esse de necessitate salutis calice sumere. Et hoc cum dcfinit Synodus Constantiensis censetur de fide aliquid definires ita pariter cum ad dogma pertineat dicere S credere, utrum Concilium Ecclesiam uni
versam repraesentet, necne, utrum errare positi nccne, utrum immediate a Deo habeat potestatem, necnea utrum ei omnes atque etiam Romani Pontifices parere teneantur, tum in fide, tum in reformatione Ecclesiae in capite timcmbris. Cum haec definit Syno diis aliqua generalis, non possunt ejus Decreta ad fidem non perti nere. Et quemadmodum ad fidem pertinent Decreta Concilii in Hussitas, quibus Romani Pontificis de Ecclesiae Romanae supra alias praerogativ. decernitur : ita ad fidem pertinere debent Decreta, quae universae Ecclesiae N Concilii generalis supra Romanam Ecclesiam praerogativa stabilitur. Quod vero ait Schelcstratus, haec De-
447쪽
M DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPUNA
creta constitutionum nomine in Concilio indigitari, non impedit quominus ad fidem spectent, cum constitutiones Synodales Decreta fidei contineant. Quod autem ea quae errores haereticorum spectant, vulg appellentur materia fidei, faetiim est ex communi loquendi more, quo solent ejusmodi controversiae specialiter nomine fidei indigitari quamvis alia sint de quibus cum haereticis nulla lis quae non minus ad fidem pertinent. Sic in Concilio Tridentino, licet Decreta de Canones in haereticos specialiter appellentur Decreta, de fide nihilominus multa sunt in capitibus de reformatione
quae ad fidem non minus pertinent, quam quae in Canonibus Mitto autoritatem manuscriptorum Vaticanorum, in quibus titulus istorecentiori manu alici potuit, is aliquo ejusdem cum Bellumino MCajetano sententiae sessionibus praefigi.
Alterum chelestrati argumentum , ut probet non fuisse confirmata per Martinum quintum sessionis quartae de quintae Decreta, est ejusmodi Tantum abest ut Martinus quintus haec Decreta approbarit, quin e contra dum solus obstitit Concilio, nciber Ioannis Falxemberg damnaretur, cumque imus ex Poloniae Regis Legatis ad futurum Concilium sese appellatiimu diceret, Pontifc cisilentitura sub poena excommunicationis imposuit. Demum finito Concilio , teste Gersone constitutionem pronrulgavit, in qua haec
reponebatur asserti, Nullis es a rem )udicio videlicιι sese lico, si a Romam Ponti re sese-Christi Vicari in terris peliare, aut ianus judicium in causis dei, qua tanquam fores ad iram o Sed an Ap stolicam deferendae sint dectinare.
Respondeo Martinum id fecisse quod faccre consueverunt omnes ad summum evecti fastigium, ut immemoα corum quae prius tenuerunt, aliam nacntem induant quippe is ad Pontificatum a Coimcilio evcctus,quamdiu Concilium siccit, se se morigeriun&obedientem Synodo praestitit, nec suam potestatem illius autoritati praetulit. At statim atque Concilio finis impositus suam coepit extollere autoritatem Primum cum de libri Joannis Falxember damnatione a tum est noluit de eo mentionem amplius fieri cum vero de appellatione ad futurum Concilium actum esset, displicuit haec propositio Pontifici, & demum statuit non posse a Pontifice ad Concilium appellari, non advertens id si verum esset, stare non posse jus elcctionem, &Joannis XXIII. Benedicti XIII ac Gregorii XII abdicationem quippe tantumdem sibi juris potuissent arroξad c contra Pisanam & Constantiensem Synodum,m prohiberesne a suis m-
448쪽
tentiis ad Concilium provocarezur cum praesertiin unus cx iis legitimus esset Pontifex. Quod si dicant in casu schismatis id locum ha heres Martini constitutionem de non provocando ad Concilitim quomodo defendent, cum necdum schisma finitum fuerit eo tem
pore quo promulsata est , superstite adhuc Petro de Luna, qui se
legitimum Pontinccm csse actitabat. Sed utut sit de Martini V. privata mente , responderi potest nunquam cum Decreta sessionis quartae 'uintae publicet authentice reprobasse, quemadmodum c non semel approbavit, ut a nobis ostensum cae Nam constitutio illa cujus adornata mentionem facit Gerso, promulgata non fuit per orbem, sed huc usque latuit ignota. Superest ultimum adversariorum effugium, quod leviter omninbattingit chelestrariis, quamvis aliis mirum in modum placeat. Hoc autem cli, Decreta haecinitariae quintaeque sessionum Concilii Constantiensis ad tempus tantum schismatis pertinere, nec extendi debere ad illud tempus quo unus cst Pontifex legitimus Uerum hoc quoque estu gium facile est praecludere. Prim enim Concilium Constanticnse generatim loquitur de Omni temporc de omni reformatione Ecelesiae in capite, in membris, tam in fide quam in moribus, non autem tantum de extirpatione schismatis. Secundb, non tantum loquitur de hoc vel illo Concilio, sed generatim de cujuscumque generalis Coneilii Decretis, quibus omnes atque ipsos etiam Pontifices quovis tempore parere oportere definit. Tertio poenam excommunicationis, poenitentiae fert in eos qui
Decretis Conciliorum non parerent.
Quarto, supremam hanc Concilii autoritatem deducit ex eo quod universam repraesentc Ecclesiam rae errare non polliit, quod cuivis Concilio generali quovis tempore celebrato aeque convenit.
Quinto, Concilium non solum in illegitimum Pontificem sere judicium, sed etiam in legitimum Ioannem scilicet XXIII. Sextb. Concilium leges condit, sesc47.ius quibus futuros Pontifices teneri vult non ergo censuit tantum se tempore schismatis
legem Pontificibus imponere posse, sed etiam leges condere, quibus
Pontifices legitimi tenerentur.
449쪽
, DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
I VIL Academiarum in Theologorum fertur autoritis. ULtimo loco succenturiantur nobis doctissimorum Theologorum sententiae, ac celeberrimarum toto orbe Academiar uxachnitiones.
Et quidem primum Parisiensis Academia caeterarum omnium facile princeps, a primis incunabulis hanc docti inam habuit, eamque ubi se dedit occasio defendit atque definivit. Primum hu)us rei monumentum extat sub Philippo Pulchro, quo tempore simul cum Rege, Ecclesia Gallicana, ac proceribus Regni a sententia Pontificis ad futurum Concilium generale provocandum esse censuit. Nos inquiunt in Instrumento publico die Veneris ante festum Joannis Baptistae, anno Domini Iueos dato, convocationem es congregationem ipsius Concili reputantes utilem , necessariam salubrem ac expedientem dei negotio, ct Ecclesia sauia Dei , ejusdem convocationi congregationi assentimus, ac opemo optram libenter dabiminIuxta posse, or provocationi Mancitationi praefati domini Regis adhaerent quaχ I. de jure possumus se debemus fecundum Deum: iustitiam, orsancta permittent Canonica saniniones. Haec univcisa tum temporis Acadc
Speciatim vero Facultas Theologiae Parisiensis adversus Monte niam, Saracenum , autoritatem Concilii generalis supra Papam asseruit adversus primum in tractatu quem composuit nomine Facultatis Petrus de Alliaco, quo probat in causis fidei a Pontifice ad Concilium appellari posses; adversus Saracenum vero in ipsa censura qua configit has propositiones , quandocumque in aliquo Concilio generali aliqua instituuntur, tota autoritas dans vigore fatutis in Ioto summo residet Pontifce, omnes aliae potestates de jure nihil possunt contra fimmum Ponti cem contrarias Saracenum profiteri jubet quae sunt hujusmodi quandocumque in aliquo Concilio aliqua ημ-muntur, tota autoritas dans vigorem statutis residet non in sol summo
Ponti sce, si principaliter in Spiritusancti or Catholica Ecclesii, aliqua potestasse, licet Ecclesia de jure potes aliquid, ct certis in casibus coAtra
Item eadem Facultas in censuri adversus Ioannem Anseli Minortu
450쪽
DisSERTATIONES HISTORICAE. DissiRτ. I. u
ad annum i 82 damnat propositiones sequentes . haec st, Papa posset totum ius Canonicum de uere, novum constituere haec pra- postis , inquit, est scandalos, laohematoria, notari haeretica erranea. Item II quae est ejusmodi Papa possit ab uxo Eccusasti tollere mediam partem redituum beneflorum suorum uni alteri dare non exprimendo aliquam causam, Cujus propolitionis haec est censura. Haec propositio es periculosa nullo modo praedicanda, Demum in censurari 2 ciuicumque contradicit voluntati Papae, paganis osententiam excommunicationis incurrit ipse sino, a nullo Papa reprehendi potest nisi in materia haeresi s hac rusti est falsa , sicandalos se sapie/s haeresim manifestam , mens propositionum cst Papam supra
Concilium extollere, censurae vero Papam Concilio statuere infe
Tota Parisiensis Academia anno 149r pro libertate Ecclesiae dc virorum Ecclesiasticorum immunitatibus ad generale Concilium appellavit, a nerib limo , inquiunt in libello appestationis, Domino nostro Papa Innocentio VIII. mini s debite consuli ad se ipsum melius consulendum , si ad sanctam Sedem Apostobcam etiam melius consulenaeam, necnon ad sacrosanctam universalem Synodum ebbrandam .... provocamus Happeliamus protestantes nominibus quibus supra de ρυ- dictissententiarum censurarum nussitate Iuxta Canonicas saniniones.submittentes tamen omnia Iudicio umversos ccusiae. Hanc fuisse Parisientis Academiae de Gallorum omnium lcmpore sententiam testatur Cardinalis a Lotharingia in Epistolam mam missa ad Britonem qui ipsi erat a secretis. Nunc superes, inquit, Disus e titutis quem votantiummo Ponti ci tribuere, is squim Florentina Synodus usi ascribit in dei de nitione quam confecit, ego vero negare non possum, quin Gallus Am in Parisens educatus Academia , quae Concilii autoritatem Pontificia majorem consant Iime docet atque eos qui docent contrarium haereticos esse censet, nam apud Gallos Concilium Constantiensi pro arcumenico quoad omnes partes haletur , ct Basiuens squitur . Florentinum perinde nec arcumenicum nec generale ejicitur orbes eo redacta est , ut Gam de vitapotius quam desententia discederent. Hanc opinionem isto etiam ompore retinuit cum anno 663. protositioncs condidit, quarum una doctritiam a nobis traditam di .serte desinit. Danique Clerus Gallicanus quaenam sererit Ecclesiae Gallicanae