장음표시 사용
471쪽
4 1 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA '
Tu quo ertia ratio exponitur , christum nempe Apsolos omnem Totestatem o Iuris ictionem temporalem ab
Ecclesia mandare. D demonstrandum nullam esse in Eccles temporalem testatem sussiceret ostendisse omnem illam potestatem qua 1 Chsilio Apostoli est collata spiritualem esse, cum enim nullam
aliam habeat Ecclesia potestatem praeter illain quam a Christo accepit, necessc est eam temporali carere, si quidem Christus spiritualem tIntum ei sit largitus Verlim praeterea Christus omnem omni potestatem temporalem ab Ecclesia amandavit suos ministros tum per se insum tum per Petrum docuit nullam os temporalem Iurisdictionem habere, sed illam esse Regum terrenorum propriam, is inquit Marc. m. v. L.& Luc. 22. V. I. dominanturere: o qui potestatem habent sepe bene=ci vocantur vos autem
ouae diconitio duo dolet Ecclesie Ministros. Primum quidem Apostolos eorumque successores omni temporali potestate
jurisdictione carere, secundum potestatem illam spiritualem quam habent non esse dominii aut imperii potestatem , sed mansuetudinis, charitatis quia scilicet terrenae potestatis in exteriora tantum administrare spiritualis verbiroprium cst interiorem cordis a se milectere, Sicut inquit Origenes in hunc locum Matth. 12. omnia carnalia in neces resentposita non in voluntatrispirituatis a tem in motantare non in necessitate sci principum seminalium princi
patus in dilictione subiectorum debet scper i 'is' i et
6dem hoc in loco, in Isai homil. 6. observat Ministros Ecclesiae non esse vocatos ad Principatum, sed ad servitutem totius Gclesiis , unde, Hieronymus egregie Epist. 3. Nep p aecipuum discrimen inter Principis apiscopi potestatem statuit, Mod ille nolentibus praesit hic molintibus it ilo errore se me ituri disnetur in corpora custodiatisd moram, hic 'ammas servet Isalutem. Hocce inter potestatem Ecclesiasticam Istrimen multis in locis tradit Chrysostomus praecipue vero
libri de sacerdotio ubi haec ait , ne a homini licet tanta cunia ν--irate homines curare, om quanta Pastor ames curat. Hic enim potes σ
472쪽
D1ssERTATIONES HISTORICAE. DissIRT. VII.
et incire se a pabulo arcere, urere secare, cum istic medicina ac curationi fusi pienda facultas posita minimest in illo qui medicinum Gibet, sed in eo tantism qui laborat. Hoc enim admirandus ille vir cum inu Iigeret,sic Corinthios alloquitur, non quod dominemur vobis nomines de , sed adjutores simus gaudii vestrici Chrsianis enim minime si cet peccantium Usus corrigere , exteri quidem judices cum ficinο- roseos homines leges transgressos fuisse deprehenderunt, magna se praeditos autoritate ac potestate sendunt, eosdemque ci invitos suos aforum
mores mutare cogunt. Hic vero non vim asserre sed suadere tantum oportet atque hac ratione meliorem sicere quemadmodum susceperis , neque enim nobis ficultas nostra a legibus data ad debuquentes coercendos, ac x si dedissent quidem haberemus ubi vim ejusmodi potentiamque exercere o mus , cum Christus eos aeterna corona donet, non qui coam, sed certo animaeis posito a peccato ab inent. Idem Chrysostomus aliis in locis inculcat onus Episcoporum majus esse quam parentum, judicum, quia scilicet potestatem non habent cogendi aut coercendi eos qui sua curae commissi sunt. Homil. i. in Epissi ad Tit Hom. 3. in Acta, Homilia io in Ep. i. ad Thesi Sed in istorum potestate est obedire vel non : In principibus , inquit, movet metus , in his vero nequaqu im. Addit vero alio in loco : Idcirco etiam excellentiorem esse pulsatem Episcoporum potestate Principum, quod majus sit imperare volentibus qu.im invitis Homil. s. in Isaiam. Hinc negat Episcopum ullatenus dici posse veraciter Principem, quia munus ejus tantum est exhortari, monere, increpare, ipsum ver nulla habere arma sensibilia, sed tantum spiritualia,quibus noxios ab Ecclesiae commi nione expellat, quibus si victi non fuerint, nihil sacerdoti superesse praeter lachrymasa preces, sed haec fustas postea referemus . Nunc vero properamus ad Apostoli Petri Christi Magistri ventigiis insistentis admonitionem, Palcue, inquit p. I. cap. . . . qui in vobis est gregem Dei, non coacte se pontanee secundum Deum,nseque turpis lucri gratia sed voluntarie, neque ut dominantes in oris sed forma ficti gregis ex animo. Qui porro clarius potuit beatus Petrus illorum praedamnare sententiam qui contendunt Christum,cum dixit ei pasce oves meas dedisse illi potestatem Regum per depositionem privationemque Regni sui cogendorum. Quid enim erit dominatio, si non haec dominatio est Cum ergo Petrus omnem d minatum praepositis Ecclesiae interdicat, eum certe maximὸ qui exerceretur in eos qui dominandi potestatem habent. Coeterum
473쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
dirigitur Episcopos, ejusque succcssores non secus ac caeteros spectat. quapropter Bernardus scribens ad Eugenium ingenios admodum ut solet ex his verbis licit Romanos Pontifices nullum habere do minatum, nullum imperium in Ecclesiam me enim , inquit considerationum lib. 2. cap. 6 tibi iti Petrus dare quod non afuit potuit, quod habuit hoc dedit, fossicitudinem scilicet super Ecclesas nomquidG- minationem'audi ipsam non dominantes ait in Clero, sed fima facti
gregis ex animo, o ne dictum sola humilitate putes non etiam veritate, vox Domini est in Evangelio Reges gentium dominantur corum,vos autem non se, planum es solis interdicitur dominatus I ergo tui tibi usurpare aude aut dominans Apostolatum aut Apostolicus domina m. plane ab alterutro prohiberis , aut si utrumque similiter habere velis peris utrumque,alioquin non te exceptum illorum numero putes de quibus queritur Deus, ira regna erunt, sed non ex me, Principes extiterant non regnovi eos. Iam regnare sine Deo juvat, babes gloriam e noapud Deum, at si interdictum renemus, audiamus edictum, qui mavores vestrum , ait a scut minor, o qui praeceor est sicut qui in rat.
Forma Apostolica haec est, interdicitur dominatio, indicatur ministratio
quae commendatur Vsius exemplo Sisatoris , qui secutus a Mngit e autem in medio frum scut qui ministrat, qui jam se titulo hoc inglorium putat,quo se priorDominus gloria praesignivi merito Paulusgloriatur in eo dicens, Ministri sunt o ego, 6 addit ut mi/us sapiens dico,
Hus ego in laboribus plurimis , in carceribus abundanti.s, in plagis μ-fra modum, in monibus frequenter , o praeaarum ministerium t Huic Bernardi ratiocinio nihil addi potest ut probetur Romanum Pon-siccm,quatenus est Romanus Pontifex, nullum habere dominium temporale dixi quatcnus est Pontifex, non cnim negat Beria ardus
quin possit habere temporalia, sed ea negat ad ipsum pertinere, quia Hic ita est Petri, so, inquit ibidem , ut alia quacumqae ratione haec tili indices sed non Apostolico iure, nec enim ille tibi dare quod non alebat potuit. Quaero nunc ab iis qui Reges a Romanis Pontificibus deponi illorumque subditos a fidei obedientia eximi posse
contendunt, quaero, inquam, ab illis, an unquam fuerit ullum Imperium isti aequale aut majus an etiam credibile sit, Christum qui dominationem omnem regiam Apostolis interdixit eisdem contulis edominantium longe majorem in ipso Reges, qualem nemo Regum habet.
474쪽
V. Seu quartum argumentae petitum ex testimoniis Romanorum
Episcoporum sinctorumque Patrum , quibus scitur Ecclesiam in spiritualia tantis habere potestatem , non pecus ae Reges in sola temporalia , ita ut neutra potestas a se inmi-eem dependeat. Postquam e sacris litteris satis perspicua protulimus argumenta.
nunc traditionem afferre oportet , eaque primum testimonia proferre, quibus aperte probatur duas esse potestates a se invicem independentes, Ecclesiasticam descivilem, quarum prior in spiritualia tantum, posterior in sola temporali autoritatem habeat. Initium faciam a testimoniis Romanorum Pontificum , inter qua mihi prinatim occurrit praeclarum Getasii Pontificis statum Ep.
ad Anastasium, tom. Conc. q. col. H82.Duojunt,inquit Imperator Auguste, quibus hic mundus principaliter rotur, autoritas sacra Ponti cum, Regulis potesta .... Nom enim Fili clementissime, quod licetpraeside aehumata generi dignitate , rerum tamen praesutibm divinarum deCorincolia submittu, atque ab iis causas tua salutis expetis , inque fumen scarlsibus sacramentis, eisque ut competit He onendi studi te debere cognoscis religionis ordine, potius quam praeesse. . .. Si enim quantum ad ordinem pertinet publicae discipli cognoscentes imperium tibi co itum legibus tuis Visi quoque parent religionis Antistites quo rogo te decet affectu eis obedire , qui pro erogandis venerabilibus sent attributi m eriu. Idem habet in tomo de anathematis vinculo Iuodsi .ec, inquit, de Ecclesiiasticis rebus loquens , tentare formidant nec ad k. pertinere cognosunt modulum potesatis, cui tanti m de humanis rebus uicare crmissum es, non etiam pracsse divinis , quomodo de r per quoi divina ministrantur iudicare praesumunt, fuerint haec ante adventum Chriasti , ut quidam Auraliter adhuc tamen in carnalibus actiosius co stituti pariter Reges existerent, pariter Sacerdotes . . . . Sed cum ad verum
ventum est eumdem Christum in Regem atque Pontificem, ultra sibi nee Imperator Ponti cis nomen imposuit, nec POL is regale migium vindicavit . . . . Christus memor fragilitatis humanae , quod seuorum saluti congrueret dissensatione mini ea temperans, sic afctionibus propriis dignita -
475쪽
DE ANTI Q JA ECCLESIAE PISCIPLINA
cinati humibrate salvari, non humana superbia rursus intercipi, ut es Chrisiani Imperatores pro aeterna vita Pont cibus indigerent. Ponti
res pro temporalium cursu eram Imperialibus isositionibus uterentur, quatenus diritalis actio a carnalibus distaretur cursibas ideo milia tans Deo minime se negotiis saecularibus implicaret, ac vicissim non illa rebus divinis praeesse videretur , qui esset negotiis saecularibus implicatus, ut se modestia utri que ordinis curaretur ne extolleretur utraque sessu tus es competens qualitatibus actionum 'ecialiter profis aptaretur. Ecce utramque potestatem, utriusque limites optime distinctos, ita ut nihil liceat saeculari in Ecclesiastica,aut Ecclesiasticae in faexularia AE partic Antistites teneantur obedire legibus Principum, ac Principes Episcoporum admonitionibus parere. Symmachus Papa in Apologetico adversus Anastasium tom. Conc.
. col. 198 Ep. 6 eodem quo Gelasius modo loFKψ. Conferamus inquit , honorem Imperatoris cum honore Ponti cis , Inter quos tantum distat quanti m illi rerum humanarum curam gerit, hic divinarum, tu
Imperator a Ponti re baptismum accipis sacramenta Fumis, orationem poscis , benedimonem deras , paenitentiam rogas postremo tu humana iministi as, iste divina dissensat, itaque, ut non dicam superior, aequalis honor est Nicolaus quoque primus Ep. 8 verba Gelasin exscribit. Atque ita videre est Romanos Pontifices ultro agnoscere sibi nullam in temporalia potestatem esse , sed hanc totam ad Reges pertinere. At nullus est qui disertius de luculentius id professus fuerit, quam Gregorius secundus, Ep. 2 ad Leonem tauricum Alia es, inquit, Ere a carum rerum constitutio, se alius sensem secularium s nam quemadmodum Pontifex introspiciendi in Palatium potestatem non habet, ac diguitates rex a deferendi, sic neque Imperator in Ecclesias intro 'iciendi, se Dictiones sacrin in loro peragendi. Itaque ex Romanae Ecclesia traditione constat nihil magis esse juris Romano Pontifici, exterisque Episcopis in Reges, corum Regna, quam Regibus in Episcopos de res Ecclesiasticas inuemadmodum ergo licet Episc pus in civilibus Imperatori subsit, non potest tamen ab eo Episcin pati dejici rata Imperator quamvis in Ecclesiasticis rebus sit Romano Episcopo subjectus,non potest Regno spoliari aut temporalibus
bonis privari,' quemadmodum Roges res Ecclesiasticas, ut Reges sunt, administrare minime possunt , ita etiam Sacerdotes, ut sunt Sacerdotes, nullam habent in res terrenas potestatem.
Hinc Ecclesia Romana olim in publico osticio profitebatur Petriam .ejus successores claves accepisse ad regendum tantum animas:
476쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII.
ianc enim in ossicio Cathedrae beati Petri recitabat orationem: Dii, qui beato Petro contis ciavibus mi uel sis , anima Oundi atque Oisendi out cium tradidoli , concede ut intemsions Uiuauxilio a eccatorum nostrorum vinculis liberemur. Haec oratio quam Anastasius Bibliothecarius Leon IV perperam ascribit, extat in libro sacramentorum Gregorii, in antiquis Breviariis ac Mis a libus Romanis a Paulo III., Gregorio XIII approbatis, quamvis in posterioribus vox ista animas sit abrasa, nescio quo consilio Hujus certe vocis sensus quod scilicet potestas clavium tota spiritua lis sit, animas tantum resipiciat constanti traditione nititur, Romanorum Pontificum conressione. Haec quippe sentcntia est ilii II in diplomate 3 his verbisci Liquet omnibus Chrisianae dei cultoribus, beatam Petrum ab ipse Saisatore nostro es Chri ulorum Principem fuisse constituu/m , eique ligandi ac sisendi animis. caelesti priυiugio traditam esse potestat m , cum ei dicitur, tu es Petrus rQhaec sententia est Adriani I. in Concilii Francofordiensis initio Petrus, inquit, in praemium sua consolonis carbIanitor in gandi se vendique arbiter factus est animarum. Haec est Petri Damiani sermone . de beato Ioanne Evangclista. Tacet is, inquit, cui portae inferi non praevalent , qui Mundi anima atque solvendi obtinet principatum. Haec est etiam Agobardi in libello de discrimine utriusque regiminis ad Ludovicum eademque ibidem sententia est Gregorii IV. Pontificis in Ep. ad Episcopos Regni Francorum: Neque, inquit, ignorare debueratis sus esse eomen animarum quod est poni calequam imperiale , quo est temporale. Eadem est sententia Chrysostomi multis in locis, praesertim vero homil. 4. de verbis Isaiae de Osia inquit, corpora commissasent,
Sacerdoti animae s Rex maculas corporum remittit Sacerdos autem macula peccatorum.
Ante Chrysostomum amrmavit quoque Nari anzenus in oratione apologetica, totam Pastoris curam circa occultum d internum hominem versari.
Eadem quoque fuit mens Valentiniani Imperatoris cum referente Theodorito, post electionem Ambrosii dixit se ratias agere Deo, quod ei viro animas commendasset , cui ipse corpora commiserat. Haec est sententia Patrum omnium qui unanimi consensu verba haec, quaecumque ligaveris Iuper terram, de potestate ligandi, solvendi peccata interpretantur, nunquam de potestate privandi Regis impe--
477쪽
. DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
tio aut privatis bonis sibi x pyi Denique haec ipsa est sententia Apostoli Pauli scribentis praepositos Ecclesiae animarum curam tantum gerere, qui inquit,iavigilant aruas rationem pro animaus estris reddituri. Possem hic etiam addere multa Patrimi testimonia, quae in lenitentibus argumentis referentur; sed ne bis eadem repetam, unum tantum referam quod omni cxceptione majus est hoc autem est celeberrimi illius ii Cordubensis, qui Constantium Imperatorem tanta alloquitur constantia, ut dissimulationis aut adulationis acculari minime possit : Desine, qu so, inquit apud Athanasium in p. ad solitariam vitam agentes , se memincris te mortalem esse , rasi mida diem; udiit , serva te in istum purum , ne te misceas ceu picis,maue uis in luc genere praecipe , sed poti s a nobis disce Tibi Deus imperium commis , nobis quae uini Ecclesiae credidit quemam modum aut tuum imperium malignis oraelis carpit, contradicit oraematioisi iii tu came ne quaesunt Ecclesiae ad te trahens magno cramim o oxius fias. Date criptum est, quaesunt Caesaris Caesari essisni Dei Deo neque igitur se est nobis in terris imperium tenere, nequetur miamatum sicrorum otesatem habes Imperator. Haec magnus
ille Osius, quibus docet nihil pliis uris est Episcopis in potestatem civilem, quam Regibus in Ecclesiasticam. S. V.
in qua quinto argumento e incitur cclesiam in temporalia nudam habere autoritatem is quod per mim gladiumque materialem homilui cogere minime sis.
I qua foret Ecclesiae in temporalia potestas, dubium nullum estu quin posset temporalem aliquam poenam , puta mortem , supplicium aut saltem bonorum privationem infligere, quod etiam ab adversarias supponitur, cum de probant Reges in poenam laesae dei ab Ecclesia regnis privari posse, illorumque iubditos a fide di obedientia eximi Vertim enimver nihil est critus quam Ecclcham non habere ullaim jus puniendorum noxiorima poenas suppliciis corporis, aut etiam bonorum privatione. Inauditum certe est puclAntiquos quemquam alia quam excommunicationis aut depositi .m poena fuisse ab Ecclesia mulctatum inuin e contra Ecclcsia agia
478쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Dissiκτ. VII. .,
vi nullam aliam sibi potestatem esse, quippe cum eos qui suis Decretis adversabantur, in exilium ejici, S bonis mulctari ne turbas cierent, expetivit Imperatores semper aut Magistratus civiles adiit, ut haec poena lex ibus civilibus in eos sanciretur. Adeo persuasum erat ipsi nullam e potestatem habere hujusmodi poenarum in quemquam decernendarum. Et quidem multis annis Ecclesia civili aut ritate adversus haereticos&rebelles minime usa est, quia nulluna spe-tabat ab Imperatoribus Ethnicis auxilium Ut ut sit, primlim legitur autoritatem civilem implorasse in causa Pauli Samosaten , cum ille Antiochena Sede deiectus, domo S Ecclesia piscopali cedere nollet, quae res Ecclesiam coegit Aurelianum Imperatorem adire, ut inde exturbaretur qui Imperator licet Gentilis prudenter omnino statuit Ecclesiam di domum Episcopalem ei tradi, ad quem Romanus Episcopus S caeter Italiae Antistites litteras communionis mitterent. Postquam ver Imperatores Christiani fuerunt,im. illorum in Christianam Religionem astectus, tum proprii Imperii cujus tranquillitas religionis conservatione plerumque pendebat cura Sc sollicitudo in causa fuerunt ut haeresiarchas A rebelles ne tu bas cierent, in exilium mitterent, aut mulcta aliqua pecuniaria plecterent; quod quidem saepissime proprio motu, aliquando ab Episcopis ea de re rogati praestitcrunt. Verum non nisi posterioribus Ecclesiae saeculis concelsa est Ecclesiae ab Imperatoribus potestas statuendarum in haereticos aut peccatores poenarum temporalium atque hinc Episcopi potestatem istam obtinent ab Imperatoribus, Regibus, non ab Ecclesia, sicut Reges debent Ecclesiae multa alia Ecclesiastica
munia quibus ipsi fruuntur; sed en tibi argumenta quibus id confi
Prini Christus nullam Ecclesiae potestatem contulit praeterquam spiritualem, nec aliter pertinaccc rebelles ab Ecclesia puniri usia ut, quam ut haberentur tanquam Ethnici 5 Publicani hoc est, .ut indigni Ecclesiae communione declararentur, quod quid sit fuse
Secund , idem Christus docuit nos, nihil magis abhorrere ab
Evangelii mente quam dominium, imperium terrorem incutiens. Cum enim Apostoli vellent ignem e coelo in Samaritanos educere vetuit Christus haec dicens: Nescitis cujus Spiritus enis, Eitius hominis non venit animas perrire .s falvare Luc. 9. V. ys.
Tertio, Christus Apostolos materiali gladio uti prohibuit, etiam
479쪽
so DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
ad defendendam religionem Petrum qui gladio usus fuerat graviter increpavit sic rem narrant Evangelistae Matthaeus c. 26. v. 2I LucaS c. 22. V. 69. Joannes Is V. Io Videntes autem hi qui circa immerant christum mox capiendum dixerunt ei Domines percutimus in gladio Simon ergo Petrus unus ex his qui erant cum sese, extendens manum exemit gladium suum , O percutiens servum Principis Sacerdotum, amputavit auriculam ejus dexteram, erat autem nomen suum Maiactus. Respondens' sus ait, sinite us Me huc; ct cum tetigisset auricut mevus silvavit eum. Dixit ergo Iesus Petro mitte gladium tuum in a ginam, omnes enim qui acceperint gladium, gladio peribunt an putas quia non possum rogare Patrem meum, se exhibebitptas rutim duodecim legiones Angelorum'Qua ex narratione Evangelistarum constatChristum dictis 5 exemplo suo docuisse gladium non esse ab Ecclesia exe cendum pro religione quare Origenes in hunc locum haec observat Sedes simpliciter, inquit, audientes quod dicit, qui accipiuntHadium , gladio peribunt cavere debemus ne occasione malitiae aut vindictae propriarum injuriarum eximamus gladium , an ob aliquam occasionem quam omnem Evangelica abominatur haec Christi doctrina, praecipiens ut impleamus id quod scriptum es cum his qui oderunt pacem eram paci. cus. Si ergo cum odio habentibus pacem debemus esse pacifici, adverses neminem gladio uti debemus spaulo antea pacis os vult esse Chrsus Discipulo syos, ut bellicum gladium hunc deponentes, alterum pacificum accipiant gladium , quem dicit Scriptura gladium Spiritus. Quarto, sancti Patres unanimi consensu docent Ecclesiam carere omni gladio materiali seu potestate civili ad homines cogendos N. puniendos, nec aliud quidquam posse quam hortari, monere excommunicare eos qui sibi nolunt obedire, Cano Apostolicus 26. Disopum qui deles delinquentes vel in deles injuriam infrentessercuti terrorem ipsis propter hujusmodi vult incuteres, deponi praecipimus is quam enim Dominus hoc nos docuit, imo vero contra cum 'se percuteretur , non percutiebat , cum lacesseretur convitiis , non regerebat convitium , cum pateretur, non comminabatur Tertuli in lib. ad
Scapulam. Non est , inquit, religionis cogere religionem. Cui succ, nem Lactantius lib. s. divinarum Institutionum: Non es, inquit, opus, ct iniuria , quia religio cogi non pol st . . . defendenda ea non occidendo , si moriendo , non saevitia , sed patientia , non scure, sed de inlid, quaesi, faciunt Romani Pontifices cum Regesis
gnis suis spoliare conantur' nonne per vim eos cogere volunt non'
ne religionem sta tamen religionem Dinnumerorum homini unia
480쪽
guinem fundendo defendere se putant, hoc ipsum principium late extendit Athanasius Apologia secunda Diabolus, inquit, quia nihil
meri habet in securi se ascia invadens concutit fores eorum a quibus recipitur Salvator autem e contra mansuetus in Si quis, inquit melit me qui se meus esse Disciputas, ita docens se cum ad quemquam venit non, in re, sed potius pulsareis dicere,soror mea sons, quod se aperiat , intrat is graventur, o nolint aperire , abscedit non enim gladiis , aut jaculis , aut militari manu veritas praedicam , sed suadendos consulendo piae religionis est proprium, ut dixi, non cogere,sed suadere. Siqu dem Dominus non cogens, sed libertatem concedens dicebar omnibus si quis vult venire post me Apostolis vero omnibus: Numquido vos ultis abire. Idem in Arianos inculcat Hilarius lib. . ad Constantiumci Deus , inquit, cognitionem sui docuit potius quam exegito operationum coelestium admiratione praeceptis suis concilians autoritatem coactam confitendi se , en assernatus voluntatem, si ad dem Gram, Husimodi is adhiberetur, pisopalis doctrina obviam pergeret, diceretque Deus universitatis obsequio non indiget necessario, o requirit coactam confessionem, nostra potiis causa non sua venerandus est. Non possum nisi volentem recipere, ni orantem audires, ni pro tentem nare. His concinunt, Gregorius Nazianzenus in carmine devitLsua, his vcrsibus. Suadere quippe aequius es quam cogere, Magi que nobis convenit, se istis ii
Favere summo nitimur quos numini.
Idem orat. I de Theologia, S cum eo Ambrosius lib. . in Lucam , observant Evangelium non osse per vim promulgatum, nec missos ste Apostolos qui gladio aut imperio uterentur ad stabiliendam fidem, sed qui humilitate de patientia cunctos ad cam addin Cerent, unde nobiscum concludunt Christum hanc non dedisse Ecclesia potestatem. Haec sunt Ambrosii verba in Lucam c. tam Domine, cum emere jubes Ddium, qui ferre me prohibes ' cur haberi praecipis quod vetas promi, nisi fori uisit parata defectio non ultrio necessaria ut videarpotuisse indicari sed nouisse, lex tamen referire non vetat so deosarias e Petro duos gladios merenti sat est, dicit quasi licuerit que ad Evangelium uisit in lege quitatis eruditio, in Evangelio bonitatis perfictio. Multis hoc iniquum videtur, sed non iniquus Dominus, qui cum se posset ulcisci, maluit immolari s est enim gladius diritualis ut vendas patrimonia, emas verba quo nuda mentispenetralia vestiuntur, serim gladius passionis, ut jacias corpus O immolata carnis exuviis ema