장음표시 사용
461쪽
3 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Quis hoc uiaquam dixit aut dicerespotuit, cum Ephesinam Syn Quin ab Imperatore convocatam sine ulla translatione finitam cste constet , Chalccdonensem post aliquot annos ab Imperatore con- Vocatam alia de causa quam Ephesinam. Martinus . fertur dedisse potestatcm lcgatis sitis in Concilio Senensi transferendi Concilium nulla consensus Concilii ipsius mentione habita, at exequebatur Martinus Decretum Fnquens Concilii Constantiensis, deinde non excludit consensum Concilii. Et re vera transsatio Concilii Senensis Basileam facta est cx consensu deputatorum nationum, ut patet ex Exordio Concilii Basileensis Laudantur deinde plures Synodi, quar Pontificibus Romanis dicuntur magnam exhibuist e reverentiam, Ephesin prima Caelestino,Chalcedonensis I coni primo sexta G neralis Agathoni, septima Adriano pruno, octava Nicolao S Adri no II Quid tum 3 An inde sequitur unicum Pontificem Romanum autoritatem sit per omnia Concilia habentem Conciliorum indicendorum, transferendorum ac dissolvendorum potcstatem haberet Citantus Damasus Papa, Occidentales scribentes per numerum Episcoporum Arimini congrcgatorum praeiudicium fieri non potui D,3 ndoquidem Ronianum Pontisicem Mus expecI.inda erat imprimis η toritas,constabat his non praebuisse conssum. Sed non de uno Romano Pontifice id decretum, sed etiam Vincentio S aliis pluribus. Deinde qui ncget imprimis expectandam esse Romani Pontificis autoritatem, sed an inde sequitur id quod sibi sumit Leo . R
manum Pontificcna, tanquam autoritatem seper omnia Concilia hase
rem , c. Citantur deriique plures Synodi quae dicuntur estorum conurmationem a Pontifice petiiste, atque micrinas Constantiensis laudatur. Quod argumento est cx confirmatione seu consensu S ain probatione gestorum in Conciliis LPontifice Romano requisitis non inferri Pontificem este supra Concilium, cum Synodus Constantiens a qua potitam a Martino gestorum approbationem dicit, eo discrte contrarivi definierit.Sed de hoc argumento iam dictum est supra. Ex his patet neque cautoritate, neque crati ambus Con- eun Laterancialis, seu potius conis X. in Concilio Lateranensi
coniici Romanos Pontifices esse supra Concilia, qua de re iam setis S abunde a nobis dictum esse arbitror.
462쪽
In Va probatur Ponti cem aut Ecc iam tillam habere in Reges eorumque bona autoritatem directam vel indirectam, nec posse reges ab ipsis ullatenus deponi aut eorum subditos a me obedientia eximi. PAE E L O MI IN M.
I A sunt inter homines maximae atque pra hantissimae Societates, Civilis, Ecclesiastica, quae ii . cc inter eosdem ineantur ideoque saepe videantur inter se confusae atque permixtae, revera tamen ad diversos fines diversis modis tendunt, potestate que diversi plane generis obtinent socictatis quippe Ecclesiastica finis est vita aeterna societatis vero civilis finis est
463쪽
M DE ANTIQUA ECCLESIA DISCIPLINA
pax ac tranquillitas Reipublicae, qui fines cum sint omnino disparati nihil mirum si media quae ad illos fines conducunt,sint plane diversa. Ad vitam quippe a ternam nemo pervenit nisi per eas actiones quaeliberrimo voluntatis motu ex amore Dei sunt: atque itinc religionis est fidei pietate hominum animos excolere ut sponte, libenter praeceptis Christi obtemperent. At e contra nihil ad reipublicae tranquillitatem conducit utrum leges libenti animo an secus observentur,modis exterius observentur. Atque ideo societatis civilis hoc munus stulit eas observari procuret, quod fit suppliciorum S mortis me. tula uno verbo potestas societatis civilis in corpora extenditur, societatis Ecclesiasticae autoritas tota ad animos spectat; cum ergo
corpora cogi possint, corum est qui potestate civili potiuntur,noxios suppliciis Sc morte assiceres sed cum in animos nihil omnin possit vis exterius adhibita, nullam hujusmodi potestatem habet societa
Ecclesiastica, nec alio modo peccantcs a vitiis revocare potest quam exhortationibus S praecopiis, quibus illi si non obtemperent nullam aliam poenam in cos statuere valet praeter quam excommunicationis qua societate Ecclesiae S vita aeterna indigni pronuntiantur. Denique leges societatum civilium reipublicae tantumi num S tranquillitatem respiciunt, cum e contra Ecclesiasticarum
legum nullus sit alius finis quam doctrinae, disciplinae Christianae
sanctitatem&puritatemissibatam servare. Ex his principiis quae cui- dentissima, certissima sunt, sequitur, potcstatem Ecclesiae totam
esse spiritualem,quae se in icmporalia sive Regum sive aliorum bona minime extendat, ita ut neque Reges deponi possint neque privati
bonis suis ulla ratione spoliari autoritate mere Ecclesiastica. Quod quamvis ita perspicuum cs e videtur, ut nemo cordatus de eo dubitare posit, ad revincendam tamen eorum qui aliter sentiunt pertinaciam multis rationibus sacrarum Litterarum S traditionis autoritati innixis ostendam : primo potestatem Ecclesiasticam intemporalia nullatenus extendici securid potestatem Rogum temporalem Ecclesiasticae minime subiici, sed antequam ultra progrediar praemittenda observatio quaedam plane necessaria , tum ad lucem opinioni nostrae asterendam, tum ad repellenda adversariorum s phismata, quorum omnium utilitas hac una observatione et Itaque observandum est magnum esse discrimen inter ipsam potestatem 5 eum qui potestate utitur, ita ut fieri possit ut is qui po-
464쪽
DissERTATIONE HISTORICAE. DissERT VII. 31
testate utitur,si subjectus alteri potestati,quamvis potestas illa quam exercet, nulli potestati subjecta sit: quod ut ad praesens negotium ata aptetur , attendendum cst eundem hominem simul esse membrum societatis civilis, Ecclesiasticae, ac proindc ipsum ratione pers nae subjectum esse potcstati sim Ecclesiasticae tum civili, at inde minime sequitur potestatem civilem quam habere potest subjectam eis potestat Ecclesiasticae aut vicissim Ecclesiasticam civili, quia scilicet in civilibus antlim civili subjicitur potestati, in inspiritualibus Ecclesiasticae. Sic Episcopi subjecti quidem sunt regiae potestati, sed in civilibus, ita ut potestas Episcoporum non siit subjecta
potestati civili unde non potest Rex aut Imperator Episcopos comstituere aut deponere vii autoritate civili ita ctiam Reges subjecti quidem sunt Episcopis ac summo Pontificia spirituali potestati, sed in spiritaralibus anthim, ita ut potestas corum temporalis ruam habent ut Reges, minime subjecta sit potestati spirituali ume Re es aut institui aut deponi minime possunt autoritate Ecclesiastica, itaque quamvis Reges potestate spirituali ac vicissim Epis.copos temporali subjectos esse, sit extra dubium , non proptcrea dicendum cst potestatem Ecclesiasticam potestati civili Hibjectam esse aut civilem Ecclesiasticaeci quippe ambae istae potestates sunt penitus disparatae S a Deo solo a quo sunt institutae dependent, ita ut neutra illarum in alteram quidquam possit, quamvis tameta spiritualis sit temporali nobilior. His ita elucidatis propositum statim aggredIor.
465쪽
μ DE AN ΤIQUA CCL EsIAE DISCIPLINA CAPUT PRIMUM.
In quo demonstratur potestatem Ecclesia totam esse spiritualem , in temporalia nullatenus exιendi.
In quo exponitur prima ratio christum scilicet, ut Ecclesia caput es, nurum habuisse aut exercuisse in
temporalia potectatem. Non aliam potestatem praeter cam quam Christo autoria fundatori refert acceptam Ecclesiam trabere cortissimum est,nec minus perspicuum Christum non aliam ei contulisse praeter camquam a Deo Patre quatenus homo cst accepit. Sicut me misit τι- mens Pater inquit Christus Ioanni scio. v. I. ego mitis
mos , docens se nihil aliud Apostolis contulisse quam quod ipsi Pater contulerat. Unde Ecclesia ministri dicuntur a beato Paulo Christi uices implere S pro ipso legatione fungi. Non potest ergo
dici aut Apostolos aut eorum successorcs aliquam potostatem ha- huisse aut habere quam Christus non habuerit sub ea ratione qua Ecclesiae caput est, nec enim agitur de potest Me Christi qua Deus est. Hanc enim ab ipso Ecclclue collatam nemo diccre potcst,quapropter ut ostendamus siclesiam non habere temporalem uitam potestatem demonstrasse susticiet, Chi istum quatenus inter homines est versatus, quatenus Ecclesiae caput fuit S fundator, nullamsbi arrogasse in temporalia Regum autoritatem, nullam xercuisse temporalem potestatem, eumque non Regis majestate sed magistri autoritate instructum fuisses eumdem non vi aut armis usum ut homines sub jugum mitteret, sed rationibus ac miraculis ut cos ad veritatem, pietatem adduceret Quod quidem ut demonstreriir, non est multum laborandum, cum aristus ipse diserte se ad hoc non venisse dicat, aut ullam temporalem potestatem a Patre accepisses cum erum Judaei ipsum apud Pilatum accusassent quod se
466쪽
dissERTATIONES HISTORI E. DissetRT. VII. 43'
Iudaeorum Regcm si dixisset, interroganti Pilato num esset Rex iudaeorum, ita respondet ut se nullam autoritatem Regiam in terris habuisse demonstret , inquit, meum non es de hoc mundo si ex hoc mundo esset regnum meum, miniseri mei utique decem
tareAt ut non traderer sdaeis,nunc autem Regnum meum non est hinc.
Urget eum iterum Pilatus, eri Rex es tu respondet esus se Regem equidem e sed in hoc tantii ut testimonium perhiberet veritati. Tu dicis, inquit, quia ex sum. Ego in hoc natus sum se ad hoc
veni in mundum , ut testimonium perhibeam veritat , poteratne cla-rnis Christus profiteri se non venisse in mundum ut temporalem exerceret potestatem, praecipue ver in Reges Audite ergo sudii se Gentes, inquit sanctus Augustinus in hunc locum tract is in Joannem, audi circumcisio, audi praeputium , audite omnia regna terrena, non impedio dominationem vestram in hoc mundo .... venit ad Regnum quod non es de hoc mundo, venite credendo nolis svire metuendo dicit quidem prophetia de Deo Patre, ego autem costitutus sum ex ab eo super Sion montem sanctam ejus, sed Sion Ea se mons ille non est de hoc mundo,quod est enim ejus Regnum, nisi credentes in eum , quibus dicit de mundo non esis scat se ego non sum de mun
Sunt alii Patres qui locum hunc aliter interpretentur quorum expositio licet minus ad litteram, nostro tamen proposito non minus favet. Dicunt illi Christum licet qua Deus cst Rex sit, Λ Dominus universi orbis, Regem tamen non esse aut Dominum eo modo quo Reges terrae, sed caratione quae nihil obsit Imperio Regum,sic Chrysostomus hunc locum explicat Homil. 81 his verbis: ἔ-t, Christus, ostendere se non purum hominem,sed Deum Dei Filium es,tomi autem Tyrannidis uspicionem An non est mundi hujus Christi e num qui ui e momodo inquit non esse, non quod eri.impossideat sed quod in caris .ibeat Imperium non humanum , ed somgie .lfus atque praestantivis itaque secundum Chrysostomi mentem Christus ut homo nullam habebat potestatem regia similem scuciusdem generis, licet ut Deus potestatem in omnia , regia maJorem superiorem haberet.
Eadem est Ambrosii sententia in Lucam lib. 3. ut dicit, inquisi non esse de hoc mundo Regna m,ostendi esse supra mundum, ita crent Regnum ellus, se non erat in saeculo, erat .pra saeculum, quid hoc aliud sibi vult quam Christum non habuisse potestatem regiam, sed potestatem regia stiperiorem alterius ordinis, dignitatis, unde ut o
467쪽
; DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
servat Chrysostomus, nihil erat metuendum Caesari ex isto Christi Imperio, cum id non esset cjusdem conditionis ac Imperium Caesaris & ceterorum Regum, ita ut non possent regna terrena cum
isto consistere,quod etiam clarius observat Cyrillus in hunc locum. Liberavit , inquit, formidine Pilatum qui dignitatem Caesaris in sudaeas are Lbebat credidit enim forsan more hominum rebellionem a Christi cogitatam. Chrsus autem Pilato respondens Rege e esse non negat, mentiri enim non poterat, sed Regni Caesaris non esse ossem ostendit, quia principatus 9us mundanus non est sed caeli, terraeque arterarumque rerum omnium Denique duplex tantum in Christo Regnum reperiri potest,unum adoptionis N familiaritatis ut loquitur Chrys stomus, homil. 39. in cap. s. Epist. I. ad Or alterum creationis, illud habet ex humana natura assumpta,hoc ex divinitate mcutrum porris istolum idem est cum dominio Regum in temporalia. Nam quatenus Deus cst, habet supremum in omnia Imperium, quatenus homo est,regnum jus totiani est spirituale, nec nim homo factus
est ut totiun orbem more Regum terrenorim regeret, aut ut sibi
Reges omnes subiiceret, eorumque Imperium ac potestatem Eccletia aut impertiretur aut subiiceret, atque hoe sensu Regnum ejus minime est cie hoe mundo. Nec solum verbis, scdis factis docuit Christus se minime venisse ut rerum temporalium curam aut regimen suscipcrct, tum quando aufugit ne a Iudaeis Rex eligeretur, tum quando recusavit temporalium rorum judicrum Rogant enim euidam ut fratri suo juberet haereditatem partiri, homo, inquit
Christus quis me constituit judicem aut dimiserem sue vos Z quasi diccrct, non veni in mundum ut de his iudicarem illos adite quibus haec potestas est commissa Unde rura brosius in hunc locum
,inquit, terrena declinat qui propter caelisia tantum descenderat, nec dignatur uri esse Diu arbiter facultatum,ac Bonaventura item in hunc locum , quia Deus misima eum ad spiritualia communicanda, ideo descendere recusabat ad temporalia di idenda. Uno verbo Christus non venit in mundum ut Rcgnum temporale statueret, vel ut res terrerias regerct S moderaretur, sed ut mundus per ipsum fluuiscret, ut salvum faceret quod perierat, ut testimonium perhiberet ver rati, ut mundant sibi populum acceptabilem sectatorem bonorum operum, ut cunctos ad cram fidem S pietatem adduceret vitaque aeterna dignos redderet.
Ad haec autem tanta tamque sublimia opera perficienda non armis, non coactione, non imperio usus est , sed mansuetudine,
468쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE DIRERT VII. 43'
patientia, documentis miraculis,ipsa morte. Cum enim in sena Dei
esset non rapinam arbitratus csse esse aequalem Deo, hoc est cum posset in forena Dei hominibus apparere non tribuit sibi divinam gloriam ac majestatem, Non tantum exinanimi semetiuum formam sis et accipiens in similitudinem hominum factus Iabitu in venius utra m , sed se humiliavimemetipsum factus obediens usque admonem mouerem autem crucis. Quid potos excogitari magis alienum ab autoritate illa regia, temporali, quam quidam fingunt ab ipso fuisse
usurpatam S Ecclesiae collatam. Non sum nescius advorsarios nonnullis scripturarum c sanctorum Patrum testimoniis niti, quibus probant Christum Regem fuisse, Regnorum ac regum terrenorum Dominum, vertim illa nihil probant, de quo non inter omnes non constet extra omnem quippe controversiam est Christum Dominum quatenus Deus est, Dominum esse regnorum ac Regum omnium,
nec quisquam diffitetur quin ob arctissimam utriusque in Christo
natura unionem potestas ista quae divinitati convenit, possit non secus ac cetera attributa divina homini, Christo, per communi-Cationem ut loquuntur diomatum, adaptari Whomo Christus dici Dominus regum omnium quemadmodum dicituris creator, quamvis ratione divinae naturae tantum id ipsi competat, quapropter adversarii frustra multis testimoniis probare moliuncii id de quo nullus dubitare potest, nisi Arianus, Photinianus aut Nestorianus it. Etenim in hos tantum haereticos sancti Patres adducunt scripturae testimonia in quibus Christo dominium rerum terrenarum tribui videtur, ut scilicet inde inferant Christum esse vere Deum, supponentes scilicet eum non habere istud dominium ratione natura humanae. Nam si cum adversariis sentirent Christum ut homo est, habuisse istud dominium perperam omnino ex his locis inferrent in Christo, praeter humanam naturam, divinam esse ratione cujus rerum terrenarum sit Dominus. Ergo ea ipsa testimonia quae ab adversariis producuntur, ipsorum opinionem evertunt. Ostenduntque dominium in temporalia Christo competiisse ratione divi meis
turae tantum proiit creatorcst, non ratione humanae prout redem
to est, Ecclesilae caput,ac proinde cum certum sit Christum Ecclesiae communicasse tantiam cani potestatem quam habuit, ut homo, ut edeniptori Ecclesiae caput; non autem illam quam ha huit ut Deus, creator pro certo tenere debemus nullam potest tem temporalem a Christo Ecclesiae collatam esse.
Addam tamen quod etsi probaretur Christum ut hominem ha α
469쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
buisse potestatem in Reges, Regna , dici tamen non possit isto Ecclesiae collata cum hanc potestatem Christus nec cxcrcuerit nec Ecclesiae contulerit, nec aliud Regnum aut ipse, aut Ecclesia ha buerit praeter spirituale quod si quis de Regno Christi, Ecclesiae fieri mentionem audiens, de Regno temporali cogitaret,similis profecto foret Iudaeis qui prophetias de Regno futuri Messiae de ter-rcia dc temporali interprctabantur, intelligere non valentes eas ad Regnum Christi spirituale quod est Ecclesia pertinere.Turpe est Christianis postquam revelata sunt aperta Prophetiarum sensa eodem adhuc errore implicari.
continens rationem secundam propostionis potestitem si licet a Christo Ecclesiae coliatam totam esse spiritualem.
Non alio pacto facilius ac certius nobis innotescere potest
qua nam sit Ecclesiae S ministromina ejus potestas,quam si ea scripturae loca consulamus in quibus mentio fit potestatis a Christo Apostolis collatae: cum enun Ecclesia non aliam habeat potestatem praeter eam quam Christus Apostolis tradidit ut per eos ad corum successores perveniret, si exscriptura constet nullam omnino potestatem quae spiritualis non sit Apostolis esse collatam frustra eorum succellore aliam sibi arrogant, illud vero unicuique percurrentii
consideranti singula Eva elii loca in quibus Christus inducitur aliquam potestatem Ecclcsiae conferens liqvidb constabit nullam ab eo nisi spiritualem accepi sic. Prima caque potissima a Christo Apostolis collata potestas est
annuntiandi Evangelium petr totum orbem, eos qui crediderint baptizandi, Matth. Σ3. v. is quam quidem totam csse spiritua-lam nemo ambigit. Secunda potcitas quam Christus Petro pollicitus est, Matth. ει cunctis vero Apostolis Scin illorum persona Ecclesiae contulit Mati. s. est potelia ligandi de solvendi super terram: Amen, amen dico vobis, inquit, quaecumque ligaveritis super terrum erunt alligata in arsis, se quaecumque solveritis seper terrum erunt stata in cartis. Haec it potestas quam nonnulli contenduot ad temporalia extendi, sed
470쪽
contra mentem Christi quae exponitur JOV.2Q.hIS verbis,secut me misit miυens Patero ego mitto vos quae cum dixisset si olavit in eos,dicens accipite Spiritumsanctum,quorum remiseritispeccata remittuntureis, ct quorum ratinuersi s retentasunt Uiade perspicue ostenditur potestatem ligandi soluendi a Christo collatam Apostolis ad peccata tantum per
tinere ita ut vincula illa quibus mantur, animas tantum non corpora
respiciant, ut egregie observat in hunc locum Chrysost nec alitere Linctis Patribus quisquam hunc locum interpretatus est quam de peccatis,excommunicatione Sesabsolutione iacerdotali, quapropter illi qui ad temporalia potestatem illam pertinere arbitrantur scripturam sacram contra unanimem sanctorum Patrum consensum cxponunt, quod a Concilio Tridentino ad coercenda petulantia in via severi sim prohibitum csse legitur. Tertia potestas a Christo Apostolis collata est potestas.Eucharistiae consecrandae ac celebrandae in ejus memoriam ioc ficite, inquit
Luc. 22. in meam commemorationem, quam quidem actionem moere spiritualem esse nemo dubitat. Quarta potestas delinquentium poenam respicit Joannis o. sis clesiam non audierit , sit tibiscut Ethnicus , Publicanus. Quibus verbis intelligimus nullam aliam poenam ab Ecclesia instigi posse innoxios quam ut ab eius consortio removeantur, nec amfilius in Christianorum habeantur numero. Itaque frustra quidam contendunt potestatem esse Ecclesiae noxiorum vel poenis temporalibus vel bonorum privatione puniendorum, cum Christus nihil aliud incos potestatis Ecclesiae contulerit quam ut ab eo declarentur velut Ethnici S Publicant,alludens, ut observavimus, ad consuetudinem Iudaeoriun qui nullum cum istis consortium habere volebant. Denique postrema potestas a Christo Apostolis collata est comdendarum legum quae ad disciplinam Ecclesiae pertineant Si constituendorum sibi succestarum, hoc cst Episcoporum, Presbyterorum, Ministrorum , sed hae leges bonum tantum Societatis Ecclesiasticae respiciunt non temporalem uelicitatona isti Ministri ad regendam Ecclesiam non ad Rempublicam administrandam constituuntur, nec aliam quam animarum curam habent,juxta illud Pauli. Obedirepraepesitis vistris ipsi enim uvigilant quasi rationem de animalus vi is reddituri. Nihil dico de ceteris Apostolorum insignibus donis,qualia sunt potestas miraculorum edendorum, sanandorum infirmorum , expellendorum daemonum, c. Haec enim dona ad tem. pus tantum Apostolis sunt collata, nec ad corum succes res pro-