장음표시 사용
501쪽
7 DE ANTI Q JA ECCLESIAE DISCIPLINA.
6 3 habiti Patres, quae ad quorumdam pertinent disciplinam postrema, bis cuncZis Sacerdotibus sententia eis pro robore nonrorum Re m ct Zabilitate gentis Gothorum Pontificule ultimum Ab Deo Iudice ferre Dccrerum. Et post multa de obligatione servandi sacramenti Regibus praestiti, sententia his concipitur verbis uicunque a nobis vel totius Η 'ama populis qualibet conquiratione vel fudis sacramentum fidei fae quod pro .itria gentis Gothorum natu vel confriatiom regiae salutis polo citus eis, temeraverit, aut Regem nece attrectarit, aut potestate regni
exueri praesumptione tyrannica regni fauigium usurparit, anathemast, sec. Post hanc sententiam tertio promuitiatam, ab omnibus probatam, additur admonitio ad Reges de modo quo populum regere debeant deinde in eos qui tyranniceri crudeliter se gesserint, nulla statuitur poena, sed imprecatio fit ut a Christo inferatur Anathematis , inquiunt, sentea tia a Chris Domino condemnetur, ct habeat a Deo separationem atque judicium propter quod praesium erit prava agere, in peruiciem regnum convertere. Ergo non existimabant illi Episcopi mortali cuiquam licere Reges deponere, reorum subditos die side& obedientia ullo pacto eximere. Unum addam Coronidis vice Gregorii Magni testimonium diserte asserentis sibi nullatenus licuisse in mortem cujusquam consentire, lib. . p. i. Indict. I. De qua re, inquit, unum est quo breviter funera sirenissimis Dominis vestris, quodsiegos usse ρ-mm in morte Longobardorum me misere oluisem, hodie Longobardorum gens , nec Regem, nec Duces , nec Comites haberet, atque in summa confusione esset divisci sed quia Deum timet, in mortem cujus:bet hominis me miscere formido. Qitantii in ab illa Gregorii Magni se
ventia fuerunt alieni Pontifices, qui magnorum bellorum innumerarumque caedium autores fucrunt , cum sententia depositionis in Reges prolata ipsorum regna, vel aliis, vel primo occupanti tradiderimi, cunctosque insuper ad bella gerenda commoverunt quod uantum a religionis Cliristianae pra copiis instituto abhorreat, e ictis hoc paragi apho satis 5 abund liquet. .
502쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissaRT. VII. 73
NEminem a summis Pontificibus, a fidei obedientia quae in
rebus temporalibus Principibus debetur ximi post ex o manifeste colligitur, quod omnes omnin Regibus in istis subjecti esse necessario debeant. Quippe omnes Paulus alloquitur, cum ait Rom. I3 omnis anima pote libus Fublimioribus subditast. Hanc porres e-dientiam Regibus ita debitam esse, ut nullus ab ea eximatur, aut religionis causa eximi possit, ex ipsius Christi verbis colligere est: cum enim huius temporibus quidam apud Iudaeos emcrsissent qui docerent illicitum esse tributum pendere Caesari, utpote tyranno Mreligionis hosti, interrogatus ea de re quid sentiret Christus, ciun petiisset numisma census , interrogassetque cujus siet inscriptio Mestigies responsi fuisset eam csse Caesaris , adjecies Reddite ergo quaesunt Caesaris C r quaesunt Dei Deo. Matth. 22. v. . Quibus verbis probatur non modo religioni non officere si tributum reddati Caesari, sed partem cligionis esse, ut quae sunt Caesaris reddant Caesari quo certe respicit Paulus Rom. 3. scribens Reddite omnia sus debitum cui vectigal , uti figul cui tributum , tributum cui honorem , honorim. Ipse etiam Christus tributum pro se de pro suis solvi voluit, Matth. 7. Itaque ex Evangelio constat omnes omnino Christianos teneri obcdicntiam in temporalibus praestare Regibus4 Irincipibus allatis enim in locis potestatis nomines la intelligit tot stas civilis, non Ecclosiastica , eius nim potestatis quae gladio utitur ibi fit mentio, quae vindex cst Dei in iram, quae timorem incutit, cui vectigal debetur, tributimi sed ista potestas non est Ecclesiastica, sed civilis, nec aliter sancti Patres potestatem de qua hic
fit mentio intellexerunt Irenaeus lib. I. c. 14. Tertuli in Apologetico Origenes lib. . in Epist ad Romanos homil. 23. August. Homi l. i. in Psalmum, B lib. de Catechisandis rudibus c. Contra Ep. Parm. lib. I. . . Hilar Diaconus in cap. 3. p. ad Rom. Bassii Monast Iiastit. c. r. ubi etiam potet .ates spiri duales
excludit potestatibus , inquit, mundi non spiritu: libus, atqui id ex iis quae deinceps adiecit, dcclaravit cui de tributis S vectigalc
503쪽
locutus est qui verbande probant obediendum esse non tantum te porali , sed S spirituali potestati, id concludunt, quia , ut inquit Symniachus in Apolo ia,sPaulus in humanisse μνm etiamsubicit Imperatori quoadu i=itualia, tamen adhuc magis docet Imperatori msubdidebire Ecclesialaicae pote ti. Itaque ex Apostoli Pauli testimonio comstat omnes debere esse in temporalibus civili potestati iubjectos, nec ab ca subjectione quemquam per spiritualem potestatem eximi
Hoc ipsum profitentur sancti Patres, rustinus Apol. 1. Non selum
Deum, inquit, Chrisfianorum omnium nomine adoramus, o Sob Dii intervimus Imperatores acPrincipes hominum esse promtetes.Athanasius Coim
stantii Imperatoris mandatis licet injustis parere se scribit apologetico ad ipsum. Nequaquam, inquit, restiti mandatis tua pietatis Cene me profectioni adornabam , nam or huyus quoque rei conscius es Montanus , ut litteris δειis acceptis si damnatus fuissetfribere saltim decederem , promptitudim obsequendi mandatum uum antevenerem. Non enim ita insenio in hujusemodi mandasis contradicendum putarim: non enis restiri Decreto pietatis tuae, neque Alexandriam iureia conabor, suandiu id per tuam humanitatem non ticebit.
Osius Cordubensis ad Constantium Tibi, inquit, imperium Deusaommisit nobis qua sum Ecclesia concredidit, quemadmodum qui imperium tuum maligni oculis carpit , contradicit ordinasian divinae,.se. Hic adde multa alia testimonia paragrapho praecedenti praesertim a nobis prolata sed ne in his diutius haeream, addam tantum Romanorum Pontificum testimonia, qui se in civilibus Impe , satoribus obedientiam debere protestati sunt. Primus est Gelasius in Epist ad Anastasium Imperatorem, quae est octavae Si, inquit, quant.m pertinet ad ordinem publicae disciplinis, cognoscentes imperium tibisuperna dissositisue collatum, legibus tuis ips quoque parem religionis Antipites, ne vel in rebus mundanis exclusae Rideantur obviare siententiae. Sic fatetur ille ipsos religionis Antistites teneri obedientiam praestare Regibus, in iis quae pertinent ad Reipu-hlicae administrationem. Alter est Synunachus in Apologetico: Nos quidem, q ut, pote rates humana merito fusipimus, defer Deo in nobis , or nos Deo dcferemus in te. Utraque ergo potestas est a Deo S sicut Imperator potestatem spiritualem in Pontifice veneratur a colit tanquamis Deo ipsi collatam, nec a sua dependentem, ita Sacerdos potcstati
Regum temporalia Deo ipsis collatae, &ab Ecclesiastica non pende cisu ectus est.
504쪽
Gregorius Magnus cum accepisset a Mauritio linperatore mandatum de promulganda quadam lege , qua vetitum crat militibus in Monasteriis monasticam vitam profiteri , eam licet injustam est e
existim.iret, Ecclesiae libertati contrariam 3 Imperatoris tamenniandato parens promulgaVit , etiam antequam sentcntiam suam
Imperatori significaret. Ego quirim , inquit lib. a. Ep. 62. ossibi flectas per diversas rimarum partes transmitti feci quia lex ipsomnipctenti Deo minime concordat, ecce per se uestionis mea paginam ferens'mis Dominis nuntiavit utrobique ergo quod debui exolvi, qui Impi ratori ob dientiam praebui , ct pro Deo quod sin minime tacui. Idem Ep. 64 ad Theodorum Medicum Impcratoris 'alde autem, inquit mih duram videtur , ut ab Uus fervitio milites suos prohibeat, Ἀρι eo, omnia tribuit in dominari eum non sinum militibus , sides Sacerdotibus scit. Ex illo facto Gregorii constan in civilibus necessario, obtemperandum esse Imperatoribus, nec ipsos etiam Romanos
Episcopos posse quidquam in illorum temporalia , quando leges injustas de rebas civilibus ferunt. Mitto Gregorii II Joannis de ali xum dicta superius laudata.
In quo refellitur adiersariorum Pnἰ ex no vitate
ULtimum argumentum petitur ex novitate contrariae sententire quae priscis inaudita saeculis ubi primum decimo Ecclesiae saeculo in lucem prodiit, omnes novitate sua perculit quippe in religione illud omne verum est quod prius est illud quod ab initi, illud 'ero falsum, erroneum, quod aliquando ignotum fuit S postea inventum nobis nim nihil ex nostro ingenio indnigere licet aut sequi quod ab aliis fuerit inventum sed oportet nos iis tantum G
dem adhibere quae a Christo ab Apostolis ad nos usque per traditionem manarimi nec vero necesse est ut aliqua opinio 1 religionem, pertinens falsa demonstretur, non est, inquam , necesse ut ostenda tu contrarium unquam fuisse creditum , quod tamen nos hae in quaestione praestitimus, sed susticit ut aliqua opinio recenter nata demonstretur hoc enim posito sequitur nullam ei fidem adhibendam.
esse, nam fidem soli debemus doctrinae a Christori Apostolis tradi de qua constat per scripturam i traditionem 1 cum ergo Oooh.
505쪽
DE ANII QUAE ECCLESIAE DISCIPLINA
quid docetur quod neque ex scriptura, eque ex traditione probari potest ab Apostolis traditum , illud merit tanquam commentitium rejicitur. Hoc vero supposito principio quod ab iis qui velis
diocriter religionis fundamenta norunt , in dubium revocari non
potest, nihil facilius cst quam adversariorum opinionem disjicere, quippe primus hujus parens fuit Gregorius VII. Romanus Pontifex,
ante hunc inaudita haec opinio, unde Bellarminus initio libri adver sus Barelatum, inter autores quos tanquam hujus opinionis fautores laudat , nullum hoc Gregorio antiquiorem profert nec certὸ ullus proferri potest Romanus Pontifex ante hunc, qui hanc pol statem vel sibi arrogarit, vel de facto exercere conatus fuerit. Hujus vero Pontificis tum opinio, tum actio, totum orbem, vitate sua obstupefecit, ut testes sunt omnes scriptores qui de ea scripsere, quibus unanimi consensu proditum est, depositionem Henrici IV. Imperatoris ab co tentatam, omnes homines novitate sua
Id testatur Otho Frisingensis hujus temporis scriptor , in fragmento quod cxtat in fasciculo enim sciendarum Gregoriius tmetus , inquit, qui tunc urbis Romae Ponti catum tenebat, eundem Imperatorem Henricum quartam tanquam a suis destitutum , anathematis gladio feriendum decernit , cullus rei novitate eo et ehimentius indignatione motum sesce fit imperium , quo nuλ. quam ante haec tempora hujusPodi sententiam in Principcm Romanorum promulgatam nomerus. Idem Chronicorum . cap. I. Romanus Pontifex, inquis, Fer m Henricum saepe vocatum excommunicavit, ejusique , ut dicitur consitio utoritate Rudolphus Alumannorum Dux a quibusdam Primcipitu si x creatur , quo non multo post in publico bello occiso , atque
Hermanno Lotharin a Principe Abisubstituto , se ipse non mulio psia
detibus Regis occiditur. Lego es relego Romanorum Regum se Imperatorum gesta n quam inveni quemquam eorum ante hunc a Romano Pontisice excommunicatum vel regno rivatum.
Testatur etiam Benno Cardinalis qui quanquam Imperat ris partes secutus est in aliis forsan nonnulla de Gregorio xageraverit, in hoc tamen cum caeteris tum temporis scriptoribus,m rei evidentia consentiat, non est cur ei fides derogcturi Tostarii autem in primo Jecundo libro de Hildebrandi seu Gr gorii VII vita, Imperatorem Henricum IV ab eodem Pontifice ex improviso sine legitima accusatione sine canoRica vocatione , siae
iudiciario ordines, praeter voluntatent, consilium Cardinasiunx
506쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. 77
communicatum fuisse, novo ac pessimo exemplo.
Testantur quoque idem Episcopi&Clerici, quorum nomine apologia est conscripta pro Henrico, quae est apud Aventinum Annalium Boiorum lib. s. ol. 79. In Conciliabuia Romano, ait Aventinus Papa Caesarem excommunicat proscribit, Cesarea dignitate privat, idque per orbem ternirum atrocissimis bcssis denuntiat , omnes contra eum religionispraetextu tangat, etiam subditos Ius, quos a praestitojuramento omnique obsegatione solvit Plerique tum privatim, tum publice indignum facinus clamitant, pro concione Gregorio maledicunt, Hildobrando
male precantur, ipsum odio atque libidine dominandi praecipium agi vocis rantur, caelesta oracula adultera, divinas Biseras falso interpurando suae tibidini inferτire cogit. Idem ei obiicitur a Conrado Episcopo Trajectensi, in oratione pro Henrico IV in Conventu Gerstengens, anno Domini Io8s habita. Valtramus Episcopus Hamburgensis anno io93. duos Apologia lubros edidit pro Henrico IV adversus Gregorium VII in quibus cxscriptura S traditione docet iniustum esse Gregori conatum lib. 2. c. i4 exprobrat Episcopis qui ab eo stabant, quod contra Dei
ordinationem , usum atque disciplinam Ecclesiae usurpaverinis bi ordinationem regiae dignitatis.
Sigebertus Abbas Genablacensis in Ep. pro Leodegariis suis annotios scripta Hildebrandus, inquit, Papa, qui autor est hujus novelli schismatis S primus levavit sacerdotalem lanceam contra dia- dema regni quis Pontificum Romanorum suis unquam Decretis autoris avit, ut debeat Pontifex gladio belli in peccantes uti Gre orius primus hujus nominis Papa:Quid omnes antes Papae super oc senserunt, S quid omnes post sentire debeant, ostendit scribens Sabinario Diacono e num est goodsuggeris serenissimis Dominis ι-sris, quia si ego se in eorum in morte Longobardorum consentire voluissem, corum gens nec Duces nec Comites haίeret i sed quia Deum irmem,
in mortem cujuslbet hominis me miscere formido. Hoc exemplo omnes a primo GregorioPontifices utebantur suo gladio spiritualiusque ad ultimum Gregorium , id est Hildebrandum, qui primus seri suo exemplo alios Pontifices contra Imperatorem accinxit gladio belli. Idcin anno io88 hanc dicit esse novitatem, seu potius haeresim Hildebrandinam Eadem sunt verba Atroniciae ae de Vincenti Bel loVacensis, lib. 26. c. 8 . speculi hist. 'Osbertus Leodiensis Episcopus in Epistola de vita S obitu Henrici IV anno Ho6 scripta , postquam narravit Gregorium VII aD
507쪽
78. DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINΛ
veis ariorum Henrici calumniis delusum, . cupiditate creandi Imperatoris impulsum, Henricum non sollim excommunicasse, sed de
absolviste omnes qui fidem ci araverant, haec addit . eo fit tam multis in tauri sica dissicere dicit quod te stolicin facit offerebant tam usi citc quam issicite factam quo fctum p scd non tu sis
assertio sciorum ponere, ne vide.i cum cis Apostolici fictam si ore hae id timidus licet vir crisoni ci plus eqho devotus. Eberliardus Archiepiscopus Salisburgensis in oratione de Hilde-hrandi Antichristiano imperio, recitata in Comitiis Ratisbonensibus. subirederico II. Hildebrandus, inquit, ante omnes centum C sepi a-guta, primus sub specie rebigionis Antichristi mpcry fundament. jecit. Hoc bodum, findum primus austicatus es, quod per eius succisseres huc
Ipse etiam Rodolphus Dux Sucviae a Gregorio I. Imperator creatus in locum Henrici I V. moriens veritati testimonium perhibuit: sic enim locutus fertur, cum vultaeratus in praelio morti proximus esset Videtis manum dextrum me.im de et ulneresauci.im luc ego Iuravi Domino Henrico ut non nocerem , me insidiare gliris ejus sic Apostolica Pontis cumque petitio me ad id deduxu, utjuramenti trans sis honorem mihi inribitum usurparem I is igitur sinis nos accepcrit oeideris, cum in manu unde Iuramenta molavi, mortale hoc vulnus occepi. Vidcrint ergo ιν ita nos ad hoc instigaverunt, qualiter nos Eaxc-rint, ne forte deducIismus infraecipitium aetcruae Limnationis. Haec . ejus ultima verbare ferunt Helmoldus Chronici S clavonici autor c. 29. Albertus Staddensis ad annum Iogo. . Joannes Trithemius in Chronico ad annum Hos Irae autem , inquit Henricus IV primus est DV ι omnes Imperaiores per Apam To
Onufrius Palavinius in vita Gregori VII Caesar de multi ali Principes ac Prauati fuerunt, qui Romani Pontificis anathema tanquam iniquum S injustum,i praeter lcges factum contemnebant, aliosque contemnere persuadebant S cogebant Nicolaus Trevirensis t. a. coni. Imp. sententiam Gregorij obstupendam abusionem novitatis suae, es inauditum decretum appellat. Venericus Vercellensis, sive autor libri de conservanda Ecclesiae unitate Nova, inquit, inaudita es praedicatio hujusmossi, cum Ecclesia non habeat sibi concessum gladiam , nisi Spiritus quod es Verbum
508쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. DissiRT. VII. 479Iujus novellischismatis , primus vavit cerdotatim lanceam μα- tris diadema Re eis. Gotofredus Viterbiensis Ante hunc Imperatorem non O mus aliquem a Ponti De excommunicatum, aut imperio priv.itum. Idem liabet autor
Chronicorum aet Cuspinianus in Henrico IV. Guillicimus Malmesburiensis de Guillielmo I lib. 3. alii. Anonymus Autor Apologiae pro Henrico quam edidit Urstitius inter veteres crum Germanicarum Historicos : Factam , inquit, Gregora VII multis dis cicut , or asserebant tam in caciter quam im-cite factum quod fictum es. Lambertus Scamaburgensis ait, Henricum postquam iniquas pacis conditiones cum Grcgorio VII. iniisset, omnibus odio, execrationi fuisse Mitto alios, cum hi abunde susticiant, ad ostendendam opinionem adversariorum novam esse,i a Gregorio VII. primum assertam, cum summo Reipublicae Ecclesiasticae damno defensam.
Restoniatur autoriratibus 8- exemplis quae ex scris littern
desumunt r. FRimum argumentum ex veteri testamento petit Bella inus ab exemplo Oziae Regis, qui lepra divinitiis percussus Sacerdotum judicio separatus est a coetu populi, ex quo factum supponit ut regni administratione privatus fuerit unde sic argumentatur: Si ob lepram corporalem poterat Sacerdos o Regem judicare o rerutrivare, quare id non poterit nova legis Sacerdos nunc, ob epram iritualem , aes propter haeresim Respondeo primo, non esse idem judicium ferendum de lepra spirituali ac de corporali, quippe corporalis lepra in veteri Test,
509쪽
8 DE ANTIQUA ECCLESII DIs CIPLINA
mento hominem privabat omni prorsus aliorum commercio S societate, tam in civilibus quam in caeteris at vero lepra spiritualis peccati v et haereseos hominem tantum privationis spiritualibus, S a gumentum recte sic procedit Lepra corporalis privaba hιmihim ιmmercio civili , ergo duritualis , spirituali non autem sc upra ovoralis privabat hominem societate civili, ergo multo magis pra stiritualis hominem civilibus bonis fraudat quemadmodum enim ultio leprae corpora- Iisis initim corporalis erat, ut scilicet qui ea borabar, alitaret cxtra civitatem , ita ultio lepra siritualis tota di bc esses iri abs ita ut qui ea laborat, ab Ectasa ficiatur.
Respondeo Oziam lepra divinitus percussum eo quod incensum
adolere vellet super altare thymiamatis a Sacerdotibus declaratum eis immundum , S templo expulsum, at regno minime privatum. Sic rem narrat Autor libri Paralipomenon c. 26. Ingressus Templum Domini adolere voluit incensirim super atiar tbmiamatis flatimque ingressus es post cum Urias Sacerdos, o cum eo Sacerdotes Domini octoginta fortissimi restiterunt Regi atque dixerunt, non es tui ossici , Oet ii, ut adoleas incensum Domini, s Sacer oram, hoc entiorum Aaron, qui co ecrati sunt ad hujusemodi miniserium. Egredere
de Sanctuario, ne contempseris, quia non reputabitur in gloriam hoc a Domino Deo irat que Oruias, tenens in manu furitulum ut adoleret incensium, minabatur Sacerdotibus statimque orta est lepra in fronte sus,
festinato expuι,κnt eum: sed se e per emitus festinami egredi, eo quod sense et illico iagam Dominici fuit igitur Ozias Rex l proseus , halitavit in domo separata plenus lepra , ob quam ejectus fucra de domo Domini. Porro Ioathan filius ejus habebat domum Regis, ad
cabat populum terrae. Ex hac narratione liquet, Prib, Sacerdotes, ut observat Chrysostomus, Oziae secra munia invadenti, admonitionibus restitisse , non armis, non minis, non sententia depositionis in eum intentata conatus jus cpressisisse.
Secundo Sacerdotes cum lepra percussum juxta legem itidignum consortio coeteroriam Iudaeorum declarasse.
Tcrito, ipsum poenam fac moris sibimet repraesentantem, ultris S eerdotum iudicio paruisse S tempI egrcsthim. Quarto, inde etiam liquet eum regno privatum minime , aut de solio dejectum id enim tantum dicit scriptura, Sacerdotos videntes Iepram in fronte ejus, cum festinat de templo expulisse, oblepram scilicet, non ob peccatum quare nihil gravius in eum statui
510쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DisnRT. VII. I
potuit, quam quod in leprosos omnes per Sacerdotem statui Deus. jussu , at nul libi inlcge vestigium extat ut de rerum suarum dominioe exciderent, sed tantum ut separarentur a coetu filiorum Israel,Levit 13. ui fuerit sepra percu is separatus ad arbitrium Saardotis, habitabit extra casa. Quare etiamsi postea Ozias regnum penitus amiasisset, non id ex Sacerdotum judicio ac sententia factum fuisset. Qui nid diserte scriptura testatur eum nec regno , nec regnandi jure propterea excidisse: nam . . ejusdem capitis ait, cum regnare coepisse anno aetatis Is d regriasset annos 1 usque ad mortem scilicet S , M. post huius mortem rcgnasse dicitur filius Joathan. pro eo , ergo huc usque ipse regnaverat. Nec verbisomon inane Regis retinuit, sedi jus regium ac praecipuam autoritatem, quamvis gubernationis onus in ullum reiecisset , quippe cum vi morbi urgeretur, nec liceret ei secundum legem, caeterorum consortio frui, vix poterat per seipsum regnum administrare, quare in domo habitans separata , non privatus in ea vixit, ut vult Beliarminus, ina, ut habent 7 Q. βααλεισεν, hoc cst, regnavit in ea quandiu vixit, sed administrationem regni sui filio commisiit, ipse vero Regis autoritatem S: nomen restituit, unde filius ejus nunquam dicitur Rex, quandiu pater ejus 'ixit, sed ejus tantlim vices egisse legitur, S pro cotum Palatii curam habuisse, tum populum terrae judicasse tunc Josephus de illo haec ait : Non vocasatur Rex , nec scribat in solio Rengis sed OUas vocabatur Rex ut Ic Nore quo vixit, sub eo compuratur tempus re i , c ab eo pendebat ceram potesas u. Isto in re-
erat unicuistius ejus . vel salum primogenitus, ideo patri morienti seu
sisy: in re vivente patre ipse Palatium subernabat, or se inebat totum poAdus regatis laboris. Itaque Ozias semper retinuit , nor, mod nomen Regis, sed a jus regnandi , ac autoritatem regiam.
Haec enim duo separari possunt, S saepe saepius contingit, ut is qui regnandi ius autoritatemque regiam possidet, regnum ipse non administret, vel quia non potest, ut verbi gratia, si ii impubes aut stiriosus, vel quia onus gubertia tionis in alium transferre satius judicavit. Denique Zias non st privatus administratic me regni per sciaritentiam sacerdotum, sed ipse cuili senior jam stet, ac vi morbi urgeretur, nec posset in publicum prodire S cum caeteris qui eum
abominati fuiss ni versari, satilis es e duxit in filium administrationem regni traii ferre quare id fecit non aliquo Sacerdotum judicis ,