장음표시 사용
521쪽
- D ANTI Q U ECCLEsIAE DISCIPLINA .
allegoricus sit,i mysticus, E quo nihil concluditur Tertio , dubi tanter loquitur Bernardus o, inquit, fors tan crucis non rua manu vaginandus. Quarto, nutus apud Bernardum non significat potestatem coactivam, sed directivam, seu consilium : sic Bernardum exponunt Ioannes de Parisiis Antonius de Rosellis, Alvatus, Pelagius: Almaticus in idem recidit quod habet Ioannes Major Pontificem habere gladium materialem habitu non actu, qai p D rogare Principes terrenos ni se dio. Porris nuthini apud Bernardum non intelligi imperium , sed tantii consilium , ex eo constat quod opponitur ustui se imperio Regis S Imperatoris. Nam apud Bernardum tres sunt personae Pontifex, Imperatoris: miles quibus attribuuntur tria respectu gladii materialis Pontifici nutus, Imperatori jussus, SI militi manus sive executio. Igitur petnutum non intelligit Bernardus imperium quod vult esse Imperatoris, sed tantum consilium,admonitionem A exhortationemri gladium autem dicit esse Pontificisi Ecclesue, eo quod debeat pro Ecclesia ad nutum Pontificis Imperatoris jussum exeri Enimvero tempore Beniardi haec consuetudo invaluerat ut Imperatores c Reges ad recuperandam terram sanctam ad nutum Romani Pontificis copias eooerent atque ad bellum sacrum proficiscetentur. Hujusmodi expeditionum magnus praedicator fuit ipse Bemardus , huc spectat cum ait gladium materialem ad Pontificem in Ecclesiana pertinere, licet non injus manu fit exerendus. Denique nutus ille Pontificis aut potestas gladii de quibus et nardus agit, Regum depositionem minime spectant. Nam ex ejus mente tantum abest ut stadius materialis ex nutu Ecclesiae a milite
conita Imperatorem stringi possit, ut ne hujus jussi stringi non
possit. Itaque manifestὸ hoc Ioco Bella intis abutitur cum ex eo vult ostendere Reges posse deponi, regnisque spoliari jussu Romanorum Pontificum. Nec enim dicit gemardus quod adversariis probandum est et, quodsi Imperator nolit ad mirum Pontificis gladium stringere , aut si contra ejus initum evagine , timc posse illum a Pontifice deponi, N. gladium in eum ipsum exerceri Hoc, inquam , non dicit Bet- nardus imis suppotes exerendum non esse nisi Imperatoris justu. Tettia Bellarmini ratio haec est. Non licet Christianis tolerare Regem infidelem aut haereticum, si ille conetur pertrahere subdim ad suam haereum vel infidelitatem tachi care an Rex perit
522쪽
hat ad haeresim , necne, pertinet ad Pontificem chi es commissaetura religionis: ergo Pontificis est judicare Regem csse dcponendum
Respondeo propositionem Bellamini, ut patet, seditiosam esse verbo Dei contrariam, SI antiquae Ecclesiae adversam. Seditiosa est, quia omnibus subditis in Reges suos, si semel sibi persuaserint Reges suos a fide deviare, arma subministrat proditioni, intestinis de civilibus bellis ac quod pejus est occultis in Regum vitam moliminibus viam pandit latissmam uerbo Dei contraria, quo scilicet jubetur obediri dominis etiam discolis, Sc rogari Deum pro Imperatoribus 5 Regibus iis qui in sublimitate constituti sunt , reddi quod Caesaris in Canari, eo tempore quo Imperatores crunt Ethnici Christianae teligioni, demum Ecclesiae antiquae praxi adve santur numquid enim illa Nerones, Trajanos, Diocletianos non toleravita Numquid Apostatae Iuliano 3 numquid non haeretico Constantio, Valenti, aliisque semper paruit an aliquid in eos molita est Nec dicat Bellarminus vires Ecclesae tum non suppetiisse suppetebant enim tum longe majores quam cum Romani Pontifices istud in Reges long minus noxios conati sunt. Qiud quod pro illorum
saluteae incolumitate quotidie preces tanquam ex officio fuderunt, propter conscientiam, non propter iram obedire se protestati sunt,
ut late probavimus suprὶ Itaque propositio Bellarmini hoc sensu
accepta, quod non liceat Reges haereticos ullo pacto tolerare , ita ut oporteat eos dejicere de throno, obedientiam eis negare, alios constituere seditiosa est, verbo Dei contraria infantiquae Ecclesiae praxi adversa. Si vero eo sensu sumatur quod non licet consentire Regi infidelitatem profitenti, quod oportet eum hortari, arguere. increpare, cum animi patientia, quod etiam nonnunquam utile est censuras S excommunicationcs interminari, aut inferre, hoc sensu verum est non licere Reg tolerare haereticum S impium : sic Christus Herodem non toleravit, quem ut vulpem redarguit Herindem item non toleravit Joannes quem adulterii palam reprehendit. Non toleravit Ambrosus Theodosum homicidii reum, quem
poenitentiae subjecit S Ecclesiae ingressu prohibuit verumtamen non propterea Reges desinunt haberi pro Regibus imb dum reprehenduntur eorum flagitia regia in eis dignitas ac majestas sola inveneratione habetur Verbo dicam Regum impietates flagitia minime tolerantur , ac Reges ipsi propter potestatem ipsis a Deo creditam ac Reipublicae tranquillitatem tolerantur. Sic Marcellus
523쪽
'4. DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
melius proculdubio quain et tarminus bonos Imperatores se Volo cxpetere aiebat , qualescumque tolerare, apud Tacitum li-hro . Propositioncm suam confirmare conatur Bellarminus, atque ostendere Reges Ethnicos S maereticos fuisse olim ab Ecclesia toleratos tantum ob de inim virum primo, quia prohibiti sunt Iudaei; gem ligere qui non esset Iudaeus, quod praeceptum morale fuit: ac proinde cadona aequitate Christiani tenentur sibi non constituere Roges nisi Christianos i rgo si constituti Christianae religioni deficiant, debent deponi. Secundo, quia primi Christiani ex Apostolo . Cor. 6. novos Iu dices temporalium causarum constitvcbant. Tertio , quia tolerare Regem haereticum S infidelem conantem pertrahere homines ad suam sectam, est religionem exponere videntissimo periculo. Respondeo ex istarum confirmationum levitate dignosci quantum Bellarmini propositio solidis destituatur fundamentis Ad primum dico praeccptum Judaeis datum de non abcndo Rege nisi Iudaeo, non esse praeceptum naturale quod semper locum habeat, .lioquin natura ipsa dictaret non esse habendum alium Baegem nisi suae clitisci sed constat aliquando evenire ut exteri potius sint cligendi in Reges quam ipsius. religionis incolis inde praecoptum istud de eligendo Rege Iudaeo, ceremoniale potius dici debet aut politicum, quam morale: . sed est naturali aequitati convenientius hi eligere Regem ejusdem gentis , quam exterum an proptere si quis clectus fuerit, toleranaus noni, Hic fallit Bellarminus persuadere volens idom esse constituere Rcgem, de constitutum tolcrare esto non debeant in regnis electivis Reges eligi nisi Christiani, an propterea si semel lecti in haeresim prolapsi fuerint, dejiciendi sunt aut deturbandi meinde etsi locum istud haberet in regnis etc-ctivis, ubi potestas regia tota cst in plebe aut magnatibus, locum non habet in regnis successivis, ubi potestas regia non pendet amplius a populo Denique probaret istud argumentum Regem populo deponi posse, non autem a Papa aut Ecclesia. Ad secundam confirmationem respondeo Judices istosa primis Christianis constitutos, haud fuisse iudices saeculares potestatcm
Coactivam habentes, sed tantu01. arbitros, ex quorum constitutione nihil detrahebatur juris Romanis Imper toribus fatetur ipse Bel-.lρrminus, eos non habuisse potestatem coactivam, sed negat arbi os fuisse, quia no eligebantur a partibus, sed a copi Christia,
524쪽
norum, mihi vero sufficit eos nom aliam quam arbitrorum potestatem habuisse, sive a populo , sive a partibus electi fuerint: at inquit, obligabantur Christiani qui causas habebant, eas ad illos aeferre imo id consilii, perfectionis erat potius quam praecepti ut ut si obligari non poterant nisi cx consuetudine aut lege Ecclesiastica. istos adire sub poenis tantum spiritualibus, Ecclenasticis.
Ad tertiam confirmationem respondeo tolerare Regem lim elicum aut infidelem, non esse exponere religionem evidentissimo periculo,
sed tantum pati religionem esse in periculo, quia ei nisi injuste agendo occurri non potest non sunt autem facienda mala ut eveniant
bona quippe cum jure naturalia divino legitimis'rincipibus vi Marmis resistere nunquam liceat, aut cos de throno dejicere, ne propter bonum quidem religionis id licebit. At, inquit Bellarminus quando jus divinum S humanum pugnant, debet servari jus divinum omita humano De jure autem divino est servare veram fidemti religionem quae una tantum est, non multae de jure autem humano est quod hunc aut illum habeamus Regem. At, inquam ego, non pugnant ista, servare veram fidem 5 religionem , tolerare Regem haereticum; nam servari potest religio S toletari Princeps infidelis deinde tam juris est divini Regibus obedire legitimis, quam religionem servare , Nesciuamvis jure humano hic aut ille Rex constitutus sit, juris tamen divini est Regi hoc modo constituto obedire, sicut etsi jure tantum humano hoc vel illud tuum sit vel meum, juris tamen divini est tuum non furari r sicut ergo non licet ad bonum religionis furari, perfide agere, patrare parricidia, ita etiam non licet Regem regno spoliare. Denique ista omnia Bella in argumcnta non probant Regem a Pontifice posse deponi, sed a populo, quod ab intento Bellarmini alienum est. Instat denique Bellarminus, cur non potest liberari populus fidelica uso Regis infidelis N pertrahentis ad infideli atomi conjux fidelis liber est ab obligatione manendi cum conjuge infideli, quando ille non vult maner cum conjuge Christiana sine injuria fidei,
ut aperte doduxit ex Paulo I. Cor. 7. Innocent in cap. Gaudemus, extra de divortiis.
Respondeo primi, dupliciter retorqucri posse hoc argumentum miri laminum , primo enim licet coniugi fideli tolerare infidelem. s consentia infidelis: Si in de Ps, inquit Apostolus , consilii ha
hilar cum ilia, non dim illa virum. Ergo etiam licet tolerare Re-sem infidclem , quod Bellarminus negat. Secundb, non dissolvitur
525쪽
s DL ANTIQJJA ECCLESIAE DISCIPUNA
matrimonii vinculum ob apostasiam 5 haeresim, sed tantum ob infidelitatem rgo nec solvitur obedientia Regibus debita ob eorum apostasiam aut hincsim rigitii argumentum Bellarmini ad summum de infidelibus tantum Regibus aliquid probaret, de iis vero qui in haeresim aut apostasiam lapsi simi contrarium demonstraret. Respondeo secund , in illorum sententia qui dicunt matrimonium ab inlidelibus contractum, uno conjugima ad fidem veniente solvi, vel indissolubile non esse matrimonium ab infidelibus contractum;
vel si dicatur indissoliibile in hoc eas dispensasse ipsum Dominum, per legem a D. Paulo promulgatam, at in lege publica , communi Ee divina, de obedientia Regibus debita non dispensavit Christus, quin imo Evangelicum addidit de illa praestanda praeceptum, atque ideo dispar cst utriusque ratio. Denique si quid probaret istud Bes-
Iarmini ratiocinium, probaret hominem ab obedientia Regi infideli: debita , statim atque convertitur ad fidem, cximi, scut statim a que unus conjugum ad fidem convertitur, vinculum matrimonii
di tui dicitur. Quarta ratio Bellarmini ejusinodi est uriando Reges se Trincipes ad Alesiam veniunt ut Chriuiani fant, recipiuntur cum pacto expresso vel tacito ut regna sua ubiiciant Christo , is polliceaxtars Christi faem smaturoso snsuros, etiam ερσηί regnipe redi s ergo quam do sint haeret ci, aut religioni ob unt, possunt ab Ecclesia Iudicari, atque
Respondeo primo , hujusmodi pactum inauditum prors is esse.
nec in Baptismo aut inauguratione cujusquam Regis expresse aut tacite factum haberi possc Reges equidem ad Baptismum accedentes, solemni sacramento sicutis caeteri homines se obstringimi ad fidem Christi servandam, sed sub poenis tantum spiritualibus, si ab ea defecerint nullo autem pacto subicina depositionis, privationis bonorum , aut alia huiusmodi racinde etsi Reges sorte hujusmodi sacramentum emitterent in Baptismo vel inauguratione sua, si a dedefecero , aut Ecclesiam deseruero regnum O vitam amittam. Si quis,
inquam , istis usus esset verbis in Baptismo aut inauguratione, non propterea posset ab Ecclesia deponi, si fieret haereticus aut Ecclesam desercret, quia haec nihil aliud sunt quam imprecatio qua Dei vindictam in caput suum armat, non autem potestatem dat aliis ut re
ininta S ultima ratio Bella in haec est , cum Petro dictum est Ioannis 1I. Pasce petes meas, data est ei omnis facultas quae necessaria est
526쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. Diss χτ. II. V
tia est Pastor ad regem tuendum , sed Pastori nec est aria est potest triplex. Prima,circa lupos, ut eos arceat omni ratione qua poterit altera, . circa arietes, ulsi quando cornibus Adant, possit eos recludere tertia, circa oves reliquas. 1 mo misent haeretici , σα ergo, Princeps aliqvis exove aut ariete lupus flat, id es, ex Chrisian B.ereticus, poterit Pastor Ecclesiae eum arcere per excommunicationem simul jubere populo ne eum sequatur, o proinde privire dominio quod habet in fideles. Respondeo Petrum accepisse triplicem istam potestatem , quoniam ita placet Bellarinino pascendi ovium potestatem distini uere,
sed spiritualemvi in ordine ad spiritualia itaque potuit ipse, possunt de
e)us successbres lupos, vel haereticos, & errantes arcore per excommunicationem , sed ab Ecclesia non a societate civili potest itidem eos privare bonis&communione in spiritualibus, non autem bonis temporalibus rebusque ure divinoi naturali debitis, sicut potest oves pascere, sed spirituali tantum pabulo, hoc est, verbo Dei S sacramentis: quapropter hujus argumenti negatur tantum postrema conclusio , Et proinde riυaro dominio quod habet in fideles nam licet Pontifex possit Princinc haereticum excommunicatione plecte re, licet possit populum monere, imo, ei jubere ne haeresunR gis sequatur, non potest tamen Regem privare regno , aut ubere populo ne in in rebus temporalibus pareat. Hanc certe potestatem pascena non agnovit in se Petrus, qui Neroni Christianos ob dire iussit, nec agnoverunt ejus succcstares qui Principibus infidelibusis haereticis obedientiam se debere protestati sunt, non agnovit denique universa Ecclesia, quae verba haec , asi oves meri, de spirituali tantum potestate quae spiritualia sola respiciat, intellexit Mitto quod istud argumentum,sicut S alia omnia, non magis probane Pontifici Romano potestatem se deponendorum Regum , quam
cuivis Episcopo, quod a Bella in placitis alienum maxime' est.
527쪽
κνῖ DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
.Respon etur rationibus ab exemplis , si a factis ad jus
concludentibus. AN te omnia observandum est Theologis omnibus persuasum semper fuisse a facto ad jus raro recte concludi, cum singularia facta sine regula, sine lege praecedenti jus facere minime possint. Unus est Christiis, cujus acta totidem sunt documenta , cujus exempla imitari non tantisin possumus, sedi debemus. At quantum ad alios qui in cathedram sis sedent, monuit idem Christus Matth. 13. ia dicunt facite, at secundum ficta eorum ne faciatis. Porris si exemplarae facta in genere ad jus constituendum raro vim
habent, nullius certe sunt autoritatis aut ponderis, quando ea tantiim sunt illius partis cujus mim est rus aliquod constitui reclamante altera cuius interest non constitui. Ut enim aliquis longi temporis
possessione us aliquod iis capiat, necesse est ut sit possessor bonae ldei talis autem esse non potest, nisi qui sub aliquo titulo, sive
vero, iste apparenti,4 nemine reclamante posside neutrum autem in praesenti negotio contingit; nam Pontifices Romani a Gregorio septimo, sine ullo titulo, sive vero, si ve apparenti, Reges deponere conati sunt, e sententias in eos tulerunt; at semper reclamatum est, tum ab ipsis, 'gibus , tum ab eorum subditis, tum denique a viris doctrina, eruditione Ne pietate praestantibus. Atque ideo exempla Bellarmino caeterisque allata , ad jus Pontificum in tempor lia, tum bona stabiliendum haud magni sunt ponderis ea tamen nos breviter percurremus, Δ ex singulis nihil omnino probari doce
De excommunicatione Theodosij. P Rimum S antiquissimum de excommunicatione Theodosi ad
praesens institutum haud pertinere ipse quoque fatetur Bellarminus, agnoscens se illud non in Barciatum, sed in quosdam Anglo- calvinistas attulisse, qui negant Principem supremum excommunicari posse. Et certe Ambrosius nihil quidquam in rcgnum lic ducit, aut Regem Bus tentavit, sed eum tantummodo ob caedem
528쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. 499
Thessalonicensem aditu Ecclesiae prohibuit. Nec proprie illum excommunicavit, nam, ut diximus , excommunicatio duplex fuit, mortalis N mcdicinalis Patet autem Theodosium neutra proprie excommunicatione fuisse perculsum, non mortali, tu facti tui eum
dolebat, ultroque se poenitentiae subjacebat nec proprie medicinali, nam poenitentiae pyblicae laboribus subicctus non filii, S cum caeteris poenitentibus ad fores Ecclesie non stetit. Quid ergo Theodosium Ambrosiius aditu Ecclesiae S participatione sacramentorum per aliquod tempus prohibuit, ut non pauci Christiani tum temporis obaelicta non ita gravia abstinebantur. Sic in Concilio Eliberitano abstineri jubentur per aliquod tempus, qui muneribus publicis fuerint defuncti, aut qui per tres Dominicas ad Ecclesiam non accesserint, non autem poenitentiae subjici d proprie excommunicari ut caeteri graviorum criminum rei Hujusmodi poenae, qua qui plech bantur, dicebantur abstenti, nonnunquam aliis etiam in Canonibus aliquot vestigia cernere est , ejusque non raro mentionem injicit S. Augustinus sed quidquid sit, certum est Theodosium ab Ambroso limine Ecclesiae, precibus, oratione, admonitione, non sentcntia prohibitum, ultris paruisse, nec non aliquandiu sime Communi ne stetisse, ac deinde sponte de libere publica resipiscentiae signa d disse, ut restitueretur Ecclesiae: sic rem refert lieodoritus lib. . . hist. c. Ig. Imperator Mediolanum ingresse , ac morestato ad Ecias am venienti obvium process: extra usibulumi Ambrosius L a sacri liminis ingressu eum prohibuit, his verbii ignoras, ut luto , Imperator, terplicitae abs te cadis gravitatem, furore jam sedato nondum ratio scelus quod admissum stantesiexit quibus oculis templum communis Domini a pecturus , quibus praeibus sanctum stam calcaturus , quomodo manus extensurus es, sume caesorum sanguine Iaηtes , quomodo
sacrosanctum Domini corpus manibus excepturus es ' quomodo pretiosum sanguinem admoturus es ori tuo, qui verbo furoris tui tot hominum iam
gainem injuste fudisti. Abscede igitur nec posterioribus factis prias peccatum augere velis. Accipe vinculum quod Deus omnium Dominus sisfragio su comprobat , medicabile es enim, ianitatis resiluendae vim habet. iis verbis obtemperans Imperato , divinis quippe innutritus oraculis , probe norat quae Sacerdotum , quae Imperatorum essens
icta , flens ac gemens reversus est in Palatium , ovo o tempore elapso , octo enim menses excesserunt , Servatoris nostri dies arimenit. Narrat deinde quomodo inperator eo die ad Ecclesiae aditum venerit t. ab Ambrosio suppliciter sibi vincula relaxarite. R. r ii
529쪽
1o DE ANTIQUA ECCLESIAE PISCIPLINA
tierit, fueritque Ecclesiae ab illo restitutus ea conditione ut legem ferret, ut sententiae de caede aut bonorum proscriptione, non ante triginta dierum spatium executioni mandarentur. Itaque Ambrosus neque poenas temporales Imperatori irrogavit , neque necatus est, neque Imperatorem, si admonitioni suae non paruisset , regno frivaturus erat imo cum audisset eum per vim Ecclesiam ingressu- rum, codem referente Theodoritori Si regnum flectit in tyrannissimparatus sum occidi. Et lib. I. p. 23 ad Theodos. Causam , inquit, ontumacia in te nustam habco, sed habeo timoris , merre non audeo sacri cium se volueris ossi re. Itaque hoc unum poterat Ambrosus, si non paruisset Imperator, sed vi in Ecclesiam irrupisset , a divinis cessare sacrificiis. Sic in alia occasiones: Rogamus, inquit, Auguste Imperator, non pugnamus, resistere nonpessumus sed Ecclesiam tra-Pere non ibemus. Ex eo tamen exemplo Bellarminus ostendere se voluisse sit, pesse Principes Ecclesiasticos non solum in foro interno conscientiae sed etiam in foro externo caesastico disponere de temporalibus in ordine adspiritua- . Primo , quia causam caedis ab Imperatore imperatae, tanquam ad suum tribunal pertinentem judicavit. Secundo, quia Imper tota mandavit ut legem de civilibus ferret.
Respondeo dubium non esse quin Episcopus possit cognoscere de
.crimine Principis in foro interno Ecclesiastico S illud punire poena Ecclesiastica, imo S sub poena Ecclesiastica hibere ut hoc vel illud emendet, hoc vel illo modo de bonis disponat Libi enim cinporalis res cum manifesto aut facto aut peccato coniuncta est, tunc illa ratione peccati Ecclesiasticae est notionis non ut absolui de ea disponat Ecclesia , sed ut moneat hanc aut illam actibnem Dei lege
non licere, ut verbi causa decernere usura duello, exercere: ac praetcrea delinquentes Ecclesiasticis poenis coerceat,non temporalibus quia hae scilicet in solius Magistratus potestate sunt. De temporalibus agitur agi potest in foro Ecclesiae, sed spiritualiter S in ordine ad piritualia quatenus adjunctam habent bonitatem vel malitiam moralem. Itaque potuit Ambrosius Theodosium ob caedem Thessalonicensem quae manifestum erat peccatum objurgare, reprehendere,
excommunicare; potuit etiam ei sub poena cxcommunacationis 5 retentionis peccatorum mandare ut legem ferret quae jus furori deinceps obviaret. Non potuit autem aliam poenam in eum si parere noluisset irrogare Deinde vero Ambrosius causam illam non egit in foro contentios Ecclesiastico coram Presbyterorum aut Episse
530쪽
portam Concilio, sed ad forcs Ecclesiae oratione potius δί exhortatione quam sentcntia, judicio Qtio vero spectat ad niandatum de lege promulganda, responderi primo posset non omnino certunt videri utrum lex illa liac occasione facta fuerit, quippe illa data legitur, tum apud Cassiodorum, tum in utroque Codice ubi extat Antonio S Singrio Cois octo annis ante caedem Thessalonicensem tib Gratiano S Valentiniano, quapropter vel lapsus cst Theod ritus dum dixit illam legem huius caedis occasione latam fuisse, vel saltem ea lex prius a Gratiano lata a Theodosio tantum tunc est renovata, ut ut sit, hoc non arguit in Episcopis supremam potestatem
de temporalibus disponondi aut cogendi Reges poenis temporalibus ad leges quassi bet terendas ut inde inferre vult Bellarminus, sed tantiim probat Episcopo S Presbytero potestatem esse indiccndi etiam
Regibus sub poena retentionis peccatorum, ut remedia, quae ad ea sananda necelsaria esse duxerint, adhibeant. Necessariam autem putabat Ambrosius legem m remedium furoris Imperatoris nec non ad conversionis indicium, quapropter potuit ei sub poena absolutionis non consequendae imperare ut legem istam ferret, cum praesertim nova non esset, sed antea promulgata, at imperite inde inferretur licere Pontificibus mandare Regibus omnibus me ordine ad poeta tentiam ut has vel illas leges civiles ferant di nisi paruerint cos non tantum excommunicationibus plectere, sed S regnandi jure priva
tos decernere Mitioin id totum istud exemplum Theodosii, iquid probaret, probaret sane Episcopos omnes id juris in Reges h bere quod Curiales Romani procul dubio nollent.
De Primilegi Sammedardensi ali que similibus.
Post Theodosii tempora nullum antiquius monumentum habent adversarii quod opponant quam privilegium quod a S. Gregorio primo Monasterio cincti Medardi indultum esse dicitur. Nam x-
communicationem Arcadii Imperatoris S Eudoxia ab Innocentiol. quam nonnulli opponebant ex Nicephoro lib. 3. C. 4 commentitiam esse iam constat apud omnes itaque hac mill a de privilegio sancti Medardi breviter dicemus. In eo post multa S extraordinaria privilegia Abbati Monasterii Sammedardensis concessa in eos qui illa violaverint, haec subjiciuntur, quis Regum Antistiu=ω, --
duum γ' quarumcumque secularium personarum huius Apostolicae a torita-