장음표시 사용
551쪽
Ioanne Constantinopolitano Patriarcha coronatus cst ut constat ex Ep. huius ad Hormisdam, B: tamen iterum ab Episcopo Romano Joanne post sex annos coronari voluit, ex quo patet coronationem meram esse ceremoniam, uno verbo coronatio Imperatorem non
facit, nec jus dat ad Imperium, sed supponit cum qui coronatur jam Imperatorem aut Regem vel jus ad Irnperium aut Regnium habere. Itaque Carolus magnus jure succellionis c armorimi ipsum Imperium occidentis possedit, nomen Imperatorium quod ipsi ait pote totius fere occidentis domino debebatur ab univciso populo Romano accepit Coronationem vero, inunctionem ejus quae
sacra tantiis est ceremonia Leoni acceptam refert. At, inquit Bellarminus, licet Carolus regnum Longobardorum a mi obtineret, Romanos tamen nunquam bello vicerat nec corum
Rex erat, deinde regna equidem Occidentis sibi paraverat, sed
Respondeo Carolum Romanos bello non subjecisse, sed eos ultro ipsum supremum agnovisse dominum, Patriciatus dignitatem ipsi concessisse, nam licet illi suis legibus se regerent, suprema tamen potestas erat penes Patricium, Imperatorem. Ad id vero quod addit Bella inus Carolum sibi parasse regna occidentis non autem Imperium, verum est si Imperii nomine nudum Imperatoris nomen intelligas, non autem si dominium, potestatem in terras Imperii. Deinde cum Imperium occidentis jam diu vacaret divisumque esset inter multos regulos, haud dubium cst quin Carolo debitus fuerit Imperii honos cum omnes regiones quae prius Imperium occidentale componerent sibi subjecisset Attamcn ipse nomen istud 4mperatorium sibi non arrogavit, sed maluit illii habere a populo Romano, a Pontifice tanquam uno e praecipuis Romanae civitatis proceribus. Urget Bellarminus atque ut probet Carolum Imperium Pontifici uni acceptum tulisse sic ratiocinatur. Cum te mento , inquit, Imperium sibi divisisset, rem totam a Leone Pontisice conssmari oluit ut non sine ejus consense a quo Eud acceperat Imperium aliis trudere videretur. At contra Baronius prolato Caroli testamento probat illum de Imperio nihil disposuisse ut nimirum Imperii pro libito tradendi cui vellet, totam penes Pontificem ostenderet potestatem sed ambo falluntur, nam re vera Principum Imperii consensu Ludovicum autoritate propria Augustum appellavit etenim morti proximus Ludovicum filium Aquis granum vocavit, ibique congregatis
552쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissLRT. VII. 13
Episcopis, Abbatibus, Ducibus 5 Comitibus quaesivit an vellent eum Imperatorem creari,cumque annuissent,eum Imperii participem declaravit, jussitque ut coronam altari impositam suo capiti circumponeret iisdem in Comitiis Bernardum nepotem Pipini filium Regem Italiae declaravit, ita Annales Francorum ad ann. 13. Itaque adeo falsum est Carolum existimasse Pontificis fuisse cui vellet Imperium tradere ut eo inconsulto Ludovicum Imperatorem crearet quem post biennium circiter Leo III. cum sibi in Gallia simul cum Regina Rhemis coronavit. Sicut autem Ludovicus Imperium a Patre acceperat, ita Lotharium natu majorem Imperii socium fecit anno si7. in Conventu quis granensi inconsulto Pontifice, ut tradunt Eginardus, Autor Chronici Mossiacensis, ac moriens missis ad eum corona de gladio Imperialibus socium Imperatorem reliquit. Is Ludovicum filium anno 811. Imperii participem cstecit S demum anno sys. Imperio,quod II. annis tenuerat, te abdicavit. Ab isto tempore Ludovicus Imperatoris nonaena honorem cum Italiae regno obtinuit usque ad annum 87s quo mortem obiit. Tum Carolus Calvus Ludovici ii nepos Italiam invasit Imperator non a solo Ioanne VIII. sed Romanis omnibus est declaratus Testis est ipse Joannes VIII in Concilio Ticinensi his verbis, elegimus merito se approbavimus una cum an si voto omnium fratrum, Coepiscoporum nostrarum atque aliorum S. R. E. Mini orum amplique Senatus uti que Romani populi gentisique togatae secundum priscam consuctudinem solemniter ad Imperii sceptra prome-ximus Augustali nomine decoravimus ungentes cum oleo. Itaque noni solus Pontifex Carolii in Calvum legit, sed unus fuit e praecipuis electoribus Carolo Calvo post biennium mortuo Imperium vacavit donec Carolus III. Ludovici Bavariae Ducis filius sicqii Ludovici pii nepos anno 8si a Ioanne VIII coronatus est Post hujus mortem Italiae regnum in varias factiones indivisum. Guido nomen Imperatoris assumpsit, sed Arnulphus Caroli filius occupata post hujus mortem Italia Imperator coronatus est. Hunc ab optimatiabus ad Imperium promotum a Principibus Teutoniae Imperatorem factum docent nomiussi scriptores attamen a Formoso Romam vocatus eam vi cepit S ab isto Pontifice Imperator dictius usque ad Othonem Magnum Germaniae Regem, qui anno Dominica Inca nationis 62 inquit Regino, Roma bent e susceptus acclamatione totius 'uti Romani or Curi ab Apostolico anne silio Alberici Imperator, Augustus vocatus estis ordinatus Is postea tota Italia subacta
553쪽
1i DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
atque Imperatori Graeco Apulia di Calabria erepta, filium Imperii participem fecit iamque anno 967 coronari jussit. Sic Imperii dignitas ad Germanos Principes est devoluta Excictis autem patet Carolum Magnum Imperatoriam dignitatem tanquam aliquid sibi jure acquisitum filio tradidisse ejusque successores illam sibi velut haereditariam vindicasse, postulaec eum qui Romam obtinuit, Italiamque obtinebat nomen Imperatorium assumpsisse ac siniuri Othonem Italia subacta ad Germanos hanc dignitatem transtulisse.
De Ludo isti Pii o Lorbari mautorationsim. I exemplum a nonnullis adducitur Ludovici ii Imperatoris
exautoris alio anno 33. in Concilio Compendiensi factari licet enim id sine Romani Pontificis autoritate fecerint Episcopi Gallicanici ex eo tamen facto nonnulli inferunt in Ecclesia cne potestatem Regum dejiciendonim, sed ut cognoscatur utrum id recie inserant, necne, res paul fusius narranda Ludovicus ille Pius Caroli magni filius, Imperii regiones inter Lotharium , Pipinum de Ludovicum parcitus fuerat illi violatis naturae S aequitatis legibus adversus patrem conspirarunt, cumque primum anno Sio Lotharius in Monasterio Samine lardensi conclusit, ut ibi monasticam vitam profiterctur. Inde paulis post opera Pipini atque Ludovici liberatus, Lotharium ad petendam veniam compulit. Sed la ac libertate diu non ost fruitus; nam anno sues iterum con urarunt in cum tres ejus filii Ab illis stabat Gregorius IV. Pontifex, qui cum in Galliam simul cum Lothario venisset, Δί fama esse cxcommunicati nem in Ludovicum Pium ab eo fercndam , proceres S ap scopi Galli qui Imperatori adhaerebant , declararunt ci quod excommunicaturus veniret , ipse excommunicarus abiret. Quapropter nihil ille in Imperatorem tentavit at Lotharius S ejus fratres in proposito pertinacos, patrem imperio spoliandum csse statu crunt. Is ab omnibus derelichus, coactusque filiis sese tradere, in Monasterium S. Medardi Suesionensis a Lothario conjectii cst, ibique sub militari custodia detentus. Sed ut Lotharius facinoris istius invidiam minueret, OnVentum procerum S Episcoporum Gallia Compendium indixit, ibique callido consilio patrem coegit poenitentiam publi
cam petere, nec non crimina palam confiteri clam aut intum rem
poris in more positum esset, ut poenitentes publici militiae cinguli mi
554쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DisspRT. VII. 2s
deponerent, habittimque saecularem exuerent, Ludovicum id fac re coegerunt, ut per hoc videretur imperio se ipsum abdicare. Ita rem narrant Historici omnes, ac inter alios Eginardhus .ia Chronico, Nithardus ipsius Ludovici ex so ore nepos, Autor vitae Imperatoris Ludovici Pii Hugo Floriacensis in Chronico Thoganus Trevirensis Episcopus S alii, quoriam verba referre nihil necesse cst, nonnulla tantum ex autore vitae Ludovici excerpam. Cum , inquit , -- mo usquequaque t susseri rei de caeteris quod erum erat a Papa R. mano quod ideo adesset ut tam Imperatorem quam Epis vos excommunicationis vinculis irretire est, si qui inobedientes essent suae liorumque voluntati parum quidsubripuit pisivis Imperatoris praesumptio auH- , asserentibus nullo modo se velis ejus oluntati succumbere, sed si
excommuni Iurus adveniret, excommunicaturus abiret, cum abier se
habeat antiquorum Canonum autoritas. Deinde narratis iis quae insecuta sunt de Conventu Compendiensi hoc judicium fert Verentes, in it sceleris conjuratores inauditi ne vers vice et D a frreλt. rquae gisa erunt callidi, ut, bi visam est, consilio. Cum di quibus Episcoporum utuntur argumento ut pro his de quibus jam paruitudinem gesserat Imperator senempe de nece Bernardi iterumpublica poenitentis armis depositis irrevocabiliter quodammodo Eccles fati accre Iudicaretur. Cum ne forenses quidem Nes contra unam culpam semel commissam, lis invehant indictam, o nosra L, habeat non Iudicare BI IN IDIPSuM , cuijudicio pauci contradixere , plures assensium praebune mini- mapars ut assolet in talibus ne primores cenderent verbo tenus consensere A uoatum ergo eum absentem di inauditum , nec con tentem neque convictum ante corpus sancti Medardi Confessoris imm Sebasti ni Munyris arma deponere, ante altare ponere cogant, pusi. que is durum se bitu agar cupidia sin tectum quoddam n trudunt. Eodem modo de hoc conventu judicant Eginarthus, Thoganus, atque hic Ebbonem Rhementem factionis hujus antesignanum praecipue incusat. Extant etiam acta sub Conurn us Compendion- sis nomine dita toto Concit. o. col. 687 de sequentibus, inquibus narratur missos ad Ludovicum Pium Suessionis tunc in Monasterio S. M dardi degentem a conventu legatos, qui cum de his criminibus admonercnt. Hunc illorum admonitionibus assentienteni diem constituisse, quo responsum redderet, ea die conVentum omnium ad eum pervenisse , ejusque crimina illi in memoriam revocasse, promisisse illiini se in omnibus salillari consilio acquieturum, habiturum reni riuale judicium, sed petiisse ut Lotharius Augu-
555쪽
stus adestet, ut cum eo prius reconciliari posset. Cum venisset L tharius Ludovicum in Basilica Dei genitricis Mariae , ubi quiescunt SS. corpora Medardi , necnon Sebastiani, praesentibus Episcopis resbyteris, populo prostratum in terram super cilicium cora altari palam confessum esse se ministerium sibi commissum satis indilne tractasse, multis in codem ostendisse, Ecclesiam scandali- Lasse, populum inperturbationem induxist e, ac propterea publicam 5 Ecclesiasticam se petere poenitentiam. Dcinde injunctum illi ab Episcopis ut aperte confiteretur errata sua, agnovisi esse praecipuEdeliquisse in iis de quibus sive scriptis, sive verbis a summis Sacerdotibus admonitus, tum illos ei dedisse carthulam confessionis continentem crimina quorum ab iis reus putabatur. Qua relata sequitur exautoritatio Ludovici, his verbis. Igitur trahis es in his omnibus supra memorata sent eum se raram Deo OH
num Sacerdotibus vel omni populo cum Lurymis confessus es se in cunctis se deliquisse protesatus poenitentiam publicam expetiit. Post hanc
vero confessionem artulam suorum reatuum c confessionis ob futurum
memoriam SacerdoIibus tradidit quam iis per altare posuerunt, ac deinde cingulum militiae deposuit, spe altare coVocaυliis habitum cularem exuens habitum paenitentis per impositionem manuum Episcoporum erepit, ut post tantam talemque paenitentiam nemo ultra ad miliatiam scutirem redeat. Eodem modo id factum narrat Areobardus in libello de isto apud Compendium conventu scripto. Ex his autem patet in Compendiens . seu potius Senonens Conventu Haec enim xautoratio in Monasterio S. Medardi in urbe Suessionensi quo Conventus Compendiensis migravit, facta est , omnia contra ius ac nefas ad arbitrium Lotharii peracta esse Ludovicum Pium regno jam ante spoliatum per vim ad poenitentiam petendam misse adactum ab eodem extortam criminum confessionem, imo quod perridiculum est,ab aliis cartam confessiona criminum quae agnoscere ipsum volebant ipsi traditam coactum illum iuxta morem poenitentium in ulum deponere, habitum poenitentis induere a demuni in custodiam ctrusum dirum facinusi saeculis omnibus detestandum Episcopos reperiri potuisse filiis adversus patrem in bellibus maturae ac aequitatis iura infringentibus, ita addictos ut
pietatis 5 religionis specie ac pigmento tantum scelus velare auderent. Sed non omnium hoc fuit crimen , nam plerosque metu verborum consensisse nonnullos etiam contradixiss e referunt scriptores
unum Ebbonem scelerata hujus consilii autorem favi e par est re
556쪽
dere quamquam 5 Agobardus illud inventum plurimum probaverit Coeterum quamvis pateat iniquissimum fuist istius conventus conatum ita ut ex eo nihil prorsus concludi posset, etiamsi sibi deponendi Imperatoris autoritatem assumpsisset Attamen in ejus actis aut apud cos qui de eo scripserunt nihil legitur quod hanc in sententiam trahi possit. Qui d enim tandem illi fecerunt, Imperat rem ad agendam de criminibus poenitentiam adegerunt, eidem crimina xprobrarunt, imposuerunt poenitentiam publicam, petenti confessionem dictarunt coram ipsis, lex eorum iudicio Imperator
habitum poenitentis sumpsit, atque, ut motis erat poenitCntium ci
gulum militiae deposuit. Facta sunt haec, machinata ab ipsi Epiccopis nequiter Winiuste, sed quid ab iis tentatum in autoritatem Imperatoriam nihil certe. Nam quod cingulum militiae deposuit, id tecit pro more poenitentium qui tum temporis saecularibus omnibus negotiis nuntium mittebant, plerumque se in Monasterio includebant, qui autem istud Rege ultro faciente Episcopi probare
potuissent, si revera criminum quorum accusatus erat reus fuisset aut si eorum non ante poenitentiam egisset quis non fateatur, incocrat iniquitas quod Ludovicum id invitum facere scirent, minum quorum accusabatur vel reum non osse, vel eorum veniam Iam esse consecutum. Ut autem aliquid in Imperatoriam autoritatem tentasse eos probaretur, ostendendum ess et illos pronuntiata Imperatorem regnandi jure ob crimina excidisse,i etiam invitum de reono pellendum. At hi simile statuunt, imo supponunt cum ultro ac libenti animo ob crimina quae perpetraverat se poenitentiae addicere S cingulum militiae ponere. Sed quae secuta sunt eorum quae ab illisi aetatiunt iniquitatem ostendunt, nam anno sequenti 3 Lotharii fratres qui prius exautorationi patris sui tacite consenserant cum Lothacium post depositumi custodiae traditum patrem Imperium omne vadere cognovisssent, coactis copiis adversus Lotharium proficiscuntur. Qui sibi metuens aufugit atque hinc pater Ecclesiasticae communioni restitutus est, Imperii ornamenta recepit
Deinde sequente anno in Concilio ad Theodorici villam iterum ab Episcopis absolutionis beneficium est consecutus, S Ebbo ibidem tuas Episcoporum seipsum Episcopatu abdicavit, ceteri Episcopi
qui conventu adfuerant excusaverunt se eo quod per vim ad consentiendum compulsi fulissent, Agobardus, alii absentes damnati sunt notandum porro est in istis Conciliis non restitui Imperatorem Regno, Imperio sed tantum Ecclesiae, communioni, ita
557쪽
si DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
neque in exautoratione neque in restitutione Ludovicissis quidquam cst quod probet Ecclesia potestatem eis in temporalia Nec magis eo pertinet judicium Concilii Aquis granensis anni 8 1 adversus Lotharium cinis enim Episcopi Lotharium autoritate sua de Regno Galliae non dejecerunt, sed tantum a Ludovico S Carolo in consilium adhibiti num ccret sibi partem Regni Francici a Lothario relictam regerem censuerunt id ab ipsis tuta conscientia fieri posth, rem sic narrat Nuhardus lib. . tom. Onc. 7. Olon. IIII.& 7IS.
De septem lectorum inflautione.
Post Imperii transsationem, septem quoque electorum institutionem a Pontificibus factam est astirmat Bellarminus 5 ad probandam Poridi ficum in temporalia potestatem adducit Octavum inquit, exemplum est Gregorii V qui sani Zionem edidit de Imperatore eligendo peri Icmicrmaoia Priscipe qu. usique ad h.inc dii iuvatur. modita esseprobatur perulandum Decade I. lib., Nauacrum generatione 3 . in vita Gregorii V aliosique malios historicos a Frux etiam Magde- turgensis. Respondeo incertum esse quando, quomodo Δί a quo septem Electores instituti fuerint sunt enim lcriptores qui hanc Electorum institutionem tribuant Carolo Magno ut ordanes in Chronico quae sentcntia niti videtur autoritate Innocciati III. c. mener sitim de etictione, et se potistat , alii ejusdem institutionis, Germaniae Principes auctores faciunt, alii cam Gregorio V. tribuunt, ut Nondus,Nauclerus, Platina S alii rogorio X ut Aventinus l. b. s. annalium Boiorum nuphrius in lib. de Comitiis Imper ubi ex profesto probat hos septem Electores non ante fata Frederici institutos esse, denique nonnulli cana partim Gregorio V. partim Othoni III partim Pi incipibus G rmaniae tribuunt, quia cum hos omnes diverso modo haec institutio diversimode tangat ab omnibus approbari debuit. Quod spectat ad primam opinion m quae Carolo institutionem septeni lectorum tribuit, eam cst e falsam concedunt omnes , cum successores Caroli non a certis Principibus Germaniae, sed abomnibus Principibus Francis ciccti fuerint Timili ratione probaronu-phrius Gregorium . non esse illius autorem, quia diu post ipsum vita fur cluni Principes omnes Imperii Germaniae in Episcopi quam
558쪽
Laici Imperatores eligebant, S sic Electos probat Henricum II Conradum I S II Henricum IV S V. Lotharium II. Fredericum I. ωPhilippum I. Nec dicas cum Bellarmino Principes intcrfuisse, non elegisse; nam ut multis testimoniis docci Onuphrius ., post
Cum Baronius tom. Io Annal ad ann. 996. n. q. 5 sequentibus, non
solum istis electionibus intererant, sed S eas ipsi sustragiis promo-Vebant , idquc perspicue patet ex Gregorii Vll. Epistola ad omnes
Episcopos, Duces atque Comites Teutonicos de novi Regis electio ne facienda, si Henricus non resipisceret lib. Epist. Greg. Epist. 3. Iterum Onuphri opinio non videtur osse magis vera nam ut ob servat Bellarminus, septem Electorum fit mentio in Autoribus qui ante Gregorium X scripsere, ut ost Martinus Polonus qui sub Innocentio I V. scribebat, Ostiensis qui sub Gregorio IX., Concilium generale Lugdunense sub Innocentio IV. Hinc Baronius primam institutioncm septem Electoriiro in hoc Concilio ab isto Pontifice factam fuisse putat, conjicitque cos qui Gregorio quinto eam tribuerunt, deceptos esse Martini Poloni verbis, qui sic loquitur invita Othonis III. Et licet isti tres Othones per successionem generis regnaverint, tamen postea fuit Asitutum , ut per Uciales Imperi, Imperator eligeretur , qui fiunt scptem , videlicii prim Cancestari isti Mo-guntiens Germaniae , Treet irensis Galliae, Coloniensis Italii , Marchio Brand burgensis Canti rarius est, Palatinus Dapifer, Dux Saxoniae ensem portat, ex Eohemus incernam agit. Quae verba perperam intellecta , putat causam dediste Baronius iis qdi sub Othone III a Gregorio quinto septem Electores institutos scripserunt. Cum tamen Martinus post Othonem suo cmpore id factum indicet verum, ut diximus, non modo D Thomas, seu potius autor lib. de re- simine Principum , sed S: Ostiensis , qui ante Concilium Lugdunense, vel eodem tempore scribebat Chronicum ejusdem temporis, MAugustinus Triumphus qui paulo post scripsit, septem Electorum institutionem ad Gregorium, referunt,4 de ea velut de veteri institutione loquuntur. Denique observandum est septem Electores a Lugdunensi Concilio recensitos diversos esse ab iis qui nunc sunt Molim fuerimi. Hi eni unt Nuntiensis, Trevirensis Coloniensis , Palatinus, Saxo, Brandebur ensis o Bohemus. Qui vero a Concilio Lugdunensi recensentur, hi sunt, Duces Austriae, Bavariae, Saxoniae de Brabantiae, Episcopi vero Coloniensis, Moguntinus 5 Salsburgensis. Itaque incertum omnino est , utrum a Pontificibus,, quando
559쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Ut autem pateat electionem Imperatoris ad Electores transferri ab Episcopis Romanis sine injuria non potuisse, nisi x corum consensu id factum fuisset, considerandum est ad quod Imperatoris electio di- Versiis temporibus pertinuerit. Ante transsationem Imperi hanc ad Senatum populumque jure pertinuisse nemo ibit inficias exercitus tamen plerumque Imperatores eligebant, qui Senatus ac populi consensu Imperium retinebant post Impeii transsationem Carolus Ma
nus, ut probatum est, ab Universo populo Romano, autore Romanoontifice electus est Imper.itor Hujus successores Imperium sibi jure haereditatis, tum etiam ex praevii Principum ac procerim Imperiscle ctione sibi vindicarunt. Ultimus e Caroli Magni sanguine Imperator fuit Ludovicus III Arnulphi filius, qui prole carens a Berengario Veronae victus, vitam Imperium amisit. H.n Imperium ruere coepit. Nam Itali, ac Romani pro Regibus ac Imperatoribus victores agnosccbant, ita Bcrengarius, Ludovicus Bosonis, Hugo Arelatensis, Lotharius ejus filius 'udolphus Burgundiae, de ali subinde Italiam occii parunt Imperiumque affectarunt. Ex aha parte Franci Principe dc Germani Coru adum a Carolina stirpe Germaniae Regem Imperatorem
agnoscebant, is morti proximus, ut narrat Nauclerus generat. 3I. an.
9; . persuasit Principibus ut Henricum Turingia S Saxomaei .ccm m Regetna ci successorem eligerent. Sed isti duo titulum Imperatoris non habuerunt. Post haec Oth electus, ut ait Nauclerus, ab omni populo Francorum s Saxonum , Italia recuperata Imperatoris nomen ac dignitatem consensu populi Romani acccpit , dc a Pontifice Romae inunctus est. Qui vero deinceps istis successore, plerumque haereditatis jure ab universis pariter Germaniae Principibus elocti feriantur. Donec ad vitandam confusionem ac divisiones, ceteri Principes septem Electoribus sua jura cesserunt. Porro non potuit Pontifex istud juris autoritate sua quibusdam Principibus adimeres, quippe iure naturali in rcgno ciccbvo elcchio perti-npt ad universunt populum, sed ad vitandas turbas introductum, ut praecipui proceres cx consensu populi caeteros cives repraesentantes, Regem aut Imperatorem eligant; nec dubium quin possint sibi invicem iis suum cederes, S electioncm paucis tantum committere, sed Pontificem Romanum id sine corum consensu facere posse absurdum prorsus videriir.
Porro si quid in re dubia conjici possit verisimile, arbitror Othonem IIJ coeterorum Imperi procerum adhibito consensu, forte Gregorij
560쪽
te Gregorii V. autoritate adjecta numerum Electorum septenarium constituisse, cum enim is Imperator liberis careret S periculum esset ne divisiones ob Elcchorum multitudinem orirentur, huic malo, viam ire volens, remedio isto usus est, sperans ab omnibus Principibus id probatum iri. Quanquam ex historia constat, id non statim ob tinuisi Principibus ordinariis Electoribus non omnino consentienishus, lauri suo cedere nolentibus. Nam Henricus Othonis successor non a septem Electoribus , sed a Principibus Germaniae electus dicitur a Nauclero generatione 34. Iano Io O 2 CXtantqUCCXCmpla plura posteriorum Imperatorum codem modo lectorum. Ita conciliantur invicem ii qui dicunt institutionem Electorum septem sub Othone III facburi, qui eam non ante Gregorium X aut Innocentium IV oblimita Ierunt, isti enim loquesitur de usu, illi de instituto. Porro non id solum fecisse Imperatorem aut Pontificem autoritate sua , sed ex consensu caeterorum Principum, tum ex eo proba- tu quod facere non potuerit, tum etiam ex scriptorum bene multorum testimoniis , Chronicum vetus, cujus autorem dicunt non. nulli Albertum Stadensem ad annum Ii4s ex praetaxatione Principum, consensu eligunt Imperatorem Trevirensis Moguntinus Augustinus Triumphus lib. de potestate Eccles. q. 3I. a. 2. Gm-sorius V. tempore Othonis Imperatoris convocatis de requisitis Principibus Allemania septem Electores instituit. copoldus de jure Imperii . . Tempore Othonis III qui liis caruit, fuit insti-rutum, ut per cretos Principes Gemmania solus per Ossciarios Imperii ses riae Imperialis eligererur Imperator. At nullus est qui diligentius Nauclero id enarret,hujus haec sunt verba generat. 34. m. 994. Hoc tempore lectores Imperii primisminintui leguntur, de quo aliquiscribunt, quod Otho terrius cum haeredes ex se dependentes mares non habere constituit ex consilio Principum Gemmaniae, ut Imperatore mortuo in oppido Franc unt perpetuo fieret electio, eQ Drerique constituit tres Archiepis os, S enumeratis iis sepis sic ait mi septem risuipes eligendi Imperatoris a potesatem c ac reperunt, hOX,itaque aiunt Gregorium V cognita Imperii imbeciia rate, varietateque formη quo diutius apud Germanos summa potesar remaneret iique carurispraeesset , qu Cirtate O dignitate coeuros praestaret, retutisse sanctionem de Imperatore deligendo, videlicet solis Gera Germanis Principem deligere qui Caesar, se Romanorum ex appella s. um demum Augustus amperator haberetur , cum a Romano Ponti