장음표시 사용
121쪽
LIB. I ELEO. VIII dieavit, versuq 36, 37 ad versum i8 referri, a quo pinita, in terposito quasi episodio i9 - 34, diseessisset. V. 37. Pellere llamb. onere. 3η. idem sed pro at. Post
39 Voss. n. ex carmine sexto 53 - 86 inseruit. .
O. deseruitque Venus quod Ovid. 1 Ii Ana. 7, 13:
Geta tamen Meltili gelida mea membra cietita , Segnia propositum destituere stium.
Etiam in Tibullo iluo ap. BrouLh. et Regius cum Corv., haud dubie ex interpolatione, destiriai qtie legunt. lIRYN. id li. Vossius ex quatuor apogr. ut poeticum recepit. Sed destituere ali quem est fraudare aliquem , quae notio scaudi et doli aliena e ta Venere; si destituere aliquem eodem sensu diceretur, quo legitur destituere mem, eis relation , ad spe in a Tibullo conceptam referrem, fore ut hae via curas et doliares abigeret. Quo motitein huius compositionis exempla desiderem , retineri ieei o-nem bonam desertiitque, quam Cuarn. Bamb. Goth. Zwie. i 4
4 Paris. et Venet. firmant. Nam deserere dicuntur dii, qui nouadiiivunt neque optata usserunt. Plauti Pseud. I, 3. 147: II, I, 6. - Zwic. i , adtriam. - Ratio con; unctivi ex Obss. ad 1,a, i 4 patebit. m. 4 i. Tunc me de tum descendens femina dixi Revocavi Iectionem, quam Broukh. ex aliquot libris recte induxerat; vulgo: Tunc me discedens deootum f. Similis aberratio erat sit p. El. 2, 39. Ovidius in eadem re desi uti dixit IlI Am. 7, 81. Sed is locus hae re dissert, quod ibi, so cum amiea in tor iἰicu;sse, Ovidius narraverat. v v No. Metus Vulpii, ne quis ita, ut apud Catuli. Curin. iis, a, accipiat, inariis est, quum hie da
femina, non de mare sermo sit. ΗΕx N. Lectionem editam firmat Veneia et Voss. i. - Ilam. descentiens divo tim, et Zwia. x, sed eorri in discendens deo. - Ηamb. Cotti. Zwie. I, d, tum discedens. - Paris. Guurn. cum septem apogr. discedensia otiam. - Tunc in Zwie. i I, Goth. Ilain b. Quarti . Paris. Venet. m.
42. t, pudet heul narrat scire sesia1iua mea est ex gmen, datione Scaligeri; vulgo et pudet et n. . quod natum ex et Pu det ei. An ultera versus pars a Tibullo prosecta sit, dubito Extrita fortasse ea erat a pio homine in eodice, indo ab alio restituta. Iti Tollianis exeerptis narratur ab aliis legi: Ei .
minae narri scire neminia meae. Sie ipsi Delicio renuntiat puella rem . cu in veteribus etiam libris legi uiliamini: vi dominiae
122쪽
lla 2 psERVAT. IN TIBULLI narrat is lineo Sicilius, addens: α Sin illud malumus, mea soristasse mutatiuum sit iti meae, ut illa qti idem H dieat non nescire nejundia, illa nimirum veneseia dominiae meae. . Ita
elium leotio Exe plorum Ttillianorum intelligenda esse videtur, et quod Auratus reposuit vreo.) Ab Aurato refingi eoopit:
Ei uomiane niar i sacra nefanda meae. η Quod si semel eam
viniti ingrodimur, liceat relingere: semiua disit, Et, pudet heialc se. dixit domiunm scire n fanda meam e h. e. veneficiis ea iuuti. i uni Dexum habent quae sequuntur: Non facis hoc rbis. Nodest. Not. erit. p. 72, non multum ab suit ab hae coniectura, quum legebat: Et, piades heu, narrat, scire nefanda meam. ΗΕvN. Eodem redit eonieetura: Et dominram narrat scire ne
fanda meum. Sed semina illa, qua sevi volobat Tibullus, eum H, tum esse pronuntians, addere non potuit, hoc a domina Tibulli esse suetum vel a puella, quam stirim appellare possetidiam di,uotionibus ille peti potuit vel o muliere, quae eius amore
potiri eu pie hat, vel a saga ullis de causis et cf. Ovid. Am. II, 7, - 35. Nuqua ad sequentia 43, 44 annectenda opus hie est
voeabulo aliquo, quale ast domina vel me, . Nihil enim in ho-nitate iuneturae desidero: semitia tum dixit et vulgat, me esse devotum a neque hoc mihi aecidisse nego; nam puella mea pulchritudine sua me vere devovet. Aceedit quod nefanda notans turpia bonum habet sensum. Apud Virg. Aen. VI, Isi, nefanda Venus est turpis U. . et nefas est flagitium vel turpitudo apud Iuven. II, ra7: Unde se s fiantum Gliis pastoribus p ubi do Nuptiis virorum agitur. Lectio domisne vel versui 4o , qui praesedit , debetur . vel correctori, qui verba corrupta et Pudet et emeti lare voluit. Si Sealiger genuinam lectionem restituit, distinguas: Et, Piniri, hesul narrat scire nefanda mea. Nam si heia vel Oe aci vocem singulam pertitiet, praeponere huic solent Latini particulam exulamandi, non postponere. Ipse tamen Tibullo redditum malim: Heu pudet. aut me pudes, et narrat scire nefanda meri. Nam verba Iliti pudet aut me piadet. sere ut memini l, a, as . interposita ad utramque sententiam k id es narrat pertiner possunt. Et quum medio nevo Me scri-her tur pro ones, haec scriptura sacile in e atque ei potuit mutari, praesertim itiitio versus. Apogr. lamb. Cotti. Zivie. i, I, Paris. Guaru. et Venet. et Putiel et narrat. Paris. Venet. ne-phianda. m.
43. non facit hoc His quidam, sed pauci, herbis: quod
tueri possis ex Properi. Iil, 6 Q, as:
123쪽
Non me moribus illa, sed herbis improba Miciti
Quid queror, heu, misero earmen noeuissa quid herlaa
NpvN. Probabilem alteram laetionem herbis iudicaverat Stat in s usus loeo Tibulli I 8. t , i8: Num te cui minibus, nuna te pollentibus herbis Deo oti tacito tempore noctis auu, ' i ui locus neutri lectioni favet. Et alibi mo tu carmina modis horiae in devotioni hus memorantur. ovid. Iie id. I, 83: Non fuisse meritis, e placet, sed car itine mi oti ; et i 3 : mulo quaeritur humhis, moritas et Ibrma conciliandus, a/n r. - ide igitur, quo alia argi, menta rem deducant. Primum sorma loqtiendi frieti hoe ex iis, quae praecesserunt, explicunda est; vid. ravid. sie id. XX , 55: Tia faeis hoc, oculi iue Iui, et quae nur mutilatis ad Propert. lli, ta io , 4 notavit. Aliquoties lum hoc omittitur, ut apud Tibull. I, 8, II. Et h. l. f. eis hse idecia est ae des o-ὐet. Deinde oerbis pro carmine esse dieiuna, ex compositione dei ouet ι erbis apparet, et prohatur loeti Horatii Epist. I, i, 3. : Sunt reria et Moces. itaque exquisitior euin sit Latio loquendid οὐ re υorbis, et codicum auctoritas aceedat Daui ore his is apogr. Ηanib. Moth. ZWic. i , I, Paris. Citarn. et Venet. ex stat receptam tuendam esse censeo. Λsk. haec pro hoc. U. ib. Iacie tenerisque Instertis quidam honi libri ap. lIeou kh. et negius noster eum Cueis. 3 et Corv. et quatuor apogr.
hoe placere possit etiam propterea, quia in altero versu color memoratur: ignoti - eomis; eadem rutione, qua scaliger et Ben se ius apud Horatium I Cnrui. i 3 tuentur Delea bi chia prOPter roseam cerricem; et qua dixit Virgil. XII Aeti. 665
Hιin prima manu stiona Letoinia erinia Ee roseas laniata genas
Belinui tamen tenoris, quia id vocabulum nostro in doliciis est. V. I, 3, 46, 64, 68; I, α, 73, et as. In eod. Sehesis. suit
124쪽
variatio epithetorum de loetat. Itaquε nil temere movi. Zuic. I , a. lla aib. Goth. Paris. cum Venet. tenerisque. Voss. 3, α fauis. N. a 47. Noreis Polea, interposito quae, multi eodd. et vetti edd. usque ad Ald. pr. . quod non videbant librarii, Nereis trisyllabum esse. I ii Ed. Lips. inferciebatur quem. At Nereis Pe-Da Gueli. 3. ΗΕYN. Hoz etiam quatuor apogr. - At ZWic. t ,
α. Hauth. Guarn. Corv. Venet. interposuerunt quae. - Paris.
quo. quod in libris legi testatur Statius, qui ad bonam lectionem mmis Polea delendendam loeum attulit Manilii V, 563: tulit et liquiuo Nereis ab aequore Multum. Nam secundam vocis Nereis modo productam, Stat. Acbili. I, 5a7, modo correptam, Stat. Achiil. 1, a , vides. Ieiuna est eiusdem Statii
eouiectura Noreis quoque. Celera n Rogr. que, quuc, quom. Paris. Pollea, indob. Pelleo. eueti hemonium . Colli. aeris pro Nereis a. m. upogr. V s. aerisque. Hamb. qualis pro talis.
Exemplis usus vocat, uti talis adde VaL Fl. I, 7a5- 7a9: Pelias
ira furens rerum aFerrima ocmat. Bistonas ad meritos qui
cornua fama Thyoneus Torsit, et infeliae iam mille furoribus Haemus, Iam Iihmives nemora alia gemunt, talem lucita longis Porticibus coniuxque fugit ntilique Lycurgum; ubi iungas: Talem la. E. tali sumve incensum, fugit Lycurgum conii ,
quum Thyoneus - torsit, et - nemora gemiant. Pelias enim furens cum Lycurgo comparatur. Locum male intellexit Wagner. P. 47. - euut. cerula. W.
Gmnov. Obss. I, c. 37, p. i 43 malebat etiam hic, Priste. Sed eum iam refellit Broukh. cf. Valer. Argon. I, r3o seqq. 7. Haec nocucre mihi, quod adest h. Ita ni alui distinguere, quam cum tirou kh. distinctionem maiorem ante quod ponere, unde durissima verborum iunctura existeret; etsi nee altera ratio satis expedita est. Sensus est: Mibi hoc nocuit, et animum Deliae abalienavit a me, quod dives amator et lena pes ima illam obfoderunt. Altero versu Particula Connectendi intelligenda; nisi mulis reponere: Venit et exitium, callida lena, meum, quod et Ayrma uno placuisse video in Vita Tibulli 3. 7o. lIEYN. II. Vossius de coniectura dedit: Haec nocuere mihis Quod - emit in , interpretans, hiare n. mihi, facies. laeecti et eomne I eliae me devoverunt coli. Ilorat. Sat. I. 8.Ia herbas nocentes', ad quem usum verbi noc re declaraudum
125쪽
LIB. I ELEG. VIIomae praestant Ia captus etiam dives Deliam pecutita ambit, qua lena in perniciem meam utitur. Sane Ovidius Mestum. IX, Ε .euumeratione rerum nocelitium sinita, addit Naec noctiere mihi, ei nocere tribuitur pulchritudini, qua quis in suum aut ulterius detrimentum capitur. Apud Sabinum epist. ill 54, Puris Oenotave reiectae causam amoris in Meletiam aperit: Qtio non eat Iacies pulchrior tilla, noeet ; at priuium sententia vem horum Niam noctiere mihi. praesertim satium versus 45 et 46 interpositi sitit, languet; deinde sentetitiae huius cum sequenti nexus, qualem I l. vossitis sitici, multis egest ad viiii ieulis. iii ti- Citii a autem, quam in 'otis proposui: Tam pulchrae puellaea movem et fructum abstuleruiat mihi dives et leua, hona est; neque, quum duae res sequuntur, quae tiocuerint, pluralis hammule me habet . praesertim quum de tistia re et Graeci sa pe dixerint, ut Plat. Crit. c. ιέ: ιιιγαλι τε is α ἰσω.
et Latini haec, quini fecit Catullus, qui uuam enudumque rutuet singulari et plurali Dotavit XXIX, i : Qtiis hυe potrit νωere, quis potest pati Z et S: Cinneiae Romule, hiare oluetis et feres' Adde quod in allecto, quali haec scribetis percu us erat Albius, serri potest asyndetoti numi oenia, quod viii abs tuo
cile alium Iuvenalia loeti in Vil Η8r Ilia et mitiliae multi, Dr-gitur honorem, Semestri ualtiva digitos circumligat iacim, a correctione largittis, aut Some,iri et defendes. ide etiam irg. l. I. 37, 38. Nihil detiique vituperabis in eo positioiae Oenit in metrium pro venit ti l puellam meum corium putidum. Me pius enim in ea usam sinalem uoiat. 11. viassio muliereiu, quam loniam voeat Tibullus, malvem Deliae fuisse opinanti, eum loeus I, 6, 58, ubi illa aurea antis, et i , ubi utitiis antis audit, tum verbum Menti resi gutur. Pro ciueΛι ZMic. a, tibeat, et pro amator Goth. u. m. ti I r. v.
5a. semper Similiter initio vertius positum est semper apud Virg. G. I, r Iuic, ut perhibent, aut intempestra sitit nouo
Sempor. ,erba circiam Mnc pertinent ud ea, quae sequuntur: a tectis canat. Et canere absolute positum apud Cic. de Diviti. I, 7. . cornix cianit. Goth. lectis u. vi. .
53. herbasque sepulcris Qtiuortit ) M in eius invexit eseas. υt si liceritium intelligeretur. Sed hoc dabatur ad rogum, non ad si pulchrom. ait Gebhard. h. l. vltinia fortasse nou satis a
126쪽
r eo aut in rogum nemo dubitet; sepulchruin etiam latius diei nenati itissetur; vel sic tamen non ausim in contextu ri .seas e coti ieetura Mureti repositas admittere, quas diu apparet, poetam aliud voluisse, quod et ipsum hene se habet. Docte doli. l. disputatilem v. Doering. ad Catuli. p. 173. IIEYN. necta BrotiLhusitis quoque hunc locum defendit, de sanctitate sepulchroruni bene admonens, quorum herbas carpsissρ nec pecori impune fuerit, cuius culpae veniam precibus exposci iubet Ovid.
tibi vid. Neap. Lenae igitur voracitatem nefandam, quae proxima saeri legio habita est, imprecatur Albius. Constructio uena autem eandem praebet Virg. Aen. VII, 758:
Ee arsis quiae sitias montius herbas.
Verba frimitiante fame legutitur apud Iuven. X V, 84. Burmannus in Anthol. Latin. to m. a. p. 6a escas prohat, et ad epulas sepulehrales, partem dapum funeralium, refert. Nam egestatem lenae vix tantam statui posse, ut famem herbis e sepulchro enatis depellere neeesse fuerit. Si ita argumentaris, sortasseeontra Scaligerum p. i , ossa te Tibullo reliquis e miror; neodo samo lenae loquitur Albius, qualia fuerit, sed quantam ei esse velit. Paris. Zwic. a, I, septiιcris. Venet. sepulchris, ut Iachomas, alia similia. m. 55. Currat ei Cocl. Pal. quaerat, quod nora temeraritim iudieat Gebhardi: quo sensu, non Aixit. Est indocia repetitici voc. e superiore versu. ΗΕYN. Santenius Bild. Crit. p. 69 senaum non malum iudicavit, si locum eum versu, qui praecedit, ni erres; quod saetum nollem. Nam repetitioni vel vocula et repugnat. Hamb. timbras pro urbes. m. 56. e tristis aspera isebia canum In Romana et aliis antiquis Edd. est post timi Mne l. Scaliger e suo reposuit, Postagni a tristis. Sed Biou kh. 'in plerisque invenit e, et sic Rositis. HRYN. Idem dant Zwie. i,a, Paris. Corvin. Venet. Guarn.
apogr. Omnia GOth. praeter duo, in quibus e Ilamb. Si et tegitur, res nova a priori 55 diversa optatur, vid. Iv, i, Sti, Cossit ei; 58, minit et. Sed ne duas eos diΑticho 55 Ss enuntiatas puteu , inouut congruentia distichorum praecedentium
127쪽
I 275o, si , Sa , 53, 5., quibus singulἰs una res exponitur.
Adde quod haec res nova, celeris, quae iratus imprecatur, mulis inlicinior, dirarum seriem male claudit. At si unam re inversibus 55, 56 comprehensam ponis, sententia penta metri b num est sententiae hexameti ἰ compi mentum a nec litiguae ra-t o repugnat. Nam non raro talia imaginis complementa, nullaeoniunctione aliove vinculo rigurpato, adiecta animadvertes.
id. Virgil. Aeti. I, i5or Iamque faces et saxa Molant; furornrma ministrat, I, io6, et 467, 468, cs Tibull. I, 6, 76. Nas adiectiones in ablativos absolutos Deile mutabis. Post pro a tergo, pone. Cic. pro Mil. c. X f. 29: Seroi, qtii ρosterant. Liv. XXI, 34 : ipse post - incede t. Add. Tibull. II, i, 16 89. Vt post agat illain, Ietiam, componitur, ita I, Io. ., Postque serebat comes purum filia parsea faviam; et post
h. l. notat post sequens, persequens. Scaliger e membrana sua re perat a triolis, ut iungeretur canes a triuiis; de quo l
quendi gonere vid. Obss. ad II. i , 57. Saepius autem in libris permutatae praepositiones e et a; vid. Il, 4 , M; II. 3,
57. Foenient) Ita Brou . ex antiquis Edd. et libris quiti dam, uti iani Iloinsius legendum viderat, quom v. ad ovid. IlI MeL Su.; lv Fast. 7 5: es. in s. I, 7, 5; it, i, 25; et ad Tibuli. Beotititi. p. 445. Vulgo Geniet. ΗΕYN. Receptam le-elionem iraebent V s. duo et Monae. - altera Est in Z vie. I , , Corv. Harub. Goth. Venet. - Et oenient in Paris. Οὐid. Ih.1α Eoenient; dedit ipse mihi modo signia stiluri Phoebus. Cod.
. nam Alii non, perperam. Vid. BrouIh. omnis amans duo BeouLh. et Λsh. , ipsa Venus duo alii. NEYN. et inarg. 1 rn. Verba nam donis D. o amor, quaeritur, quem sensum per se habeant, quemque hoc orationis contextu. Λc primum amor alicuius uincitur signifieat amor exstinguitur. Tibull. Ill, 6, 4: Saepe lus Metuit munere olatus amor. Similiter dolor ira i in ih. e. exstingui, opprimi dieitur: omnis amor est uniuscuiu quati Omitii 4 amor. Properi. I I, 38: Si d quod in hac omnis parte timestur timor. Itaque verba donis Dinoo omnem amorem notant, donis uniuscuiusque praeliae amorem exstinguo. eiusquennimum, ut mihi indulge it, capio. Si autem expondis, divitem opora lenae iani politum esse Delia, a quo illam revoeare studet, hunc sensum verbis nam - amor inclusam esse pat bilinam dives ille tuus, qui pecunia sua omnem puellam expugnax.
128쪽
potest et considit, nec fidus neque ossiciosus erit. Quae sentenistia primum sequentibus convenit, quibus, si1 -66, pauper d ii opponitur. doceturque, qualia a paupere, h. e. a se, illa ex spuetare osseia possit; deinde a nomatiornm moribus et sensu non ahi, eret. Vide que elas de donis ad amorem expugnan
II seqq. Similem dianique oppositionem apud Properi. II , tis
ac , vides e amilum in amore fies , mullum constan iri prodest; Qtii dare multa polost, natil/a et amiare potest. Sententiam, quam Broia, Lusius et Unius eonstituerunt, vid. Not. . Neque adieeium omnis, neque ea, quae sequuntur, Paliuntur. Nam dant ZWie. i I, Ilamh. Goth. Guaro. Corv. Paris. Venit. et Omnia apographa lI. Vos ii, qui nihilo minus non recepit hoc sensu: salsum est priaeceptum sagae . dona praestare omni amori. Nam si Asqq. pauper amator diti longe praese- Tendus est. Sed, si inline scio, sensus: dona omni amore potiora non sunt, ita reddendus est: non a dotiis vincitur omnis amor. Vid. Aen. VII, 3 io, et Aen. IV, 95. π.6 i. Pauper erit pra sto tibi, praesto pauper adibit Primus pra sto esse praecipue servulis convenire, recte d et Vulpius; sed praesto adire qua ratione dicatur . nemo docet, nec simile exemplum momini. Varia quid stin substitui possint, v. e. Pati per erit praesto: si prodis, patver adibit Primias et Ele., s dqvne praestarct nemo ausit. In Mureti edἰL versus ita. legitur: Patiper erit Praexto sempor tibi, Pauρer a. In Exe. Scalig. autem sie: Pauper eris praesto. semper te Pavore adibit Primus;
ltisse etiam ex prima sulli ha voeis semoer natu .u est illud nam,
quod in una Statii pro tibi erati sed, ne ali interpolatrice manu sit, ut verear, saeit alter versiculus, qui in iisdem ita exhi- hctur: - et in duro limine saeus eris, quod sine dubio al, eo Est . qui pentametrum trivllabo claudi aegre serebat; v. in LII, 6, ao. Vt vulgo legitur, etiam OVidius dixit IlI Ain. ii, i 7:
Quando mo non saetis lateri spatiantis adhaesi.
Et litet in triolis ad Iatus esse suae.
IIRYN. LectIonem praesto pauper adibit, quast cst in ZWic. a, Paris. Guarti . et Venet. , tuenti praesto pro participio cad
129쪽
omeἰn paratus) aeeipiendum est, ut apud Plautum Mil. IV, si
i r Hera, emtim Praesto militem o quem locum distinguere malim : Hren, rectim pra sto, militem. ut sol, tantivum mili emoxplieandi causa adtinetum putes. Sed eiusmodi appositionis exemis plum vix invonietur: nec placet repetitio vocabuli maesto. Appa ret donique 'verba pnnyer eris p rato exemplis . quae sequuntur , pntipor adibit - pati re subiiciet - 'nuper deducet declarari, ni I . 8, 4 3, vortia Ttim studium formae Exemplis coma itim - tolleremm . Add. II. t , O seqq. v orbum igitur ptitver initio singulo-Tum exemplorum melius eoiloeahitor. Itaque Mureti loetionem. quam t ll. Vossius dedit, reeopi. qtin versus suavior redditur . et semper suo trieri ponitur. Iuven. XIV. Is r Qtiam tu Cor ein sem re qui prupe moraris Atque hiantas. Coro sen re tolleniatis et Austro. Lectio nam. qnae in Vatieano Statii pro tui ext . nti go substituta. qui exempla cum stiperiori sententia nerum ius connexa cupiebat. llamb. a Midibit: Goth. adhibit. vos ianua aliquis pra sto ini p. a. Construetionem Corv., in quo voretias Ita erinstituti: Parq re erit praestor tibi praesto pati per a ibis. Primus et in tonem, non invidet, s. m. 64. subiicio'nA manus) intelligondum es et . subter braehia puellae. Id enim est subiicere. Ovid. III Met. 167:
ss. Pntip γ n ne hos sim m Reducit rimis o) videtur pauper; perductoris et lenonis pari s dare: quas quis, ni si sorte in aula potentium versetur. sustinent' Aliter in p. I. 9, όα rea se titillet. Ferrem, si esset ad Metillas - amicas. Ovid. II Am.
In Cor*ἰ n. et in bin; Anei. erat rimictus: H - amictus pro var. le t. in Cis is α. et ad in re hos f d. amantes in aliis esse nu-d se eat statius: et hoe otiam invoni qΑe vi lotur Corradus. Nam in Quaestura p. 3a 8 tum ex coniectura, tum ex libro suo Ieis gere se profitetur: Paupor et excutios furtim deducet amictus;
130쪽
OBSERVAT. IN TIBULLI nee tamen video, quo sensu. Et etiam in Cueis. 4, et In M.
B m. est. amictus valde arrident propter versum sequentem.
α Sed quid erit de Meet amictus' deducere Mestem est a s Hoema parte trahere vel scindere. V. Ieitas. ad Ovid. Ili Met. . IAm. 7, 4 vero huc non saeit. An eonduces' is ita olim
ad h. i. commentabar, in quo prorsus copentii. Vix senim nune dubito, veram lectionem esse: Pauper et eiciarios fiartim de ea timiotis. Inter ossicia amantium thoe quoque est, pallam , quae male sedeat, aut rugas dux rit, aut motu aliquo adducta fuerit, excutere et ad talos ac pedes demittere seu deducera dρ rsum tractam, ut contra ex Nasone praeeipitur Λα I. i53: milia si terrae nimiam demiasa iacebunt, Collige la. Eicussos autem Deile depravatum fuit tu erectillos. Porro suturum
tempus deduces et mox detrahet in aliis est, etiam in Regio, Coeis. I , I, 3, et Corvin. ut conveniat praecedenti ausiaciet sed id non semper observatur. Vide su p. v. a , 29. 3i, M. ΠΕvN. Istitis loci diversa est ratio. Nam ilii, quae Tibullus erigital one finxerat narrantur, hic Delia de iis admonetur, quae pauper illi praestiturus sit. Et, ubi sententia aliqua generalis specialibus declaratur, eadem tempora usurpantur: es.
I, 8, 43 seqq. I l. i , 43 seqq. Haec una ratio evincit, sutura
addenda esse futuris, quae praecesserunt, et leelion m de Me- detrnhel recipiendam, quae in Zwic. I, Paris. Ita in h. et dum
hus tribusve apogr. I l. V ossit exstat, qui eandem praetulit. Ceteri libri eum Venet. de luela, his, Vitidoh. detrahat, Goth.
deludit pro deuticis. - 63. agminae Hamb. a. m. . 64. Venet..tibicies itie. 66. Pur;s. ille pro ipse. IIamb. Dincto pro νώ. o. Pro ad oe hos, quod firmant ZWie. I, I, Paris. Guarn. Uemet. cum apogri, H. Vossius de coniectura ree pit et ad otitios. Nam pauperem a divite amatore. Tibullo iudice, eo disserre, quod hie in hominum libidinosorum coelum deduceret amicam, illo in eonventum amicorum cultorum, idque surtim, atque in super in convivio illic soleas Officiose ipse demeret. Leetiritiem que suam ad illam accedere, do qua Sicilius: In veleribus libris etiam sic esse testantur. Patiper ad Metitios Di Iim d. a.
At Tibullus moti et, di, item omnino nulla ossicia exsequi. tith; l ueniet nisi dona. Aces sal qti notio, quam ii. Vos ius appositioni occultos intulit . quasi ea in ρhrae piadendae signi sea i entur, isti reapso non inest. Si tales puellae turtim ad ami eos
convivantes di ducebantur, quod editor novissimus non negat,
quid mirum, oeeuito illos coeuasset' Ex libro II l, 6, 59, piaul -