장음표시 사용
151쪽
BrouUmsἰἰque, quos Hunius in Notis sequutus est, disputat
Il. Vossius, monens. neque levis pro vaniloquus dictum esse, neque futurum tempus, quod coniunctivo praesentis sit signimcetur, aptum emo. Etenim si quis mentiatur , eo tempore, quo loquatur, mendae tum dicere, non quum taeeaL Itaque Tibullo, si sensum, quem viri nominati apponerent, reddero voluisset, dieendum fuisse, vel illa Das fueris, vel melius, vana precor, uerit. Neque Vulpium certam sequi bonamque rationem, qui notarite vi velim face dotem illam Bellonae Doem esse . nimirum vel minus severam, vel minus constantem, ut id non euret eia seere, quod minata esti is diam, si dea rem non persecisset, ipsain fatalem appellandam fuisse, non te m. Deduin eius sa-eerdotem. una ut recte exposita sunt, ita improbanda conie-etura , quam ille recepit: ulla timis scit. poena, h. e. ulla e levium poenarum numero. am vereor, ne illa Vossit verborum eompositio, sit tibi vilia I is poena, e lingua Teutonica originem ducat, non E Latinorum sermone, qui dicunt letas viliqua Poenia.
Certe exempla laudata Iuven. XIII. Iob; Val. Fl. IV, 58α; Quincti Deelam. V, p. 66, nil probatit. Ceterum ille et tilius permutantur. id. I, 4, 3g. et Horati Episti I, i 8 -- Quid
restat ε' Aut ut statuamus, Tibullum, illa ad poenas reserentem, soloecismum feeisse, quali Betilleius eotiaeetura sua liberare vo
luit Horatium Sati I, i. 63, ubi verba illi - misertim priori-hus bona piars hominum non accurate eo vera iunt. - A singularἱ ad pluralem optimi graecorum seriptorum transierunt, ut Soph.
Add. ibid. 3o5, 3o . - Aut superest ut verba illa sit imis explicemus: sat . ut illa Meerdos levis ait, h. e. fidem et auctoritatem amittat; hoc vero fiebat, si Delia, ubi peceaverat, pura ita non erati Itaque verbis sensus inest: nulla te, Delia, s V Iur poena. L em autem diei, qui fide careat, cotistat, nec
de explieatione: sat ut levis sit, dubitabis, modo memineris, verba EL I, 49 , sit dioes iure, significare e fiat, ut dives sit,
diuitias sibi eomparet. nano posteriorem rationem nune prii sero. Λddam denique sententiam Burmanni Sec., qui in Anthol. Lal. ton . I, p. siti a rookhusio dissetitiens Tihulli locum ita interpretatur: M 'eeatur poeta, ut notistita Bellonae, quae poenas Deliae indixerat, si peccaret, I is situ vaniloqua esset, si, eiecto rivali, admitteretur, usus beneseio lenae adducentis. NIIune sensum postulare sequentia 59-6a et ex iis enim polere,
admittere hie pro peccare diei non posse, sed pro iacimittera
152쪽
satis repugnant. - rv. admittat. V.
58. me m et ut . monet, male. IIEYN. Ald. r, a. Stati Scal. et 'pogr. nonnulla Gotii. monet. Muretus recte Tibullo reddidit mo et, et reddendum esse monuit Statius, i dilue fi mant Paris. Τwic. t , a, Hamb. Guarn. cum Veneti In apogr. quibusdam te Prom - Parcer propter - Parcor Bamb. γ - ad
α, 3. liene quidem adduci de lenonia perductione dieeretur, neque illud insolens olim , puellas ad iuvenes venire; v. Ins. 1, 8, 65; sequentes tamen versus sit, 6a, ubi auus venientem excepisse ad sores dicitur, eum sensum nou admittunt. Fo tusse malis: .Haec tibi me adducit. Sed res ita tenenda: anus eum ad soces pracstolatur, et, ubi venit, puellam e cubiculo furtim ad eum adducit. Lectio vero haec, in Aldina sec. primum illata, est illa quidem in multis et honis libris , etiam in Regio et Corvin. , sed non in omnibus. Alii habent: Hacte mihi te adiungit, et permulti cum Guel f i , έ, Haec me deducit, et ita reposuerat Hroii L h. , idque lectum in antiquis edd. etiam Ald. pr. Quam loctionem si teneas, neque ea aliter interpretanda est, quam eum ab anu, quae ad sores sedebat, ad cu-hiculum dominae perduci. Celerum v. 6o , Regius moras Promanus, et v. 62, si Pitum halaet. 1lEYN. II. ossius, vestigia codicis Laudi, haec mihi te abdticat, et alius, ab M, secutus primum ineidit in verbum sociat, dein mavult Placat; in textum vero recepit Haec me deducit h. e. in cubiculum Deliae, ut apud Ovid. Met. X , 46a dicitur ; nam sequentia hunc postulare sensum. Accedit auctoritas librorum Paris. ZWic. I, a, et Venet. Ohstant illi apogr. et Guarn. cum Mur. Stat. et Mai. , qui exhibent Haec mihi t. ad. Adde quod in lectione Vossio Prob ta ordo rerum U-6a displicet. Numque anus sine dubio eum primum ad fores praestolabatur, tum ad Deliam d ducebat. Praeterea pronominibus, Haec - Haec, repetitis, diversa matris praedicari beneficia, significatur. Denique amre torem deduci insolitum est, quasi anus illum arcessiverit. Sed, si lectionem ab IIunio recte retentam sequimur, anus et ad- dueendo filiam ad Tihullum et intromittendo Tibistium in aedes I eliae bene de eo promeruit. Goth. adiungit pro adducit; et Mamb. nd hunc, atque motioque a. m. . - 6 r. Apogr. Unum noctuque assisa, aliud nocturne effixa, Par. adlataea. - 62. Voss. λ , cognoαι, Hamb. ag εαι. R.
153쪽
63. I De diti mihi, duleis anus Sealigor archaismuin hiosuisse putabat mi diacis anus pro mea, et ita reiiii xerat. Sane
ita apud Ovidium Episti XIX, 17:
Plus qtioque, quam reddi quod mihi possit, amo.
In prima editione et trihus libris mi sola legitur. Sed reeta Breukh. mihi reduxit, quod constanter libri servanti Quin et mi, si recipiatur, aliter accipi nolim quam pro mihi. Properti I, I9:
Mi neque amare aliam, neque ab hac diaeedere, fas est.
64. Promios ego tecum, sis modo fas, annos contribuisse Pelim. Ita quidem omnes libri et edd.; dura tamen oratio; debebat saltem: contribuisse Delim tibi ρ. annos, h. e. de mea vita tibi largiri. Nam haec est sollennis optandi forma. Itaque Broukh. couiecturam Nic. Heiusti ad Ovid. Heroici. XIX, i 7 propositam. VND. recepit, conteruisse, quae forma verbi supra suit
Hie mihi eontericiar vitae modus.
CL Cori. ad Sall. Catil. 4, i ; sed nec in hae lectione acquiescit doctus Britannus Iortin Tracts tom. H. p. 4oi in Miso. oris. Vol ll, p. a a, et aliena est verbi vis ab h. l. Non enim Tibullus cum ea vivere optare poterat, sed de sua vita eius nnnos augere. Si autem hoc volebat, doctius dictum est, quod vulgo legitur, contribuere esset impendere et consumere annos una cum altero. Ferenda itaque et notanda est illa ratio: tecum contribuisse, non mutanda idem censui cum H. Vossio. Vid. Not. Et lubricum est, sola analogia duce, insolentem eiusmodi sommam de coniectura inserre, qualis est conteruisse, cuius exemplum indubitatum ne Heiosius quidem proferre potuit. Nec moror, quod duo itari Voss. a, 4 Heiasii coniecturam praebent. . . Si tamen mutatur, admittenda Burmanni emendatio: tibi, Micia unus, Pr Prios ego Mitiae, Sis modo fas, annos contribuisse Me-ι- quam audacem, sed egregiam coniecturam praeserendam censuerut Santinius B. C. p. 79. WVND. . Porro pro sit Reg, et Guarn. si. V. su p. ad Il, 73. IIEYN. Ash. Sit mihi: IIamh. sed modo , duo Voss. si modo cum Goth. a. 1 I. et Guarn. - MOn. SMe diu pro Vises diia 65. In apogr. nescio quibus vitia haec : Dalamque at proPius ambo. W.
154쪽
66. quidquid agat Broukh. e libris. Alii cum Regio et Ecd.
Bom. et Lips. Gueis. I, 2, 3, et Corv. agit, quod magis Placet. IIEYN. Lectionem agat quae in Guarn. reliqui, quam Statius proboverat. et H. Iossius retinuit. Coniunctivum enim, quo actionos tomporis suturi signiscantur, postulat sensus; nam PD misit Albitis. se Deliae, si quid se offendisset, matris gratia Con- donaturum. Adverte etiam animum ad suturum amato. Indica suus agit, quem dant apogr. sex II. et G. , Zwic. I, a, Paris. et Venet. , solum praesentis temporis, ubi Tibullus haec scripsit, coinprehenderet momentum; neque ad hanc lectionem tuendam prodest v. 5: Iam mihi tend. etc. Ceterum quum peccatorum omnium licentiam Deliae se penta metri verbis dedisse itit IIiseret Tibullus, dicta retractat et corrigit vota adiecto Sia modo
casta. - Paris. meus pro tuus. .
67. quamvis non Mitta - impediat crines, nee stola long Pedes. De ιtola remisi ad Brouklius. , e quo tamen haud facile discas, quae stola suerit; etsi rem nondum omnino expeditam esse video, fueritne eadem cum tunica, an diversa. Nam tunicae iniectum videmus in signis matronarum aliam vestem, Cui superinduitur Palla; vestis illa potest pro stola haberi. Licet tam αtenere alterum, stolam suisse eandem cum tunica matronarum ad pedes demissa; eidem institam subsutam, fasciam purpuTerim, quod Ferrarius docuit de re vestiar. III. i7, quamquam nullam disertam auctoritatem veteris scriptoris alserre potuit; nam ex Horat. I, Serm. a. a9, et ex locis Ovidianis res in aperto non eSt. Pro quam is non est q. nec in Guel s. r,. BEYN. Iuvenalis
II, iaέ stolam longam dicit lovgos habitus. Par. acta pro Mitta. W.59. Et mihi sint Reg. et alii et utraque Edd. cum aliis εunt Stati notat: in omnibus sere libris sunt; idem in apogr. Nonnullis - Coth. - vND. , et 7o ρossum, ut et alii apud
Pror Uiorque; a quo Statius, nonnisi possum exhibendo, discedit. Scaliger modos emendavit, quippe qui ducterquo - ρmri 'MV que edidit: quocum facit Corv. , nisi quod ducarque praebet.
βum , quae lectio per se sensu non caret, si . ad 67. in his re- Iutis, stuluis, Tibullum exponendo, quae sibi patienda sint, Stendere velle, iusta se Postulare. Eamque novissimus editox,
155쪽
nt sensu flagitante, dedit, statuens, his verbis transitum ad castigationem, quam 73 Albius denuntiaverit, aptum parari. Et Pro omen ego, quod nec a prer. nonnulla nec Statius habet, eiecit . ut voculam infirmam, vimque verbi Possum infringentem. Sed alteram ut defendam, primum id facit, quod in carminibus Tibulli vestigia nusquam exstant, Deliam tanta telotypia inccnsam, in Albium tam severam et acerbam fuisse, qualem verba possum meos illam exhibent; nec verisimile est, quippe quae sibi tam multa permiseriti Deinde quoties in vertis Et mihi significantia: mihi quoqtie, incidi, illa ad priora seni per relata vidi, non ad sequentia, cons II, 8, io. Itaque Vossit sententiam non capio, his verbis transitum ad castigationem 73 inesse. In recepta denique lectione idem et sententiarum et structurae color placet, modo ita expliees: A Delia nihil nisi, ut castitatem tueatur, postulaus 67, 68, si hi ipsi graviora 69 - 7a imponit, promittens insuper 73: Non ego te Putiare Melim. CON
prioribus Sit modo casta ita sunt iuncti, ut prolasia inde accipiant: si Delia sit casta. nune autem coniunctivi usum amat Albius. Cf. Obss. ad l, io, ii. ccesse vero, ut, qui modus est sententiae Et mihi sint durae legos, idem in sequentibus, quilius illa declaratur. retineatur. Nec pronomen mo, quo leo lices satis tuentur, vi sua carere concesserim, praesertim quum ilia sequatur. ScaligQr, commate post Pedes posito, verba sint -POsaιm - diacterque - Prormiarque ad quam is referre non iubet; inscite. - Ceterum si quis laudare nec pro nec Dudiare accipere
malit, comparet I, i, 7a: dicere nec pm nec dicere. Add. Virg. Aen. II, 159. - Duras leges Iuvenalia in as dicit VII, a29. N. 7 I. Puter, ducarque Puter est a Broukli. e libris: ante erate Plautin. putor, ut etiam in Ilegio, vel Ptital, ut in Edd. nom. I. ips. et Aldinis, vel Putem. Ducter a Scaligero immutatum. diam libri et ant. Edd. ducor, ut Ilom. et Lips., vel ducar, ut ne gius et Corv. . quod servari debebat; et tum diaoil. In Cueis. aemendatum: Ac si utet; ducar in 3 Puter, superscripto o et Putiat. llEYN. Puler - ducar - ρ r*iar in plerisque Statii. Mo
156쪽
OBSERVAT. IN TIBULLIque. Voss. I Pro ris3 mPiorque. VeneLρulat - corque ripiarque. In lectione illa Pulvi durum est omissum pronomen me ante Peccasse, quamquam suavior sonus. - At si , quod D. V sius de coniectura recepit. nec latinitas mihi serre, neque eius interpretatio postulare videtur. . 7a. Pronas Proristiarque vias on dubitavi reponere, quod temere mutatum erat. In antiquis Edd. et Codd. legitur terer Proprias Proripiarque, vel, ut in Alcl. utraque etc. mori 'torque, quia ducor eas insedit: Proprias Mias Maliger ex ingenio mutaverat in ρ ρeras, quae essent, per qu's quis propere Praecepwque ducitur. ia propem . si via proprie usurpatur, compotitio est non latina. W. Ex Corvin. expressum: Propria mori arque manu, in quo haereo, an ab interpolatoris manu siti Sed in bonis aliquot libris Breuhh. post Statium invenit Pronas, ut iam Fruterius coniecerat, et recte re pit, quamvis dissicile dictu sit, quomodo hoc in Pro rias depravari potuerit, nisi incerto et fugienti librarii oeulo, dum proximum vocabulum arriperet,
imputemus, ut in ed. Vicent. corruptum video: ProriPrim Propriarque Mias. Et in Guel L a ProPerans erat, cum var. lol. prope a vel pronas. Guel L 3 ρrOPrias -- mimus. Paullo audentius aliquando legebam, - dueterque capillis Immerito Prenti
Raptaturque comis Per μὴ n a nupta Prehensis.
Prormiar in per rapiar mutaverat Ile insius f Ηeinsii coniecturam Praebet V M. . , et reposuere Brou kh. et Uulpius: temere tamen . Sive enim simpliciter dictum putes. sive, ut ex aedibus P tractum intelligas, recte se habet prori Har. Docte autem 'cromi Mum, poetarum more, ut in illo: ire redire Diam. Vitia reliqua 7i, 7 a etiam in Guel rhytanis insident. ΗΕvN. Novem
vias, Albii poena super modum exaggerari visa est, de coni ctura Pronus Pror iamque Diae reposuit. . am Diae diei pro in viam, ut riso fluenti iace. com ellere hibisco. it clamor coem, et Tibull. II, 5, M coelo miserit: et voce pronus notari eius statum, qui crinibus ex aedihus raperetur. Posterius argumen
tum non vanum, si aedes tibi fingis, ad quas altis gradibus ad tus, Per quos deorsum quis rapi potest. Quod autem er dativum viae sisni sicari illo velit, latiue, quod sciam, vocabulo ior
157쪽
enuntiatur. Si quis Η. Vossio de re inepta exaggerata mecum assentiatur, ei auctor sim, ut reponat P --Mis, vel prona manu. Nam hoc habitu est manus eius, qui prehensis criuibus
aliquem trahit. De signifieatu vocis Pronus vid. ill, 6, 6, ymna manu, et Catull. 64, 3iέ, prono pollice. Et si mihi homines.
qui libros veteres descripserunt, vel descriptos emetidaru ut, illam regulam secutos esse fingam, qua regi sese putiuntur permulti editores, vid. ad I, 9, 65, ut repetitiones verborum quovis modo e scriptoribus tollendas censerent, Mias ab eius studio proscctum esse iudicem, qui intra septem versus --- mauu - manu serro nequiverit. Muretus hexametrum corruptum existimat, quod etiam asteriseo post immerito interposito indicavit, et ex aliis affert Myroyrias merito. m. 73. Oenerit φω Guel L. 3 et maxima pars opogr. Goth. ulsasse Regius, et Corv. manum. E cod. Ηamb. exsulat distichodi
75. Nec samo sis scat. ex suo ne. IIEYN. Vt scilicet ορ- tarim non hiabiasse mantis, ne sis iungas ; itaque puncto post Melim et eommate post manus distinxit. Sunt verba singentis sibique persuadentis, Deliam amore et fide castitatem esse servaturam. Itaque neo , quod omnes libri dant, pruetur Ilaitib., in quo non exstat, signi lieationem suam obtinet, et Colia erentia orsuum 7 76 perspicua est. Ceterum verba sed mente Melicum Mureto et Corv. ad casta retuli. Nam coniunctione ver borum seu mente sideli Mutuus-amor, quam Broukhusio , ul- pioque debet Hevnius, mutiam amor Meli mente, h. e. ob si- delitatem erga Tibullum, castam servare Deliam dicitur. Ipse didici , amore mutuo amantes esse fidos. II ut. Od. II, la, i Sebene mutuis Fidum pectus amoribus. In ea, quam Secutus sum, ratione hexametro adiecto causa Melitatis proponitur: hanc si- delitatem adeoque hane castitatem praestet mutuus amor. Se Mare aliquam alicui est fida ua et castam praestare, vel custodire. II. V sius eo offensus praecipue, quod eodem loco 73 positum est sed ueneris iste, hic seu mente sideli, primum tentavit fac, mente fideli, dein sic m. f. de coniectura recepit. Codieem Angi. praebere ει, et sic esse obtestantis. Ipse vero, quo sic tum reseratur, non intelligo. eo eandem clausulam
hexametri intra breve spatium vitavit Albius II, 3, 53, 55. Quas femina Gα - Quos India torret, aut repetitionem particulae sed, vid. I, 9, 7l, 73. -- 76. Berv. me tibi pro te mihi. U.
77. Aι quae sida fuit nulli - Broukh. transitionem non
158쪽
probabat , et reponebat E libris aliquot, paucis tamen, NamuEi sie in Ald. see. et Stat. immutatum erat. At Muretus ob
summum veterum librorum Consensum. m. at revocaverat. dom abesse aliquot versus arbitratus est, quibus castarum mulierum praemia exposita essent. Scaliger tamen deesso aliquid negavit, cui nssentiendum puto. Ed. Hom. Ast. IIEYN. Assentitur Hevnio II. Iossius et recte. Nam cohaerentia sententiarumhnoc est: Tu inibi mutuo umore semper sda sis: at noti tibi itifidas ineommoda aliquando asterat potauia. Tibullus autem primum incommoda perfidiae descripsit. lum 85 ea subiecit, ad quae particula ad reserenda est. Simili lae I, 3, ubi in Elusici se versaturum 57 - 66 osteti sol ut, poetias in Tartaro puellae suae corruptoribus imprecaturus incipit a paulicula at, tuo quepi imum faciem Tartari horrendam proponit 67 - 8i , deindent , 82. Illic sit ea demum sequutitur, quibus in at connexum est. - AI apogr. sere omnia, unum iast. navib. atque a. an. - unum a p. instilia , aliud nutiis Euet. Motest pro P r. - ua in b. sfaminia longa. ex I, 3, 86. - Firma ad illa quae reseretili, utque ad laborem assiduum studiumque eius pertinax, quod si . , ossius seeit, ei vereor primum ut usus loquendi sus-frtigetur , deinde ne appositum seminae Isima malo euua eius Demiata manu conveniat et cum verbis Micia senecta. Ipse in-eommoditatem epitheti sensisse videtur, qu uua sera pro irma suaderet. Atque si I . , Ossio epitheton liciorum primo loco positum displicet, si languidum illud videtur, si deniqua superfluum , quoniam haec liciorum natura sit, verendum profecto est, De in editione ultera aliquando pulcherrimum etiam versum eorrumpat II, a. a. . Formis arat otitido rusticus area boue, qui nostro simillimus poetica verborum positura. Vene . litia. irgilius Georg. I, I85, licia telae addere eadem ratione dixit. WvND. 8o. Tractaque de niaeo oollere diaeta purae 4 Sie maxima pars librorum, inque his Gueis. I. 3; quidam apud Statium et Irrou Lb. pro diaeta , dente, ilia, vel ι cla, et pro putat, Parvi. Scitieet utielia putat recte ed. Reg. Vicent. At Venetae ducta parat . mutatum in Ald. pr. ilia parat; Ald. sec. et Stat. denteptilial: Muresus retraxit prioris lectionem; Plautiti. dente pariat idenique Scaliger retraxit ducta Ptilial secundum codicem suu u . II. YN. Λccedunt apogr. octo tria docta - Cotta. - , Parisiens. Sisic. I , I, Cuarn. Corv. Venet. Rihilo mitius II. V ossius dedit uenie ptital, h. e. curvii ne dentato , usseusus repetitione con-
159쪽
diιctis - ducta , et Putare sine adiecto pro carminare positum esse negans. Sane cons pro pectine, et Pecten pro in trumento nil lanam carminaiidam apto usurpatur; sed, ut omittam qui e Forcellinius sub v. Ptitare attulit, quaeque Scaliger, qui de verbis putare lanam erudite disputavit, vel desinitio huiux verbi, quam Gellius VI , 5 dedit, optime usum verbi absolutum defendit. Et si duo , quae liuio operi incumbentes pisciunt, uia e re lanam Ovid. Mel. IV, 34 , et pretore lanam h. e. purgare lanam , ita quodque usurpatur, ut ulterum complectatur, quis quaeso, utrumque ad opus illud describendum componi non posse, argumentetur ' Nemo, opinor, I irg. II, 49o , απι- Plexaeque tenent Poxtra vituperat, nut Catuli. XI, 18, Quos simul con lexa tenet trecentos. Cantilenam vero illam de repelitione ad I, 9, 67, exploravimus. llus h Lius Ηeyniana ui lectionem probat ad I, r , 5o, P. a I. W. i. Comma post vident recte non posuit Iloynius. Nam eam verborum posituram non uspernatus est Tibullus, ut is, qui agit, in secunda demum sententia nominetur. I, 7, 27: Te canit atque suum pubes miratur Osirim Barbara. Vid. Virgil
Aen. I, iis , 695; Aen. II, 49έ. - Pro tot mala , Hamb. tiali
M. Hanc Venus ex alto f. - vectat Uine sortasse ovu
Has , Venus, e templis mtilio radiantibus aurct Lenta Mides lites.
Πgus. Iuno apud Sil. Ital. optat I, 5o: camρumque cruore A sonio mersum sublimis DArgia cernam; et spud Virg. Aen. X, 3i Iupiter siderea e sede terras arduus omnes - advectat. Add. Soph. Ai. 1279: Π δαυ ὐei .. - Paris. et enet.
olim O. W.84. insidis quam sit acerba , monet Ita Muretus correxerat, et Broiikh. e melioribus Tetraxit, quum in Scaligeratia reductum esset quod, lectio Aldinarum et eurum, quae indo fluxere. Atqui quod non dictum latine, etsi sic etiam Reg. cum Ed. Rom. et Corv. Sed Lips. que, ex quae, quod in Vicent. est; quod vel quo Guel s. a. Pro infidis tiroukh. in Ed. Veneta a. I 87, et in uno Anglic. vetustissimo invenerat infelix, ut est in Ed. x Scio et i Sao, et infelix quod sit, a. m. ; hoc et in Guel s. i. Εtium Ed. Basil. a. i569 in margitie huheti in otio
160쪽
eum Z ie. I, Paris. Guam. Et Stati quod. - ZWio. I, et Venet quae. - IIamb. canti pro monet. - 85. Zwic. I, cadent. . 86. stemtis Revocavi lectionem, quain receperat BrouLL.
a bonis aliquot libris. Et sie Ed. Rom. cum Venetis et Cuelf. . Vulgo simus inde ab Λl lina pr. BrouLh. usque. Stare eleganter pro esse ponitur, inprimis quum simul significat, re indurare. Vid. Broukh. h. l. H. Firmatur lectio stomus eo licum quoque Voss. 3, 1lern . et Ash. auctoritate; ZWie. I, sinatis . superseri a I. stemus, ut in edit. Lips. saetum est. Libri ceteri
I. Hune e. diem ) Ed. Lips. Hanc, ut aliae quaedam apua Broukh. II. Et Zwic. t Q. Paris. , quod ab iis, puto, repositum, qui, ne quis verba hunc fore ad diem referret, prohibere voluerunt, non vero tanquam sumi Dinum Exquisitius esset, quod sibi persuasit II. Vossius. U. 3. Hune fore, A. P. intelligendum diem, h. e. eum, qui eo ille nutus esset, fore illum . qui Aquitanos vinceret. Sed hovi paullo durius esse, negari non potest. Heios. primo versu coniiciebat Meem pro diem. Putabam aliquando legendum: Nianae fore; et sic scriptum in Guels. 3 et Hamb. Sed elegans est Ayru anni Coniectura : me fore, h. e. nasciturum esse, in ita TLbulli g. 4α; ut tamen ea expediretur ros, legendum erat etiam primo versu: me cecinere die - me fore, qtii. Ceterum m neri adversus haec omnia potest hoc; esse hoc Parcarum vaticinium, adeoque assurgere potitae orationem. Pro fundere est frangore in C vel f ti. ΗΕvN. II. I sius, Ileynii vestigia secutus, intulit me recinere die: nam diem natalem pro homine Dato ponere, hoc fines museos et rationis humanae excedere. Ah hae eorreetione textum exemplis defendit Husebvius. ηυ-daeiam tuo Tibulli, diei tribuentis res gestus hominis, eo die nati, selidem praedieat. Sed exemplis allatis irg. Avia. IV, 369r Ille dies primus leti primusqne malorum Caussa fuit, et Lucan. VI a 3i: A enisse diem , qui faltim rebus in vimum Condereth ninnis, et quaeri, Roma quid esset , Illo Marte, palam est, Ni graeea, his qimilia, omittam, lectio vulgata satis defendi mihi Non videtor. Num, illis exploratis, palet, diei tribui a scriptoribus veteribus euentiam, rei illo die gestae vel faeιo illius diei,