장음표시 사용
161쪽
ut mimae, proprie tribuendum , si proprἰo loquἰ velis. V;rgilio
igitur amores furtiui, Lucano proelium proprie dicendum erat. Quum autem res, die natali aliquo Messalae gusta . inventa noti sit, eui talitus eventus - fundere gentes - tribui posves , neque quisquam illum aetioni pariendi Deile tribuat, huc rat onexem explanatam ne credas. Siti vero diem pro Messala illo die nato positum iudices, neque exempla laudata quadrant, et audacia Tibulli nimia est. Ayrmatini emendationi id omnino repugnat, quod Parcae eo ipso die, quo nutus est Messala, eius suis Cecinerunt, non antea, quod inesset verbis: hoc dic fore ,
qui posset; neque omnibus contigit, quod Peleo et Thetidi. Bationi, quam in Not. proposui, savet quod I, 0 , 75: Hula tamen nectiliat noster puer; hune ego credam Ctim trucibus V nerem iungere posse foris , pronomen ad diversos immines rei tum est: neque aliter Aeschines c. Ctesiph. pag. 446 : xtim e υρὰ,
τοὐτ isti ad commoda enarrata, alterum ad Dei osthetiem Phili eratemqtio retulit. Add. PlaL Crit. c. i6. Praeiverat Homerus Od. ω
ota sit . . ubi prius .is Vlyssem, posterius Telemaehu in s gni sieati Exempla plane similia invenire non potui. In apogr. nunc forte, fere Goth. - Equitantis Hamb. Coth. - Possint. Possem - re. Par. Qui antis. II. Vossio. qui frangere ex. Cueis. I textui intulit, recte assensus non est Ilusehuius. W.έ. Alur) in librἰs legitur Aiax, unde corrupte alvi Ara metiam Corvin. et Hamh. in Guel L i cm. Alrnae ) qui est siti. itis Calliae Narbonensis. Sed quum Mes ala trἰumphum egerit ex Λquitania , Sentiger, in cuius libro erat Altas, emendavit Attir quἱ
vulgo Ariaras dietus esL UvND. ; quod tamen non puto omnino Necessarium esse; Nam et v. ii Arar et Rhodanus, fluuii Narbonensis Calliae, memorantur, quia vieini Aquitanis: et Nar nensis provincIae res et ipsae a Messala potuere con titui. NET IIevnii rationes secutἱ Η. Vossius et Huse ih Itis reposuerunt Ala 'quem su*iuin et ipse Tibullo nune reddidi. Et Maligerum, in morationem Araris et Rhodani v. ii ipsius correctioni Attir Obstare, seu sisse, apparet ex nota versui ai ab illo apposita p. a 45. m. 6. et e nctos istos, inoletos, iminctos , aberrationes librariorum, item otintes ei; hoc etiam Corvin. HEvN. In apogr.ericlos H. et Goth. et Onetos. Paris. euictos, sud νι super
162쪽
ser; pliam. Venet. -enire. Cum verbis brachia capta compares illa Silii I, 53 caesos artus. Ald. i ruta. m.
alii poetae. ΗΕvΝ. Vid. et ad ii, 5, 63. H. Vossius, otis autenuctoritate apogr. ad s. et Pan et Guarn. cum Venet.) latirus, ut formam elegantiore , recepit. MDod ille contendit, ign-rant Charisius p. 9 et Priscianus p. 717 qui Murtis et secunda et quartae declinationi assignarunt, ignorant et alii grammatici ex quorum canone laurus, intiri exquisitius esse videtur. m. 8. Portiabat niseis currim Atirntis equis Scaliger e suo ma-Iehat portabit. tanquam ex Parearum praedicentium sutura persona; etiam est in Reg. et in Ed. Lips. natum, puto, ex Porinois. ω is uroukh. libris. quibus uecedit Regius, reposuit pro nitidis. Saepe permulantur haec verba. V. ius. Ill , 6, 8. Bu i. ad Ovid. III ArL 74. Triuia batilium eurrus equῖs albis iungebantur. Vid. Brou kh. - Ierentem etiam Corvin. Ili ΣΝ. Nioris habet Ald. ti Mur. Stat. - nitidis Ald. i. Scal., quod in pluribus apogr. II. et Goth. Paris. Corv. et Venet. Statius utrumque
probandum non recte iudicaverat. Nam appositum ni idis ad c lorem non pertinet. Neque proprium est equorum, quibus usi
triumphantes. Vid. Virg. Aeti. VII, α75. - At idem bene Por auens defendit. Sual. in edit. 1577 α vitium librariorum h pro ti.
Por noti enim debuertitit serit,ere. M Idem in edit. isoo ia n ster Portabis; tanquam nondum triumphasset. Nam ex persona Parcaru in linoe dicit mμhri M. Non entin hac elegia celebratur triumphus Messalae, sed nuttilis. Ideo Parearum interiecta metitio. Nascentibus enim sala a Parcis scribebantur. Auetor Tertuli. ,, Haec verba ita, ut Ilonius, in tarpretatus est Brou khusius. In textu Scal. i577, 16ὐO, portabat. Venet. portabit. Voss. unus portabitur. m.
9. Retia 'rene 3 Est et hoc ex Ingeniosa Maligeri emendatione. In libris, rura bella, vel tu paucis, per hetin, in Rom. Ed. etiam pirones. HEYN. Correctionem Maligeri egrepiam si
mant Monac. et Voss. i, 3. - Muretus honos per bella de eon rectura aliorum recepit, et post bella punctum apposuit. Paris. Firme. Venet. AFreniae. Paris. honor, et Saticlonici eiam liam L. a. m. Voss. unus Mntonici - M. Vossius, ni ouLhiisti sentetitiam secutus. est auctoritate cod. Vatio. seeundi sustulit. neque
Ohloeutus est IIuselthius. Virgilius tamen Ecl. V, 4: Tu maior; tibi me est aeqvtim parere, Menalca. m.
163쪽
in. Carnuti et faui ene la θmpha Liger In libris, etiam Corvin ., sere se ibitur Carnoti, at Cueis 3 diserte Carniali. quod Tibullo reddidit Maliger. Ante eum Ald. I, I, Mur. Stat. Carmoli. WvND. ) pro suoi reposuerat Sol. Itioli, permutatione quidem etiam alibi obvia, v. Propert. Η, 9, ta 7, ω ) , sed
non ad hune loeum Deiente; debelait enim tum aut abesse Liger. aut esse Ligeris. IILYN. Interpretationem verborum caerula
Omphn Hernius Sealigero debet. Sed ηυὐios ipsos cae leos ainpellatos esse, doetiit Foreellinius, et II. Vossius p. aa7. - Sea- Iiger loeo iuvenalis XV, 7, utitur ad probandum, caeruleus
13. An te, C. Ita limuhh. ex uno Colot. et Exe. Docelli, iiii et dite. II itis. emendaverat. ulgci r Al, An te, et in marg. Et te Cueis. 3. Ηgvu. A edit auctoritas Guarn. et apogr. se-Ptem. Adde , quod formula nova antieetendi An canam similia si illi An memorem apud Virgilium Georg. II, i58 : An mare, quod Supra , memorem , quodque alluit infra. - Hamb. Goth.
4. Caerialeis placidus yer Mada serpis aqtiis γ Ita ex Statii emendatione r posuero Ili utili. et Vulpius, quos ego deserere nolui. In libris et Edd. est: Caeruleias placidis - aquis; hoe aiunt naturae huius fluvii repugnare , qui albo aquarum colora
esse proditur unde etihm O, idio Ili Λrt. ao4, luescitis dieitue
- quod notat Slat. - r melius itaque iungi υndo careti is aquis,li. e. vada caerulea, ut saepe Virgilio. Vid. Aen. VII, i 98: tot poνada caerula poni, ut sint sinus maris Issici, in quem serpit, h. e. evolvitur Cydnus uada caeruleis aquis pro vada caerulea diei, nemo nisi Vulpius putat, Dotans vada esse loca maris dosa li lori proxima. Sed ut ablativum hae ratione adiungi non Nego, ita constructio serpit stiυλη per uada rationi Vulpii r pugnat. Bro DLhusii vero orgumenta, qui hus vulgata est imp gnata, cuncta o Statii eotia montario petita sun L mvND. Non tumen video, cur is fluvius nou possit eorum uni epitheto με-
164쪽
m s nppellari, multo magis tum, cum in mare se immis urtit Hebrus, per se tardissimus, tamen solletini fluviorum nomina a Virgil. Aen. I, 3i Ier, Ladon contra, rapidissἱmum si men, ab Ovidio I MeL oa pinet tam appellatur, utrumque ex natura su viorum universum spectata. Synonymorum vero et epithetorum similis eoacervatio est in s. III, 3 exlr. Properi. I, II, al, ia; tu Culice i , i 47. Pro Pada Regius vitiose prata; an voluit irem p REYN. Contra Statium. euius eorreetio in trihus apogr. et Guaria. inventa, disputat H. Vossius ; supersuum esse Alrictatis appositu in fluvio, qui tacitis leniter ianuis serpere diecitur; et decipi lectOees, qui eae reis eum v e PTaecedente findis coniungerent, nisi tiquis in fine versus positum mutare eos sententiam cogeret. Itaque caerialetis amplexus de coniretura Teposuit incisae - aqtiae. Quae quamquam haud improbabilis visa est Ilusel Lio, ipse tamen statuens, caeruleum rectius dici mare vel lacum, in quem institeret sed nus, quam fluvium, qui aeandido aquarum colore nomen cepisse traderetur, ciaereseae pinei s - a tiae Tibullo reddendum esse censet. Nam compositionem verborum Cydntis tacitis tintiis ρ cidus semii delaudi loco Horatii Carm. I, 31, 7, quae Liris quieta Moriaet aqua inciturnus iamnis, et illum leniser pliaetatis serpit verbis Tibulli II, i, 8o , Felix, cui pinetatis leviter assul Amor i At Ioeum utrumque a nostro disserre apparet, quippe ubi appositum ad substantivum pertineat. Et in compositione: qui lenitis pinei dias serpit, vel leniter vel placidus superfluum est. Dieitur quidem: Is faelius decedit vel tueste de via; at duo adiectiva vel adverbia, idem sere significantia, coniungere, ut pliactile quiete mi per log en non licet, et adiectivum eum advertito lum eo inponere, redundantia est non probanda. Accedit quod verba tacitis leniter undis rem satis declarant. - Withosium Praemet. Crue. Crit. p. i58 coniecisse garriatas et plac dis memorat II. Vossing. - Λpogr. quatuor Il. et G. ), Zwic. I, I, Paris. eum Veneti sententiam firmant, quam in Notis exposui. Apogr. tria curetidem placidus, uduni caeruleis placidis.
anli nni. Vid. Burmanti. ad Oxid. II Met. 533. ΗΕ, N. tibi libri alii nera, tilii aethera praebent. H. Vossius quum intelligeret,
monti, qui nubes contingeret, Derticem aetheretim tribui neeurate nou posse, quumque ei et appositum contingens o. niis. te-Bui- ornare Taurum laude videretur, et vocabulum quantus ma-
165쪽
lorem po tulam vel indicare, conscitulena de eonἰectura repo fuit, ut Taurus cacumine nubes susterare Mel. Ovid. I, 3ι7 ,
nubesque findere diceretur. Sed locus Plinii l . Νat. ll. 44,
quem affert, nil probat: Montium D o Qxus crebrique υortiora et confiexa cubito aut confracta in humeros iugia , concoui uallium sinus, scindunt inaequaliter inde re ultant m aera, quibus causas echus exponit Plinius. Neque reliqua, quibus nititur, meliora. nuselthio lectione Cod. Reg. et Voss. unius aerio. pe petuo montium epitheto, restituta dissicultas ab apposito aestheneo orta, videtur sublata. Et si imago altitudinis Tauri tenuis est , eadem reprehensio ita irgilium cadit Aen. XII, 7oa: quantus gaudetque nioali Vertice se attollens pater Apenninus ad auras. Adde Avienum 8έa de Tauro monte: nunc autem bubrigis idem Obliquas arces et sexilis aera pulsat, altitudinem non maiori laude praedicare. Ceterum locus sine distinctione exhibendus erat, quam Ueynius Vossiusque post et atque nubes posuerunt; nam duo sunt apposita Tauro acrio coni. M. n. et frigidus, es. IV, a, 19, 2o , et Virg. G. IlI, 35o: turbidus torquens sa en
16. Frigidus intonsos Tatirus arat Cilicas De hoc versu nondum liquet. Cyllenius et Scaliger per hypallagen explicaui, quae tamen Elegiae nota convenit, pro eo, quod sit: Cilices arant Taurum. Sane Taurus , etsi in nonnullis Iueis male habitatur vid. Strabo XIV, p. 984, B. , in paucis tamen partibus convalles habet messibus iaciendis idoneas, vid. Strabo XlΙ, p. 8S. C. Statius quamquam Strabonis verbis duplus alat coniecerat, tamen π. ex illis ovidii ex Potit. I, 4, a:
accipit de rugis, quas frigus inducit; atqui sie saltem rugis adiectum esse debebat. Turnebus Advers. X ι, ο, eum aliis legit , alat, seu quateuus agri in convallibus sunt, qui seri et arari possunt, seu respectu pascuorum, herbarum etc. adde, venatu. Est tamen hoc ipso Tauro frigidius, tu primis in poeta, non minus quam amat, turbes, et alia, quae viri docti extuderunt. BrouLhusius arat exponix secat, dividit, dirimit, scilicet Cil iam a Pamphylia et Isauria: idque probax olpius. Sullam sic statuas, ipsam Ciliciam per motites dirimi, montis iuga per Ciliciam protendi. Vt eni in arare a quor non est secernere illud ab litore et excludere a terra, sed per medium
166쪽
mare sarere navigio quasi autem aliquos: ita neque, si v I maiaxmae arare esset dirimere . alia. quam terrae ipsius, divisio intelligi potest, ut moutis iugis . tanquam suleis, distincta sit et dissi a Citieia. Attamen sie duci sunt insolenter dicta: primum, arare unde dictum pro inoidere, dirimere; deinde lae arare
terras esse secare iugis montium, arare Ciliciam dicendum ei a
non Cilices. quo dietio multo fit duplar. Lihri nil mutant. Iauno italieo est altit; verum ille non est codex, sed editio Coph. cum var. lecti . inter quas adito tanquam varia lectio relata est emendatio Turnelii ne Muroti. Ita suspicatur u νnius. At II. Vossius, quoniam editici illa cum libris mauuseriptis eollata dieitur . e eodicibus ieetionem manni fluxisse putati Sod quod idem Muretum e e lethus titit recepisse pro certo sumit, hoce vorhis Mureti: ti inepte in aliis libris Taurus alal Cilicas , neruere non potui; nec quisquam inde huius rei argumentum repetat, quod Muretus Var. Leet. XIV, O L, hune Tibulli I eum ad sertilitatem montis deelarandam cum lectione alat a posuit. WvND. In Ed. Lips. intonsas. Etsi ad sententiam nonnulla eoniectari possunt, nillil tamen video, quod iudicio recta satias aetat I 'ter haec relinquitur lectionem esse veram et ab ipso poeta prosectam . etsi non probandam et allusisse illom ad Nomen Tauci . tanquam bovis , qui araret; eumque nrare Cilicium quatenus per eum quasi sulcos ducit, et iugis convallibusque dirimit. Frigidum et puerile hoc et quod a Tibullo abesso
velim: diuque repugnavi, etiam nuper, quum a vernsdorso ad Avienum p. 998. P. Lat. M. tom. v, p. a, versum sic expositum legerem , qui ei iam, et, ganter ita tirat positum esse, aiebat. Saltem ut ne repugnet, afferri possunt haec: tauri formam monti tribuerunt veteres: vid. Priscian. Perim. 633, 4, 5; fortasse et Avien. 8 4: ntine directa solo tis ora igia figit ; qua in re
Dionys. 642, dixit . u. Milii nulla eius rei vestigia deprehensa sunt in Avieni loco, poetica quadam circumlocul; one usi ad enuntiandum sensum reicia tendit Imurtis. Cous Withos. Praena. Cr. Cr. p. alio. WvND. Etiam in numis tauri forma Taurus mons ad umbriatur: vid. EcLhel Doeir. Dum. , Ol. VI. p. 99. D LYN. Dedi cum Mureto, quem et II. Vossius sequitur, a l. Textu enim itu eonstituto sigili fleatur, Tibullum mirarinian ei illitatem summorum cacuminum huius montis, quod , quam quom isoy. io frigidum visum, placuit lamon H. Ossio , sed insigno in mittitis magia itudinem . modo vocabulum qiannitu, tu quo .eusus cui do. vertitur, explices Da mugnitudine et mole,
167쪽
hrevitalemque noles verborum pro vulgari: quantus sit - frigi
euius mationem ibi propositam ad h. l. amplexus est Iluset, Lius. Is tamen , ut omne orationis Ligus evanesceret. et primaria sententia. si alae retineretur, se eundaria seret, ita ut et nar rationi Strahonis conveniret et iudicio poetae, verbis mutatis .eontingat-niens reponendum esse iudieavit: coli. is, Io. - thosius Praem. Cruc. Criti p. i59, coniecit adit, h. e. procurrit ad Cilicas usque ab Indico mari. Bene G renetius p. 9 contra lectionis. ut nit, monstrum , arat, eiusque explicandi rati nes disputavit; simulque nota it, intonsos ad ipsos montis illius imeolus pertinere, et omnino ad eam Ciliciae partem. quae υωγυα appellata; maritimam autem partem cultiorem fuisse. Illos Ovi dium Am. II, 16, feros appellasse. .i . ut υomeres Gueis. I Il. oss. unus titit istiles. Coeren- Ius p. 7 distinguendum censet: Quid Z referam tit Oolitet et ceti
i8. Palaestino - ει o a Scal. in priori edit. e liberi legebat suo, quod S3rum Palii estinum non dici putabati Sed etiam Ovidius ita Art. , 4i6. Ct Meins. eo loc., et ad v. 76, et i ea pol. ad Fast. II, 464. ΗΕYN. Neapolis docte rem illustravit et resutavit opinionem Sealigeri, in cuius editionibus is77. i o Qxstat suo, sed annotatione ad priorem brum minestinum diei Negavurat . vel ut ac si quis coniungeret Cetiam Gallam et ad p steriorem ita componi posse non negavit quidem, comparans Ps lus mentis ox Cinna , sed tamen ad lectionem libri sui propensus est. Par. Sro. Veneti Hrestino. - is. Vindob. atque pro viqiae, deterius; Voss. unus curribus; Hamb. Dento. - Zwic. I , I, Venet. Urias. Statius TFros bene defendit. m.
cii. quum indit Siritis agros in duobus Staticinis, non insolenti errore, scindit. V. Burman. ad Ovid. Fp. XII, 94: ad II Net. i. . Cs I, io. A3; Guarn. cum fundit. Veneti confindit rius. vΛD. in Reg. eonfundii. dolum irgilii G. II, 353 eme, tibi hititia siti India eanis aestifer aroa.
IV, 6 i9, sine causa. Nam in locis, quibus utitur, metrum mutatam verborum posituram postulat. Pro quum Vindob. et Voss.
unus quo a Cotti . scindit et ab indat. Quod posterius quum et libri aliquot apud BrouLh. osserrent, recipiendum esse iudicavit Ilin
168쪽
sclikius inaepe enim classicos scriptores hoc modo variare ora
tionem. ut Val. Fl. I, 277 sqq. Properti ue is, a9, 3o; 3έψ 33sqq.; quibus addere poterat Properi. II, 3o, 28-3o. Vid. quae ipse prius ad I, 7, 15, notaveram. Sed ut latina est tincto modorum varietas bonisque poetis usurpata, ita Tibullo, insolitam
modorum coniunctionem usumque non sectanti, obtrudenda nec
M. Vossio nec mihi videtur. Vid. etiam ad II, L i8. At in Iuvenale VI ios: Dic igitur, quid causidicis ciuilia praestent DP
ficia ' haud scio an, ad Graecorum rationem, ex uia toritate Codicum praestant reponendum sit. Nam illam Iuvenalis aequitur X lv, ait : Dic, o Manissime, quis te Festinare iubet p W. 23. quanam possum te dicere causa in Reg. Ed. ltoni. et multis a p. nrou kli. Guel L i, 4, Possim, idque rectius. Nam, omisso hoc verbo, sine dubio diceres: qua causa dicam, non dico ἔmos. v. 25 Ed. Lips. te pro tua. IIEYN. I EF nil sententiam firmantopogr. sere omnia Bamb. Gotii. et Zwic. i, a cum Paris. Ii-hris Scheis et Venet. Et res lectionem Possim stagitat; nam ignorat Tibullus, quaenam eius rei sit causa, eamque Cognoscere optat; inde allocutio: Nile pater. Si reete sentio, lectio Possum , quam IIusci hius tuetur, coli. Horati Ep. I, 6, 4a. Pr Pert. II, 2o, 28, 1ilum rogantem Tibullumque so de ignorantia sua excusantem iacit. - Bern. te possim. Vindob. possem ια Ash. tibi. Paris. Nille, ut Ia Nilitis. - Goth. ecculuisset. m. I . Versum hune Ovidii nomine laudat Seneca Qu. N. IV, a memoriae lapsu. pubes iam Ald. pr. dederat, et codices tuentur. At Ald. sec' proles receperat, minus bene ἔ Pubea barbara su ut Aegvptii. α8. Memρhisen plangere docta borem ne hisen revocavi, ut doctius et h. l. ad aurem iucundius, ex vetti edd. Etiam Aldinis: male mutatum in Muretina. Est enim Mi μελ quidam Plaudore, male. Apis quaerebatur cum luctu et planctu. Plangere bo em est Plangere se Propter booem, ut, Plangcre mor tuum s se Propter m. Rcm declarat alterum, quod dici solet, Plangere alicui, v. c. apud Senecam Troad. ii 7; cs. Perlaon.
ud Sanct. Min. p. 369. In Epitaphio apud Boissard. P. III, 46. Cruter. p. 655:
Qui eolitis Cybelen. et qui Phrma plangitis At n.
unde plangere dici coepit pro simplici lugere. Mela I, 9, P. M. mortuos obliti limo plangunt. In Epitaphio quodam:
Te genetrix . fratresque simul, te e Pare luctu Pe Pettiis lacrimis plangit amata domus.
169쪽
Dictum vero, ut Graecis m-wΘm, Gom t, quod minus recte in uerodoto accipiunt nunc meliora v. in ed. Wesse litig. ; ut
euneti . qui circa templum sunt, arietem verberant, immo se , sua pectora tundunt, propter arietem, in honorem arietis, qt indcultus religiosi genus erat, quo certos deos prosequebantur. Ex pressit ipsa peetora Auetor Epigr. a Reigkio Olim Misc. Lips. nov.
χεοι. Fortasse etiam est victima, et οἱ κω i s, qui sacrifieant: nam e. 4o Issis τυκτουσαι καvere. Vis reciproca in hoe verbo observanda erat etiam in aliis Ioeis, v. e. II, si tibi recte Cronov. reponit ias in ostro, i pro es. c. i3a it. Il, 85;
VI, 58; apud Lue . de Dea Syria eap. 6; Dial. Meretr. 9, C. 4; Evang. Lue. VIII, sti: ap. LXX, 1 Sam. I5, i; Gen. 23, I; Ioseph. Ant. VIII, ii, i a XIII, is , 5, ubi Spanhemius laudat LXX,
quare; nam eadem vox legitur in Aet. Apost. VIII, di, Dionys. Halle. p. so, I, 4a; Eurip. Troad. 628 κακα. Muto vNos. Ipse Momerus ei, is i risis dixit Il. ω. io. Similis error notandus Sehol. Callimachi in Del. 3tii, ubi nautae memorantur in cursu Delum adire:
Ita interpungi is Ioeus debet, non post Meias in. nunc ibi vide
eo. Virum, Ernesti p. Io5 Seholiastes male Observat, aram pulsatam fuisse; quoinodo enim, si manus post tergum revinetas habebant y Inrano ipsi saltantes vapulatrant, ut recte uesrebius in Aia.υ κοῦ ιι βωμοι. Quanquam Don ignoro, interdum ipsa deorum simulacra a stolidis hominibus pulsata suis o. I id. Theoer. Id vll. VII, aoss. Est etiam Tryphiodori versus male uulgo acceptus da uela fimaronum in Penthesileae morte 33 r Λ G - Κ--- α μα- ου atatis μακα μα - , h. e. in Orbem stantes pulsabant mam viam exeisam, papilla carentem. Celerum in Nostro docta plangere dictum, ut in Fragm. Callimaelii CLXXVI, ubi da eodem Api : seminam Εἰsitio, . αγιοι ταδεο αὶ ἰουαι. De re es Spantie n. ad Callim. p. 59o. ΗΕYN. Caeterum desunt versus ti8 et I9 in Go- ano. Causa est novae paginae inceptio. Iuxta vers. Is glossa picta est haec: Primus Osyris sedit aratra et aravit. Naso tamen
170쪽
Osyris autem alibi. v. 3a. Duia in arboribus Gupis. I 35. meundos - s mores Beg sopores. Vid ad IV, 4, si tiγ- ndos seribit Guols. 3. . pectora relatitiae dissola da Mail Muretus, Passerat. Gu i tus, lieitis us. Omnes mutetiaut in titiae, quod etiam Stati in uno Colotii libro . quamquam vano sorte rumore, esse audierat. Sane e. d dii videtur d. iiivum eo signiti tu positum requirere: li et enim eo. quo se i in notis . inudo explices, semper tamen dii um illud et ingentum esse deprehendas, si tristi Medi, lasentia iungendum dixeris. It sali in ambiguitas inneturae
tolleretur, poeta debebat tri, ilia ponere. quod recto Sutitis maluit, ut illud virgilii: Soloite cor mesu. Similiter etiam pre ora b0ne posse dici puto laetitia soloi, iit ablativus sit age iis, quidquid Burman. ad Ovid. Epist. XIII iis contra dieit; neqtie etiam illud insolens. haec duo verba laetitiae et Iristi inepormulari. V. Ovid. l. l. In superiori versu pro constela Ileicis maI bat constricta, ut exactius responderet dissolol. Vs.M-4arx tilio earmine Illatos suspicor: nimi aliena est Baechi eo recinoratio liΕvN. Zividi i tristitia; Zwic. I tristitiae. W4I. Otirn licet compede pessa sonant) Lectionem hanci, quae fuerat editionum plorarumque antρ Broukhusium inde ah
Alclinia. bene reduxit vulpius. Libri sere omnes, exceptis paucis , in his Guel di eum antiquis editioni hus cuspide exhibent, qum BronLh. eum Salmasio in Tertuli. de pallio 5, qui cuspite ser
. bebat, eupido arripuit, tanquam veruui et genuinum. Non me adeo movet, quamquam movet ista dubilatio, vocem hanc nus quam ea significations inveniri. ut eompes sit, nisi quod in recentissἰmis empus oeourrit. Vide Cangi uni Glossar. h. v. nam Ces nerus plano praetormisit in suo Thes. L. L. Sed τ dotur nimis manifesto rer re ex compondiosa seriptura alterius vocabuli ortum
esse, quod serἱptiam orat cur 'ede, ni vidi in Ed. Bom. Ins. II, 6, dis in simili locor Spes etiara ualida solatur comPedc vinctum: sed ibi nulla variatio, ut noe ap. Ouid IV Trist. I, 5; I ex P. G, Ai. Eli, in urirat. V. Carm. 4, 4: D ertira dura comm . Ptitia, quod tibi ius editur . est in plorisque. etiam nostris libris,
et bene exprimit catenarum euntis su tuantem nil pede nilapsum
ot strepitum. In qu busdam tamen Atatii et ni mixtiusti prosin, in.uno Sealigeri, quod ille probabat, et in tribus Breukhusii