장음표시 사용
101쪽
nuper vidi, Zelinerum in editione sua Bibliorum Germanicorum primam literam verborum der et eis, ubi accentus in ea incidere de-het, maiuscula forma scriptam voluisse, atquctita initium quoddam fecisse signandi veram et non cuiuis lectori obviam pronuntiationem XIII. Vti olim nullis utebantur in scribendo dustinctionibus, ita nec accentibuS: Cuius Vtriu , que moris specimen videre est in Actis Apo- solorum ex mille annorum codice, in biblim theca Bodleiana asseruato, anno I7Is. Oxoni a Thoma marnio editis. . Aliud specimen Moreschalius exhibuit ad Versonem N. T. . Anglo - Saxonicam p. 497. De Graecorum accentuum origine et usu exstant Henninis ae qualoris Dissertationes paradoxae: quarum a
gumentis Latii oppidis, evitas tum suisse literas. Posterioe haec interpretatio placet Manutio, prior illa mihi. Neuistra tamen est satis certar adeoque eertissima Ciceronis sententia ignoratur ab eius posteritate. Sic certant Criistiei, utrum Liuius, Polybium lib. XXX. ev. s. appellana auctorem haud quaquam Bernendum, laude eum an eon temtu affectum voluerit. Mihi quidem videtvr honoria, causa ei fi lita nominasse. Nain et alibi uis. χ ev sto. et o. honorifico sensu dixit haudquaquam Bemenaeus, et lib. XXXIII. cap. io. haud dubie laudat Polybium, eum
eum vocat non incertum auctorem eum Omnium Roman rem rerum, tum praecipue in Graecia gestarum. Aequum igitur est eredere, eandem sitisse Liuio mentem, quae
Ciseroni fuit, lib. III. de siciis cap. 3A appellanti Pol hium bonum aucto rem in trimis. . . ' emphaticam. .
102쪽
gumentum exhibetur in Antis H eruditorum. Mea quidem haec est sententia. Antiquissimis
temporibus Graeci scribebant secundum proin nuntiationem, et e. g. quod o pronuntiabatur producte, scribebant quod . Vero breuiter, o. Hinc sequitur, eos et scripsisse et pronuntiassee. g. ανΘρωπος, 'Oμηρος, media syllaba longa. Postea vero vulgus in plurimis vocibus pro--ntiationem vitiabat, diCens e. g. πι - ος, χμηρος, media breui. Tandem usus fiebat pronuntiationis tyrannus, et eruditi quoque plebeiam sequebantur spronuntiationem. Soli poetae seruabant pronuntiationem Homericam, id est, vetustissimam. Grammatici igitur nouam pronuntiationem sequebantur collocandis accentibus, id unum prouidentes, ne rursus alia , inueheretur pronuntiatio, sed ut in pronuntiatione tandem esset aliquid certi. XIV. Ad Hebraeorum puncta et accentus quod
attinet, vulgatior sententia pro eorum Ultima antiquitate propugnat a errime. Sed cordatiores sententiam hanc inter Rabbinorum reserunt mendacia, atque cum Luthero statuunt, F A. I68S p. I47. ω a. I 686. p. 33I. Vid. ibidem
a. 173O. p. 63 - ia Comment. in Genes cap. 36. sol. s4o. b. Atinque hae de eausa Zelmerus in Disp. ad a. Sam. R 8. a. 1729. edita vit. iudicat, Lucteranos deceare, ita seu ire, hoc ast, punitarum iuniorem aetatem agnoscere.
103쪽
tuunt, puncta recens inuenta esse, quibus non obique possimus tuto niti. Etsi igitur Buri . torsus et Nasmuthius Vulgarem opinionem summis viribus defenderunt, hodie tamen do
ctissimus cliu quisque Cappella, Victo tandem
Losuerus, qui lib. II. G caus ling. Hebri cap. 3. et, recentissimus est Vulgaris opinionis patronus, p. 276. scribit, Lutherum, cum a Criticis quibusdam exacerbatur paulo durius contra antiquitatem vocalium punctorum pugnasset, in posterioribus curis, praefertim Commentario. in Genesin, vectius disputate. Sed falsam commentiis, tiamque esse hanc narrationem, non solum is, quem modo memoraui, locus manifestum facit, sed et alius eiusdem. Commentarii f. Too. b, et L TOI. a, Vbi ultimum Capitis XLVII. versum illustrans Lutherus acriter punctorum nouitatem propugnat. Non igitur Loeshero fidem habere debebat molpus Bibl. Hebr. T. II. p. 483. k Tanta enim ratiotatim evidentia id adstructum est a praestantissimis saeculi notri viris, ut vel ignoranistiam vel contumaciam prodat, quisquis eontrarium opina- tur, inquit Vita ivga Obss. sacr. lib. I. Diff. III. cap. a. f. q. p. I8, . Addo Verba IU Scaligeri, asperius ita pronuntiantis in opusculis p. 342: Delirant, qui puncta socialia simul cum lingua nata ese putant, quos ratio, ve iustas, et οφθαλμοφανεια ipsa insanire vincit. Cum quo concinit cinaeus, lib. I. de rep. Hebr. cap. I9. iudicans, 1iugacissimis uti argumentis, qui negent, se hoc Maseritarum inuentum. Eundem in modum Schichardus in libri de iure vegio Theor. V. p. Io9: Halde miror, δε- peresse, qui voculium Hesriricurum antiquitatem serio re Nec aliter Hacspanius censet in Sysige Dispp. p. IT6. 8O. I82. I9l. 192. Zelinea us quoque in Disp. de nomine Iehoua a. I7I2. emissa A. ait, puncta literis in S. codice adiecta esse peragari , tama argumentorum
104쪽
praeiudicio, assentitur. Duas μυ tantummodo laudare libet hanc in rem Dissertationes. Altera, Andream Sennertum habens auctorem, inscripta est de punctorum vocalium Hebrae rum neque cum literis, neque cum verbo DEI scripto coaevitate, Wittebergae a. I68Ο. recusa. Altera m) D. Brunsmannus ostendit, accen- ruatimem Hebraicam esse rem ineptum, et nuda auctoritate dignam. Addatur Iublon his praefatio ad Biblia Hebraiea, itemque Priadeauxit Historia Vet. Test T. I. P- 438--ψ58. et D. Frid. Cottae a. 1726. editus et Clerico in postremo Bibliothecae suae antiquae et nou aetomo valde laudatus liber de origine Minorae punctorumque Hebraicorum. Vid. et Mae ueri Antiq. Hebr. T. I. p Ia I. sqq. Illud denique obseruatu dignum, primum e Iudaeis
nOUI- Oi atque s obse demonstratum eqse, υt, caetera. Eadem est Relandi sententia in Praef. ad Distret de pronuntiatione nominis Iehouo. Ac nuper in ipsa Wittebergensium Academia id profiteri sustinuit M. E. F. Mbitis in Disp. de mingente in parietem, a. i723. edita, p. 4. Cons. mei mannus Sched. Acad. P. 4 I. R. l) Plenissimam hae de controuersia tractationem reperies in IV N Biblioth. Hebr. T. II. lib. III. cap. 2. s. 4. sqq. p. 4Ti. Adde Acta eruae Suppl. T. VII. P. 22. et a. Tas. p. 34s. R. et in Nouis Suppl. T. III. P. 284. seqq. et Carpetouit Crit. S. cap. V. Sect. 7. Lucidissimis etiam argumentis nouitatem punctorum vocalium demonstrat in epistola ad Biixtorfium Ioannes Morinus, inter huius Epistolas Londini 1682. editas p. 368-39s. . Ilainiae ITOS.
105쪽
nouitatem punerarum vocalium et accentuum
Hebraicorum agnouisse et propugnasse Eliam . Leuitam; primum a Christianis Ludovicum . Cappellam, Prosessorem Sedanensem; primum e Lutheranis Io. Christoph. Kohlbansium, Pri fessorem Gymnasii Gottingensiis: qui quam acriter contra aduersarios tuitus sit hanc se tentiam, docui in Historia Θmnasi ottin- sensu cap. IIl. I. 24. .
Olim quoque codices Vna serie conteX bantur, donec utilitati communi melius comsultum est distinctione librorum in capita, Ca- Pitum in versus: quem morem inconsulto amtiquitatis amore victus damnat Salmosus. Totum sacrum codicem primus omnium Si
phanus Langtonus, Anglus, saeculo XIII. in hodierna capita diuisisse dicitur Pitfeo apud QBlantium. Habet tamen sob Hei Agerus, cur diuisionem illam contendat esse antiquiorem. Capita illa in Vet. Test. primus in ob versiculos
vi Cens aut. p. 4o3. Stephanus, Cantuarienss Arichiepiscopus, rotam Bibliam in cupitula, quibus nunc UtuM-tur moriri, dismxit: inquit Nicolaus Triuetus in Chronico sito ad annum i228. Vid. et Lelandi collectanea de rebus Britannicis T. II. p. 327. ο) Enchir. Bibl. lib. I. c. I. V. 6. et lib. III. e. I. β. T. Vid. etiam nititis Introd. in lemonem N. T. cap. 26. p) Aliam Codieis V. T. in υersus diuisionem fecerant laui olim Origenes et Hieronymus. vid. Valesius ad
Eusebii Hist. eccl. lib. VI. cap. I6. et Ricb. Simonius ira, Hist.
106쪽
Hist. crit. V. T. lib. 2. eap. 28. itemque D. Croius in obc saer. cpp. 2. 3. 6. 7. et 8. Etiam Carolus M lib. I. ΑΔ imaginibus cap. 3o. et lib. II. cap. I. ac 3. & II. meis, morat Persiculos Psalmorum, quos et commata vocat
itemque capitula. Imo ipsi Hebraei suam habent saeri codicis in versus divisionem, de qua vid. IV fus Bibl.ἰΓHebri T. II. p. 44. R. De alia librorum Biblicorum in
- versus distinctione versionis Graecae veteris Testamenti, saeculo XIII. facta, vid. Monte stonius Paleeogr. lib. IV. cap. 8. p. 3I6. R. Hodiernam vero Uersuum numeratio- . uem debemus Pagnino. q) Lib. cit. p. 336. et 638. Dolendum vero, versus Veteris Testamenti haud raro male diuisos esse, malam, que illam diuisionem tenebras offundere interpretibus, connectentibus cum priori oratione, quae cum posteriori , erant coniungenda. Statim securidus ac tertius Geneseog 'versus ita diuidendi erant : . a. Et terra - - abyssi. 3. Et Spiritus Dei motum faciebat super aquis, dixitque Deus: Fiat lux. Et facta est lux. Rursus cap. I l. versus Eo. haec deberet continere verba: D cauit homo - - festiae agri; versus autem a I. ista: Cum Pero homini non inveniretur adiutorium, immisit Deus homini soporem, caetera. . Ita et cap. XXXIL haec verba: Et remansit Iacob solus, deberent esse finis versus M. non initium versus 24. Iri-sgnis etiam error diuisionis occv it Ierem. XIV. IINam versus prior concludendus erat his verbis DEIrsuae modo tibi dixi, loquaris ad populum. Sequuntur nunc non DEI, sed prophetae verba: Greymor dies noctesque. Nec Nouum Testamentum caret malis vetium diuisionibus, iisque impedientibus, quo minus cognost tur verus verborum sensus. Non.ita pridem id aeeidisse docui ι. Cor. IX, 9. Io. et a. Petri III. II Ia. Perin .hene nuper hoc nomine inexitus est de N. T. Ioctoribus
107쪽
Sic etiam Pavius Fagius in versus diuisit Par phroisin Pentateuchi Chaldaicam: id quod quo contilio fecerit, ipse docet in Praefatione.. Novi Testamenti in versiculos partitionem debemus Roberto Stephano, teste ipsius filio Henrico in Praefatione ad Concordantias N. T. et hinc Heide gero Enchir. Bibl. lib. III. cap. I. 9. itemque Pristo Introd. in lectionem x T . cap. 26. 3. 2. Hane Henrici Stephani narra-tionem inspicientes, non sine summa admira tione legere possumus, quae scripta reliqdit in Chronographia s) sua Genebraritas. Augu-
sinus Iustinianus, inquit, Episcopus Nilienses,
a. 15Ι6. Nouum Testamentum per versculos distinguit, numerorumque notis diuidit: quam veryuum distinctionem deinceps nostri secuti sunt. Hinc cum manifestum sit, aut Stephanum mentiri aut Genebrardum, iustius huic tribuerim mendacium, quippe qui pro acerrimo suo in haereticos odio ea narratione cauere studuisse videtur, ne vel leuissimum quippiam esset in Catholicorum sacris codicibus, quod auctorem haberet hominem haereticum.
- XVI. . Schoetgenim sua eius editione laude dignissima. Vid. et Gaiae eri Aduers posthum. eap. II. 'νγ De alia Euthalii distinctione N. T. in capita et . versus vid. Fabricitis Bibl. Graee. lib. V. eap. 24. p. 367. Addatur eiusdem lib. IV. cap. s. g. 2I. p. 221. sqq. item
108쪽
Ad caeteros auctores siue profanos siue ecclesiasticos quod attine', docemur a st Trithemio, primo Ioanni de Lapide, saeculi M. Scholastico, in mentem venisse, ad facilius
indicanda et inuenienda eorum loca facere il- Iam librorum diuisionem in capita, sine qua vix ullus veterum scriptorum hodie typis e scribitur. Ea vero versuum dinumeratio, qua non pauci classici auctores hodie gaudent, recentissimae aetatis e., primumque auctorem
De scriptor. Eccles eap. 894. Scias tamen, lector, non omnino olim incognitam fuisse librorinii in capita diuisionem. Tractabantur enim quibusdam in libris diuersa argumenta: unde per se nascebatur eorum librorum in certa capita partitio. Exemplo est Theophi asti liber de charactetribus morum. Huius generis sunt Gellii Noctes atticae, qui et ipse ultimis earum Ver- his fatetur, se ipsum libros suos in capita diuisisse. Sieet-Ouidii libros Tristium in eapita siue Elegias diuidi res ipsa iubebat. Alios vero libros. e. g. Ciceronis Orationes et Oscia, Livii moria vetexes habebant indivisos. v Heinthemius in Praef. ad Flisum: Beνneuerus Omnes auctores commodioris Utis gratia in versiculos ἀ- stribuit. Ipse quidem Berneggerus Praes in florum scri-hit, Robertinum quendam, discipulum suum, quem BO- russum natione fuisse, aliunde cognitum habeo, Horum isseca se in imematia seu versiculos. Sed a Robertino id famini esse iussu et auspiciis Berneggeri, vix est, quod
x Ita enim scribit in Dedicatione sui Taciti: I dieis nec Pas hane Prive euram secum traxit, ut μ'
109쪽
mius, vir non minus praeclare de literis ρο
Notandus quoque mos veterum est, ac comprimendam impostorum librariorum aUdaciam librorum conclusionibus adiiciendi adiurationes. Qua de re singulares exstant dis. sertationes Fabricii et Litienthalii, illius in BibL Graeca lib. V cap I. p. 74 sqq. huiuS in Selectis historieo - liter amis, loco primo. Insigne exemplum Ioannis apostoli in exitulo, ut seos, et Irenaei, apud Hieron mum in Catal. script recl. cap. 35. Plura igum adiurationum exempla Palaeographia Graeca Montefalconis exhibet p. 58. 63 69. 5- 76 89-2IO. 292.38s. Mihi unam adiicere libet. quae nuper occurrit legenti duorum Benedictinorum Iter literarium a. Ira . Lutetiae editum. Ibi enim p. vis librarius ita finit suam subscruptionem:
Iuem librum) si quis tollat, tellus huic ima dehiscat, Visus et infernum petat amplis uno
atrum. Fiat, Fiat. XVIu. Caeterum cum hodie quoque tot tanta que occurrant eruditorum querelae de vitiosa librorum suorum descriptione typographica, non male facturi videntur auctores, si ad urent ρ bibli
gula capita in versiis partienda, versuumque numerM in margine puginarum adscribendus esset. . - - -
110쪽
hibliopolas, ut edendis suis libris adhibeant corared Lorem quam religiosissimum. Nec iniuste fecerint iidem, si tali adiuratione arCeant pQ- ... steros ab editione scriptorum suorum publicae luci non destinatorum. Idque iam fecit Liuius, testamenti tabulis vetans quicquam suo- , Tum scriptorum a morte evulgari, adiecta hac
formula: Si quis aliter, face atque int flabilis esto, et Deus vindicato in ipso poste- ,risque. Excogitata quoque suit arcana scribendi ratio, quam se anographiam vocant, cui
tur fiet fina manno , qui nuper non sibi duxit religioni, Publicare plurimas nondum antea editas Lipyii epistolas ' An forte vir optimus credidit, vanam hanc suisse Lipse iram, maluit ille commoda augere reip. l iteratae, quam Parere edicto praetoris vitio creati l Scilicet hae una in re voluntati illi ultimae eruditorum morem geri non de- here arbitror, si scriptis eorum posthiimis insint, quae hinoriam partim emendent, partim confirment, partim au- geant. Talia enim perire pati, piaculum esse videtur.
Libet hie proferre, quod ad me scripsit docti sinus vir, M. D. Andreas Fabricius, Ienae a. IT33: Me. . mini areani stegangraphici imperscrutabilis, quod paucis secum communicabo. Conueniant duo amici inter se de Iibelli cuiusdam editione. Scribant deinde ita, ut Aeo ' Iiterae solbendae paginam et limam, in qua litera illa' prima es, ponant. Sic nemo scriptionem bane detegere aerit. E. g. b. 7, U. δἰ F. εἰ F. δῆ ἔ7. ',' δ7. Fi δ arast. , Τ.a, Lai .a; o. r, ε 3 7r. yyrri as 3. δἰ ε ε; tu es, Hie est eruditissimus, euolutis scilicet paginis conspectus tui reip. lit. editionis anni ι72