장음표시 사용
71쪽
64 regni huius Hirensis in anno 220 collocavit, ita, ut sententia illa, diluvium medio secundi p.
C. n. seculi locum habuisse, hac re corsit motur
p. 570J.- Rectene ita vir doctissimus disputaverit, postea Videbimus.
Alter, qui de eodem hoc diluvio disputavit,
doctissimus Reishius, tempus, quo illud evenerit, e regno Lachmidarum Hirensi constituondum putavit, quod regnum quinque sere secula floruit, et a. C. 608. desiit. Malehum, regni conditorem, viginti annos regnasse, DiodZeimam Alabraschum successorem Mathi in autem a. 44.
P. C. regnum accepisse, T anum igitur conditum esse a. sere 24 P. C. Malehum vero cum Amruo e Iemana migrasse; hoc itaque tempore diluvium accidisse. Quam opinionem PraeciPuo confirmari ait Hamgae nareatione, qui tradat: Amruum regnasse 1 18 annos, sub Arsacidis 95, sub Sassanidis 23; nimirum sub Artaschim 14 annos et decem menses, sub filio eius Saporo 8 annos et duos menses. Quibus e rationibus eruit Reiskius, Amruum ab a: 222-245 sub Pomsis imperium retinuisse, accepisse igitur regnum anno 127, et antecessorem eius Diodgcimam, qui
per tempus SexaFinta annorum regnaVerit, nntio 67 regnaro coopisse, Malchum autem anno 47, quo regnum Hirense Ortum erat. Unde sequi,
concludit, diluvium in tricesimum sere P. C. Ia. annum incidisse '). Sacyus hanc Reishil opinionem Plane reiecit. - Quamquam mihi admodum adhuc juveni, qui nequaquam litterus Oricntales Ponitus co-'ὶ cf. Reish. l. I. p. 24-27.
72쪽
gnitione sim amplexus, sed paululum tantum d libaverim, nefas esse Videatur, advorsari viris tantae doctrinae tulitaeque auctoritatis, tamen non POSSUm, quin eos, qui meam etiam hac de re sententiam audiendum ess , horrigue fortasse existiment, moneam, ne, nisi re diligentissime e plorata colob. Sacyi sententiam probent. Num milii quidem vir doctissimus, IIeiskii sententiam salsam esse, argumentis non satis Validis videtur demonstrasse. Quin ne allata quidem sunt ulla argumenta, ad Reiskii sententiam evertendam. Omnis enim Reiskii reprehensio in eo Versatur, quod incauto Reishius Hamgam Issaliensem secutus sit, qui auctor ab ipso Reishio Saepissime erroris utque ignorantiae reus nuncupetur; non igitur Probabilem esse hanc Coniecturam; tum ita concludit: si It sussit, ce' me Semble, d'avoir mon-tre, Sur quel senilement est elabit te sonti montde ROishe, pour 1'avoir refute. η Quibus quidem verbis nimium, mehercule, vir doctissimus sibi videtur sumsisse. Quid enimὶ Non afferam, quod Reiskius dixit, Hamgam quamvis in caeteris non magni pretii historicum, et tam parum judiciosum
memOPEmque sui Compilatorem, ut divorsis in locis tradat adversa fronte Secum pugnantia, in historia tamen rogum Hirensium, quam libro sexto persequatur, e X a Cte rege Shos cum regibus Ρersarum Compa TR Te, et quot illorum quisque annos sub ho-Tum Uno quoque obtinuerit, diligenter in scripta retulissen '). Erat enim haec viri celeberrimi sententia antea neque probata, in Mem. de Litterature l. l. p. 580. ' in Reiskius I. l. p. 21.
73쪽
neque resutata; quamquam Sacyus, CUm Omnino Rotshii conjecturam improbaret, hoc quoque eius de Hamga iudicium salsum esse OStEndere debuerit, praesertim cum tum etiam HumZaeliber ineditus esset; dubitandum isitur saltem esset Sacyo, vera haec Reiskii sententia esset, neCue, si tantum non tribuebat Reiskii iudicio, ut re incognita sententiam ejus sequeretur. Sed mittamus haec et quaeramus, quis tandem ille sit auctor, quem ipse Sa us in sua Coniectura probanda ante oculos habeati Non solum Naulseda, Nuweirius, Masudius, sed praesem 'lim idem ille Hamga Issaliensis, id quod
cuivis, quamcunque dissertationis eius partem inspicienti, sacile apparebit. Veluti p. 526. ubi Sa us dicit, se regum tempora constituturum esse e synchronismis ab Hamga allatis; totius igitur disputationis fides Hamgae historia nititur. Idem est p. 523. ubi de ratione, qua ad aliquam
historiae veritatem pervenire possimus, diSSerens, haec verba profert: u Ce moyen consiste a seire usage avec Critique de diverses synchroni Smes, queles nistoriens, et furto sit Hamga, qui fuit encela quelques auteum plus anciens, ont indigusis Entre les rois de Perse et ceux du Jemen. nIgitur, quod ipse in suum usum ex Hainae Symchronismis convertit, id ipsum, a Reiskio in medium prolatum, nulla dignum est fide λAccedit quod Sacyus in initio regni Hirem
sis constituendo, quamquam acute et diligenter, ut Semper, eam rem agens, in calculi tamen Q
rore deprehenditur, ia quod ex sexto Hamgae
libro, quem Reishius ante memoraVit, quemque postea evulgavit Rasmussen, constat. Sa us enim praeclaro ingenii acumine tempus regum singulo-
74쪽
rum Hirensium usque ad Amruum secundum accurate e locis sCriptorum Constituit . ita ut pa va tantum disserentia inter eos, quos illo constitu- it, singulorum annos, eosque, qUos Haroga retulit, inveniatur. Sed de antecessovibus Amrui nihil apud scriptores commemoratUr, Prael P nomina. Quamobrem his singulis tricenos ternos tribuit annoS; attamen auctore Hamga Amrul Leis Ι
60 annos regnavit, quo efficitur, ut origo regni Hirensis multo longius quam doct. vir si tuit recedat'). Adi b. Rebla ab Hameta non commemoratur, et quod Sa us attulit, hunc Saporis I tempore vixisse, id cum Hamga quidem pugnat. Sed in universa historia huius temporis auctores res multas longe discrepantes asserunt, neque ego Volui aliud ostendere, quam et Reishii et Sa i opinionem nil nisi meras esse conjecturas, easque multis rebus ab historicis P
latis, impugnari. Quo fit, ut mihi quidem non magis de tempore, quo Seil ol Aram evenerit, quam de priori historia certi quidquam constitui .
posse videatur. Apponemus tamen ad reges sequentes annUm, quo Sacyus eos regno functos
esse arbitratur. Sed redeamus ad ipsam historiam. ΜOnuimus antea, Abulseda teste post Ahumeli Lum regem Amranum, deinde fratrem eius Amruum Ibn Amor Almogat hi jam regnasse; accepit hicce cognomen Morzethlia, quod ruotidie aliam induebat Vestem, eamque, qURie praeterlapso usus suerat, lacerare julaebat, ne
75쪽
is ea uti postoa posset. - Cum Abiit da di- sortis addat veri is, Amrani tempore imperium ab Ilin avitis, cpii hucusque principatum liabuerant, ad Cachlanitas translutum esse, atque Cum Amrani Amri liquo originem a Caelitatio petat, cum Sa o dubitandum sane Videtur, an I OS VOTO- ne ita se habeat, praesertim cum plurimi Poli- quorum scriptorum duos hos reges non Commemorent. Sa us plura attulit argumenta, quibus commotus utrumque eX Ordinct regum Iemanensitim eiecerit, neque ego quidem Possum, quin pedibus in sententiam eius eam. Attulit autem argumenta sere haec. Primum iis auctoribus, qui Amranum Amruumque in regibus Iemanensibus numerent, quemnam inter eos locum obtinere debeant, non constare. Alterum duos hos
roges inter patrem et filium umoli Lum otΛkranum rcgnasse non osse Veri simile; siquis tamen hoc statuorit, certo perduellione secta illos imperium sibi vindicasse, quum non ad Himjaritas, sed ad Cachlanitas pertinerent, qui ab imperio continuo removerentur; talis vero seditio-Nis nusquam mentionem fieri. Deinde probabilo non eSSe, regem Muruum ob metum inundationis praedictae regnum deposuisse, cum ad ali-Rm quamcunque urbem Se Conserre POSSEt, ut Calamitatem offugorol. Ccteros etiam auctores Α- ranum Amruumque regibus non annumerare, Sed Partium Praesectos vocare. Μanifestum pono esse Qx tota omigrationis historia, Amranum et Amruum aequales suisse, nec vero alterum PoStalteruri regnasse. Neque Marebum, sed Dhasarum Plurimorum regum demanensium sedem suisse . 'ὶ M. d. Liu. p. 519, 520. Ioetanid. 158.
76쪽
Quamquam obiici nonnulla liossint iani alterive ex liis, quae attulit Sa Cytis, argumentis, inagnopere tamen doctissimi viri opinionem lγrobandam esse Censeo; praesertim quum nulli
nisi quod nonnulli ipsum Cachinnum i Ost 1 P
li iun Himjarum imperium obtinuisse ii adiderunt, quae tamen res aliis seeus sct liabevo Visu est. Itaque statuimus cum Viro Cluvissimo, Λmvantiari et Anuruum ad reges Iemanenses non Pertinuisse,
sed in urbe Murebo potius Cuclitanitaruin tribuit raesuisse, tum aliquando imperium sibi arrogantes et ab Himjaritis repulsos hanc ob causam I3Otius, quam Propter Praedi Ciam inundation ni, cuius praesagia nil nisi nugae sunt utilles, patriarolicta in diversas partes cum in ima geritium multitudine oXCeSsiSSe. Ηainga luitur et Numetrio testibus Λ cranus
Ιbti Abi moli L successit patri Abi moli Lo. Hic
I ex, quem VOCant ΤObbam secundum, BahamanitemPODo, id est Artaxerxis Longi mani ') vixisse sertur; Bahamanus autem ab Hamga dicitur si lius Issonditari, nepos Iastasis: Iastasi sum neminem nisi Darium Hystaspis fuisse, nullo modo dubium est. Issendijamm autem XeI xem esse, quemadmodum hic Hamgae locus videtur indi- Care, mihi non plane constat. Menins ius e le- Nico Persico -Τurcico attulit, id nomen regem Persiae, silium indicasso,
qui cognominatus suit Nostrum idem quod Guschlaspes) esse vid tur. Cum Ahumelikus, pater Acrani, ut patrem
77쪽
- 70ulcisceretur in Africam se contulisset, atque inititiore hostium ibi magna vi impeditus, periisset,
Acrantis ut avi vindiCtam Sumeret, Sumarcandam intrasse dicitur, eamque urbem renoVRSSE
in loquo in Siciliam penetrasse; Cujus metropoli devastata, colonia deducta, novam 4bi urbem condidisse. Hamga et Ibn Kotaiba Acrario imperium quinquaginta trium annorum tribuunt, Mastidius vero 163 annorum; sed hicce Abume-
likum, antecessorem eius, non CommemoΓat,
Acratium quo Schamari filium appellat 'i. Atque ex hac quidem re longum illud regni spatium,
quod vetustissimis hisco Iemanensium regibus assignare solent scriptores, quodammodo potest explicari. Nimirum non eodem modo has Arabum tDaditiones eXplicandas esse Censeo, atque Hebraeorum narrationes, ita scilicet ut eorum anni longe breviores fuerint, quam nostri, quemadmodum in Hebraeorum rebus gestis factum esse, Paene curto possumus assirmave. Sed Arabum annos lunares, igitur paulo minores fuisse, quam nostros, inter Omnes Constat, neque argumentis eget. At, quemadmodum hoc loco Masudius Acrani antpcessorem omisit, ipsique Acrano antecessoris imperii spatium ad id quod ei erat proprium addidit, ita in plurimis locis, si quis dii
lius sertur imperasse, quam pro hominis aetate, tum Unus alterve reX, qui aut praecedere aut sequi debebat, omissus est ab historicis propter nominum ignorantiam. Cum vero satis bene scirent, omisso uno tertium abhinc regem in omissi tem-liore collocari non posse, antecessoris impcrium in Ioctanid. 28. 60.
78쪽
tanto longius produxerunt, ut regis omissi spatium una Compleret. Atque haec est causa, quare quanto magis ad antiquitatem Arabum historia recedit, tanto saepius diuturna regum imperia relata invenimus, quanto propius ad IIuliammcdem vergit, tanto rarius eiusmodi errores coinmittuntur. Etenim recentiori tempore plurimo-Tum regum memoria non erat exstincta, quum antiquiorum et res gestae et nomina diu essent
oblitterata ' . Neque vero abhoret ab hac opinione altera illa, hos scilicet reges, quibus ni in is longum imperii spatium tribuitur, non singulos reges, sed similiarum gentiumve suisse parentes, quae minus tamen placet. Quamquam in Vetristissima Arabum historia nolim agnoscere eandem rem, quae de Indis refertur. Apertum est enim, apud hos valuisse opinionem, in prima populi origine, ut quisque hominum maximis virtutibus I raeditus fuerit, ita non corporis Staturam SO-um, sed aetatem quoque eius quam longissimam fuisse; atque ubi primum vitia in genus hum num irruerint, Unam alteramque esse in brevius contractam ' j. Nihil enim eiusmodi ne poetae quidem Arabum de gente sua retulerunt. Sacyus coniicit, Aeranum a. 140. p. C. n. imperium accepisse. Quod HamZam narrare animadvertimus, Bahamanum Acrani fuisse aequalem, id sententiam a me prolatam, hoc tempus aeque atque antecedens maxima obscuritate la- Dorare, conurmat; nam Bahamanus, Sive Artaxe 'in CL ad hanc opinionem Pocoh. specim. p. 107. 108
ubi reges nonnulli memorantur, quorum alibi nulla sit mentio.
') Μemoires de Litterature tom. XXIX p. 41.
79쪽
xos Longimianus ab a. 467 iis I. ad a. 425 anto Chr. n. vixit. Sa us Dil, nisi IIamgam salti, dicit '). - Acrani tompore a siturum illam efflisionem accidisso, Masuditis eX Hamodunio resert. Abuliada et Hamga testibus secutus deinde ost D su II ab schanus, quem Sa us in a. 160 174 p. C. Hamga tempore
collocavit. Mira sane Hum2ae narratio.
dam Acratius Bahamani aetate per quinquaginta
nepotis Bahamanti Et quinam illi Dariit Reif-kius priorem esse putat Darium Codomnianum, alterum Darium Nothum ). Sed quomodo haec quadranti Bahumanus sive Artaxemes Longim nus a 467-425. , Darius autem Codomantius Al xandri M. tempore vixit. Qui igitur hanc opinionem defendet, is Vocem is per PQ Sterum, nepotem seriorem, non per filium interpretari Iobot. Quid vero, quod ab HamZa narratur, D su hab schanum Thasinitas et Diadisitas amte Λ lex ancri iam magnum exstirpasse ΤSucyus opinionem, Dsu HabsChanum a. 160 175 vixisse, his argumentis confirmare sit
dot. Ηamga roserente p. 30) successores DsuNabschani tempore Κosni filii Κenanae vixerunt; is vel o nequalis fuit Alexandri Magni.- Αttamen Kenntino silius huius nominis non fuit, ot/ cum idem Hamga p. 36 memoraverit, Caetatum aequalem Fui rugii esse, Sacyus coniectUram aBeishio propositum, loco esse Nadhr, Ic-gendum, qui filius Cenanae unusque cX maioribus
80쪽
73Multa inmedis suit, non amplectitur solum, sed e libro quoque manuscripto Ρersico, qui Hamgae
histo1 iam ad verbum paene translatum continet, Verum PSSe probat. Nad kr autem secundum tubulam majorum Multa edis, a Sacyo ita constitutam,ut cuivis triceni terni dentur anni, natus fuit a. CXLII p. C. Itaque hoc sero tempo-ro Dsu Habschanus vixit . Quae si invertantur, ipse sibi Hamga rursus eodem in loco repugnat. Quomodo enim Alexandri M. Ot Nadhrib. Kenana aetas consonat Neque mehercule scio, qui vir doctissimus in tabula majorem Mu-hammodis ad Nadhrum adscribere potuerit: ,, Comto Orain des successeurs de Diiou Habschan et du temps de rore S Alexandre. In Ar hico ost enim: Avit l, quae Verba a Schullensio salso explicata esse si post institutam Alexandri aeram n , ipse Sa us bene ostendit ). omnino tabula illa maiorum Multammedis exuri Ctoris tantummodo coniectura instituta,' nisi aliis argumentis Constrinetur, Vera habenda non videtur. Idque ipsum eius auctorem Sensisse et tintic ob rem Nadhro illi synchronismum Dsuluit,schani apposuisse Censuerim. Verum ea res nihil probat: illius enim novum ex s Chroni SmONtidhri, huius vero aetatem ex illius tempore Duore studet, id quod recte fieri nequit. Ilox Dsuhabschanus a NuWeirio non nominatur. Huic auetori de tempore proxime insequenti nihil omitio videtur constare, quum Ιbn