Antiquitates Hebraicae vindicatae ...

171쪽

, Sic enim logendum. Etiam Petrus Daniel Hue- ' tius Mηνα, Solem, non Lunam, esse, probare nititur prolixe. Conjeιuram nostram, inquit, penitus Armat Strabo. lib. I a. cum ait Cabiris, quae urbs caputes Armeniae , se π ων φαρνακου καλούμ- Templum quod Menis Pharnacis appellatur, religio

- μηνα Φαρνακου. Ut pro juramento,

quod regium appellatur, haberi voluerint Fortuna Regis, & Mena Pharnacis. LAtqui id Templum Lu

hoc quoque Templum Lunae, quemadmodum & illud quod est in Albanis, & quod in Phrygia, Si illud Menis, quod est in loco cognomine: & illud Ascaei apud Antiochiam quae est ad Pisidiam, & illud quod est in regione Antiochenorum. De templo iEo quod est in Auanis disserit Strabo lib. D. In calce Cero libri Ir. Sic sisse de templo Phrygio Menis: μεταs 3 της λώωδι

Laodiceam & Carura templum est, quod Menis Cari appellatur. Athenaeus libr. II. pagum quendam Phrygiae μιν. - appetiat , Pagum Menis, ubi nempe templum Menis, si quid conjectura valeo. De templo vero A aei haec Strabo libro eodem Ia. θ ἐν υ απις μηνος ἀσκαου. Erat autem illic sacerdotium Menis Ascaei. Nihil his locis intel xerunt interpretes. Vides templum iEud quod erat Cabiris, consecratum Disse intini, O Lunae. Atqui petita

ex Diuitigod by Coos

172쪽

DE CALCEIS HEBRAEORUM LIB. I. CAP. IS. I rex eo jurisjurandi formula exprimit β, Fortunam Regis, cujus sors Lunae asicrabebatur; O-ς ναου, id es, si recte intePlo, Gemum, seu Daemonem Pharnacιs , cujus sors ad Solem pertinebat. Templum itidem iEud uanorum, istis caei, ct aliud Phragium, non olent Ioiam, sed O Lunae fuerunt dicata: nec aliter enim accipi pos

Deos autem colunt, Solem, & Jovem, & Lunam maxime vero Lunam. Est autem ejus templum Iberiae proximum. Solem ait isios, o Lunam venerari , quos templum Meni, O Lunae posuisse alibi Apniscat. Nempe Solis es men. Templum igitur ilIuda d Armenos Genio, o Fortunae Pharnacis cons cratum erat. Ita Romanis Genium Principis adjurare solitum erat, non O 6 dem Fortunam, quoque Daemon esse censebatur: Origenes

νίκη τοδ Sed Daemonis nomine Genius frequentius compeliabatur. De Genio, Cr fortuna ei ganter Cebes in Tabula. Eos autem saepe simul cuiator, atque iisdem religionibus placatos reperias Pim rima apud Gruterum marmora videre es in honorem

utriusque erelia is incisa. Consecratum itidem fori, o Lanae, dici poterat Armeniacum iEud Templum, non absolute, sed quatenus Genis, O Fortunae Pharnacis Sol, o Luna praeerant. Porro tingua O moribus multum habuisse eum Bris cognationis Armenos idem Strabo libro primo prodidit. Auia se ab eodem T , --

173쪽

, g -Α-T O N I I B Y N A E Ie Mene nomen dicamus Armeniam traxisse λ Ieremias cap. II. v. I. haec scribit: Annuntiate contra illam Babylonem) regibus Ararat, Menni, & Ascenag.

quasi id non si nomen proprium es Idem peccavit Arabs. At Faraphrastes Chaldaeus Menni reddit u onrn, vox alias scrιbitur, 'a l: utrobique vιtiose: feribendum siquidem Mons Meni, uti habent Baal Aruch, yarchi, Aim hi, aliique Ebraei proceres , O Armeniam exponunt. Ex Menni ergo nomen ipsam traxisse erudite sane, ct Iuciaenter ostendit is praestantisimus Samuel Bochartus in Phaleg lib. cap. 3. Equidem non aliud esse censuerim ud n, Montem Meni, montem consecratum Deo isti, qui ab Haia 'ua, appelZatur, M., a Draia bono, ct Auctore Praericationis Petri, lauarit Origenes. Hic amplius galium album comedi υ tabat Fνthagoras, quod egi et Meni sacer, hoe est Soli , exponunt Pythagori. Iamblichus lib. 1. de vista Fνthaeorae, postquam censuisse iliam dixit ga sim album Moni consecratum esse εἶ altero libri ejusdem

stimabat esse gallum Soli. Laertius in vita ejusdem

tus non attingere, quod sacer sit Meni &' supplex squippe qui horas significer. Id xponit Suidas 'in

non Solem, sed Lunam esse, ex iis patet admodum evidenrer, quae docte pariter Sr ingenio sedisserit Vir illustris Gisbertus Cuperus, inventriae noster Con-

174쪽

DE CALCEIS HEBRAEORUM. LIB.I. CAP. G. I 49sul, & consessui Potentissimorum ordinum Belgicae Foederatae, qui Hagae Comitum est, adstriplus. 'Σ 'Fνthagoras, scribit, albo gasio vesci prohibuit, quia reare. sacer erat Lunae ct Soli: Diet. Laertins prius δε-cet; utrumque vero Iamblichus: ct illius quidem' ''

Gallo autem gallinaceo vesci prohibuisse, quia lunae& sacer est & supplex. Doctisimus Cafaubonus rescribit -δαἰι. eumque sequitur Schesferus inerudito libella de natura Philosophiae Italicae , sed vulgatam probam esse observat Gadiae decus AElidius GDna-gius a quia Iamblichus etiam memoriae mandat gallum λωὲ sacrarum fuisse. Neque tamen putem Mi is aut Ν1ensem Deum hic intestigi debere, aut eundem esse cuindole. Nam Suidas quidem in v. πο --, nec non Iamblichus lib. I. cap. 28. ilii sideri avem hane facrum faciunt sed ultimus tib. a. exponens S=mbolum Philosophi Octavum decimum θ H ...disertis eterbis distinguit a . μη γήι 3. Μηνὶ s Η λια ωAieωταν. Iulpicio oborta, Lunam, non autem mensem signiscari, Lunaeque gallum sacrari, alis a minim, - yamblichus m Diogenes loquuntur, canendo scilicet Luna ct Sole ex rientibus , quemadmodum docet AElianus lib. Φ. c. 29. Anim. Nec obstat Strabonem Menem Deum OΣιλ. ην, uti observat Magnus Salmasius ad Hisor. Aus iam, distinguere, se lib. I r. in urbe Stilpoliscri-ere Μηώι cerni templum, altaque etiam dicatum esse

Lunae: 'E mstis ἀι Σ ἐ- ν. est autem hoc quΟ- que templum Lunae. Nam Μην idem numen,' sed ille ut mas, haec ut mulier colebatur, uti satis Imperque patet ex noto Spartiani in Caracalia Deo, O nummis, in quibus Lunus deus occurii habitu virili

175쪽

eirca tergum lunam corniculantem gerens; uti patet ex Valariani apail Seguinum, o Caracallae apud Pannum, viros, AEntiquariae rei peri- imos , num maribus; quorum in altera, quod notandum diligenter, gallus etiam Dei est. Et ita Au pin Lunam masculi genere exprimebant, ipsaque esse putabaιπι μιν Aur, quam naturam certe θ Σιλη- commode exprimebant: locus hanc in rem elegans apud Ammon. n lib. Aristot. de Interpret.

sculino genere appellarc solent, respectu, ut opinor, terrae, quippe quae non selum a Sole, verum etiam ab ipsa illuminetur: inde & Aristophanes in Sympo sio dicit, masculum Soli convenire, foc mimum ter rae, Lunae vero mastulum & foemineum genus.

Et hanc arbitror ob rationem Strabonem scribere templum Menis etiam sacrum esse Lunae, non Utem quia haec numiηa plane direr a erant, ct nihil habebant commune. Nβm Luna proprie Μην rocatur, quan- corniculata est; Cleomenes lib. 2. Meteor. Μεν I πλεισα -- μερο- κωμνα; - ἡ Σεληπιν, ἔ-ν ἔ- νύ χἰ-ν-Μ. ,

vero vocatur ab quatuor significata. Etenim Luna, cum figuram litterae sigma refert, M.' appellatur: nam haec eadem cum corniculata, quιa figura litterae illius apud antiquos fuit, C. Et haec quidem mea de Menis cultu sententia ;quanquam fatear valde eam labefactari per Plinium , qui, reste Salmasio, SImbolum Pythagorae vertit, mensi sacrum; quae tamen Perba nec dum mihi, non secus ac erudiustino Menagio reperta sunt; ut θ per nummum Antonini Pii apud Parinum, in quo cernitur Lunus Deus cum galla, ut videtur, is haec inscriptio: MENSIS COL. CRES. ANTIOCH. nsi sit error, id quod etiam doctissimas

editor suspicatur, scalptoris, scribique debeat Col. Caesarea An- Iiochensis. Haec ita placuerunt Λ Egidio Menagio,

ut Diqitigod by Coosl

176쪽

DE CALCEIS HEBRAEORUM LIB. I. CAP. IX. Istut contin sum suum testatus publice sit. Scripserat ip

seM μην--. Adde quod ex factum est Μη , quemadmodum ex Σωε. Apud Esaiam cap. 63. R M. tegitur: Et vos qui

dereliquistis Dominum, qui obliti estis Montem Sanctum meum: qui ponitis Fortunae mensam, & libatis super eam. Ita Vulgata Hieronymi. Sed eo loco Graeci LXX. Qui paratis Daemoni mensam, & impletis Fortunae potionem. Fortunae, ides, pro quo isios scripsisse magnus Bochartus exi simabat: quia Hebraice legitur, Et implentes libamen. Et videtur idem ilis Deus significari, quo Strabo lib. XII. Sed cum lcgisset,

quae totius Patriae, dc nostrum decuS, Gisbertus Cu perus scripsit, eadem omnia, in novissima editione, suae notae subjunxit, atque ita pergit. Πηctenus amplis

sinus Cuperus: CHas sententiae non invitus accedo. Etiam iactissimus Harduinus in nummo Antonini Pii, pro ANTIOCH. MENSIS, emendabat ANTIOCHENSIS . Sed nihil mutandum. Docet hoc Septimii Severi imperatoris numisma, F dum publici iuris factum, quod mecum, quae sua est humanitas, communicavit Iohannes Valens, Num inarum, F quis alius, peritisiimus;

177쪽

tsi ANTONII BYNAEI

Plinis uari reperiri, affirmavit mihi, qae nuper Plinuis edissit, Ea

damus

XIII. Etiam 'ad Meni, non Solem, sed Lunam esse, innuere videntur Graeci L X X. Interpretes,

adeoque Gis, non ia Meni, seniores jortunam reddidisse, dc Latina eorum apud elim versio habet: Paratis fortunae meus , ct impletas daemoni potionem, ordine alio, quam in codicibus excusis Graeca verba i ,.b, guntur, Hinc Perrus Daniel Huetius, main oti- esse

α. -- Cumque t leni sic. juxta Mosa es ',ι. . concludit Solem ea voce significari, quoniam fors Daemonis seu Genii, cujus in tutela ut quisque natus sis. est vivit, ut ait Ceor ηε, ct natale comes qui tempe-ς. μ' rat astrum, ut laqκιtur Horarius, tribuebatur Soli is ama ars Ur

ωλ. ζ. mmuM Asopiviae magistν 4: ct Sol ipse Daemon a pellabatin. Ego vero non recedendum a vulgata lectione existimo, demendum fuisse eo in exemplari, e quo Hieronymus hoc refelle. Certe Vulgatam tuentur, non modo editio Complutensis, & Veneta, dc Romana, sed Ms etiam Alexandrinum, dc Marchali vetustissimum; nisi quod in Complutensi editione, de codice Marchali μυ su legitur, pro λο-- Quod rectius videtur. Sic aurem ud Mem, Lum omnino est. Milrcer, uti ad significandum Solem, Errem Soli deputatam, Δίρω- , Darmonem, posuerunt, Graeci interpretes, ita pro LMAE, Qrtem Uu tributam Fora iam olim qui . ' Disitigod by oste

178쪽

DE CALCEIS HEBRAEORUM LIB.I. P.lX. Hquippe Prs Solis Lanae vero mira fuit. LDeus ad hane rem insignis est apud Macrobium, qui resert AEgyptios geniturae praesides olim habuisse

nam fuisse. Verba Macrobii sunt: Argumentum ca- dueei ad genituram quoque hominum, quae gynou peliatur , AEgyptu protendunt, prasiter homini nascenti quatuor adesse memorantes, χην, duo ρνkres Solem, Lu- intelligi volunt, quod SoI author S ritus, caloris , ac luminis , hamanae vitae genitor is custos est, ct ideo nascentis daemon, id ei', meus creditur. Luna ora ; quia corporum praesul est, quo fortun rum varietate jactantur. Amor, osculo signis Mur. Necesitas nodo. Plura de his senibus observata siti tviro undequaque doctissimo Johanni Scideno, qui ex Vretii Valentis Antiocheni, vetustissimi Astrologi,MSS. codice, prolixum satis locum exhibet, &illum alibi non semel, neglectis lare omnino Amoris, &Necessitatis, seu fati, id est, Veneris & Mercuriisertibus, binas illas Daemonis & Fortunae, ut Omnium potentissimas vitae praesides ac gubernatrices amplecti, & huic corpus, illi animam, hanc Lunae, illam Soli tribuere, observat. Κληροι, inquit He

nae is daemonis significant Solem o Lunam. Locus

omnino meretur apud Seldenum legi, itemque quae in notis ad Marmora Arundelliana ex eodcm Vettio Valente habet, ubi plura de fortunae serte ac daemonis monet. XIV. Haec omnia confirmare videtur ritus vetu-

179쪽

as ANTONII SYNAEI

-λM stissimus quem Hieronymus notavit. M autem, i in eunctis inbibus, O maxime in Aseraro, ct in Alexandria , idolotruriae vetus consuetudo: at alia timo die anni , ct mensis Vus qui extremus es, po nant mensam refertam varii generis epulis, O poeulum miabo misum: vel praeteriti anni, vel futuri, fertiauatem auspicantes. Hoc ainem faciebant O Israelit , omnium simulacrorum portenta venerantes: O nequaquam altari victimas, m hujuscemodi men- DP liba fundebant. Quid proclivius est suspicari quam in Solis atque Lunae honorem hoc factum, quorum vis magna est ad anni proventum. Sed haec nimia prolixe forsan discussi. oblata tamen occasione promtollario libuit addere , quia in hac voce haerent Inisterpretes, & doctorum virorum commentaria frustrau

rinis Libri Primi.

180쪽

UEBRAEORUM

LIBER SECUNDUL

CAp UT PRIMUM. I. Cur Fascha comedendum calceatis pedibus, Exod. XII. Ir. Variae sententiae. II. Refestitur prima, quae vult viatorum calceos, a vulgaribus disin os, praecipi. III. Secanda, quae altari putas ad morem veterum, quι caenabant discalceati proponitur. IV. - dissensum. U. Samuelis Bocharti conjectura. VI. Reficitur non uno a gumento. V II. Genuina instituti illius ratio. VIII. D ritus imperatus tantum, pro ligo tempore, in AEgypto, fuit, ac Christus , . more aevi sui, Me calceis Meminere solitus, non obe

vavit. I.

E Calceorum origine, materia, forma, a unde, ni fallor, superiori libro disputavi. Nunc ritus quosdam persequi juvat, qui observati olim apud Hebraeos ruerunt, &alia singularia exponere, quae in sacris voluminibus leguntur. Inter alia, quae in AEgypto circa Agnum Paschalem praecipit summum Numen, illud omnino V a P