장음표시 사용
241쪽
lonis , fareit Et licet fuisset frater Elimel N, F
cut dicit supra, tamen non obligatus fuisset sicere Ratham, uxorem Machionis, flui Elimelechi. Ruinis detralyto ilia calcei, non es detractio 3lia, cujus
lex in hoc loco Deuteronomii meminit. Nam Rutβnon venit ad Seniores in portam, ad exuendum calceum de pede vindicis, aut levigio me aatem ipsi facere omnino inrubuisset, is dicere, Non vult leviratus jure ducere me, & inspuere in faciem ipsius, ac dicere, sic fiet viro, dcc. eorum ver, nihil comm morai ur in historia Boaeti. In per, vera extat tr
ritio , si duo fratres fuerint defunero, is primogenia
tuae a Ioram noluerit uxorem mioam diacere, minornatu non potuerit id facere. Itaque δε vιndex iis, cujus meminit Boam, fuit vindex proi inquior, de jure non potuit Boan leviri jus praestare, qura non ita propinquus fuit. Haec omnia docent, nultam hic fuisseis viratas jus vel osse ium. UI I Qime disputat R Isaah Abarbanel sine praeclara sunt aci destruendam eorum opinionem, qui haec agi ex lege, quae in Deuteronomio legitur, existimant. Machionem non fuisse fratrem Magi Oprime obterν vit. Nam Boazum non fuisse fratrem defuncti Mach- Ionis res ipsa docet. Etiam non fuisse Macta Ionis fratrem constat satis. Neuter ergo ex lege de jure leviratus Rutham ducere tenebatur. Qua ratione igitur quis putabit, haec ex lege agi, quac in murmronomita legitur, cum neque a neque Mazus, fuerint destincti fratres ρ Non mihi latet virum illu- .. .. strem Hugonem Grorium norasse aul ore consuetarine
Ris,. r. hanc legem a fratribus produniam esse ad propinquos alios, idque se ad eum locum aicere. Sed ad lacum in
242쪽
DE CALCEIs HEBRAEORUM LIB.II. CAP. VII. III in Deuteronomio nihil aliud habet vir illustris, quam morem idem prodax e ad alios propinquos, ubi fratres non extabant. citatque in testimonium hunc ipsum Ruthae locum, addens: Hoc b radici ἡγυ-ειν, non zπ-Hoc ipsum vero est, quod probandum erat viro illustri, an ea consuetudo etiam
. abierit ad propinquos. Quod fieri non posse existimo. Etenim legem hanc de ducenda uxore, ac sobole defuncto fratri excitanda, etiam ad caeteros agnaros, aut gentiles, productam fuisse, quo argumento adstruet, cum in ea fratres tantum, & nominentur,& intelligantur ξ Cum etiam frater, tum istic, tum alibi, proprio vocabulo vocetur z 's &-notet reiademptorem, unde constabit de agnato, de fratrena', dici ρ Conjcctura enim viri illustris est nullo testimonio probata. Illud quoque verissime animadvertit Abarbinel , detractionem hanc calcei, non esse detractionem illam, cujus lex in Deuteronomio m minit, cum Rutha ipsa neque venerit in portam, neque exuerit calceum, aut inspuerit in faciem-δesivi. Rogat quidem vir illustris Hugo Grotius: Excalceario nonne hic plane ut in Deuteronomio 7 Sed mirum admodum est, unde viro illustri hoc venerit in mentem , cum omnia sint diversisfima. In Deuteronomici enim vidua defuncti jubetur leviro, qui nuptias. rCCusabar, eXuere calceum coram urbis senatu. Hic
ipse ἔδεινα calceum exuit. Imo Rutham non exuisse calceum Vel ex eo manifestum cst, quod in eo judicio non adsuisse videtur. Quare alius plane ritus est, quam qui in Deuteronomici legitur. Nam qui recusiabat demortui fratris uxorem ducere, id non restabatur exuendo calceo, sed ipsa mulier hac ignominia eum afficiebat. In Deuteronomici etiam in-
243쪽
M8 ANTONII BYNAEI spuere in faciem lex viduam jubet. At hic ignominia
illa non affectus legitur oram. Quare longe alium rutum debemus agnoscere. Fingere enim, quod non nullis placet, constitutum fuisse. ut mitius in hoc u .gotio cum agnato ageretur, quam . cum fratre, quia . jure naturae, M vinculo, ac necessitudine sanguinis, .
frater magis fratri obligatus est ad praestanda ossicia, quam agnatus agnato, frivolum omnino est, & nullo idoneo nititur fundamento. His addo nihil in tota historia narrari de leviratu. Non enim hic agitur de fratre, qui ducit, vel respuit, dcfuncti fratris uxorem, sed de propinquo, cui jus, aut cujus ossicium. erat, redimere haereditatem. Manifeste id innuit narrationis series, quae non agit de renuntiatione personae, sed de acquisitione rei. Etiam calcei, quae memoratur solutio, alia longe ratione refertur, quam ut pertineat ad illam legem. Ritum enim fuisse dicitur selennem, qui ab antiquis temporiabus inoleverat, quo veluti formula cessionis de jure, traditionis, aut acquirendi dominii utebantur. Quid aliud enim indicant haec verba ρ nNr
tinuut olim in brael, in redemptione, is in permut rione , ut Armaretur omne negotium, extrahebat homo calceum suum, is dabat proximo suo, eratque hoc testimoniam in I ML Polt quae statim sequitur: lma ', nap Idm Dixit igitur re- . demptor ad Boam, poside tu, ct extraxit calceum.
Sane haec verba, non ad cerimoniam, in Deuteronomio imperatam, hanc calcei extractionem referendam esse, sed ad veterem quandam, & sblennem, traditionis seu acquirendi dominii formulam, osten- . dunt.
244쪽
DE CALCEII HEBRAEORUM. LIB.II. CAP. VII. 2 dunt satis. Unde quoque multi viri eruditissimi animadverterunt, de eo ritu, qui in Deuteronomio legitur, Ruthae historiam nihil meminisse, & detracti onem calcei spectasse ad sblennia contractum, signum- . que fuisse quo alteri dominium. cedebatur, & jus dabatur adeundae possessionis. Quasi quis dicat, trado tibi calceum, quo hactenus jus habui calcandi agrum,& possessionem, quod nunc tibi cedo, ut calcare tueundem possis. Praeter Alphon fiam Totat una Epi- πιε, scopum fibulensem, Nicolaum Serarium, Iacobum F Bon Derium, Tirinum, Johannem Pisicatorem &com- -st. plures alios, qui commentariis, vel 'Pentateuchum, T . vel Ruthae libellum, illustrarunt, sunt in ca senten- 'tia viri longe doctissimi Johannes Drusius & Iohania Drus iunes Sel denus. Innuit id ipsium Johannes Buxtorsius, qui, de emptione per sudarium cum monuisset, sit un- μών. tr. git. Olims ebat id calcei ex racti ct traditi cerimonia, tit testatur historia Ruth. l Neque aliud in animo ha- suec sbuit Chaldaeus interpres, . qui pro calceo chirothe
ximo porrigebat. Et paulo post: πν Talm
manum tuam emptionis causa, ct eme tibi. Et exuit Boam, chirothecam dexterae suae, is emit sibi. Sane cum non calceum hic habeat, sed chiroth cam, manifestum est eum putasse non hic agi de ea cerimonia, quae in Deuteronomio legitur, sed de alia, quae in emptione ; & permutatione, locum habebat, pro qua, Cum suo temporς jam inolevisset, aliam substiatuit, quaee tune in usu lair ..
245쪽
aro ANTONII BYNAEI VIII. Sed his opponi potest, quod sine non contemnendum est, si haec non agerentur ex lege de loviratu, neutiquam intelligi posse,qua ratione Rutha fumrit ducenda. Etenim in redemptione non necesse erat, ut tu, qui agrum, sive possessionem, redimebat, viduam duceret, si quae esset. At hic Boogus diserte dicit: Narocin nri r Nn 'dira prυ p A. : in m is non Det n)ap ndri mo die red meris agrum utam e manu momi, etiam a Rutha Moabitide, defuncti, redimes, ad suscitandum nomen defunctisuper haereditatem ejus. Quod non necesse erat ex jure redemptionis, ut quidem ex illo jure, quod leviro praescripsit Deus. Unde rogat vir illustris Hugo Grotius: At quae igitur comnemo , si agrum habere vis, debes ct siduam haberer Uerum hic observandum est , jus redemptionis apud
veteres Hebraeos eo usque extensum fuisse, ut qui succederet in omne jus defuncti, etiam viduam accuperet ut fierit uxor, ac Boagum ex hoc jure stipulatum esse, ut quo die redemptor acquisivisset agrum a manu Naomi, etiam a Rutha Moabitide, uxore defuncti, eum acquireret, ut nomen defuncti super haereditatem suscitaret. Quod, quia non recte animadvertisse videntur homines eruditissimi, hic ostendendum accuratius est.
aeristum IX. De redemptione possessionum lex in Levitico 3σ- , legitur. Ex ea lege proximus agnatus tenebatur redimere eas possessiones, quas frater, qui ad Pauper talem redactus erat, vendidisset. Ex vi legis, ad nihil aliud quidem obstrictus erat, quam ut redim rei fratris possessionem. Id vero, ex interpretatione, eo usque extensum apud Hebraeos veteres fuit, ut qui,
246쪽
DE CALCEIS HEBRAEORUM. LIB. II. cAP. VII. arrqui redimeret possessionem defuncti, eo ipQ viduam
acciperet, ut fieret uxor. Nam, uti ex hoc jure quis in demortui possessionem universiam succedebat, ut omnia quae Gefuncti fuerant fierent ipsius, ita & viduam accipiebat in potestatem. Id enim cavisse videntur Hebraei veteres, cum a propinquo redimeretur alicujus demortui haereditas: ut etiam viduam duisceret uxorem, ne neglecta maneret, & desolata. Uxorem demortui, ex redemptionis jure, illius fieri, qui admittebat, accipiebatque, illud indicare videtur ea stipulatio , quam adhibuit Boozus. tavu
ris agrum illam e manu momi, etiam a Rutha Moabitide, uxore dejuncti, redimes, ad excitandum nomen defuncti super haereditatem ejus. Hoc enim dicit Boozus: Illo Uis momento, quo, ex redemptionis jure, agrum, a Naomi alienatum, te vindicaturum constitueris, etiam, ex eodem illo jure, tibi asseres omnia, quae Ruthae Moabitidis sunt, ut ea
in potestatem tuam veniat, eamque ducaS uxorem.
In hunc sensum haec verba jam dudum interpretatus est vir doctissimus Cornelius Bertramus, Certe, non ex ea lege, quae in Deuteronomio legitur, eam stipulationem adhibuit Boozus, sed ex jure redempti nis, quod ita interpretati sunt veteres Hebraei, ut, una cum haereditate, uxor demortui in potestatem veniret redemptoris, & ipsius fierit uxor. Hoc linium Rutha innuere videtur, cum ad Boozum dixit:
tuum super famulam suam, quoniam tu es redemptor. Nam perinde est, ac si diceret, sub tutelam tuam me sui maritus, suscipe, quoniam tu ea redemptor, si e
247쪽
111 ANTONII BYNAEI proximus agnatus. Petit scilicet his verbis honeste,
ut se uxorem ducat. Sensius enim est: duc me ancilis Iam tuam in matrimonium, quia tum, qui jure redemptionis me in potestatem tuam debes accipere. Cautum fuisse apud Hebraeos, ut in eadem familia, uti possestiones debebant manere, matrimonia conia traherentur, notissimum est, certissimumque. Hinc, uti redimendi jus proximo agnato erat, viduam illi ducendam voluerunt, ut restitueretur in familia mariti defuncti nomen, quod morte ipsiuS, Cum prolem m astulam relinqueret nullam, extinctum omnino erat. Huc optime retulit R. Salomon Iarchi, qui notavit haec ex lege dici, quae in Levitico legitur: Et veniat redemptor ejus, qui propinqu- ei, O redimat. Sic enim ille Pn m Ua muri Om: 'ον N a up m
Nam socrui meae, is mihi, necesse es, ut vendamus
haereditatem no ram. Et nunc, cum acquires, acquire etiam me cum ea, ut in memoria fanatur nomen defuncti propter haereditatem ejus, ut, cum v niam in agrum, dicant, haec uxor Machionis. Sane, si jus redemptionis non extensum eo usque fuisset apud Hebraeos, nimis impudens fuisset Ruthac postulatum, neque BooZus eam laudasset, quod neminem alium fuerit secuta, sed illis, quibus debebatur ex jure redemptionis, se obtulerit, ut nomen defuncti in ipsi familia restitueretur. Haec confirmat totius historiae series, quae ostendit ex jure redemetionis fi ri hic cuncta. Quare omnino agitur de eo ritu, sive cerimonia, quae olim adhibebatur in redemptione aut permutatione rerum, qua quis, in signum se cedere suo jure, calceum extrahebat, non vero de Ca
248쪽
DE CALCEIs HEBRAEORUM LlB.II. CAP. VII. 21scalcei detractione, quae locum habebat, cum viduam fratris sui ducere recusabat levir. . X. Sed hic non levis controversia est inter viros doctissimos, an ipse Boozus extraxerit suum calceum,& dederit , an vero a calceum suum ex
erit, & dederit Boogo. Alii enim sacri textus verba, a xt , exuit calceum suum, referunt ad BooZum, alii ad τον Chaldaeus interpres Jonathan de Boogo intellexit. Sic enim prira r rapa mu' Et exuit Boo chirothecam dextrae suae , Er emit i. Pariter celebris ille R. Aben Ezra cenisset, Boozum exuisse calceum suum, & dedisse propinquo , tanquam pro haeriditate. Sed Vulgatus interpres eo sensu accepit, ac si propinquus extraxerit Calceum,& dederit Boogo. Ita enim vertit: vixit ergo propinquo suo Boata, totis calceamentum tuum. Vuod
satim solvit de pedesuo. Idem placuit interpretibus
Graecis. Non tantum juris interpretes, verum ipsi Hebraeicae literaturae principes, hac in re sunt dubii.
Censuit olim Johannes Drusius, Verbum exuit reserenis D f.
dum ad Boozum. Consat enim, inquit, hunc morem Udii servatum fulse olim eriam in commutationibus, cujus rei testis ille ipse locus. Porro ut sit commutatio, necesse es, ut qui aliquid accipit, idemaliquid det. Hoc . veteres declarabant verbo Halaph, quo insunt in hac re. Dabasur autem calceus dicis causa, sive profo ma , ut ita loquar. At in commentariis in R uthae histo- riam, quae postea conscripsit, aliter ipsi visum fuit. euanquam incertum, inquit, quo haec pertineant, tamen quia sequitur, O dixit Boam, videtur non abis surde posse referri ad vindicem, qui calceum suum exuerit, ac dederit Boozo. Sed fuit tempus cum ex
249쪽
SM. δε Lstimarem haec referenda potius ad Boozum. Iohannes Seldenus, qui hanc controversiam paucis attingit,
X I. Non quidem adeo facile est componere has lites. Puto tamen detractionem calcei ad vindicem referendam. Signum enim fuit, eum cedere suo jure, quod in possessionem, quae redi menda erat, habebat. Calceum fuisse signum dominii, & juris, quod quis
in rem aliquam habebat; atque inde naIam eam consuetudinem, ut, ubi juris, sive dominii ces , fgni- ρ. ficanda esset, Calceus extraheretur, ostensum mperiust Hinc necesse est, ut qui jure suo cedebat, & d minium suum transferebat in alium , calceum suum exueret ipse. Non itaque hoc ad Boogum, scd ad vindicem referendum est, qui, ex consuetudine in redemptionibus, & permutationibus, usitata, calceum suum exuit, ut constaret se omne jus suum transscrre in Boozum. Εum vero, qui sum suo cedebat, calceum eXuisse, confirmare videntur haec verba:
obtinuit olim in Israel, in redemptione, O in permutaxione, ut firmaFetur omne negotium, μι hebat homo calceum suum, O dabat proximo suo, eratque hoc testimoniam in Israel. Optime mihi notasse vi- νώ - ad dentur Belgae interpretes , per proximam eum intel----ε 7 ligendum esse: Bien By Ajn recht overaemera, e Gar mede van het Dise in toe omenis ijden verse-ken was: hoc est, in quem jus suum transferebar, quo hac ratione sequentibus temporibuae erat Irivatus,m Per ea verba, eratque hoc tesimonium in Israel, illud denotari: Tax imant het reι M Oan eenigh laudi,. σ
250쪽
aan een anderem over steth et hoc eit, aliquem sus a6eW- agri, aut haereditaιμ, ra quam profrsam caseandi, O posidendi, in viisum eranferre. Sane innuere videtur Consuetudiniε ratio, ut, qui jure su C deret , & aikujus rei dominium 4n alium eran8 Erreri, calceum suum emere , intestimonium, atque sigraum, k imposterum privarum osse omnε potestaLe, quam in rem illam ha bat. Quare non is Boozus calceum suum exuit, sed vindex, qui suum .edimendi jus Bo Eo cedebat. Quod etiam indicare vadentur haec
redempror ad Booxum: ria me eta, is extraxit casisceum. Videtur enim veris letus hoc ita capiendum este, ut vindex, Cum Boopis 4misse , ut suci tacta reis dimeret , etiam in sgnum se cedone suo , e, quia ad redisne rim habebat, calixum ouaX u. Ea ratio ne si haec facta ingetlaguntur. io itae r spondistin
fuerung, a mania Namni. Scilicet Bo Zus, cum existractum calceum a vindice accepisset, qua cerimonia in ipsum translatum erat jus redimendi, testes vocavit seniores populi, & omnes qui aderant praesentes, se redimere quaecumque fuerant Timelechi. , .cto aunomen. qaod .hic occurrit. Ostendere vadeIuracleum non pertinere verba praecedentia 'quae de calati xx- tractione loquuntur. Nam si BD us calceu in .ssium extraxisset, alaConcipienda tuisse lacra verbavi lentur.