장음표시 사용
361쪽
male debet esse instructus. Hinc summi Pontifices se se passim Canonum executores csse perhibent, & si cui ubique teniam, fidem aut disciplinam Ecclesiasticam Canonibus sancitam violis-Ρt, statim adversus eos primi insurgebant, & malum in ipso exoradio autoritate sedis Apostolicae si seri pollet comprimebant. At si
pertinacius esset malum, nec tantae Sessis iudicio posset omnino e Mingui ob contumaciam Hazeticorum vel Schismaticorum, cumn osse sit hoc in casu concilium renerale universam Ecclesiam repi sentans congregari , nemo dubitate potest quin secundo loco Romanus Pontifex vi Primatus sui potuerit ad hujusmodi Concilium Thiscopos convocare, ut infallibili ejus autoritate, controversiare minaretur. Verum equidem est prima Concilia seneralia ab Imperatoribus esse convocata, sed saepe saepius Imperatores id fecerunt ad preces Romanorum Pontificum , qui eo recurrebant ut facilius ac promittius Episcret con garuntur, sed dubium esse non potest quin ubi fidei vel disciplinae periculum imminet, nec iam
unius Romani Ponti scis autoritas ad comprimenda Ecclesiae dissidii sussicit, dubium, inquam non cst quin hoc in casu Romanus Pol tis ex clasticum canere possit, & Vi Primatus sui cunctos Episcopo, ad Synodum generalem vocam, atque in eos si iesit d vocati adesserenuerint vestit in Ecclesiae dcsertorcs excommunicationis ferre sen
Tci tib licet Romani Pontificis desnitiones de sde &. moribus non sint omnino infestibiles, lint tamen magni apud omnes m menti & univcrsam spectant Ecclesiam. Atque hinc singulae privatim Ecclesiae in nam ejus desinitionibus reverentiam prae e lebcnt , nec poliunt pro tibito eas ves contemnere vel reli
Quarto , licet Romanus Pontifex, non sit solus omnium conti versarum iudex, sunt tamen eius praecipuae in judicando partes nec
quidquam in Ecclesia magni momenti definiri par est, qu non ad
ipsum res crati vcl de quo non consulatur. Innumera sunt eiusmodii clationum 3 consultationum, ut ita loquar, exempla, quae alias r tulimus, nec hic impetere necesse est.
Dii in b, Theologi nostri censent Rom. inum Pontiscem a legibus a Conciliis cetiam generalibui latis sapienter dispensare posse eo in casu quo Concilium ipsum dispen arct nec non agi oscii sat ipsum lcges G ncrales posse condere & toti Ecclesiae observandas proponere, ladquae vim
362쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Dissim. IV. I3
vim habeant nisi sint proin tae &receptae communi onimum consensu. Sexto, sunt in Conciliis ipsi quidem ex convenientia deberi, sed non ex necessitate, quandoquidem tribus primis Conciliis generalibus non praefuit, nesant porro illum esse supita Concilia aut 1 nemine judicari posse, quin imo contrarium diseria assirmant & pro bant ex ipsorum Pontificiun exemplis. Septimo, probavimus indissertatione praecedenti jus ordinationum Pontiscem non habuisse extra Patriarchatus sui limites. Octavo, Pontificem in ibidem esse negant, & de secto plures
Nono, contendunt ipsum incumenicis Conciliis insitiorem esse&ab ipsis iudicari ac deponi posse.
Decimo , execrantur illorum sententiam qui asserunt Pontificem ius habere deponendorum I Num & subiectorum 1 sacramento sdei
absolvendorum , re orumque aut transferendoriam, aut cuilibet occupanti tradendomiti.
Sunt & alia quaedam previlegia quae sibi arrogant Romani Pomtisces quae ex istis suum, quae illi pariter non agnoscunt : ut quod solus Papa possit deponere hiscopos, quod nisi issimum est & H-
numeris exemplis retellitur : quod necesse sit Concilia ab ipso confirmari ut robur habeant, quod pariter essem esse docent prinis Concilia quae a Pontificibus confirmata minimὰ sunt. Item quod solus jus habeat ea convocandi, quod adeo talium est, ut octo priora Concilia ab Imperatoribus convocata esse constet. Haec sunt quae nostri praesenim Theolagi ad Primatum Pontiscis Romani pertinere ncgant : vide de his Gersonem in tractatu de potestate Eccles. de Austabilitate Papae, de statibus Eccles de pace & in articulis contra Petrum de Luna, Parum de Alliaco in tracti de Ecclesiae autoritate, Iacobum Almainum tract. de Dominio natur ii, civili & Ecclcissimco, de autoritate Ecclesiae, de potestate E Hesiastica & laica, Joannem majorem disput. de autoritate Concilii supra Pontificem & in dist. Σ . & post hos Richerium tract. de Eccles. & politica potestate in Apolog. pro Gersonio & in historia octo Conciliorum generalium nuper edita, Simonem Vigorium in responsione Synodali & in libro gallice edito, cui titulus De starat Er go vernement de PQlisee, Joannem Lamotum in Epistolisv . iiisque tractatibus, Petrum de Maro in libro de concordia, agem - . V v tio ς
363쪽
tiones ri si um Theologo iun & cenisu ebriuii n in vesnantium cum ejus assertione, ii iin antiquis & nrajoribus Bria oporum causis, Ibrum Gerbasii Doci 'parillatas de eotam a
sem nos post toti es ac semesos Tlleologos de Risiam di ammt;vis cun ntiscis Merere non dubitamus, , iam Ex s. notinii probavimus, Geteras desister probabuntiar.
364쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERTATIO V. probatur Romani Pontificii judicium ' ssi
UM ea communis sit omnium hominum conditio,ut multis ac variis erroribus sint obnoxii, nullum praestintius mortali cuiquam munus a Deo concedi potest, quari ut es iraliquibus in rebus tali non possit, praesertim vero in iis quorum cognitio, licet necessaria, rationis tamen virisbus haberi non potest : Hinc nullum majus Romanis Pontificibus privilestium tribui potuit, quam certum & insallibile in rebus fidei adsiniendis judicium; sed quo majus & excellentius est istud donum, eo diligentius cavendum est, ne illud temerὸ ac sine sun- Uv a damento
365쪽
camento ipsis adscribamus : nam praeterquam quod indignum est esse cui autoritatem eam quae ipsi bon competit tribuere, nihil magis periculosum quis, eum qui possit errare infallibilem credere: si enim contingat eum de facto errare , necessario in errorem ducum. tur qui eum descere minimὰ posse arbitrantur, cum ei autoritati quae putatur infallibilis, adhaerendum omnino sit. Igitur Romani Pontificis infallibilitatem credere nemo debet, nisi tam perspicuEdemonstretur, ut nullus dubitationi supersit locus. Nam nisi or
uino certum sit eum csse insulibilcm , qui potest ejus judicium pio certo & insillibili haberi Quippe si probabile tantum est Pontificem esse insallibilem, potest in cliam esse sessum; quod ii salsum iacile potest, potest in particulari iudicium quodlibet Papae esse falsum Quomodo ergo dicetur insallibile judicium quod potest esse mutulitaque qui Ponti scis defendunt insallibilitatem , tenentur apertis md demonstrare in id privilegium ei a Deo concessim csse, noc autem abier probare non possunt quam ex scriptura & traditione: quare fi cx neutro capite pes Adc aperto id ostendant, actum estile illa innutibilitate Ponti scia..
Porro qui Pontiscis Romani insoli bilitatem propugnant, non iasbivolunt Romanos Pontifices prorsus A quocumque in casu esse in- fallibiles: imo satentur eos non sectis ac caeteros mortales saepὸ errare ac decipi; sed tunc eos errare non pota perhibent, cum ex Cathedra loquuntur, quae vox antiquis omnibus Theologis hoc in negoti Unota a recentioribus in excogitata Ar quamvis omnes in allibilitatis Pontificiae assertores die cicon veniant, in eius tamen sensu as lignando multiima se invicem discre
pant : quibusdam loqui ex Cathedra, idem cs ac cum Concilio loqui; sed isti non tam vid tur in fallibilitatem, Ponti sici tribuere quam Concilio. Aliis ex Cathedra loqui, idem senat ac secundum si 'turam& traditioncm loqui; quae quidem expositio nihil magistribuit Pontifici, quam cuilibet alii; certum cnim est eum non uiserare, qui secundum scripturam & traditionem loquitur di sed illud quaeritur quomodo, . di an certo sciri possit Pontificem secundum scripturam & traditioncm loquit quod si cuilibet cxaminare liceat, . ruit prosino infallibilitas illa Pontificia. Alii sic explicatit, illud ex
Cathedra loqui, ut idem sit ac loqui re maturὰ & ciligenter examinata. Vulgatissima expositio verborum istorum, quam Caietanus, Bellarininus, Duvallius de alii subministrant, haec est, Pontificem loqui. Cathedra , cum circa fidem aut bonos mores Ecclesiam doccu
366쪽
DisspRTATIONES HISTORICAE. DissrRT. V. rdocet, sed nec ista nodum planὸ solvit; ulterius enim quaeritu unde cognoscatur utrii in Ecclesiam doceat universam, an vero ut privatus loquatur. Hic eis aqua haeret; quidam dicunt Pontificem tunc censeri Ecclesiam docere, cum decretilem condit se alii cum consultus respondet; nonnulli cum Bulla ejus certo tempore ad valvas S. Petri astixa est, quo nihil ineptius dici potest. Caeterim, inde colli itur quanta sit eorum qui Pontificem Romanum insallibulem esse docent in sua opinione tuendi anxietas & inconstantia ex qua de eius sessitate praejudicari quodammodo potest : Enimvero ut certi esse possimus de insallit,ilirate iudicii alicujus a Romano Pontifice lati, debemus habere certam regulam , per quam manifeste cin re, scamus hoc illarum de numero sese quae necessario infallibilia sunt; at nondum de usinodi regula convenit inter eos ipsos qui Pontificem insillibilem esse praedicant, sed hi quidem unam, alii vero aliam conditionem ad certitudinem alicuius iudicii Pontificii requisia tam esse contendunt, ac proinde ncccub est iudicium illud in dubium ab aliquibus revocari quod ab aliis pro certo & insallibili habebu
Quomodo emo quisquam potest esse certus hoc vel illud judi cium denumero insallibilium esse, cum secundum aliquos in dubium revocari possit, secundum alios de eo dubitare sit nefas eia o hieoportet, & neutrum judicium pro infallibili habere i sed his praemissis, Romanos Pontifices aut solos, aut cum sui Romani synodo etiam cum ex Cathedra loqui perhibentur, in iudicando falli pose
Ad hoc autem sufficeret ad criae opinionis argumenta refellere, quia ipsbrum est ut obscrvavimus probare ex scriptura, & traditione Pontificem Romanum inerrantiae privilegio gaudere ; qu pro ter satis nobis esset argumenta quibus id suadere conanturmania demonstrare , nec opus foret rationibus & exemplis doce e Pontifices in desini do errare posse & de facto erravisse , sed quia non nocet ut loquuntur abundantia juris, utrumque nos, Deo dante, praestabimus.
367쪽
3 1 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCImNA
In quo ostenditur Romanos Pontifices non esse injudicandon assibiles.
f. I. aDocetur id ex scri res. M
ET primum quidem Pontificem Ronianum insessibilem non
esse, colligitur ex scriptura r nam Galatarum 2. v. I Petrus 1 Paulo reprehensibilis suisse perhibetur, accusaturque ab eodem, quod non rectE ad Evangelii veritatem ambularet , quodque gentes autoritate sua ad iudaizandum impelleret. Jam vero si potuit Petrus adversus veritatis regulam, quam postea Ecclesia secuta est , cogere gentes ad iudaizandum c ut observat Augustinus 3 cur non poterunt Petri successores contra veritatis regul aliquid aut docere, aut siciendum praescriberet haec vero ratio non a nobis primum inventa est, sed ab Augustino centies inculcata: is enim n loco saepius concludit nullum omnino Episcopum nullam Syn dum Provincialem esse in bilem. Sic lib. r. de Baptismo c. i. ita
Si nunc co at circumcidi aliquem more Diveo , orsicbapti iri, multo amplius hoc rite turgenus humanum quam siri quis cogatur rebapti*ari, quapropter cum Petrus illud faciens a Paulo poseriore corrigitur .... quanto facilius est fortius quod per i niversa Ecclesiasta uia firmatum est, vel unius Episcopi autoritati vel unius Pr vinciae Concilio prisserenuum est. Ante Augustinum vero Cyprianus
idem ex illo Apostoli pauli secto intulit in Epist. ad Quintum : Nais
nec Petrus quem primum Dominus elegit, sesuperquem aedificavit Ecclesiam suam, cum secum Paulus de Circumcisonepo, modum disceptaret, minae sit sibi aliquid inflenter aut arroganter assumpsit ut diceret se Primatum tenere cr obtemperari a novellis typo Zeris Abi potius ovori re , sed consilium veritatis admisit Er rationi legitimae , quam Paulus vina cabar facile consist ut non pertinaciter nostra amemus I sed quae
368쪽
aci anu astairoiu cst contu nostri uiriter 2 salubrit res gemmum vera Er legitima nostris potivi Huamiu. Ex quibias conficitiuexemplo Petri doceri hiscopos omnes nullo excepto in errore prolam , posse de ab aliis emendari. Id xeno ad Romanos etiam Pontifices pertinere docet Pelagius II. in Epist. Hruriae Episcopose Derit, isqvid, perpeniremestra diis his, μι-proiecessorumn rastru si hac causa strium capitulorum sus tanto posti nono amyrius duris contra tactionum Libor in uis lavit: , i ho insuper fili -Petri ιγώ cst Paul- βperat vfra stare nitas ad me amr a cat, diu quippe D stitit, M ad Mem gentes icta Ecessa e --Oen ne reciperet: . . , se a conversarum Gentium com Honesubre ruit, Paulo attestante, q/oit, cum pex om siriWhiam in faciem ei restia ti, oec. quitamenia eodem Paul psmodum rationesuscepta, dum quos dum coni ceret qui Gentiles Ma Ecclesia- veniantes ponderes an iaci cumcisio oneriarent: dicit cur tentaris Deum, . pone es jugum cem vicibus discipurorum, quod 'Pu patres misi neque portare po-
tuimus, n quid , fratres dilecti mi, Petro Apsororum Prisci sibi .h ilia uocenti debuit ad haec restonderi. Hac quae duis aua re nos onus, et danter dis i. Si igitur in trium capis Eor mar iratio, aliud cum veri in quaereretur, aliud autem inventa veritate diactum est . eur mutatissententia huic mi in crimine objicitur ,quam cuna Tu me usamore Icram
Id probatur ex Qeteris Ecclesia disciplinI.
SEcundo, idem conscitur ex disciplina Ecclesiae in iudicandis
causis Ecclesiasticis in alii dissertatione a nobis exposita , ex ea etenim luculenter demonstratur ignotum fuisse per decem & amplius saecula illud non errandi privilegium quod Romano tribuitur Episcopo, nam ut abii ὀ ibi probatum est , non pauca etiam desde olim lata sint judicia inconsulto Romano Pontifice , nec habitus est ille summus controversiarum judex : Sed saepe saepitis iudicia ab ipsi, lata in Conciliis praescitim cecumenicis, iterum ex minata & retractata sunt: iam vero si extra controversam tunc fuisset Romani Ponti scis insulibilitas, an credibile est caetectos Epiastopos quidquam judicauimis suisse absque illius consensu & aut
369쪽
titate, aut aliquid ab ipso iudicatum retractaturos fuisse. Nam p sto quod insessibile sit aliquod judicium , absurdum est causam in
eo terminatam iterum examinare & iudicare. Quid emo necesse erat
totius orbis Episcopos fatigari ' Quid opus Ecclesias Palloribus orbis ad cogenda Concilia, quorum iudicium non pluris seri deberet quam imius Romani Episcopi ' nam e duobus ins illibilibus iudiciis , unum Uuris altero seri non potest, nec duo infestibilia judicia majorem h
irunt autoritatem quam unum; quod enim insallibile est omnem
Mino meretur fidem , nec quidquam huic certitudinis ex illo judicio, licet insallibili accedit. Verum id argumentum quod inchoabile est, maiorem etiam lucem accipit ex his controversiis, quas nonnulli Episcopi maxime catholici cum Romanis Pontificibus habuerimi; nam si Romani
Ponti scis infallibilitas in iudicando ab omnibus Catholicis linii suis. sit agnita , cancri Iliscopi Catholici illius proculdubio iudicio ceu sissent, & ab eo dis itire nefas esse duxiae te M verbi gratia, sit pore Victoris Romani Pontificis judicium in bile habitum
sitisset, ei non restitissimi non modo Asiatici, sed nec Irenaeus & teri orbis Episcopi, qui in illorum communione contra Romani Ponti scis sententiam permansbunt. Similiter si tempore Stephani compertum fuisset Itomanum Pontis in errare non posse, Cypri nus Asecani Praesules, necnon Dionysius de alii Orientis Episcopi in Stephani sententiam pedibus ivissent, nec disciplinam suam contrarius autoritatem mordiciis retinuissent: & ceria S. Augustinus hac de re agens, supponit eos illaesa fide & charitate a Stephano dissensisse, quia res nondum suerat supremo judicio & insallibili determinata.
Tuis, inquit lib. a. de Bapt. c. s. aliquiido de Baptis dubitatio, quid res enserunt in v itate manserunt, ea dubitario procedente ten pore perspecta veritatesublata est.
Jam vero si Romani Pontificis iudicium tempore Augustini habitum sui set indeficiens, nonne Stephani judicio veritas perspecta & sublata quaestio dici debuisset 'Denique ut alia mittam tempore Basilii Magni iudicium Romani
Pontificis, ctiamsi cum Episcopis Occidentalibus sentiret, non habebatur in allibile. Nunquam enim ille Baslius aut caeteri OK tales tres hypostas es t dicere volucrunt, & eos probare qui unam dicebant hypostium; quamvis id maximὰ ut irent cum Romano Pontiasce Occidentales, nec alia conditione cum Meletio communionem habere vcllcnt, quorum propterea typhum Brilius acriter reprehendit.
370쪽
Constinatur idem ex Romanis Pontilicibus, qui ad causas Eces fasticas finiendas, Synodos petieriint convocari: sic Liberius ad Alli nasi causim judicandam Synodum petiit 1 Constantio, Damasus deo identales petierunt Synodum heri universalem ad res Orienti componendas. Si ricius Gnosiim ad Concilium ivmist iudicandum. Innocentius petiit Synodum fieri ad causam Chrysostomi examina dam. S. Leo ad Eutychis causam retractandam, mcindendumque la trocinii Ephesini decretum, Synodum universalem necessariam esse duxit. Mitto alios innumeros: quod si Romani Pontisces se in judiis candisrebus fidei aut morum infallibiles esse praesumpsi sint, nunquam illas Synodos seri issent, sed judicium suum veluti sit emum &iatalibi leuiter in sint. confimatur item haec ratio multis Augustini testimoniis, in quibbus asserit nullius Epistopi aut etiam Sy i Provincialis iudicium esse ius illibile. Saepissim id habes in libris ejus de Baptismo, clim
obsoruat nec steph , Nec Cypriani iudicio quaestionem de rebahimsatione haereticorum suisse terminatam, universalis Concilii ac totius Ecclesiae judicio. Hinc ibidem aperia pronuntiat omnes o Uno Episcoporum litteras, & omnia omnino Concilia Provincialia, ne exceptis quidem Romanis, emcndari postea Conciliis majoribus. Deciatim vero hanc r iam Romano Pontifici eiusque Synodo adaptat, lib. 2. ad Boni . c. cum enim iactarent Caelestiani R manum Pontificem Zorimum G tibi dogma approbasse, res mdet primo C situm Z imo imposuisse : deinae vero haec addit. 'odia sit, ita tame fuisset de Calestio 2 Pelagis in Romana E elisia jud carum, ait Ego eorum dogmata quae in esse 2 inm ipsis Papa
Innocentius damna verat, ani obo 'tenenda pronuntiarentur, ex hoc rius es prae aricationu nota Rcimauis Claricis inurenda. Siccinei
queretur Augustinus, s credidisset Romanum Episcopum cum siro cro non posse a side descere ' ottersim tunc temporis adeo pe suassem erat Episcopis Africanis Romanum Pontificem non esse in iudicando Spiritus sancti adiutorio insilii bilem, ut non dubitent id veluti ccrtum primonere: nisiforte, inquiunt, qui qui cresdat uni uilibet nostrumposse Deum inspirare justitiam, in merabiliabus congregaris in Concilium Sacerdotibus denega e. Unus ille Epist pus, non alius est quis Romanus, ad quemlim verba dirigun
Eadem est serm) sciitentia Concilii s. generalis collat. 8. tona. s. Concit colum. 16α.& unde haec exscripta sunt.