장음표시 사용
221쪽
ratione aiscedere, ineptissimam illam medicinam iusti doloris adhibuit. Parcerem mortuo, si non pliares nunc monumentis inquinatissimis, quam olim vita contemptissima laesisset.
Sed quando tam indignum conuictu Christianae nobilitati , illius defuncti scripta faciunt, non dubitabo Christi praesidio tectus, cum lio,
minis conscelerati manibus confligere. Quod tamen no studio pugnandi faciam, sed ut eorua mentiae, atque sceleri resistam , qui in eadem mentis caecitate versantur. Late enim disseminatum est hoc malum multosque funesta contagione grauiter infecit. Primum igitur illud requiro, quid in nostris hominibus viderit, quod posset ulla ratione contemnere. Nam si magnitudo animi perspicitur ex rerum humanarum despicientia, &ex quadam elatione, nihil nisi diuinum & inclytum cogitante; nihil certe illustrius esse nostris potest: qui eum se intelligerent, in diuina familiam vocatos, omnes res mortales infra sepositas e sie dixerunt, omniaque vitet consilia ad diuinitatem, & immortalitatem retulerunt. Si fortitudinis est omnis inuicta patientia; quis
nostrorum animu non admirabitur, cum viderit ipsas etiam virgines, pro Christi nomineaeerbissima supplicia , &omnes corporis cru ciatus appetiuiti et Quantis laudibus celebratur Leaena meretrix; q, multis tormetis lacerata, conscios coniurationis non indicatit ὶ Quatis Anaxarchus eadem ipsa de causa ξ Quantis deniq;
222쪽
denique Syracusanus ille Thraso, quod nullis
suppliciis adduci potuerit, ut socios coniura tionis proderet ξ Hos certe Machia vellus ipse sic enim appellatur praeclarus scriptor, cum quo mihi res est ) nullo modo contemnendos putabit, propterea quod expertes verae Religionis extiterunt, quam solam laudis experte esse vult, & coniurationis participes fuerunt, cuius experiendae ratione in summa laude ponit. At quam obscura est illorum constantia, si ad nostrorum virtute conseraturὶ Si enim causam respicias: illi Ty rannorum odio, a quibus laesi erant, supplicia perferebant ; nostri Christiam ore, a quodiuinis beneficis ornati fuerant, tormeta omnia leuia putabat. Si cruciatus magnitudinem consideras atq; diuturnitatem in nostros; non usitata, ut in illos, sed noua & in. audata genera tormentorti inuenta fuerui, quae diutiὲsime vivorum corpora lacerarent, atque contunderet Illi deinde in desperatione omniufortunarum dignitatis specie aliquam retinue Iuni : nostii cum sibi utrum vellent liberum fuisset, non inuiti tamen mortem claram cum ignominiosa vita commutarunt. Si adnume Ium aduertas, ridiculu est , paucissimos in fini tis Opponere. Hanc tu disciplinam , e qua tam
praeclara documenta virtutis extiterunt con temnis : Hac institutione, quae infirmam et naturam mulierum, imbecillam aetatem pueroruincredibili constantia armauit , quae tantam
multitudinem in laudis & gloriae studium incitaui hi
223쪽
Ere osorio de Nobilit. a ον tau t, abiectos animos, atq; demitas effici co-
tendes ξ Quae est ista menti s peruersitas, ut Virtutis umbrain admireris , veram virtut cm pro
nihilo habendam putes 3 Sed nimirum illud est:
Faciem tantum C macis adsipscis, vi tute illam excellrntem lub specie Crucis occultatam non
intueris. Nec enum mens angusta, tenebris OP
pleta,& iordibus in lai nata , tantae lucis splen. dorem sustinere ullo modo potest. Chri sti enim ditate lina , ut inquit Paulus, perit; tis & profligatis holumibus , inscitiae & humilitatis spe .c em praebet ; moderatis vero, diuinoque be neficio confirmatis ostendit sapientiae coelest s, atque diuinae virtutis amplitudinem. Atque quemadmodum in Christi persona omnes illam raci etai Videbant: in qua, ut erat Esaix vati cinio praed tum, non erat species neq; decor: non tamen omnes illam gloriam diuinuatis, quam Ioannes vidit, inspexerunt: sic et multi propter similem mentis caliginem , Christia
norum vitam inanissimis ornamentis nudatam despiciunt; illam vero excellentem Christianae dignitatis lucem aspicere nulla ratione possunt. Sequitur ut etiam de virtute militari aliquid dicamus, quam ille Christianis moribus & institutis longe aliena putat. Qui coae nil inquit ille cum istius virtutis celebritate gloriae contemptio, quae Christianis omnibus praescribi solet Z Nemo enim nisi laudis studio inflam matus fuerit, pericula sibi subeunda putabit.
224쪽
Iam quod asserit, neminem, nisi qui laudis sti,dio adductus sit, sorte fieri posse: non credo facile concessiiros illos philosophos fui me, qui simul & de contemnenda gloria conscripsierunt , & fortitudinis innumera praecepta tra diderunt. Nam si illa mutuo sese perimere existimarent, nuu quam esent tam a menteS, Vt eadem opera homines a cupiditate laudis abducendos, & in studium virtutis incitandos esse ducerent. Virtutem autem illam esse statuerunt, quae non ex vulgi rumore penderet;
sed quae praeclaras actiones ipsius honestatis causa susciperet. Hic autem sic argumentatur quas sola laudis cupiditas ad virtute acuat, Scnon alii multi potiores sint virtutis & industriet stimuli, quibus bonorum animi dies ia noctes concitati, pericula libenter, &studiose suscipiant: nempe insignis in patriam beneuoletia, ipsius virtutis amoi egregia deinde legum,atq; Religionis obseruantia , quae quidem Omnia sunt in Christianorum institutis persectissima.
Quid si laudis etiam studio sit simi sunt 3 Tamen isto erit quisquam vel furore, vel impudentia, ut hoe nomine dignitatem illorum imminuere coneturὶ Sunt illi quidem ab inanis laudis cupiditate remoti is mi ; immortalis tamen, & verae gloriae cupiditate vehementer incensi. Despiciunt hominum famam, ad veram tamen laudem, quae Christi omnia conspicientis testimonio continetur, ardenter incubant. N o cupiunt homines rerum suarum spectato . rea ha-
225쪽
Ex Osorio de Nobilis. arares habere, nempe qui sciant, se, Angelis inspectanti b. omnia praeclara facinora suscepturos, Hoc magni animi est, hoc generos, atque magnifici, no pendere ex imperitae plebis opinione,infima omnia negligere, coelestia tantu atq;
diuina contemplari. Quid enim iste dicat in Christianis morib. humile atq; demissum, nota satis intelligo. Si superbiam, dc insolentiam, si
mores immanes, si animos contumaciter elatos,atque inflatos, animi magnitudinem indicare putat:fateor nihil in terris esse Christiano. Ium natione contemptius: nempe quae summa contentione in studio moderationis, mansuetudinis, lenitatis eaigilet. Si vero virtutes omnes, ut etiam erudit immi prodiderunt, uno coniunctionis vinculo continentur : nec ulla
pugna inter illas esse po est , tantum abest, ut
mansuetudinis atque modestiae laus splendori fortitudinis aduersietur, ut etiam nullo modo
a se inuicem diuelli atque disiungi queant. Ita que nemo vir fortis esse potest, nisi idem sit ma
luetus atque moderatus. Longe enim fallitur opinione, qui animi impetum non aequitatis,& humanitatis studio, sed cupiditate atque fa Iore concitatum, fortitud: nem appellandam potius, quam importunae cuiusdam belluae fetaritatem putat. Iste autem praeclarus auctor, qui Principes ad communis salutis perniciem in struit si Imperii opes non tam aequitate & cle
mentia, quam perfidia, & crudelitate stabilire docet,appellet sade quo velit nomine furorem illum
226쪽
ara Contra Machiauest. illum , cunctam barbariem scelere & immanitate superantem, dummodo nemo sanus tam stultae atq; ne far ae opinioni assentiatur. Nos Vero nu quam ita a mentes erimus, ut illam animi moderationem, quam sacrae literae appellant humilitatem, ut clementiam & mansuetudinem, cuius nobis idem auctor extitit, qui Sceximiae sortitudinis exemplum ipsiam fortitudinem impedire dicaria'. Nacum virtutes inserse conglutinatae sint, tum vel maxime animi moderatio , atque fortitudo. Vtraque enim ab eadem animi magnitudine profecta, eandem propemodum retinet dignitatem. Ne c. n.
maioris animi est impetum hostium sustinere, quam cohibere iracundiam , & omnem perturbationem reprimere , nec ulla cossensione ab humanitate, & amentis constantia detur bari. Non itaque ferme suit vir egregie forti S, quin et laudem mansuetudinis sibi adsciuerit. Quanta gloria fuit illa Themistoclis, cu esset an consilio Graecorun a reliquis ducibus couiciis indignissime vexatus, ille vero petulantiam illam non conuicio, sed patientia comprimen' dam putaret ξ Qud hic Periolem referam Quid Iulium Caesarem,& alios complures, qui non maiore studio virtutis Imperatoriae no 'men, quam mansuetudinis & patientiae laude venabanturὶ Contra vero, ut quisque maxime angusti animi est atq; demissi, ita est ad iracundiam & feritatem maxime propensus. Omnes
illi barbari, qui a distiplina fortitudinis ab
227쪽
Ex Osorio de Nobilis. arthorrent, ita crudeles habiti sunt, ut loquendi eo suetudo crudelitati ipsi barbar ei nomen adseripserit. Quid de mulierum natura dicam Quibus ut nihil est imbecillius, ita n h l ad m-iuriam persequenda concitatius. Qi od sim
destia atque mansiuetudo virtutis splendorem non excludit, sed cum ab eadem animi magnitudine nascatur, ipsam sortitudinem ex o matrista tamen erit quisquam dementia, ut Christianam man uetudinem imbecillitate vocet. praeceptis sortitudinis repugnante Z Quae ma Ium est ista peruersitas, atq; impius furor, ut ea, quorum tenue umbram in aliis suspicimus, in nostris vera & summa contemnamus ξ Magna nimi semper hibiti sunt, qui contumelia lacerati, &iniuria lacessiti, ira non efferuntur. At nostri illam disciplinam a Christo acceperunr, ut humanitate conuicia , beneficiis in uria vi eis cantur. Ergo dicet aliquis, cum ita mansueti sint, nunquam impetum hosthum a suis finibus depellent, neque sceleri armis resistent, sed quem uis furorem beneficio compensabunt. Hoc qui dicit , minime expendit officiorum momonia: nec intelligit alia aliis personis, locis, temporibus , causis conuenire. Christiani
ipsi , qui in priuatis offensionibus & iniuriis
moderationem , atq; patientiam amplectuntur, iidem in publicis periculis acerrimi & vehementes publicae salutis , atque libertatis vindices existunt, praesertim ubi simul agitur dignitas, Religionis. Tunc enim mansuetudinem
228쪽
Contra Maehiaup2.dinem indignum flagitium, patientiam scelus nefarium arbitrantur. Hac me te praeditus fuit diuinus ille Moyses, quem sacrae literae perhibeat fuisse inter omnes mortales mitissimum, qui tamen &hostium copias singulari virtute repressit, &laesi numinis offensionem multo rum supplicio placauit. Talis fuit etiam David, quem unum Diuina oracula laude mansuetudinis unice commendant. Hic tamen in ine redibili virtute maximos & forti stimos tostium exercitus profligauit, & ingentes alienigenarum strages edidit. Sic etiam multi Christiani Principes ad omnem rationem humanitatis commodissimi, bellicae fortitudinis gloriae laudem mansuetudinis aequarunt. Quid ipse Christus nonne satis exemplo suo nos ad monuit, quatenus esset utendum mansuetudine , quo rursus in loco seueritatis persona suscipienda esset, cum sacrilegos, qui sacrasceremonias polluebant, flagris seuere& aeriter insecutus estὶ Non est igitur cur quisquam Christianam mansuetudinem a spernetur, cum ita cum vera fortitudine eoniuncta sit, ut nihil possit esse copulatius. Utraque enim ab eodem fonte manat, & altera alteram incredibiliter illustrat. Nune ad postremum egregii scriptoris argumentum veniamus quod totum in Religione consistit, & in illis antiquis ceremoniis omni scelere contaminatis. Tantam enim vim
habuisie putat hostiarum caede profanam,ato, s
229쪽
Eω osorio de Nobilis. Συpecudum stragem, ut repente ex timidis feros& audaces efficeret. Nos itaque qui nec hostias
caedimus, nec quadrupedu sanguine aras crue tam us , nec exta inspicimus, magnis ad virtutem instrumentis hoc religionis incommodo privari. Hie profecto nescio, quid vel ad impietatis furorem, vel ad mentis caecitatem, Scstultitiam addi possit. Nefariam superstitione eum sanctissima Dei immortalis Religione comparate, facinus est inexpiabile, atque nefandum: existimate autem, illum qui pecuducarnifiei nam intrepido vultu conspexerit con tinuo fortem euasiurum , extremae demen tiae argumentum. Cur enim isto auctore non conquirimus omnes lanios cur non etiacarnifices chos. n. oportet magis eTeratos esse,
a qui b. hominum corpora lanienturi ad arma similiter evocamus 3 Vt scilicet illa virtute, qua aut sanguine peeudum, aut supplieio damna torum adepti sunt, in hostes irruant, & a nobis omnia pericula propulsent. Quid si ostendo,omnia in illis gentium sacrificiis, & ceremoniis ad imbecillitatem, atque formidinem spectauisse, nec aliquid fuisse quod animum confir mare posset Primum preeationes illae priscis atque solemnibus verbis institutae , quantum anxietatis habebam In quib. si quid titubatum fuisset , si quid praeposteris verbis ,
aut sinistris ominibus effatum, putabant continuo omnes Deos P. R. iratos fore. Deinde
quanm illa Armido erat hominibus, anili ia- persti
230쪽
ars Contra Machiaueg. perstitione implicatis iniecta, cum non fatis exanimi sententia litabatur cum exta dirum a liquod & triste minabant ui exitum 'Cum vero accidisset, H multas eodem ti mpore hostias immolarent, & casus ita tulisset, ut aliarum exta darent illa signa , qu bu, homines ex iti
mabant, Deos omnia fecunda promitae realiarum vero tristia de nunciarent : necesse erat,
ut essent incredibili metu suspensae mentes illorum, qui neque secundis extis propter Veritatem,& inconstantiam confirmati poterant, neque rurius dira propter rei gionem , quaerant penitus imbut , contemnere Quid ostenta, prodigia, aruspicum responsa , quantam vim habebant ad animos debilitandos atque frangendos λ Cum nihil omnino neque natura , neque fortuito accidisset , quod non interpretarentur, Deo tum id consilio fieri, cladem aliquam portcndentium. Itaque vel ali tis inuolatus, vel terrae fremitus, vel dextrum fulmen, vel quae uis eiusmodi monstra, atque conficta interdum prodigia terrorem, atque metum miseris hominibus incutiebant. Quid autem solistima tripudia commemorerr 3 quae
eum e sient coacta, nec illis quidem superstitiosis hominibus , & auspicio valde deditis firmam spem facere poterant. Si vero pulli casu aliquo non pascerentur , eaque res ad militum animos permanaret , quasi de pernicie a Diis ipsis praemoniti, attoniti religione manus