장음표시 사용
151쪽
DE HOMINE INNOCENTE. PROLUSIO POLEM.
novavit. gratia Adami innocentis non uis merita bumaua pro lueebat b)...ti.' graiia Adami eu se uela creaIionis ta erat debita naturae fanae ει tu
γ' Disserentia esurialis inter gratiam Adami ει natur ivnoeentiae, astrariam ebrisianamen, quod primum μν quisque in propria persona reemsset, Ua vero nou reeipitur vis in persona Iesu Grisi refuscitati , eui nos uultifamur UD. Haec autem coincidere Videtur cum Bajana x LII. & cum Pro. testanti ea doctrina de iustitia nobis duntaxat imputata, non autem physice inhaerente. ex notissima Tride utini definitione. .' Gratia Adami, Iuncti auri illum iu semetipso , eras Hri proporti nata I gratia ebriviana nos sancti cando in 'esu Grasso , eri omnipotens taditna Filio Dei cl). Plane labos cura & satis dubia haec thesis est ; nee enim satis illa explicat, quam gratiam adtingat, sancti sicantem ne , si vo auxiliatricem. Ceterum de quacumque illa differat gratia, fallo ae er-
TOnee loquitur, ut plane liquet cm Rom. III S S E-
manno de Atheismo christ. p. 3ss. eum Atheorum diptyeliis merito inserendum esse judicarim: quod itidem nos supra tetigimus Tom. II, p. g. S. verum esto , ne long Iore quaestione Im. ψicemur et adtanaen , quod reu nostram spectat ., inter erronea Caesalpini dogmata, quae ex suo insensissimo hoste Taurelio fide.
liter , adcurateque , nmre tuo , congessit laud. Frucker. t. q. p. 222. '3. . vel ne um
bram quidem illius reperio , quod ei Salde-nus adfixit. Atque adeo caussa in istam saltein in medio relinquamus , oportet a IV. Perrero sine dubIo proxime prolusit Anonymus ille nebulo qui sub aetate Dionysi Petavit in libro . quem inscripsit Epiphuniam multis praemissis deliramentis , concludit
duo elle hominum genera I unum terrenum vi
qualis fuit Adau 3 alterum coelestium, cuo jusmodi Christus exstitit, itemque Melchiseo decus , ante Adamum . nec humano statu editus , immo ante lucis exortum. Pudet quisdem vel ipsam hinuisse impiissimam fabellam. Legito laudat. λων. t. 3. de opis lex di er. l. I. s. ψ. n. 3. sqq. 4 Est prop. xxat v. ex proscriptis In Constit. Unigenitus , in Ioan L. 16. dc in E.
co Prop. xxxv. 4n a. C M. s. a IoΑ D N o I onserendae sunt theses istae cum Bajanis & Jansenistis mox praelibatis . Ac insuper quantum ad eam , quae Irimo loco notata est , animadvertere juva. ir, quod in systemate I prensis meritum provenietis a gratia . cui creatura resistere pes Prop. xxxv I. in Rom. T. 4. ιγ Prop. xxxv t I. in Ephes. I. c. mi Plura Inte reres oppugnatores Que A D N o T
U Rronibus hae Sectione productis
c. alii apud nonnullos ad censenis tur, at du quibus ta inen erroris fama δέ no ta Iortasse omnino certae dici nequeant. videli det primuin Armeni docuerunt
Adam e Evam si petin ausisse it in justitia ,
sit, qualem ipse deser psit gratiam Adae in
non entis, non est supernaturale Dei donum. sed mere humanum , utpote a mero libertatis arbitrio prosectum et & huic quidem systemati Quesnellus institit adversus gratiam mere sufficienten , ubi praelatam thesim vulgavit. isellianarum thesium eum Larantento . UTO . D tanto , Sellerio , mino in I v. expositas a
nobis . ATIO non coituros unquam' nec Item ex conseque ii tum hominum genus per commixtionem
152쪽
132 PARS IL TRA . I. LIB. III.
DE ERRORIA Us IN IMMORIALITATEM ANIMORUM.
MIttimus heie , ne simus aequo prolixiores , complura , quae ad
ferre possem iis figmenta de Prae exsistentia animorum Omnium , productione ex traduce, metempsycosi, seu transmigratione , corpore ita
te &c., ac summo pollice illos duntaxat indicamus, qui in Immortali. ratem ferme evidentem ipsorum impie juxta ac imperite debacchati sunt. En itaque qui animus esse, aut suapte natura, aut divino interce cente
. - . ' decre-siores Armenos, nee inter recentiores obtiis nullse rc perio apud Galantim , adcuratissinum
illius gentis dogmatum historiographum , in
conciliat. Eccl. Armenae .cuim Romana . Lege quae in antecellum hanc in rem admonulismus Tom. II. p. 47s. sqq. in Adnot. Sed de pro eodem dogmate vel plane adissertores, vel saltem fautores perplurimi laudari pollunt ex nostratibus: e. e. Giγυ. ho m. 28. ec 1 o. p. Genes. AvtAor de opificio hominis , Nylleno ad tributo c. II. N I 8. avg. l. i. de Genesi contra Manichaeos cap. Is &alias , Hieron. disput. contra Jovinian. lib. I. Num e. de fide orth. l. a. c. eto. & l. q. c. 24. Procop ad cap. 4. Genes. Eutho in ps so. orie. Clict-ου. in comment. in Damascen. &in aditotationibus ad lib. Rie h. victolini de Trinit. prop. 18. Ergo ne tantorum Doctorum coetui opi. nici haec tanqnam certus error imputanda ρUbii iam vero eccletiastica de ejusmodi errore definitio , esto Oppolitam opinionem Scholae vulgo 'teneant cum Angelieo λ Constat autem , quaestiones de homine , si in statu innocentiae perdurasset, ventilatas, potius curiolas & subtiles ut plurimum elle , quam solidas , aut in Scripturis revelatis fundatas . Audio quidem AuguΠixtim , Adamianos inter haereticos reserentem l . de haeres. e. 3I. hae e de iplis adserere , credant ergo, quod nuptiae futurae non fulsent , si nemo peeeasset .
Eccur autem l quoniam nupsias aversantur ,
quia nee priusquam pecea et Adam , nee priusquam dimissus esset da paradiso cognoviI ux
Uerum Augustinus opinionem illam propter nexum mistoriae protulit, non aute ima quod illam reputaret erroneam ; ceteroquis. Doctor pro eadem opinione tanquam laudabili nuperrime citatus a se ipso turpiter distaret, quod absit . Et quidem Epiphanius , quem in sua pomi emica de haeresibus historia ut plurimum
exseripsit aquainvs , ubi Adamianos ex auitathaer. sa. aliis productἰs, perstrictisque erroribus , hunc de quo disterimus , omnino reti. cet . Quin re ipsum praetermiserunt alii vetustiores , qui eorumdem Adamia uoriam dorigmata in se enam produxerunt , nempe Clem. AIex. l. 3. lirom. ac I Modo ei. haer. fab. l. I. Eundem denique errorem minime agno vii in Augustiniana narratione Cl. Latirent. Cozga in commentar i i l. s. Augi istini de haeres.
r. a. in c. 3 r. a p. 222; nec ipse eundem Adamianis adseribit, etsi alias satis liberaliter et- rores haereticis adtribuere consuescat , qui nempe suis conlutationibus uberiorem mate. riam praestent .Fjusdem deinde opinionis tanquam erro. ne)e Lutremburi in Almari eo, bc ex illo uno Castr. proxime laud. Amaricum , alias nota tum coarguunt, quod docuerit, in statu inis
nocenti nullam suilla su .utam distinctionem
Ceterum reponent alii , unius LutVmburgi aut horitatem , qua illa opinio Alniarico adseritur, valde dubiam esse ; in eo quippe apud Critieos valde plurimum d. sidera. tur diligentiae atque adeurationis in diluuiis rendis adfigendisque suis aut horibus dogma.
Ad extremum Cardinat. Caietanus forismationem Evae ex costa Adami , quae habetur Genes cap. a. a I. & 22. censet non re ,
sed metaphorice di per allegoriam esse intolis ligendam : id quod ab suo acumine enatis aris
gumentis adprobare contendit in suis commentariis ad citata loca . Et iis quidem perducti Doctores aliqui eam opinionem ab errore liberam volunt, atque duntaxat ad sinis gulares & hetero elitas amandandam . Alii tamen sortasse rectius eam dicunt erroneam ; quoniam dc Scripturae , dc christianae traditioni, & omnibus Patribus, s crisque i nterpretibus adve riatur. Legitor Ti Ddent. sis. 4. ,. Aaι teresi .
153쪽
deereto mortis expertes quasi animo earentes simpliciter in fietati
Ex Ethnicis I. Demoeritus Abderites Eleaticae sectae professor, qui atomistieum
systema excogitavit sub Seculum v. ante vulgarem aeram, Obiisse que sertur Olympiade sq. annos natus Ios. n cui Leucippum , aliolque AuoiUmos 'thagoreos, una cum 'pocrate Μ edicorum principe adnectit
A D N O ' T N eontroversiam utrinque agitati I siniam ineidimus. Erronem heiceum declamitant ex suismet opei una textibus inmientus Doctorum hominum chorus , qui ex Patribus , dc Philosophis, iisdemque plurimis peripateticis , collescit. lnvocentem vero, adlertfremque immortalium animorum ex adverto depraedicant, adductis etiam ex Aristoteleis commentariis argumentis , vindices perpli irimi. Reum itaque impietatis nostrum notant Philosophum ex Patribus T in. in protrepr. seu cohortar. ad Graecos , Oriden. l. a. coni. Cels b. praep. evang. l. rs. Capp. 9. O. II. ex Attico, Plotino , P phyrio , NAEVaπῆ . Orata 33. est disput. coni. Eunom. Nemes. I. cla nae. Lonain. c. 2. Iλeodoret. l. s. graecar. adsect. Aeneas Gia aeus in Theophrasio , seudiat. de immortalit. anim. Fc resurrect. corp.
riotinus , Porphrius ap. Euseb. proxime cito quibus vulgo adhaerent reliqui Platonici veteres o tum ex eisdem Peripateticis Alexand. Aphrodis. D. de anima , aberi ι ι ubi de intellectu age te , Cusetanus l. 3. de inima , Petrus Pomponatius i. oe immori. an. Simoa Psπιυι in
Ap. Plutareh. de placita philos. l. .
r Lib 3. v. 84 . - εὶ Ap. Tullium qq. Tuscul. s. I. non multo post init. TATIO. Alii vero propemodum Innumeri Arist
telis caussam perorarunt : videlicet veteres
Philosophi Interpretes in eius libros de anima & de partibus animalium, puta Peripatetici Theophrastis , Ihemia. Philopou. Simplicius ἔ tum universus Peripatismus recentior paucis exceptis) cum D. Inom. in commentariis ad ea . pluraque Aristotelis loca, Aia
c. II. n. 6 1 qq. Euub. de per. philos. l. s. c.8. sqq. Laelio Vincenti in quaest. de ilia mori. an. sab init. Hieran.Aurano de Immori. an. ex seu tentia Aristotelis, August. regio in vera Arist telis stat. de immoti an Bernar Tre sano in meditat. de immori. an. medit. s. p. z. & s. Galeo in philos. gener. par. a. l. i. c. I. sect. E. F. 3 pag. Io . Iul. Caes. Laea la de immori. an. ex Arist. sint. Ant. Sirmond. de immori. an. Fortuno Lyeno In tr. conta Crem ninum , Di κ.
Met in q l. Aliae t. l. a. c. 8. u. 3 Sithonio de
immor. ani. p. 26. In l. t. dec. &c. Nec praeterea defuerunt qui cum Scoto in A. dist. 43. Hemaeo. quod l. i. quest. I l. &in a. dist r. c. i. SE AVtia Nipho tr de immoria an. Cain I. exsistimarunt, Aristotele .n in hae
quaestione nihil certi adfirmalle , sed animo prorsus dubium , ancipitem , anxium haesisse , si nempe Aristotclei in utramque partem adlegati textu adcurate expendantur. Et iuuanc quidem partem concedere pene vidcuturnostri
154쪽
V. soles viarii , dubii saltem ae diversum inter se de duratione animorum sentientes. Ex iis si quidem Seneca ad immortalitatem illor uni aliquando adcedere videtur , ae etiam recedere. t) Epictetur ub eui ad haesit Mare. Auret Antonin nr Imp. x) decrevit eos dissipari aut refoI. vi in ea elementa, e quibus conflaros fuisse autumabat. Taetrus c ,s magnos duntaxat animos ab interitu excepit. Grajippus solos lapientu in cocleant,es statuit omnes permansuros , at non nisi utque ad temporam eam mundi, quam sibi confinxerant Stoici, conflagrationem a C. R -nius er edidit, Omnes morte corporἷs Peni rus interire imitatus nem-ye verba & 1entum Euripidis , sie canentis ce)Non esse noιkm o mortuum esse , idem puto . Anovmi praeterea commenti sunt, animum, utpote ignem ab aere contadensarum, in isndis extingui posse, tanquam loquuti ex lententia Nomrri, illud inclamantis ,
Aiax dissiperiit postquam bibit aequoris undam d
Alii Anoomi autumarunt, animum hominis magno pondere contriti permeare non posse , sed statim spargi quoniam ipsi exitus liber non fuerit ce). Atii demum sibi statuendum duxerunt, animos haud natim aee corpore dile esserint , spargi; sed corporibus in sepulcris adesse, d nec putrefiant ae esse desinant D. Μirum quidem & magnopere dolendum
nostri Couimbrisenses in te. de anima separi disp. I. arta ais, addentes , ' illum magis propendisse in immortalitatem animorum .
,, sed quia videbat sie ipsi pergunt seo heinc argumentis perurgeri , illo praeser- ,, tim de animorum infinitudme , perplexa ,, dictorum varistare rem obscurasse, vel cer-- ta ita disputationum ambage implicuisse, di, ut ingenia potius studiosoruni ad investios, gandum excitaret, quam aliquid certum, ri fixuinque relinque et . Haec illi, quae prae ceteris plane cominprobare videtur nomen Ipsum M ντελεχεια s, quo animam in lignivit, hane de inum definiens , entelechiam primam corporis naturalis organici. vitam potentia habentis i ap. Bruch. t. I. pag. 81 I. n. xl x. Et vero de significa. u ejus vocis nondum hue usque liquet re convenit apud Eruditos; adeo ut scite ac lepide
eam sie ibidem interpretetur Rru E. ., o
,, quod res est , substantiam ne icto quam s,, quae vita Sc. Fortasse animo tenuit Aristoteles anim rum immortalitarem ; quum vero in quibuμque opinionibus a placitis Platonis magisit dilhedere adsectaret, ut novam & oppositam philosophandi rationem tanquam celebrior a Ilior inveheret , non ausus tamen eam immo talitatem . a Platone firmitsime adsertam sadceptamque apud viros doctos , aut palam aut clanculum oppugnare, rem indecisam a se relictam aestimari maluit, aut potius suam, ne videre inr cum platonica convenire, novo
systematis ordine, obscurisque vocibus implicavit . Et haec nobis in quaestione obscurissi ma divinasse satis estb. ιγ In Hist. nat. I. T. cap. sso e In Troadibus . Q Cons. I hominus in dist. de morte in
undit gentilibus invisa ap. Observat. Halens. v. ' obs. 2. e . Ex Seneea epist. ST. Ex Serυ1o in Virgil. Aeneid. 3. U.64. Cons. Numen. l. r. de bonis ap. Euleb. p aep. L I s. c. 17. sqq.
155쪽
dum ita in hane rem insaniisse homines e secta ae philosophia aliat prididenti atque naturali rationis lumini satis consona Ex Sectis Iudaeorum I. S:i eaei itidem animis Immortalitatem ademerunt, Vulgantes eos una cum corporibus interire is . Id ipsum pariter tuentur qui , tametsi rari , occurrunt hodieque Sarieaei in Afriea & alibi bb Samariti, universe demum idem adtribuit dogma Leontius Byzantinus ci) tacentibus vero Ep/pbam Damasceva, ac ceteris, quos viderim , de dogma tis Samaritarum agentibus . Ex Aeatholicis I. Heraeleon Valentino familiarῖs sub an ei re. I 46. mortalitatern
c. P. N Numenius m x laud. Omis
nibus ruriuratim Stoicis adseribunt illam paucorum opinionem , quae statuit . animos duntaxat Sapientum non unquam interituros. Con. stra vero Lamni. inst. l. 3. z. t 8. eos omnes
efficie adieriores generalis Immortalitatis , una cum metempsycosi Py thagorica quoad remigrationem ira humana corpora . Ipsique consentit Dumasten. in l. de haeres ubi de sectis Graecorum n. 7. in t. I. Oper. P. 78. exedit. Lequiem l . Ceterum Fpiphantos quem heia exteripsit Damascenus haer. s. ubi de Stoicis, eis illam generalem immortalitatem adierit a me sempiycosim vero reticet . Quod in iror fugis, si Lequieritim , ubi plane debuerat Damaice. nicum hoc errmum emendare , duce yticti L
Lete Calmea in dictionaris biblic. ,1rt. Saducaei.
Iius Ualentini prodiit , ut aperte liquet ex Pen. l. a. c. q. atque Ter u I. in Iibadvers. U lentinianos c. 4. ec de praescript. cap. 49. subfin. , non autem ex o me ina Color uasi , cui eum subcessorem adsignavit Diphan. haer. 36. . I. at sine testibus 8c tabulis. Ue H racleone plura narrarunt laudati Mn. Tert.Dυ4. Ium Cum. Alea. . Mom. Au. ATIO,
adfirmante nihil tale de praefata netempsyeqsi
inanio contra , apud idbneos Attiliores legisse . At ne vero praefatus Lactantius idoneusam hor Nec ta Iem porro eum reputat imino expresse rejicit, & quidem meritori una eum citato Damalceno , Bruther. t. I. Dbi desecta stoica p. 9s i. o. I. Immo miror quo que . duos e postremis Lactantii Interpretibus eoL Lenser S EAurdum a S Xaveris suum Authorem hae in re non notasse . Quin etiam Seneea , Epictetur , Taei. tvs , Pius , Plinius , Servist, Antoninus pro sententiis Opposuis hoc capite fideliter adlegati , aut horitate milii praestare videntur huci vocatis Plutarcho, Numenio, Lactantio , Da. malcem; quorum propterea ad terra pro p Ma de systemate Stoiro circa immortalita tem animorum , recta ratio iubet illico cor rigendλ.
λὶ In comment. ad cap. a. Ioannis apa Origenem tomo IS. in Ioann. aliquanto post init. ubi illum egregie confutat ἀATIO.
eu L haer. Is. Theodori haeret. sab. l. r. c. 8. Phila ar. e. 4ι. Praedestin. Iirmonsanus C. LG. Damascen. lieres. 36. Ex iis vero nullus erro. rem Heracleoni ab Origene adfictum comme4m eat ', fortata quia omnibus ignotus erat illius commentarios iri t vangelium Ioannis .impius plane , ae ineptiis aliis reserti ismus . Er vero adeo illum novit Origenes , ut videatur suos duos lupra triginta tomos in M. annem , illum unum contutandi gratia con. . si anab
156쪽
r a PARS II. TRACT. I. LIB. III.
II. Arabes quidam pervicaciter adseruerunt sub See. III. hominum animos in praesenti quidem seculo una eum corporibus interire atque eorrumpi; rurium vero resurrectionis tempore cum iisdem simul eor poribus ad vitam fore redituros . At eos tandem Origenes , coacto hane ob eaussam Concilio , nervola & Praefervida dispalatione erroris palam eonvicit, & ab eodem revocavit I). Praefatam Erronum Arabum senistentiam ab orco deinde suscitarunt nonnulli e grege Anab Utinartim cm .lII. Chaeremou disimus presbyter , 8c Maron sub an. circ. 43O. tenuerunt pariter quod animi una cum eorporibus extinguantur mi. IV. Nu DraFbιtae forte sub an. circ. 6o O. eandem Promoverunt impietatem, humanum animum bellu ino similem inducentes o . ' V. Birbara Sigismundi Imperatoris conjux, fato functa Hradeeii, quod est Bohemiae oppidum, an . eire. 3ssa , mulier prorsus Epicurea , Sadocaeaque audiit; nihil si quidem de immortalite animorum credidit. sed tam superos quam inferos, voluptatibus prorsus dedita, ridebat sp) .
VI. Hermanuus RiDicb alias notatus , Barbarae omnino compar , uois enit animum una. cum corpore interire , sicut cum corpore incepit.
Propter relapsum vivi comburio plexus est hic impius nebulo Hagae Lub. an. ista. cq) VI l. suo, mi nonnulli , tam ebrii inter poenia , quam sobrii in
familiaribus colloquiis ad an cire. Is D. profiteri demonstrabant, quod animus simul eum corpore intereat, & quod non sit mortuorum rasuris rectio r) VIII. Aisu saetisve sub an. I 668. theses inter Craco viae impressas atque vulgatas hanc numero decimam coniicripserunt M Negamus aliquam animam post mortem manere, shd illud dicimus excogitatum ., ab Amichristo ad stabiliendam tuam culinam per fictum purgato. ,, rium & invocationem Sanctorum o. IX. Henriens mdυvellus, genre hibernus, in Oxoniensi Academia Η storiae Professor , fato functus an . I., eam in suis libris acriter Promovit opinionem , qnae docet animos hominum mediae esse naturae, hoc est perire, aerursum, si Deo placeat, immortales fieri posse: animas cinnasse; adeo frequenter ae strenue pene in tacentibus, non nisi temere in dubium verti Siquiis quiluasque tomis impia & nugacia ha - potest objecta Huracleoni imp eras . Favet retici commentarii dogmata perstringit . Ita - GUa in comment. ad cap. i6. libri Rugulti. que , uno etiam authore Origene , ceterisque ni de heres. n. 28. tqq. t. i. a p. b64. H Lese FUΘι. hist. l. 6. c. LI. AUM Rhaer. 83. Niceth. his . l. s. c. 29. oui hore Dan. Calvino in Psycho pamychia. νιν sos epistolieis dissertationibus pedi
& cuiatos illi fuerint, nondum , quod sciam, inter Fruditos exploratum . Leqvienius in eum Damasceni loeum suspicara videtur, eosdem fuisse cum AraEibut mox relatis , at nullo a quod videam , tundamento ductus. p Coni. i. Dubraoius is hist. Bohe mica lib. 28. P. m. 234. lin. so, vide sis Lti Wmb. Ec Priatio . art. Me man. Rifesta. r νx D. Brentis ad cap. ao. Lucae . , Ex Iod. Occis in theL toiu. a. l. Io
157쪽
mas insuper Chri ii indelium aut per baptismum , aut alio modo mortalitatis periculo liberari; animos vero imprcborum , dc hominum illo iarum qui disciplinam Chri iii reeularunt, mortales quidem manere, ae In inferis igne tamdiu excruciari , donec dissoluti penitus ad nihilum
Ex Doctoribus orthodoxis I. Ilivus Μ. insidiari videtur animorum Immortalitatem, haec adserens in dial. cum Tryph. IudaeQ, num. s. neque etiam immortalis
Leenda est anima) nam se immortalis, etiam profecto ingenica. Et paucis interjeelis , bae vero e improborum animae in inseris ) quamdiu earos: G punir- Deus voluerit. Et paullo post, solus enim Deus es, qui vecgevittis si, nee eorruptiovi obnoxius , ac propterea Deus en a reliqua vero omnia , quae poli eum δεους , Levita corrnPtioui obnoxia : boe i iam ea . De est eur animae ει moriavrur ει puniantur. Demum num. 6. quum PDioportet have harmoniam , relinqtiit corpus anima , nee iam extrat bomo : Heςiam quum animam non iam esse oportuerit , diserit ab ea spiritus vis lis , nec iam exriat avrma , sed G ipsa uvde educta eri eo revertitur. II. Tatianus Assyrius in orat. contra Graecos , ante suam apostasiam concinnata , p. m. Is a. sic effatur , non immortalis en anima , o Grae. ci , tuapte natura , sed mortalis. Moritur enim ει dissolvitvr cum cerpore quae veritatis uvara est, resurget autem ponea in consummassove mundi tiva cum corpore , mortem in ipsa immortalitaIe per eruciatnm ω poenamfutievr . D ruritim anima , quae Dei cognitione ivnructa est, licet ad tempus solva rur, uou moritur . En tibi doctrinam ab Iustino synchrono, & magistro adceptam , fusilisque explicatam. III. Pruaeus lib a. cap. 4 . de perennitate animorum haee disserit , non enim ex vobis , neque ex nostra natura vita eri, fed secundum gratiam De . datur . D ideo qtii fervaverit datum vitae ει gratias egeris ei,
qui praenitis, adeipiet S in secuta n fetili longitudinem dierum a qui av-' tem abjecerit eam O ingratus exstiterit factori, ob hoc quod factus est tanou cognoverit eum , qui praestat , ipse ρ primat tu feculum feculi perfe-
σrantia . . Et ideo ... qui tu modica temporali mita ingrati eaeniter tinι ei,
qui eam praenitit, juste non perestent ab eo in Metilum ferali longitudi.
st, Haee 'ille aeriter , sed parum seli. aham. in Cudvvorth. to m. a. pag. I IO. n. eicer ac perite deselisitavit , ut ausior est Moin ta Ial. ADNOTATIO. mentario in cap. s. Ecclesiastis; tum Mycaa
lem ειν vestim cx l. a. de reperieratione p. sSI. verum ex eorum textibus a cocc io ad. legatis haud mihi uidetur certo erui ex illo. rum sententia mortalitatem animorum . Nec in luper ad manus sunt illi haeresiarcharum commentarii, quos conserre pessi in , ac pro rei veritate ad trutinam rex ocare . Quocirca
ut saltem dubii modo haereamus, recta ratio deposcit. TT Is Merito subnectendi videntur
I Athei, Pant ei Iae , Irreligionarii, ae ceteri bene multi, qui ab aeteriaitate praemiorem , poenarumque inrpie abhorrent; iis quippe simili argumento & alterius cula .sque vitae, di animorum immortalitas fabula est a Coecius proxIme laudatus eisdem ad censet Iutherum ex arti c. 27. in adsertione atti- ulorum a Leone x. damnatoruina di ex colu
158쪽
nem dierum Sce. Sentit ergo Irenaeus impiorum animos liaud aeternum
IV. Arnobius in lib. a. adversus gentes p. m. 66. edit. Desiderii Heraldi, se fatur. Iaciuntur enim improborum animae Gad nibium redactae interitiovis petpetua frustratione vanescunt. Suut enim mediae qualitatis se ut Chrso aut bore comperrum eri 9 cu interire quae possin/ , Deum fi ignoraverint vitae , ω ab exi. io liberars, s ad ejus femina atque induia genitas adpIιcarint: cu ut quod igηotum ea pateat , baec est hominis more mera , lare nibit residuum Delent . Nam illa , quae sub oentis eernitur, animartim est a eorporibus dijuga is , non finis abolitiovir extremus. Haestuquam es hominis mora vcra, quum animae vescien/es Detiis 'erlongissimi semporis erueiaiu coufumunιur ignifero, tu quem illas iaciunt quidam erudeliter Desi δce. Id i2sum practerea confirmare adgreditur in eodem lib. ad P. II Oois Exsistimavit itaque impiorum animas mori, Scriptura perperam intellecta; nec statim exstingui arbitrabatur , 1ed longissimi tempo- is ris crueiatibus & doloribus consumi cub. V. Uendo. Gemens in homil. clementina 3. q. 6. P. 63 s. t. l. edit. Cois telerianae hunc in modum scripsit, qui autem nou due uvιar poeulιentia , per ignis fonticium Mem quoque adcipienι , est in reliqκis omnibus furfanctissmi : vertim , ni dixi, certo rempore piarimum igne aererno vexatiraenivgueurur , non enim amplius sempi erui esse possunt, poLysuam impie fegeserunt erga aeternum ac solum Deum. Eanuem l pse profitetur doestrinam ibidem 6. 59. P. 6 7. nec non hom . . f. F. Pag. 673. & hora. I 6. S. Io.
u) Haec totidem verbis colligit Jaud. Ner. Id. in notis ad eum locum .
trum essatis , si mea ine non Lllit sulpicio , ad literam sun iis , suum , quod mox delcripsimus , de animorum improborum mortalitate systema Dosivellus consarcinasse videtur, quod quidem clarius percipiet, cui datum sit ejusdem evolvere ae discutere comomen arios, praesertim ejus epistolas de an. 17O6. R i O . citatas & oppugnatas a Massueto tu editione Iustini, in praevia diit. 3.RII. s. D. IO4. p ra . sqq. Ecquid autem , reponas, de genuino sensu , intento a Patribus , quorum effata prointulimus ' Haec plane omnia , nae judice , aculo egent interprete , ut ab omni erroris specie immunia evadant . Et quidem Hv-ardent. in Ire v. l. a. c. 44. generatim de iis sere omnibus dixit , in tetidi Ilia duntaxat , quod animus beneficio Dei perduret, vitamque ex sese non habeat, quandoquidem ut civi elisainetia, sie & jugIs immortalitas a d Ivina voluntate perpetuo dependet o quae nempe ut eam ex nihilo produxit, se Et in nihil redis gere valetet, si opportunum videretur .
Quod deinde Iustinum singillatim spectat , ait Nur. Alex. ad sec. I l. diis. s. n. s. illum adserere , mori quidem improborum animos , non morte naῆurae , sed peccati. Ma ini vero Editores Iustini ad eunt numerum S. in margine notarunt, ad sensum Sanincti Doctoris animam non esse natura sua imm
De Irenaeo, uti pergit ibidem Alex. dissi Naevum. putandum est , quod ubi .animum immortalem inficiari videtur , non ipse t riuatur de immortalitate naturae , sed de immortalitate gloriae ae beatitudinis . idemnque proculdubio sentiendum duceret de Taintiano , si eum ab ejusmodi naevo purgandum suscepisset . quem tamen ejuidem , nesci.
159쪽
VI. Ait optaEri sisti Concordiau . Sic eos adpellare juvat , qui Seeuto xv I. oppugnabant in Sehola Peripatetica in obsequium fili Prin
cipis Aristotelis CONCORDl AN FIDE l ET RATIONIS circa Immortalitatem animorum: adserentes nimirum, quod christiana sides a philosophandi ratione icngo intervallo distet ; atque adeo possent ipsi tanquam philosophi, Aristoteleis placitis addicti, propugnare mortalitatem animorum, quos tamen ranquam Orthodoxi, captivantes intellectum in obsequium fidei, immortales ex animo credebant.
Haec primus omnium docuit Bononiae , scriptisque pluribus eonfirmavit Petrus Pomponatius, haud incelebris famae Philosophus Peripateticus S Medicus, qui Mantuae natus an . I 6a. Post varia fata, moris talitatis exuvias an . 1525. deposuit Bononiae , . Iom. III. T PorroqiDs, Interpres ad locum supra cliatum in pte natura esse , non ex mero Dei decreto , nraret ne fir oum aperte dieit. re Arnobium simpliciter errasse absque haesitatione fatentur ipse Alex. ad Sec. iv. diu. E. sere sub fiu. s. Non. necnon Heraldus proxime laud. Nec mirum tamen ; quum hic Author nondum Catechumenus eos scripserit commentarios , & quidem in iis testatus tum maniecelesiasticorum doomatum imperitiam . Quod demum Pseudo-Clemen , utpote supposititius , & ignotus author, toties tu eum errorem impegerit, apud doctos nonnullos nee hilum serit sanctum dogma ; quis enim, alunt, nesciat , homilias illas vulgo Clementinas nuncupatas, ex intimo philo phiae profanae penu & libro de mo , quem exaravit Bardesenes Syrus adoersus Aby. an Astronomum , derivatas est e deprehendi λEEo vero , ut quod ingenue sentio libere exponam , haec statuam . oportet. Principio frigidam fortasse euipiam sustuirdere videantur Iaudati Fev. ardentius Sc Nit. Alex. ubi ii ostros Authores indieatis expositionibus vindieare adgrediuntur; . sed eas tamen concinne ac vero similibus argumentis confirmare videtur pro Iustino ae Tatiano torum Maurinus Editor in praefatione par. a. cap. II. pag. XL II. ac pro Irellaeo editor, Sc idem Maurinus, Re mas. Massuet. in dissertationib. ptaeviis, dic s. arc. 9. num. Io4. sqq. a pag. eLt M. quos consulas, nec pigebit. Nullus deinde dubito , errasse inscite, inculpate tamen citatum Arnobium . Insuper fide sanctum est , animos immmortales esse ac nunquam interirer et vero licet mihi certum sit, immortales eos sua- x In diss. de immori. animor δ in apologia adversus consutationem Contarent ejus discipuli , in de sentorio contra resuta. tionem Augustini Niphi .
id tamen esse dogma lide laneta definitum . nondum , ni fallor , certo compertum est ἔquidquid oppositum adserat, pluribusque con-srmare nitatur Eximius Stiare 'us in comment. de anima l. I. c. I . n. s. sqq. Mea itaque opinione , esto adduci i Aviliores errarim , adinserendo animos haud esse luapte natura im-m nrtales , non autum contra ndem erralse diiscendi sunt. Praeterea aput istos Authores, uno Arnobio excepto , aperte alias adsertam legimur animorum etiam pravorum immortalitatem , una cum perennitate suppliciorum . Ea in
quippe disertis verbis adierit 7usinus in apolo .. l. n. 8. S IT. & IS. & sa. ae in apol. 1. in exoris . ex Maurina editione. Tatiantis e. timn in Iaudata orat. n. 2 s. ex ipsa editione post legitimos Iustini commentarios . Tul a Irenaeus lib. a. cap. 33. n. s. & l. 3. cap. 23. n. 4. N l. 4. c. 27. n. E. ex editione Mallueti . Denique Pseudo. Clemens a p. cit. Cotelerium , liniM. l. 2. ρ. l3. p. 62 . S liom. it. s. II. Malias. Haec quidem ex commentariis eorum inde in Patrum hdelissime excerpta sunt, ut notum erit cuiquam ipsos perlegenti . Adserendum itaque nobis est , aut eos Patres pugnantia scrinsisse ; aut ubi primum eitati sunt, fuisse interpolatos; aut benignam pro Doemate interpretationem pati , eorun dem locis in speciem pugnantibus invice uuaeollatis & expensis r di hoc quidem ultimoloeci positum in trilemate, potissimam nos deiscere arbitror , cum Maurinis Elitoribus mox laudatis, ubi pro admittenda interpolatioue nulla veto similis suppetit ratio .
In philosophia diseipulum , in elogiis doctorum virorum in Petro Pomponat. p. m. 85. Sporati m. an. isI3. n 2o Leibnis. in diss de consormitate fidei cum ratione , Theodiceae praefixa, n. I. ap. m IO.
160쪽
Porro quam falluni sit, rationi qua dissonum Pomponatianum illud
rationis a fide divortium , nenio rationis eompos non videi . Quippe verum non Opponitur vero 3 ceteroqui Deus ipse , a quo & fidei & rationis veritas est, Deo esset contrarius . Veritas ergo contra rationem
nulla esse potest, at dogma fidei quod manifeste rationi ditanet, hoc
ip1o vere absurdum & repugnans facile comprehendi dicendum est. Iade nec ratiocinia , quae certo Pugnant cum sancto dogmate , tametsi
manti etiam per Ipicacit sinae intolubilia , a vera philosephia prolectas esse credideris, ted a pseud philosophia, fallacium & inanium cogitationum altrice , quippe quae sub dolosa veri specie eertissimam veri. tatem Oppugnat; quidquid enim adversus rationem, aut veritatem do gmatum obiicitur, contra solam rationem corruptam & falsam veri specie delusam valet ca . Intolerabilem hune , exitialemque Pomponatii errorem alii cooptarunt Itali Philosophi Peripatetici scriptisque promoverunt Puta Simo uRrta vel Poratus Neapolitanus Iacob. Zabaretia Patavinus cy) γι taurcissemnius Faventinus eb quibus insuper adhaesi me incusati simi Caesar Cremouivus e Ducatu Mutinensi , Andreas Caesa pinus Aretinus, Craudivi
At enim vix in lueem Pomponatius pravam edidit sententiam, eam Pessime adceptam orthodoxi Praesules & quique bene sapientes illico rejecerunt . Quin etiam ejusdem discipuli & amici scandalum sublaturi ad verius Praeceptorem & anticum apologias evulgarunt, sequuti Conta- renum , PO Ite a Cardinalem; eosque deinceps jussu pontificio aemulatus est AngUL N phiis mox landatus, Calaber , & idem celeberrimi inter Pari pateticos nominis philolophus . Ne demum in dies malum serperet, Leo P. X. saero adprobante Coveilio Lai ravensi V. sub an. I 5I3. ea ni sententiam ut omnino falsam perstrinxit , ipsamque ulterius dile eri severe inhibuit; jussique ad extremum , ut omnes publice Philosophian Praelegentes ubi occurrit quaestio de immortalitate animorum, philolophorum contra ipsam argumenta, quum omnia solubilia exsiliant, pro virili ex eludere satagant, atque resolvant ce). Nihilo secius etiam post haec pontificia deereta, illa Pomponat iani systematis conivere perrexerunt in eaden Italia ii Omnes, quos mo do ejuldeni sectarios nominavimus: puta Simon Inuius, fato functus a n. Is 53. & reliqui valde serius ob in ortui. Quin immo iub seculum adhuc xv II. fere medium, quo Cl. Gabriel Naudaeus Romae degebat, perdura
M tradicat, omnem adsertionem veritati il- ,, luminatae fidei contrariam omnino falsam is esse definim ut I 8t ut aliter doci natiLarta , non liceat, districi ius inhibemus, otianes. 1, que hujusmodi erroris adsertionibus inliae. is rentes, veluti damnatissimas haeretes ses, minantes , per omnia ut detestabiles &abominabiles haereticos N infideles, ca- , tholicam finem labefactantes, vitandos αδε puniendos fore decerninius.