장음표시 사용
61쪽
tamqn a populo per indiligentiam adficeretur iam si quaerimus quonam anno c. XIV Scriptum videatur, in solis tribus versiculis primis aliquid est ad eam rem auxilii, ubi Catullus sese Calvum,
nisi eum plus amaret oculis suis, propter munus istud Saturnalicium idio Vatiniano osurum fuisse adfirmat. qua quidem ratione poetam odium quantum fieri potest maximum significare voluisse certum St. neque minus certum est Vatinii in Calvum odium, non, ut quidam opinati sunt, uniVersi populi aut utriusque amici in Vatinium idium intellegi, ita ut sententia verborum nee sit odissem te tanto odio quanto to odit Vatinius. si enim rectissime procedit oratio, neque aptius profecto quicquam Catullus ad animum infestissimum declarandum commemorare potuit quam id odium quo reus in accusatorem suum ardere solet. Vatinium autem non semel, sed ter minimum a Calvo postulatum esse hodie pro explorato est habendum. atque in Vulgus notum est uni a. 700 54 log Licinia de sodaliciis a Calvo accusatum, sed Cicerone defendento absolutum isse. Verum hane meque Solam neque primam actionem fuisse o Taciti dial de orat. c. 34extr. perspicitur, ubi altero et vicosimo notatis anno Asinius Pollio C. Catonem, non multum aetate antecedens Calvus Vatinium orationibus insecuti esse dicuntur; quo cum loco congruit testimonium Quintiliani l. II 6 1 Calvum, Caesarem, Pollionem
multum ante quaestoriam aetatem, qui erat illorum temporibus annus Vitae tricesimus gravissima iudicia suscepiSse narrantis. haec adparet non posse ad accusationem quam diximus anni
700 5 spectare, quippe quo Calvus, quem Plinius Dat hist VII 49 165 C. Mario Cn. Carbono sertium consulibus h. e. a. 672 82,
ante diem quintum Kalendas Iunias genitum SSe refert, annum aetatis undetricesimum egerit. accedit quod Tacitus disti. c. 21 Calvi in Vatinium accusationes ac praecipue Secundum ex eis orationem 4n omnium studiosorum Manibus versari dicit; unde tres minimum accusationes fuisse merito tolligitur vid.
Nipperdeius opusc. p. 330 s. fidem autem mihi fecit, licet satis neglegenti latinitate argumentationi tuae iocuerit. Georgius Matthiesius commentat philolog. in honorem Georgii Curtii con- Scriptarum p. 1084s. Vatinium a. 698 56 a Calvo log Tullia
de ambitu postulatum esse misi quod hane accusationem Secundam atque omnium clarissimam fuisse nou adducor ut credam,
falsissimeque certo Matthiesius ad eam inter alia Calvi orationum
in Vatinium fragmonta otiam illud a Quintiliano IX 2 25 laudatum rettulit, perfrica frontem et dic te digniorem, qui praetor fieres, quam Catonem' v. orat Rom. fragm. ab H Meyer coli., p. 77 d. ait.); quae quidem verba in Vatinium praetura iam Perfunctum dicta esse coniunctivus fere demonstrat. itaque cum
62쪽
litoris suo orationem potius de sodaliciis secundam fuisse arbitror,
etsi nim Vatinium iam . 696 58 postulatum esse ego Licinia
Iuniam Ciceronis in eum interrox ntion perspicitur, tamentum tempori alviani inter accusat Ore seius fuisse non Satis Onstat parum enim id fi liabunt scholia Bobiensia p. 32 3 r. , quando et in crimine adserendo est erratum , idque iudicium vi Vatini o P. Clodii disturbat uni est, ut dubitar liceat num accusatoribus omnino copia o luendi ni fuerit eodem autem haud dubio anno quo secunda tertia quoquo Calvi in Vatinium oratio habita est etenim a. 700 54 bis iudiciunt laetum esse do Vatinio Nipperdeius opus e. p. 336 rectissime inde conclusit quod Cleor opist ad famil et 19 non solum de sensionem suam Vatinii, sed etiam laudationem iudicialem commemorat sed ut
revertamur unde egresSi Sumus, e ei quae XI OSuimus pro
babiliter officitur . XIV Catulli non ant Saturnalia ann 69 56 Scriptum SSe, eique coniecturae etiam ab illis quae supra et de amoris Losbia et de itineris Bithynici temporibus disputavimus fides additur neque ero anno 699 55 posterius esse hoc poema iudicaverim. nam a. 700 54 Calvum in agenda laboriosa Sullae litteratoris causa occupatum fuisse parum est credibile, quippe quo nomen Vatini bis ad iudices detulerit restat ut de . LIII
dieamus, in quo poeta unam X causis Vatinii ipse commemorat. narrat enim aliquem e corona, cum alarii crimina Vatiniana mirifice explicantem audivisset, admirabundum Xclamasse haec,
di magni, salaputium disertumi qua in Xclamatione VOX plebeia salaputii ad parvulam Calvi staturam spectat, quam et Seneca controvers. VII, 4 19), p. 332 tessi et Ovidius trist II 431 testantur hos versicul0s ad causam de sodaliciis referris acile inde colligas quod oratio ea in causa ab Calvo habita omnium eius in Vatinium accusationum, ut vidimus, celeberrima fuit accedit quod eadem actio in c. XLIX significata est, si quidem recte id supra interpretati sumus quemadmodum igitur isto in poematio Catullus te oronem qui Vatinium prospere defenderat ut vilem hominum etiam SceleratisSimorum patronum perstrinxit, ita in hoc accusatoris sibi familiarissimi qui inferior discesserat eloquentiam ita extollit ut, quantum ea moVerit audientium animos lepido alicuius ex eis diei adlato confirmet.
quae si probabiliter disputata sunt, . LIII mens Quinctili uni 700 5 scriptum est cons. v. 1 et Matthiesius L . p. 100
De c. LVI Catoni cuidam inscripto diss0rondi infra locus
erit. de H0rtensio Ortalo cui poeta c. LXV una cum coma
63쪽
Berenices in patrium sermonem conversa misit, iam Supra per
occasionem quantum satis est diXimus, itemque de Caelio Veronensi et do Allio itaquo nihil nunc relicum est nisi ut Catullicum Cornelio Nepote necessitudinem adumbremus cui Oetam partem carminum suorum dedicasse exordium libri qui ad nos pervenit docet. nam quod vulgo credunt hunc ipsum esse librum quem Catullus Nepoti donaverit, id quam sit falsum in alia horum protegomenon parte demonstrabitur causam autem dicandi poeta adfert quod Cornelius de poesi sua honorifieo iudicaveritiam eo tempore quo unus Italorum instituisset omne aevum tribus explicare chartis'. quibus verbis chronica illius significari pridem intellectum est atque Nipperdolus in praefat. edit. Cornelii a. 1849 publicata p. XVI, quem Schwabius aliique secuti sunt, inde Nepotem conclusit in ipsis his chronicis Catulli mentionem fecisse at omni eam opinionem probabilitate carere existimamus parum enim intellegitur qui fieri potuerit ut 0rnelius in opere quo omnem rerum memoriam ab ultima antiquitate notatis temporibus breviter conplexus est X tribus enim tantum modo libris constitisse totum ipso est Catullus testis poetam adulescentem atque aequalem conlaudandum sibi sumeret. verba autem quibus Catullus utitur, tu solebas Mens esse aliquid putare nugas', ita sunt conparata ut ad aliquid potius in sermone a Nepote dictitatum spectare videantur, idque iam Ribbeckius i. c. p. 4 monuit quae cum ita sint, Catullum existimandum est post laudem a Nepote sibi tributam chronica
eiusdem non commemorasse nisi ut eum iam e satis longo tempore benevole de se poeta iudicare significaret doctumque amicum contra honorificis verbis prosequeretur dolendum est autem ignorari quo anno chronica sint edita, nisi quod primum Cornelii opus fuisse probabiliter statuitur ceterum is quanti poetam Veronensem aestimaVerit hodie quoque e ipso cognoscere licet,
qui in vita Attici 12 4 L. Iulium Calidum post Lucretii Catullique mortem multo elegantissimum poetam Suam aetatem
tulisse ait praeter c. I etiam II, in quo Catullus fidem secreti sibi commissi religiosissime se servaturum esse adfirmat, ad hominem nomine Cornelium scriptum est, quem nihil inpedit quin pro eodem amico et populari poetae habeamus. Amiditiis Catulli inimicitiisque, quoad ex ipsis eius carminibus cognoSei poterant, enarrati pauca quaedam, quae aliunde de vita poetae tradita Xtant, eum cura Xaminare VolumuS.
Suetonius Iul. c. 73 inter alia placabilis ingenii Caesaris documenta otiam hoc adfert: Valerium Catullum, a quo sibi Versiculis de Mamurra perpetua stigmata inposita non dissimula-Verat, Satis facientem eadem die adhibuit cenae hospitioque patris
64쪽
LVIII PROLEGOMRNAOitis, sicut consilerat, uti perso voravit.' quo in loco versiculos lo lys:Hiiurra a Inlios carinini XXI intellegendo OH A FuIn a leni in Stravi inus iam cuin c. XXIX anno 699 55 exeunt vel ineunte anno prOX imo conpositum sit, bellum autem civile Caesaris initio anni 705 49 exarsorii, Catullum intra hoc temporis
spatium imperatori satis secisse liortot namque Cnsesarem, cum liniae satisfactionem acciperet, non lum do isse Galliarum proconsulsem esse iam X eo inicitur liuod Suetonius addit eum patris Intulli hospitio, sicut consuevisset, uti perse VerasSe. Sed
luod Bruti erus p. 612, Schwabius p. 237, est phalius p. 214
Omnes uno consonSi Statuunt poetam anno 700 5i ineunt Caesaris gratiam sibi reconcili: asso, id nos quidem salsissimum ducimus, vel si e XXI iam sub finem anni rapeedentis conditum
eSt. etenim, Ut Supra Vidimus, hos iambos satis multa alia in Caesarem et Caesariano carmina secuta sunt, quoriam pleraque non aut annum 700 5 scripta esse aut certum aut veri simillimum est num ero ullo modo est probabilo Catullum statim post evulgata ista probrosa carmina Veniam eorum a CaeSare,
lusim sibi irasci haud ignoraret, petere ausum esse immo ipsa rei natura suadet ut aliquantum temporis inter hoc et illud intor- positum fuisse sumamus, eique coniecturae aliunde quoque Satis firmamenti accedit. Suetonius . c., priusquam id quod ad Catullum spectat memoriae prodit, narrat haece: Gaio Calvo post famosa epigrammata de reconciliatione per amicos agenti ultro a prior scripsit Caesar).' quod si reputamus Catullum et Calvum summa familiaritate inter se coniunctos fuisse armaque Sua contra potentes in republica confodiasse, non facile alterum sine altero consilium placandi Caesaris cepisse arbitrabimur. Calvus autem certe non potest imperatori iam a. 700 5 reconciliatus e8se, quippe quo omnibus nervis contenderit ut Vatinium, ministrum CaesariS, perderet, eumque mense Quinctili absolutum denuo in iudicium vocaverit quod quidem studium Catullus, ut supra Vidimus, ita probavit ut familiarem suum propter mirifice Oxplicata crimina Vatiniana extolleret, Ciceronem autem rei ingratiam Caesaris defensorem lacesseret hae utrumque amicum anno quem diximus a conSiliis pacis longe afuisse docent vix
autem potest dubitari quin Catullus in Gallia eisalpina sive Veronae sive, quod malumus, in alio aliquo huius provinciae oppido Caesari satis fecerit parum enim credibile est poetam in
Galliam transalpinam sese contulisse neque occasione citra monteScum Caesare congrediendi, quae fere quotannis tempore hiberno se offerre solebat, usum esse iam cum Caesarem a. 701 53, quia maiorem Galliae motum Xpectaret, trans Alpes hiemasse
sciamus v. beli. Gall. VI 1), ad primos menses antii 702 52
65쪽
deducimur, cuius initio sese in Galliam citeriorem ad conventus agendos profectum esse ipse testatur bell. Gall. VIII sub idem igitur tempus Calvum quoque in gratiam cum Caesare redisse Suspicamur sed eum per Catullum cum imperatore de reconciliatione egisse permira est coniectura SehWabii p. 237. etenim Calvo, viri praetorii filio ex antiqua gente Licinia atque oratori clarissimo, multo graviores haud dubio deprecatores aderant, neque is habebat cur ad hominem amicissimum quidem sibi, sed municipalem neque in re publica Versatum confugeret omnino autem ita sentimus, Calvum, quemadmodum Catullum ad bellum contra ipsum Caesarem suscipiendum incitavisse videtur, si prius incepisse de pae cum illo faciunda cogitar et amico ut idem consilium iniret auctorem fuisse neque enim Brunerus p. 42 mihi fidem fecit, qui Catullum suspicatur a patre HSSUm SSe imperatori Veronae commoranti satis facere nam si eVerius omnino pater coercere Voluisset filium, eum statim, puto, OSt publicatos truces iambos carminis XXIX voluisso nova tela in Caesarem mittere Calvum vero facile ad credendum est maximis turbis post caedem P. Clodii Roma coortis ot instanti bolli civilis periculo adductum esse ut reconciliandae sibi imperatoris potentissimi gratiae prospiceret ceterum Caesarem tune temporis Galliarum etiam proconsulem fuisse ex ipsis Suetonii verbis colligi potest, qui eum Calvo ultro a priorem Scripsis Se narrat. tardius autem quam primis mensibus anni 702 5 Calvus sit Catullus vix in gratiam cum Caesare revertisse poSSunt, Si quidem utrumque eodem fere tompore in rem ingressum esse conceditur, primum, quia Caesarem Suetonius tradit post poetae Veronensis satisfactionem hospitio patris eius uti perseVerasse, quo illum non esse usum nisi dum Gallias regeret manifestum est, deinde, quia Catullus non ita multo post oportet de vita decesserit atque ad
hanc quaestionem nune transeundum est.
Hieronymus ad annum Abr. 1959, i. e. 696 58, aut, si codices P F Sehoeni sequimur, ad 19 60, i. e. 697 57 haec adscripsit:
Catullus XXX aetatis anno Romae moritur'. eam tempori quo poeta mortem obierit definitionem non recto se habere inter omnes constat, quoniam certum est e carminibus Catullianis haud pauca
annis 699 55 et 700 5 scripta esse contra quod chronographus
eum tricesimo aetatis anno Romae e Vita egressum esse tradit, id nihil est cur negemus Verum esse, praesertim cum prRemnturam
poetae Veronensis mortem etiam vidius amorum III 9 61 s.
testetur his verbis: obvius huic Tibullo venias in Elysia
valle hedera iuvenilia cinctus sempora, cum CalVO, docto Catulle, tuo. atque transcripsit ista Ilieronymus haud dubio ex Suetonii opere quod erat de viris inlustribus. itaque Lachmannus,
66쪽
LX PROLEGOMEN Alit nodum expediret, adlirolianto Ialiptio in quaostionibus Catilliinnis, opiis c. I li. Iieronytim in conisecit iriniuria in desiniendo Catulli nno natali confusis duobus consulatibus erraASe ita ut, cuni Oeta Cn. Octavio M. f. C. Scribonio Curione consulibus, i. o. a. 78 7 genitus esset, nataleria eius annum ad consulatum Cn. Octavii Cn. f. et L. Cornelii Cinnae, tui estanaius 667 87, resurret deinde, ut congrueret Suetonii narratio, mortem Catulli ab anno 708 46 ad annum 697 57 removisse. Veruli liae coniecturn nullo modo probari potest. nam si Catullus anno domum 78 76 natus esset, Clodiam luadrantariamplior quindecim annorum diligere incepisset, amoris enim liuius initia in annum 693 6 incidere supra demonstrasse nobis videmur cui temtioris definitioni si quis nolit fidem habere, at concedat oportet Catulli cum ista mulier foedus ante annum 695 59 initum esSe, quippe quo maritus eius Q. Metellus Celer sit mortuus. Vivo enim eo poetam cum Clodia iam consuetudinem habuisse constat certe igitur Catullus, si Lachmanni rationes probantur, nondum Septemdecim annos natus erat, cum Clodiam, mulierem tum triginta quinque Vel triginta quattuor annorum, amaret ab eaque contra amaretur, ita ut differentia inter aetatem utriusque esset undeviginti vel duodeviginti annorum id non incredibile visum est Haulptio, ut e libri quem Christianus Bel-gerus de eo scripsit p. 24 perspicitur, neque est profecto per Se prorsus incredibile, quamquam homo si pueritiam egressus facilius ardore mulieris maturae atque plus quam tricenariae incendi quam amorem huius ipsius sibimet conciliare potuerit at plane quidem ego . LXVIII ab adulescentulo vix decem et Septem nnorum Scriptum esse cons. p. XXIV. est autem haec elegia vivente coniuge Clodiae, h. e. tardissime ineunte anno 695 59, conposita deinde . LII, quo Lachmantiu tamquam
fundamento coniecturae uae Usu erat, non, ut tum Vulgo putabatur, Vatinio consule, h. e. eXitu anni 707 47, sed iam anno Oinb4 conditum esse supra exposuimus idque ita esse postmodo etiam Hauptius concessit cons quae ad Opusculoni eius Ol. I, p. 94. adnotavit editor), sed idem vel sic Laelimannianae coniecturae Suam manere probabilitatem contendit propterea quod ali 0qui duplex Hieronymi et in anno natali poetae et in fatali erroreXplicari non posset. Verum si noverat chronographus Catullum
mortem bisse anno aetatis tricesimo, alterim eiu peccatum ex Riter manare consentaneum erat. Videor autem mihi causam errori uniVersi perspexisse Hieronymum constat, ubi certas temporum notationes apud ipsum Suetonium non inVeniSset, ea Se rebus ab illo traditis coniecturas saepe levissimas faciendo conputandoque adsequi Solitum esse, qua de re cons Litschelius
67쪽
parergon p. 234s iam cum Suetonius in vita Iulii . 73 Catullum Caesari satis fecisse ab eoque cenae adhibitum esse narret, non potest dubium esse quin fere idem etiam in libri do viris inlustribus ea parte quae erat de poetis, sed hic quidem paullo plenius, rettulerit quodsi ibi repperit Hieronymus Catullum in
Gallia citeriore, cum Caesar ad conventus agendos illuc veniSSet, ab eo inpetrasse Veniam, non multo autem po8 Romam reVerSum tricesim aetatis anno mortuum esse, facile fieri potuit ut obitum poetae in primum vel alterum proconsularis imperii Caesaris annum incidere sumeret; unde consequens erat ut undetriginta
vel triginta annis additis natales Catulli ad annum Abr. 1930,
i. e. 667 87, adscriberet. Verum utut hoc Sese habet, certe conput Hier0nymiani, quorum alter qui ad annum mortis Catulli pertinet manifesto atque communi consensu Vitiosus est, nullo modo nos inpediunt quin vitae tempus poetae ita constituamus ut omnibus quae huc faciunt rebus sedulo pensitatis veri simillimum nobis Videtur itaque, cum inter carmina Catulliana quorum
tempora definire licet nullum inveniatur quod post annum 700 54
scriptum esse demonstrari possit, probabile est Sane poetam non ita multo OS e Vita exceSSiSSe praeSertim cum eum tricesimo aetatis anno mortuum esse Suetonii teStimonio constet at miramur Catullum a plerisque credi ipso anno illo T00 54 mortem
obisse, quasi poeta, ubi primum Versus facere desinat, continuo debeat ad inferos descendere neque, si nullum nunc Rrmen
Catullianum anno T00 54 inferius reperitur, poetam nihil omnino
poS hunc annum scripSisse sequitur nam et perierunt non nulla et eorum quae SerVata sunt multa certo tempori Signo carent.
est autem inter haec unum saltem quod aliqua cum probabilitate ann isto OSterius esse conicias, carmen XXXVIII die ad Cornificium missum, in quo Catullus sibi in dies set horas magis male et laboriose esse queritur, ut non errare Videantur qui hos Versiculos iam mortifer aegrotanti attribuant quodsi cum flebili hoc poematio, adflicti graviter animi documento, illa carmina conparabis quae Supra nostro iure anno 700 5 adsignavimus, longe diversum in eis sonum deprehendes. Ostendunt enim ea aut hilarem alacremque animum, veluti c. III et magis etiam LV, qu0d novo insuper tunc amore poetam captum fuisse testatur, aut acerbitatem salis, ut . XLIX et quattuor epigrammata in Mentulam seripta, neque ullum indicium propinquae mortis prae se ferunt quod cum dico, ne c. LII quidem excipio, in quo Hauptius olim, cum hos iambos Vatinio consule factos putaret, quandam quasi mortis praesensionem fractique animi et cui vitae pertaesum esset adfectum sibi adgnoscere videbatur e0ns puSc. I, p. 11); quam opini0uem postea ipsum abiecisse
68쪽
lintei, tuo nia in nranei istud iam a. 700 5 scribi potuisse concessit, ni nil illo illinus Catulliani n. 708 16 de uiuui Diortu uni esselli obni ite duxit. De lue est tiro secto cur lioeta in illis quid est, ibat ullo quid in oraris mori γ' aliud quicquani nisi summarii indignationem suam significare voluisse arbitremur quae cum ita sint, veri in illo osse iudico . XXXVIII lios annum DO 54 cadere deinde ultra de Dion stravi non osse Catulliani iam hocnnia cum Caesare in gratiam redisse existimari, probabiliterque reconciliationem eorum initio anni 702 52 adsignasse in illi videor. iam nihil obstat tu in lioetam eodem anno T0 52 sive nedio
Sive extremo e Vita egreSSum SSe Statuamus quod si recte Sehabet, annus natalis Jatulli est 672 82, quo anno Licinium Cal-Vum quoque renitum SSe Vidimus neque negari poterit velliine aliquid irmamenti nostris rationibus accedere etsi enim familiaritati inter atullum et Calvum intercedenti nullo maiorem alterius aetatem non omnino repugnare concedendum St, tamen eos, ut animis, ita etiam annis aequales aut paene aequales
fuisse facilius credimus, praesertim Si mentem ad res iocosas in carminibus XIV L LIII narratas advertimus restat ut ex loco
Cornelii Nepotis qui est in vita Attici 12 4 iure colligi posse
dicamus poetam Veronensem cum ante triumviratum Antonii, Octaviani, Lepidi, tum paullo post Lucretium mortuum SSe quod et ipsum cum nostra anni fatalis Catulli definitione optimo conVenit Vi enim cuiquam OS Iani Vollieri in annal philol.
t. XXIX, p. 134 s. dis lationem dubium esse potest quin Lucretius a. 70 1 53 decesserit. Vitae tempore Catulli finito de studiis eius poeticis disserere
adgrediamur qua in re quod supra coniecimus Catullum, cum adulescentulus Romam pervenisset, ibi institutione Valerii Catonis grammatici et poetae usum esse, id nunc ante Omnia argumentis confirmandum esse sentimus de Catone quae scimus longe pleraque Suetonio de grammat. 11 debemus qui inter alia eum multos et nobiles docuisse Visumque SSe peridoneum praeceptorem, maxime ad poeticam tendentibus, narrat eiusque rei documentum hos versiculos incerti auctoris adfert Cato grammaticus, Latina Siren, Qui solus legit ac facit poetas', quorum P0 Steriorem ita accipiendum esse adparet ut Cato solus non modo, ut ceteri grammatici, poeta praelegere commentarique, sed etiam OVOS ex olere dicatur cons. eichertus Oet Lat reliq. p. 3b n. et
I Steupius de Probis grammaticis p. 44. fuisse autem discipulossius Ticidam, Helvium Cinnam, Furium Bibaculum e versibus eorum ibidem a Suetonio laudatis perspicitur quodSi quis reputat Catullum Cinnae familiarem studiorumque communione cum eo coniunctum fuisse, iam hinc Veri simile habebit utrum-
69쪽
que eodem unico magistro', ut Catonem Bibaculus adpoliavit, usum 8Se eiusque coniecturae probabilitas augetur eo quod Cato teste Suetonio e Gallia oriundus erat, quam haud dubie cisalpinam intellegendam esse recte videtur dixisse Nauhius ad Valer. Cat. p. 255. erat igitur, quemadmodum Bibaculi Cremonensis et Cinnae, ut nobis quidem Videtur, BriXiani, Sic etiam Oetae
Veronensis popularis atque inter carmina Catulliana unum extat, VI quod Catoni cuidam inscriptum St. quem non cunetamur cum Schwabio p. 3064s. aliisque pro grammatico cognomini habere ne quis enim eo offendat quod Catullum versiculos obscenissimos ad praeceptorem quondam suum misisSe arbitremur epigrammata Furii Bibaculi a Suetonio nobiscum communicata Valerium Catonem produnt in re familiari dissolutiorem fuisSe parumque Vitam suam ad rationi normam dereXiSSe, qualium hominum pudor solet minor esse, ipseque Catullus eum quem adloquitur narratiunculis quamvis turpibus vehementer
delectari significat. Cato hic praeter grammaticos libellos etiam poemata ScripSit, quorum duo Suetonius nominatim adfert ut praecipue probata, Lydiam et Dianam sive Dictynnam, Sicut eam Cinna adpellat in hexametro de quibus poematis etsi parum nobis traditum est, tamen ipsos eorum titulos Alexandrinorum poetarum nemulationem prodere recto diXit Merkelius probisionis ad Ibin p. 363. et Dianam quidem carmen mythologie argumento fuisse, in quo reconditiores quaedam de hac dea fabulae tractarentur, propter XquiSitum nomen Dictynnae, quo Cinna usus est, facile Naehi l. c. p. 272 credimus Lydiam itidem doctum opus fuisse Ticida insuper confirmat hoc versiculo, Lydia doctorum maxima cura liber.' neque equidem dubito quin hie liber similiter atque Cynthia Propertii, ex conpluribus elegii constiterit, quibus Cato praecipue amorem suum mulieris celebraret
cui nomen indidisset Lydias, praesertim cum Ovidius trist. II 430
eum inter levium carminum amatoriorum auctore referat, Stque
id et a Broukhusio ad Propert. p. 1 et ab alii perSpectum.
quemadmodum autem Cato in delectu argumentorum rerumque tractatione doctorum poetarum AleXandrinorum VeStigia preSsit, 11 eosdem non potest non in verSuum conponendorum arte Remulatus SSe quod quidem non modo ratio voluntasque di-Scipulorum quorum supra meminimus docet, sed etiam ex vetero quodam testimonio recte intellecto cognOScitur utcumque enim
de octo illis versibus statuitur Horatii satira decima libri primi in non nullis codicibus praemissis, certe rebus ibi commemoratis nemo facile fidem derogabit inde Catonem comperimus Lucilii,
cuius defensor esset, versus male factos emendare par R-Visse. Volebat igitum poetae antiquo cuius Virtute magui
70쪽
LXIV PROLEGOMENAnestimabat, sed in versibus aciendis incuriam ad oscebat, eo
mus cur Nipperdeius opuSc. p. 49 versuum satira Horati anno praemissoriani scriptorem niuriiniando rem ita detorsisse statuerit it cum grammaticus uellii nanum non corrigere, sed remoti Avitiis ab aliis a minibus inlatis restituere adgrsessu effiet, eum ipsos poetae Versus emendare velle diceret unde, si aliud nihil,lio perspicitur, rudem artem antiquiorum poetarum Latinorum a Catone haudquaquam probatam esse ipsa autem grammaticorum poeticorun ritu Studiorum in eo coniunctio , lane Alexandrino mori convenit quodsi quis haec omnia cum eis conponet quae Supra e Suetonio attulimus, facile sibi persuad obii Valorium Catonem ducem et irincipem fuiSSe eius poetarum Sectae quae extremis decenniis septimi ab urbe condita saeculi Alexandrinorum carminibus studioso lectitandis imitationeque exprimendis novae artis initia poneret horum poetarum pleroSque, i. e. Omne eo qui carinina amatoria fecerunt, Ovidius L . V. 427-442 enumerat a quorum societato quod abest Furius
Bibaculus, quem et ipsum Catonis discipuli im fuisse vidimus, hinc cum Nipperdei l. c. p. 50 1 concludimus eum ab illo poesis
genere prorSU Se abStinuisse parum enim probabile est fuisse inter eos quos, contra ac Ticidam, Veledae amorem sub Vero eius nomine cecinisse Ovidius significat istis igitur poetis hoc commune erat quod antiquiorum poetarum Latinorum, qui Homerum potissimum et tragicos comicosque Atticos Sive ertendos sive imitandos sibi sumpserant, Vestigiis relictis Ale Xandrinorum maximeque Callimachi rationes et Xemplum Secuti minora tantum modo carmina conponebant, ut epyllia, elegias, iambos epigrammata et id genus alia et in epico quidem genere non res Itomanas, sicut veteres illi, sed Graecorum fabulas tractabant easque praecipue sibi eligebant quae cum pauli reconditiores essent, tum magnum doctrinae adparatum admitterent. in eo numero sunt praeter Catonis Dictynnam Zmyrna Holvit
Cinnae, o Licinii Calari, Glaucus Cornifieii, etsi sit Thetidis nuptiae Catulli, probabiliterque etiam Cybele a Caecilio Novocomensi incohata cons supra p. LIII eius modi carmen erat. qua ab consu0tudino plane recessisset Furius Bibaculus si Verum esset quod scholiis Horatianis ad sat II 5 40 confisi vulgo credunt, eum carmen epicum de bello Gallie conposuisse a falso
id erodi ne inrideri ab Horati Bibaculum, sed Furium Alpinum quendam aliunde non notum fido mihi fecit Nipperdolus
i. e. p. 49 Ss. Varro autem Atacinus, e 1 carmen suum de
bello Sequanico conderet, Ennianae etiam arti disciplinaeque