장음표시 사용
151쪽
terita , persuasa sorte spe sanctitatis di abstinentiae , compertatam eri veritate,aut mutato animo, horribile piaculum Regis. quorundam Consiliariorum eius, praecipue forte Praelat xum detexit auditui. Sed dc viri quidam huius rei conscii, liacet a Rege plurimum ad rem celandam, ut creditur, sublimati, foedum nimis auxere rumorem. Pro honestate tamen& decentia habitabat pariter Rex & Regina, & mutua sibi adinvicem obsequia deserebant. De utriusque autem voluntate , di Consiliariorum utriusque regni consensu filii eorum duo, licet parvuli, eliguntur in reges, Ericus scilicet senior in regem Sueciae, Haquinus autem in regem Norvegiae. Ducunt autem alii hoc factum fuisse non de Regis & Reginae consensu, sed Consiliariorum, Praelatorum & omnium not biliorum regni virorum , coacta quadam di necessitata voluntate, postquam rumor de flagitiosa vita Regis indies
crebesceret, di monitus a Praelatis ut vitam corrigeret, & ille jurasset se propositum non mutaturum. 3Ηoc enim genus peccati divinam vindictam inclamans, nedum aeternam&gehennalem punitionem sibi vendicat, sed etiam temporalem. Nec contentum est unius personae actricis tormento, sed totam terram inficit & acrem, ac contra hominis obsequium avertit etiam elementa. Vnde dicitur regnum Cretae quondam nobilis : ob unius petulantis flagitium esse subversum4 Quo peccato dum Princeps quicunque laborat, subjectus populus & terra cui praesidet,portabunt iudicium, quicunque est ille. Hoc ergo timore perterriti Sueorum Majores, ochaec ita esse scientes, putabant sors in hos medio plagam a regno avertere,regni praesidentiam in aliam pεrsonam transferendo. Sicque filios regis , unum Sueciae, alterum Norvegiae praefecerunt, Regi tamen pro statu suo in utroque regno domi nium sufficiens reservantes. Post haec rex Magnus Militem quendam, quem tam Rex quam Regina plus quam pro- Irios filios diligebant, Ducem fecit, Sc totius regni nouolum gubernatorem, sed & Dominum, modica portione sibi retenta, tradens ei omnia castra 1altem meliora dc sorti cra cum caeteris regni civitatibus, terris & attinentiis. Fili uni autem sirum Ericum. quem regem esse consenserat, noutam regem quam Ducem reputari decrevit. De quo duplici secto licet omnes tam vulgares quam nobiles plurimum turm
152쪽
barentur, nemo tamen audebat vel in mi imo reclamare, donee filius florentis juventutis attigisset matem. Tunc enim consilio & auxilio , ac inductione Meliorum regni , Ducem
illum a regni dominio exturbare curavit, & consequutus deco victoriam, recuperans castra, civitates & terras, quas ille' de regis Magni traditione tenebat,iugiensque ille Dux in Scaniam, quam etiam de Regis commissione gubernabat vel in toto, vel in parte, ibidem , Suecis occisus est. Coepit ergo filius Regis potens esse in regno, patri nihilominus Ac matri ex debito deferens , & partem eis congruam de regno relinquens. Vivente autem Duce praefato sed expulso ut promittitur, Regina accessit regem Danorum crudelissimum Valde marum, qui jam reversus ab Alemannia & Bohemia, tibi tempore guerrarum Ac in expulsione patris sui Christo pheri, praevalentibus Holsaticis, latuerat, successione in Dacia caepit esse potens. In Scania vero nihil habebat omnino, quae tota sub Rege Sueciae cum Omnibus adjacentiis tenebatur, stipplicavitque eidem instantiis importunis, ut auκilium ferret Duci expulso, ut in gradum Sc honorem habitum restitueretur, & restitutus in regimine quietus di pacificus servaretur: promittens si hoc faceret, ipsa ageret quod Scania regno Daciae ic illius dominio subderetur, secitque se valde suspectam pro Duce, dum talia attentaret. Ille igitur, ut erat versutissimus, rapacissimus&crudelissimus, accepta occasione, citqtiod potuit pro restitutioneDucis. Sed in nullo profecit, illa vices quia filius Regis in omnibus prosperabatur,.5c Dux, ut praemittitur, est occisus. Tunc rex Magnus & Rerina videntes se contra filium praevalere non posse, ad certum diem vocaverunt ad se filium eum Consiliariis, sub specie concordiae cuiusdam faciendae, aut alicus ardui negocii pertractandi. Et cum iam omnia, quae praetendebant, pertractassent, Regina propinavit filio potionem, unde in t xicationem & mortem se hausisse cognoscens, interrogatus arespondit: Qui me in mundum genuerunt, bi seperant me a mundo. Sicque ante diem XX ab in toxicatione defunctus est, dc rex Nagnus reversus est ad regni dominium, dc integrum Principatum. Erat autem invidia & discordia inter ipsum dc Consiliarios regni, caeterosque nobiles di potentes qui filio suo adhaesciant. foverant dc manu tenuerant, quos ille odiuit
153쪽
oppido. Illi vero non magnopere Regem diligebant , qui
filium suum ,regem videlicet eorum tam nequiter fecisset eκ- tingui, & vilem quendam sublimasset in Ducem, praeter eorum consensum de velle, ipsis dc toti regno cum multa infamia praetulisset. Sed dc fama gravissima laborabat contra Regem, non minus quam antea, ae spurcissima vita sua Interim rex Valden arus obtenta victoria de Holsaticis δ: Alemannis aliis, qui regnum Danorum habebant in manibus, partim pecunia, partim a situtiis, partim vero gladiis Sc bellis eiectis Dacia pacificata dc suo dominio acquisita, cogitare coepit quod de Scaniam suo dominio subjugaret,& promissionis reginae Sueotum non immemor, Sc discordiae atque dissensionis,quae erant in Suecia non surdus auditor. Erat enim homo
versutiae vulpinae , famis lupinae Sc audaciae leoninae. Consideratis igitur moribus, stulticia, pusillanimitate dc dissidentia regis Magni, animadvertit hominem posse astutia circumve- veniri, promissionibus decipi, minis terreri, dc in quascunque tendiculas retibus verborum abduci. Sciebat enim Scaniam tanta summa argenti redemptam, scit icet 3c regem Magnum litteras habere super subjectio ite & possessione Scaniae, superiuramentis di obligatione , & caeteris quae tractatus initus continebat. Excogitabat igiur 5c locu Sc tempus Jc modum, quo eum ad colloquium invitaret, dc linguae suae retibus alligandum sub specie traheret pietatis. Acceptis igitur a repet Magno multis regis Valdemari nunciis de litteris favorosis, plenisque nectare syncerissimae charitatis , ut nihil minus quam apertam deeeptionem praetendere viderentur iu- effectum.
Corruit, oin Artes ista proeunt rapit: Vt enim huius rei multa concludam, horum duorum Regum prima consideratio, meretricis le juvenis appraehensi historia est : Veni , inquit, inebriemur uberibus 8c filiamurcu Ditis amplexibus. Irretivit quippe eum multis sermonibus, de blanditiis labiorum protraxit illum, statimque sequiturentia qua si bos ductus ad victimam , dc qita si agnus dasciviens, di ignorana , quod ad vincula stultus trahatur, donec transfigat jecur ejus 1agitta. Velut si avis festinet ad
154쪽
Iaqueum, δέ nesciat quia de periculo animae ejus agatur. Vtrisque igitur Regibus ad colloquium venientibus , quis enarrare sufficeret quantis visceribus charitatis, quantis pii amoris affectibus, Rex ille Sueorum tam dulciter invitatus, exceptus siti Sed opera subsequuta ostendunt evidentius, quanta fuit dilectio invitantis. Nunc enim blandimentis dulcissimis 5c promissione fidelis assistentiae , di indissolubilis
amoris glutine colligendo; nunc terroribus 5c minis, nune pollicitationibus, nunc consiliis Zc persuasionibus inducitur, pulsatur Sc vexatur, afficiturque in tantum, ut obstinatius reluctari non valens, Scaniam, villandiam 5c Blehingiam, cum omni regione Nordansundensi tIaderet , dc assignatet ad manus Domini Valdemari tam dulcia promittentis , tam Scanensibus quam Suecis , quam etiam omnibus qui audiverunt , mille maledictiones imprecantibus. Tradidit etiam litteras & Omnia documenta, castra similiter Ec civitates , dc quicquid juris habebat in regione scanensi, Consiliariis suis irrequisitis oc ignorantibus , Nulla etiam facta de pecunia mentione exposita : nihil enim versabatur ardentius in corde regis magni, quam destructio & exterminatio Consiliariorum regni sui , in qua sibi pollicitus est assistere rex Valdemarus , faciliter quod voluit impetravit.
Licet rex Magnus post mortem filij sui Erici, ad possessionem regni receptus,terribilia praestiterat juramenta, quod vitam suam emendaret, infamiam vitaret, in nullius regnicolae mortem sine iusticia machinaretur , nullas etiam terras, quas regendas acceperat, alienaret a regno. Post quae iuramenta praestita, factus est novissimus error peior priore. Item ex altavit in Ducem quendam infamiae suae consortem, cum maximo scandalo Bc occasione ruinae. Item Scaniam tradidie regi Valdemaro tam preciose redemptam , inde orta est i spicio veritatis de fama occulte currente, quod ambo hi re ges in destructionem dc exterminationem suorum Consiliariorum unanimiter conspirassent. Item concessit 5c tradidi fregi valdemaro duas terras insulares regni Suechae depopulandas 3c devastandas, si eas sibi subjicere posset, Gotlandiam scilicet & Oelandiam ; quae semper oboedientissime Ec fidelissime sibi, omnibusque regibus Sueciae subiectie fuerunt, dc humiliter se lentes. Quas ille lupus insatiabilrs S rapax
155쪽
cum exercitu adiens , occidit in Oelandia plus quam D. homines , Ec destructo castro latam terram vastatam redegit in solitudinem : Et ablatis cunctis quae concupierat, populo, qui remansit,praefecit exactores de praesectos nequissimos. In Gotlandia vero II M. hominum interfecit, tributoque gravissimo impposito 5c exacto, omnibusque omni possibilibus eius abreptis de deportatis,eam suo impiissimo dominio subiugavit. Circa idem tempus captivatus est , eo jubente, Episcopus Abogensis, vir sanctus & inuocens, 5c eidem regi fidelissimus, a qua culpa dc excommunicatione contracta nunquam extitit absolutus. Fuit etiam excommunicatus a Papa,
propter pecuniam levatam Camerae Apostolicae, posito interdicto in regno, quam excommunicationem, ut desperatus parvipendens, dc divinis se damnabiliter ingerens, cum alii servarent interdictum, multis erat occasio scandali Sc erroris. Tunc Episcopi dc Praelati, Consiliarii, caeterique nobiles de potentes in angustia positi, in tanta malitia sui regis spem habentes de filio eius I aquino, induxerunt eundem ad auferendum tantum malum a regno, dc ad providendum futuris malis sorte majoribus, dc exterminiis totius regni. Vnde de eorum consilio ipse Haquinus captivavit patrem lautii magnurn in Ecclesia Calmarensi, ponens eum in castro ejusdem civitatis die B. Martini. Τunc tractaverunt cuin eodem Haquino,quod acciperet sibi uxorem de Holsati a filiam Comitis s super quo etiam cum tunc regentibus Comitibus relationes Zc promissiones hinc inde factae Majoribus quibusdam de regno, se ad eos conserentibus, dc virginem illam assumentibus,ut eam in Sueciam adducerent, Sc reginam efficerent, domicello inquino, ut consenserat,matrimonialitet copulandam. Idem autem Haquinus mutato proposito, pa trem absolvit a vinculis, dc libertati ac regno testituit, dc ejus se voluntati per omnia conformavit. Tunc rex Magnus suum dilectum regem Valdematum accersit, ejusque filiam Margaretam filio suo Haquino accepit uxorem, ordinavitque cum rege Valdemaro, 'quod ipse nobiles regni Sueciae , qui egressi fuerant ad Holiatiam pio virgine desponsanda dc inde adducenda, faceret captivari. Quos dc ille in media via captivavit , 5c in diversis castris regni Daciae arctae custodiae mancipavit. Tunc Dux Magui potensis, qui sororem regis Magni
156쪽
Euphemiam habebat uxorem; cui etiam virgo illa de Hol satia
desponsanda, consanguinitatis linea attinebat, de cui forte Comites ista conquerendo exposuerant,multis viis ac mediis laborabat, ut Suecos captivos a vinculis liberaret; sed modis his in nullo proficiens , intravit Daciam cum exercitu DCCC. electissimorum militum & satellitum bellatorum, di continuis XIIII. hebdomadis igne.&gladio regnum Danorum vastavit, donec rex ille superbissimus di crudelissimus , captivos illorum exhiberet de carcere dimittendos. Quos accipiens Dux praefatus remisit in patriam, regressus ipse ad sua; Vnientes mox autem in Sueciam viri praefati, non patriam sed exilium illic invenerunt. Iam enim tam' iIlos quam alios quosdam meliores regni, rex magnus eX-ules judicatos eiecit a regno , consilio regis Valdemari, ct consensu filii sui Haquini. Erant autem XXIIII quos damnavit exilio , pro eo quod seriose sibi dixerant
' . veritatem de inordinato regimine suo , & reunt desolatione , atque conssensum praestiterant sicut Ec favorem,
quod eum filius Haquinus captivaret ue quorum Dominorum primi erant isti : Dominus Nicolaus Episcopus Lincopensis, Dominus Nicolaus Stureson Dapiser regnikBoetius Ionson, postea factus Dapiser , Dominus Carinius Antra, Dominus Carolus de Vliasom, Dominus E cus Carlson , Dominus Benedictus Philip n, cum aliis, nobilibus regni numero XMV. Egress1 igitur aut potius expulsi de regno, Gotlandiainaccesserunt, ibique per instantem hyemem permanebant. Festo vero paschae peracto Vis- mariam applicantes,Ducis Magnipotensis se conspectui praesentaverant. At XII. illi quos ipse ex captivitateDanica libera-Tet , se coram eo excusare coeperunt, dicentes se implere
non posse quod ei promiserant se facturos. Ideoque eius se nunc offerunt potestati subiectos, ut sicut libuerit ei ipsis utatur ad velle. Quos ille benigne suscipiens, & humanissimum se exhibens, respondit eos vere & fideliter implevisse
promi ssa, cum per eos non staret, quo minus essent effectui mancipata, adjungens etiam , quod Dominus vester & uobis illudit, & vos seducit, persequi rurque, vobis non poterit imputari. Animose igitur cos colIigens & consolans , exhibu t cis locum apud se manendi, vestituria ab eo habituros
157쪽
& v ctum , donec Deus concederet sensum Regis, Ac cursum 4emporis aliter immutari. manentes igitur aliquandiu apud
eum,monuerunt regem Magnum charitativis scriptis di nunciis aepius iteratis, ut regno Sueorum salubrius provideret, meliusque consuleret, & operam daret recuperandi Scaniam, ac terras alia S, quae tempore suo λ regno fueraut alienatae. Scripserunt etiam litteras supplicatorias pro se ipsis, ut cos ad gratiam recipere dignaretur, & eos permitteret sustentati de bonis sibi a suis parentibus derelictis, inducentes etiam ipsum Ducem, ut ipse rogare dignaretur Dominum Regem scriptis suis, ut ad gratiam suam recipi mererentur Quibus omnibus factis, & multo tempore attentatis, cum Rex omnino inflexibilis esset, Sc contra eos rigorem in nullo vellet penitus temperare, scripserunt ei notorie & aperte, quod ab hac hora in antea , sciret eos suos capitales inimicos futuros,in malum ejus quantum,& ubi potuerunt vigilaturos& Operaturos. Vnanimi igitur consilio invicem communica- to , assumpserunt in principem regni Sueorum Dominum Albertum, seniorem scilicet filium ejusdem Ducis Magnipotensis, nepotem Domini Magni regis Sueorum ex sorores praestantes ei homagium tanquam futuro eorum regi. Quo facto coepit ipse Dux sollicitus esse de filio in Sueciam transmittendo. Fecit igitur in continenti naves parare dc expensas, virosque cum armis expediri,qui filium suum comitarentur,& ei fideliter adhaererent. Onanibus ergo hujusmodi negotio necessariis praeparatis, praefati Sueorum assumpto suo, quem elegerant, principe, a patre nobiliter & potenter expedito, ad Gotlandiam eum primum inducunt, ubi a civibus & rusticis assumptus est pro principe di rege futuro, ad inductionem& informationem eorundem regni Consiliariorum. De inde perducentes eum ad stochoim, secerunt eum ibi assumi pro principe in regem proxime coronando ; sicque Dominus Albertus per eos in regnum Sueciae introductus, Iegnum Sueorum regendum suscepit anno Domini MCCCLXIII. ipso die B. Andreae habito Holmis magno paria' Ytiberiamento, & congregatione prudentiorum ac Prasatorum re- tiis.
gni t ubi recapitulatis di ponderatis malis, & demeritis regis Magni , iudicatus est honore regali privatus , de
omni jure quod in regno habuerat, ipso facto exutus. Tum
158쪽
quia excommunicatus & haeretica pravitate notatus , ut puta qui jam quinquennio publice excommunicatus , m nitus, & aggravatus, non curaret , de Ecclesiastica potestate male sentiens obstinatus : tum quia regni dilapidator& depopulator,terras Ac attinentias regni tyrannidi saevissimidi rabidissmi, invidissimique hostis regni Sueorum, Voluntarie & studiose laniandas exposuit, fidelissimum sibi populum diris morsibus insatiabilis lupi faucibus offerendo : tum quia incolas regni, quos adhuc sub sua defensione videbatur habere , gravissimis Zc exactionibus di talitationibus affligebat , ut de eo dici possit: Rex magis hoste nocet. Tum quia te
xam Scaniae, Hallandiae, Blehingiae,& alias adiacentes tam infami & turpi occasione alienavit a regno , quas tam magno pretio recuperatas accepit: tum propter flagitiosissimam atque insanissimam vitam suam, quae toti regno notoria, a Iiis horrorem dc stuporem, ac metum subversionis regni incussit;
aliis occasione 5t scandalum ac ruinam in via salutis faciendo: tum propter defectum iustitiae, oppressis& pauperibus ministrando, quam ille nunqua per se , vel per .lium exhibere curavit: tum propter implacabile odium in Consiliarios Regni, quos usque ad morte persequebatur,propter justitiam, eo quod eii ad viam justitiae dc melime Regni gubernatione reducereniteretur. Quos propterea, uxoribus, domibus, liberisti rebus spoliatos eiecit a regno ue tum propter multim a periuria, &promissionu suaru transgressiones: tum quia triaculentissimo hosti huius regni se coniunxit, & sua tractabat consilia, monitaque sequebatur. Propter haec igitur di alip quamplurima non diutius toleranda , habebant eum pro iuste& legitime deposito, & regio honore indigno, ac regni regimine spoliato. Ne autem regnum ipsum transferrent ad alienigenas, videntes filium ejus superstitem in eandem cum patre sententiam convenisse, elegerunt nepotem Regis, Dominum scilicet luincAlbertum, qui regnum defenderet, terras ablatas reduceret, regnum ipsum ad unitatem & concordiam revoca, ret. Quo electo ad hanc tandem concordiam est deventum, ut rex magnus partem regni pro sua sustentatione & status decentia retineret; Albertus vero regnum gubernaret, & nomen Regis officiumque haberet, & reliquum regni pro suadi regni utilitate possideret. Quibus omnibus rex Nagnus
159쪽
eum filio suo Haquino assensit, & inviolabiliter observare
promisit, iuravit & aperte firmavit, & aliquanto tempore sic servavit. Dicunt tamen aliqui regem Magnum huic concordiar dc ordinationi nunquam praebuisse contensum , sed a primo introitu Domini Alberti statim contradixisse,& quantum potuit impugnasse, & demum cum exercitu occuri se, quando oc captus est;& sic demu nedum iure, sed Ac facto regni possessione privatus est. Ecce finem hujus regis tam gloriose & concorditer electit de quo illud creditur in revelatione S. Birgittae facta praediistum : Eriι sicuo asimus coronatus, nobiliter quidem educatus sed posuit mi aeuum in gloriam biam. Et nota ibidem adjunctum , in electione quatuor indebιte observari , quae sunt Inordinatus amor,prudentia simulata, adulatio stultorum , m dissidentia de Deo. Item ibidem : Dies tibi de duobus regnis,in κηo est electio, in altero haereditas ι Primum ubi est electio, destructum em afflictum est, quia verus haeres non eligebatur, Ur hoe
fecerunt partes eligentium , Cr cupiditas ambientis regnum. Vide
igitur nunc quantum amictum est regnum Sueciae sub hoc rege,qui suadentibus Ducalibus, de prudenter ac iuste se cuncta gessisse &vindicasse gloriantibus, in favorem Ducum electus est, occiso filio regis quantum ad necem principum
innocente. Qui iam antea assumptus fuerat in regem, cui Scpraestita erat securitas vitae, mediis iuramentis : Cuius amore Deus contemnitur eius persequutione contemnens punitur.
AEsopus quoque ait: ' Spernere quod prosit, σ amare quod obsit, ineptum est. Proiast quod fugimus, in quod amamus obest. Hic regnavit annis XLVI. Nam anno Domini MCCCXIX. electus est, Sc anno Domini MCCCLXV. captus est: Anno i MCCCLXII. Albertus filius Ducis Magni potensis, hoc est, de Mehel burg, nepos regis Magni ex sorore, introductui in regnum , primo quidem in Gothlandiam , deinde in oppido
Stokholmensi per XXVI. nobiles ic potentes regni, per regem Magnum exclusos a regno, rege magno ob sua demerita refutato, in regem suscipitur, ac in regni solium sublimatus, gubernacula regni Deorum adeptus est. Contentus autem erat rex Magnus partem habere de regno, caeteris suo nepoti dimissis,ut quidam narrant. Certum tamen est quod rex
160쪽
septennio laboravit. Ipso igitur Domino Alberto circa ob-sdionem castri Abogensis diutius cum Suecis ι qui eum coI- legerant , occupatoi Vbi occisus est nec scitur a quo, Domi- nus Nicolaus Stureson Dapiser regni. Interim rex Magrius poenitentia ductus , de consensu concordiae prius factae si ta- me aliquando praestitit hunc consensum vel saltem tempus oportunum ratus & aptum, dum novelli Regis potentia extra Sueciam,puta in Finlandia, versaretur, collegit exercitum de Dacia & Norvegia, & parte Suectat subjecta adhuc suae obardientiar ; cum quo ad debellandum regem Albertum &qui eum adduxerunt, quique cum eo advenerant versus Stokholmiam de Vestgothia festinavit. Quod audientes Sueci praedicti, caeterique regis Alberti fautores, assumptis Al mannis , apud Vplandiam relictis civibus Holmensibus, cum caeteris quos in suam partem attrahere potuerant, volebant regi ivlagno apud Arosiam occurrere pugnaturi. At ille iam Arosiam transierat, multis de suo exercitu post tergum relictis tam Arosiae, quam circumquaque dispersis. Factum est igitur ut uterque exercitus sibi invicem occurreret in Gaatha, quae rara est silva inter pontem Pittin ros& pratum magnu, ab Ecclesia Tillinge versus occidentem in lingit protensum.
Bellum ergo mortale committitur, inter eos, caduntque vulnerati ex utraque parte & qua plurimi interempti, strageqs commissa lethisera, sanguinis rivi decurrunt, Sueci in Suecos ir- ruunt, stater fatri non paicit, filius patrem trucidat Sc iugulat. Finaliter ergo victoria csdit Alberto, ic rex Magnus fugiente filio captivatur ad Stokholm ducitur captivus , dc in tetro carcere septennio detinetur. Gesta sunt haec anno Domini DIC C C L X V. seria septima post Dominicam Invocavit, quam dicunt fuisse diem S, Ivlatthiae Apostoli. Haquinus .utem filius Regis bello servente retrocessit , dc pontem transiliens, & post se dissolvi faciens, captivite' tem evasit, S: in Norvegiam festinavit: Toto igitur septennio quo rex magnus tenebatur in vinculis, rex Albertus obsedit castra, quae ad manus regis Magni a suis fidelibus
tenebantur. Rex vero Haquinus, dans operam liberandi patrem suum a vinculis a sumpto auxilio de No ivegia, ubi jam in regem assumptus erat , manu valida Sueciam inpressus, spoliabat Ecclesias, bona quae poterat auferebat,