장음표시 사용
771쪽
citat ad hoc Baldi ,& alios. Et licet Iulitis Clarus in ead.quaest dicat ad id requiri expicilium csi sensum domini directi, id intelligitur quando res emphyleutica alienatui in totum,videlicet per venditionem: S quod sic se intelligendus Iulius Clarus, probo quia statim post,addit,quod in tali alienatione soluendum est laudem tu domino directo,quod non solui tu nisi quando
res emphyleatica alienatur in totum ino vero soluitur laudemium id sola nominatione rei emphyleuti-eae;qiiis per hanc iam non exit es a potestate domini directi: Deodem modo debui intelligi ordinatio istius Regni eoide/mlib. qais. 38.cum dicit emphyleutam moni posse Hienare absque licentia domini S: quod si alienet, solus quarentenam. Quia quando iniitulo praecedente lex Ioeuta est de nominationibus rei empli euticae per quas res non alienatur, nihil ibi locuta est lex de solueiadblaudemio, nec deicitia licentia ad nomimandum, vel transferendum dominium utile: sed supposuit sussicere antiquam licentiam institutoris datam ad nominandunt post se aliam personam. Ad ecundum argumentum dico primo non potuine Petrum per .restamentum reuocare scripturam factam nepoti cum translatione iuris acquisti, post- qua Petruserat in possiessione rei emphyleuticae constat clare, quia nemo potest testamento reuocare id quod iuxta legem valido donatum est cum possessione iam quaesita. . Excis plum ii vendiderat Petrus vivens equum .illiu nqud iam tradiderat Francisco, cum pos--sessione equi iam Maesita: nunquid poterit testamento reuocare venditi Caὶem, cum iust equum Francisco iam tradiderit Sic igitur cum Petrus litata legem Regni iam nepoti tradiderit ius ad rem emphyleuticam,
idque fere recepto prctio,id est receptis fructibus illius
772쪽
lius, quos sibi reseruauit, iam troii poterit illain scripturam di translationem per testamentum reuocare. Dico secundo ad id quod addit argumetum, videlicet, quod si vitimum testament una reuocat alia testamenta prius facta ab ipso testatore, etiam poterit reuocare scripturam factam in vita ab ipso testatore cum traditione ipsius rei: hoc inquam omnino negandum est. Nam quando testator per prius testamentum aliquid mihi donabat, per talem donationem nondum in metrastulit dominium rei sic donatae sed per solam mortem quae testamentum confirmat,acquiro illius rei dominium,in traditionem,& ideo testametum Itimum potest annuliare ante facta testamenta, quia nondum erant morte confirmata, nec legatari in illo priori testamento possessionem , vel dominium rei legatae acquisierant. At scriptura contractus facta a testatote ante mortem cum translatione domini j, traditione rei statim est eonfirmata per transsationem dominij, ut patet in exemplo supra posito de re vendita: δ: ideo potest testator reuocare testamentum prius, non vero potest reuocare scriptu iam factam seruata dispo, sitione legis, in qua testator iam . transtulerat a se do.
minium quod habebat, sicut contigit in hoc casu
3si Episcopus celebrare in Oratoriit,
Irca celebrationem Missae in Oratotio,inihi proposita sunt dubia sequentia Pininum. An possint Episcopi hodie altare particulare erigere,& in illo ce- a a q
773쪽
lebrare , vel sacere celebrare Secundum. Si postquam illud in suo palatio erexerint, vel in sua villa rurensi possint in eo celebrare quicumque Sacerdotes voluerint di hoc absente ipso
Episcopo λ. . Antequam ad dubia respondeam lippono primoi finali, de priuilegi stan 6. hoc priuilegium Episcopis
sic concedi, I possint altare habere viatici m,est in eo cele- brare,acfacere celebrari ubicumque Finis vero ob quem
Japa hoc priuilegium illis conceditur, ibidem expri- initur quia scilicet saepe Episcopi absentes sunt a suis Ecclesiis ob diuersas causas: Nec semper possum comm
de ad Ecclesias accederepro Missa celebranda, vel aiιῶeno i tu ipsis. In quibus verbis innuitur tale priuilegiunt illis concedi luna,quando absentes sent a suis Ecclesiis, maxime quando sunt in itinere. Propter quod Valer Carluxanus libis disseretia utriussuefori, ver. Missa, diFrentia a nouissime dicit, quod es Ante ista causa, si uidelicet Episcopus non est in itinere,vel in infirmitate, non polle illum celebrare , vel celebrare facere .in Oratorio sui palatij citat ad hoc declarat. Cardinal Roniae,quam dicit esse in ordine. 8 i. qui hoc dubium sic declararunt. Idem refert Lurdovicus de Beja in suis Respons Moral. . part cassis 3. g. Aduertendum tamen. de probari potest ex cap.Cum cessante,de appellation ubi dicitur quod celiante causa, cessat effectus inde cum
causa illius priuilegi concessu Episcopis fuerit tineratio, vel infirmitas 'his celsantibus cessat priuilegium. Addi potest adihoc, quod ego vidi meis oculis anno 1626. in aula cuuisdam domini tunc Coli
choris istius Regni, publicati edictum Sanctissimi N. Papae Vi bani VIII in quo prohibebat ne Episcopus aliquis, vel simili Prael tus licentiam dare posset ali-
774쪽
cui celebrandi,vel celebrare faciendi in Oratoriis priuatis,4 scirent omnes talem licentiam concedere ias reseruatum soli Summo Pontisci: AZoroom. r. μm. Io.c. 26 nsine, dicit eos lana Cardinales declarasse non post Episcopum dare licentiam celebrandi in Oratoriis particularibus quod consonat nouo mandato Vrbani VIII. proxime citato.Cum vero Episcopis adempta sit potestas dandi licentiam aliis cel brandi in Oratoriis , videtur quod neque ipsi id poterunt facere in particularibus Oratoriis: in zor citat. cap. quas citat declarasse Cardi uales , quod ratione itineris, vel infirmitatis poterant Episcopi in particularibus Oratoriis celebrare, vel facere celebrare, quia
ai Azor licet caput final citatum is priuileg solum
exprimat causam itinerisci Cardinales tamen declar runt etiam causam infirmitatis, cum aequi ualeat itine rationici unde videtui etiam et eiusdem esse sententiae ina Carlux ano citato:& licet Azor est oco 7. .
de Farinac inskis decla rationibus Caruinalium adsessa 1. Trident.& alij dicant,quod quando Tridentinum pro hibuit celebrari in Oratoriis particularibus, ipsi a dinales iterunt declararunt per haec non derogari priuilegio Episcoporum in cap. fila de priuileg. Sed mens Concili fuit tollere abusi s.ct in Epis opis non es abusiis,
cumstat ex causa, dcc in ficta declaratione. Sic ibi Hoci
non obstante constat quod dictum priuilegium datum Epis opis cap. fila de priuilegi's, datum illis fuit ob in
lam causam itineris, vel infirmitatis , vel absentia ab Ecclesiis, cessantibus his causis cessat lex Ob haec pinnia, ac tales Doctores recentiores videtur hic casus habere difficultatem , nisi in contrarium obstaret praxis, sequentia. a. Dico ergo prinio Ante Concilium Tridentinum ara
775쪽
Episcopi poterant celebi are in Oratoriis particularibus. ad hoc dare licentiam iam causa. Habetur expresse in cap. Missarum,de consecrat ripi et f. r. bi sic
habetur missarum lamnia non ubique sed in locis ab Epi copo consecratis, vel ubi ipse permiserit, celeb, anda esse
censemus. Idem dicitur in cap. Concedimus, eadem dist.
sic assirmat Aetoricis.cap. 26. a s obiicis. Si ergo Episcopus ex hoc rure tam antiquo poterat Missas celebrare extra Ecclesiam quid necelle fuit ut post tot annos Bonifacius VIII id concederet Episcopo in citi caprini priuile 'ii Credo quod id fecit ad tollenduim scrupulum Episcopis celebradi extra Ecclesiam quando abessent a sua dioeces extra quam non Labent iurisdictionem tam amplam: Bonifacius VIII. cit. cap.
dicisse id concedere, quia Episcopi ex diuersis causis hae bent ab Ecclesiis suis se absentare.
Dico secundo Concilium Tridentinum. hanc potestatem non ademit Episcopis Iess. 11 in Decreto de si s Incel.Missarum:neque quioad se ut illas celebraret, neque illis prohibuit ibidem ne talem licentiam darent celebrandi in Oratoriis.Sic tenet expresse Suaregio m. 3.sisper .p.dissut. 8s. Ierit 3.de Missa,*.Obseruantam essecundo Pro quo citat Sol.Nauar.& alios. Idem riet auar consit i .de priuit Semeia in Respons Mora Α.part. casis m,. β.Tertio dico Sc in declarationibus Cardinalium impressis a Mari illa prima impressionis anno Isia 3. iij. 8 de celebri Missariιmfol. 3 98.2seq. citan tu tres declarationes Cardinalium post Tridenti. num dicentes, posse Episcopum dare licentiam celebrandi Missas in Oratoriis particularibus in eaedem
tres declarationes citantur a Farinacio in suo tomo de. clarationum Cardinalium ad citatam Ieg. 22. Trident.
Cum ergo Episcopi ante Tridentinum hoc possent,vi Triden
776쪽
Tridentinum id illis non ademerat, a sortiori id poterunt post Tridentinum quoad oratoria sui palatij, vel domus , ut in ipsis possint celebrare, vel facere celebrari. Probo hoc dictis a Sanche lib. 8 e Matrim tota di p. 3 ubi probat Praelatum,qui potest disp.ensare cum alio in certa materia,posse etiam in illa secum dispensare. Si ergo Episcopus ante Tridentinum poterat dispensare .cum aliis ad celebrandum in Oratoriis,etiam id poterit hodie saltem quoad se in Oratoriis suae do mus,vel palatij, si aliqua noua prohibitio non obstet. Dico tertio. Illud mandatum nouum D. Q bani VIII. prohibens ne Episcopi dent licentiam celebrandi in Oratoriis , videtur quod illud non interdicit Itpossint ipsi celebrare,vel facere celebrare in Oratorio Palati j sui, vel domus suae tantum Ratio naturalis dictat,quia cum Papa in hoc soluantendat vitare abusus, sicut supra dixi ex alia declaratione Cardinalium,cunχFarinacio, & in Oratorio Episcopi abulus prae lumendi non sint:&alias Episcopi teneantur quotidie ex decentia celebrare,vel Missam audire, sequitur D. Papam Vrbanum VIII id solum prohibuisse Episcopis
quoad oratoria saecularium, & caeterorum , in quibus abusus euenire solent, non vero quoad propriam per sonam Episcopi, I sua Oratoria. Eandem rationem a
fert Belicis s. 9.Inna quia,in alio casu huic simili; ut enim probet quod Tridentinum in illo Decreto de Obseru non comprehendit Oratoria Episcoporum, considρrat verba Decreti: Ne patiamur a sectilia H, Regularibus peragi in priuatis domibus. Et ait statim in praediistis verbis non comprehendi Episcopos, S ideo de loco celebrationis ipsorum, cum nihil innovet rc
linquitur dispositioni iuris antiqui Sic ibi Beia.Idem applico ad hoc nouum mandatum D. Vibani VIII vi-
777쪽
detur enim solum locutus de Oratoriis saecularium, idqtie ad maiorem obseruationem Tridentini: cumque de celebratione Milsae dicendae ab ipso Episcopo, ac de ipsius Oratorio verbum non fecerit, id relinquituri iuri alitiquo de quo dixi num. 2. 2 3.&denique confirmo ex praxi, nam post illud nouum mandatum D. Vrbani VIII videmus omnes Episcopos Portugallia in Oratoriis siti palatii celebrare,& facere celebrari, sicut antea faciebant.
Hinc videtur probatum, posse Episcopos in suis
Oratoriis facere, & concedere id quod antea poterant etiam ante Trid cum ipsum Tridentinum de illorum Oratoriis non sit locutum, nec nouum mandatum Vrbani Papae VIII. illorum Oratoria comprehendat obrationes supradictas. Quod vero attinet ad declaratio nem citati cap. final de priuil ubi cum restrictione illa Episcopis conceditur celebratio in Oratoriis, ratione itineris,uel infirmitatis,dico,quod quidquid sit de illo capite, illud aliud capitulum Missarum iaco scr.dig. r. id concedere Episcopis absolute, Tute illa restrictione, duius capituli Decreto poterunt proinde Episcopi acquiescere. Licet enim dictum capitulum is fari m,rion sit Concili generalis,sed soliti Prouincialis , videlicet Triburi censis, in proinde non videatur facere legem pro tota Ecclesa est tamen iam insertum in corpore iuris, videtur a tota Ecclesia approbatum: tanquam legem viri uersalem Ecclesiae illud capitulum citant Doctores , ut Suare supra cita
Vor Misa I. 7. I. .secundum Malij. Ad secundum quaesitum iam patet responsio ex dictis , cum enim Tridentinum, nec nouum mand tum D Papae Urbani VIII comprehendat oratoria
778쪽
Episcoporum, credo quod illi etiam in villa rurali poterunt cum debita decentia erigere altare, cin ipso celebrare, vel celebrari facere ii non per cap. finale obpriuilai saltem per capitulum Grum,citatum,quod id illis concedit sine restrictione. Et quamquam illa generalis cocessio it illis restricta hodie saltem per D. Vrbanum VIII iam diximus id intelligi solum quoad Oratoria saecularium,in quibus timentur abusus, non quoad oratoria Episcoporum, in quibus illi non piae- sumuntur. Si autem praedicti Episcopi, in suo palaos, in villa cum decentia postulat in praedictis Oratoriis celebrate, vel celebrare facere coram se: ergo non credo, quod illo absente possint alij Sacerdotes celethar , quia illud priuilegium non est reale, id est, concessum illi Oratorio , vel loco, sed videtur esse so Ium priuilegium personale concessum,scilicet solite sonae Episcopi cum celebrat,vel cum ibidem audit ac proinde caeteri Sacerdotes illo absente non poterunt tali priuilegio gaudere. Vltimo dubitari potest, an Episcopus possit altare erigere priuatum,ut in illo celebret,vel faciat celebrare in Oratorio priuato, etiam quando est in aliena dioecesi Credo quod poterit Primo quia dictum cap. sin de prisιAeg. videtur fauere, dicens de illis Concedi, quia saepe absunt a suis Ecclesiis, quod maxime potest euenire cum sunt in aliena dioecesi. Secundo id probatur, quia Episcopum celebrare Missam in Oratorio priuato dum in aliena dioecesi moratur , non est exercere iurisdictionem contentiosarii , ut patet sed voluntariam hanc vero volim tariam iurisdictionem, seu potius priuilegium personale potest exercere in aliena dioeceli; ut tenet anche lib. b. de matrimou. 'ut i 9.a: Num p.
779쪽
De quodam iudice dant con filium reo.QVidani Religiosus doctus in certa causa sori externi dedit consilium cuidam alteri de modo quo erat se defensurus: postea iste qui dedit consilium, creatus est iudex delegatus in illo proprio casu, in quo dederat consilium , subortus est scrupulus, utrum in foro conscientiae potuerit esse iudex in illa causa, in qua dederat consilium in potest casus figurari in re magis quotidiana, videlicet an iudex actualis videns
reum non aduertere circumstantiam, in qua maxime
consistit sua defensio, possit in foro conscientia illi dare consilium, quo suae causae prospiciat ξQuod in primo casu ille consulensio possit postea
esse iudex, neque in secundo casu iudex possit dare consilium eo. Probatur primo cap. Nullus τη- quam A. q. . ubi Papa Fabianus dicit, in omni iudicioquatuor personas debere adesse videlicet distinctas inter se id est iudices,accusatores, defensores, atque testes. Vnde colligitur claro, quod iudex debet elle persona distincta 1 defensore,ac proinde non potest iudex esse defensor rei consilium dando Secundo probatur ex his quae tradit glosi in cap .si contra,ri ossic Ur potes. ita c.deleg.ina ver Additio.ubi dicit,post e recusari iudicem illum, qui prius curauit ut sibi causa committeretur, vel qui dixit parti auctori, quod habebat iustitiam in causa miniis est autem diεere parti quod habeat iustitiam , quam illi dare consilium pro victoria acqtiirenda. Tertio,quia ille qui fuit aduocatus in una causa, potest recusari ne sit postia iudex in eadem cau-
780쪽
se , ut habetur ii cap. Postremost ruitiiti,de appel ubi glossibiacii vel b. Adiιocati ossiciis. alia dicit ad intelatum: cuius ratio est,quia qui iam fuit aduocatus in ista causa,manet ad illa valde propensus, ita ut credendum sit quod postea factus iudex iudicabit pro illa opinio ue, quam tenuerat dum esset aduocatusci quod eodem modo credendum eli de illo qui prius consilium dedit in causa moraliter enim postea iudicabit iuxta consili a a se datum. Quarto , iudex debet est rectus, aequalis, iuxta illud in Psalm ii 8. Iustus es Domine, crrectum iudicium tuum. At ii iudex et consilium reo. iam non est aequalis, iam enim propendet magis ad reum quam ad accusatorem, fauet plus uni parti quam alteri: ergo non potest parti dare consilium quod si dederit, videtur quod non possit esse iudex. His non obstatibus credo quod in foro conscientia nullus ex praedictis dans colitium impeditur quin possit si e iudex in foro coscientiae iccsset omnis carnalis affectus,licet in foro externo possint praedicti recusari ab ossicio iudicis. Haec a. pars 'nclusionis pro batur ex argumentis proxime positis, quae ut nimium probant praedictum consulentem posse in ossicio iudicis recusari in foro externo. Prior vero pars,quod scilicet talis iudex consulens, quando iam est iudex si facit in secreto, qui consuluit antequam esset iudex, non ob id impediatur in foro conscientiae ab ossicio iudi candi, asseritur primo a Corduba a J9 ubi ponit casum,qui contigit,videlicet si, Baiulus cuiusdam villa secreto misit processum cuiusda causae eidem Doct
ri, qui patrocinatus fuerat in causa,vi sententiam ordinaret,&c. nam si re vera eam tulit secundum Deum,
nullo habito respectu ad affect ionem carnalem, valida st in foro conscientiae, nec peccauit idem Doctor D