장음표시 사용
141쪽
Pars IV. Me missione personarum divinarum. Prop. XXVII. Iam
dictinctis dicitur, non in tribus personi diStinctus; cuius formulae commutatione o Vi Verborum Subrepit errori periculum, ut SSentia divina distincta in personis putetur, quam fide Catholica Si unam in personis distinctis Confitetur, ut eam Simul profiteatur in Se prorsus indistinctam Dens. n. I 396).c Nomina substantiva de personis praedicantur numero Simulari, adiectiva vero numero plurali, ut Supra n. 94 dictum est. Hoc
effertur in Θmbolo Athanasiano: Non ire aeterni SO UnUS ReternUS ... Sed totae tres perSonae Coaeternae ibi Unt Dens. n. 39).d Aspellatione relativa vel notionale non praedicantur de S- sentia neque de se invicem. Ita SSentia non generat, paternita non est filiatio. Sed nomina Concreta relativa poSSunt praedicari de Concretis essentialibus. Ita Deus est Pater, Deus generatur et Similia recte dicuntur in quantum illa ConCreta POSSUnt Supponere Pro PerSOniS. Falsa vero esset talis praedicatio de abStractis, ut deita generat. Alia Satis per se patent, ut Pater est alius a Filius, non aliud Pater Si unum cum Filio Sed non unus tres Sunt personae diStinctae Sed non re perSonae diversae non Sunt tres XSistentiae Vel tres
DE MISSIONE PERSONARUM DIVINARUM.
Prop. XXVII. Filius et Spiritus Sanctus mitti possunt miSSione tum visibili tum invisibili. a Ia. Stiat. QuHESt. Supra n. 83 b argumentati Sumu e miS-sione Spiritus Sancti. Hic conceptus miSSioni magi eXplicandu eSt. Omnis missio includit terminum a quo et terminum ad quem Nemo mittit Se ipsum, sed qui mittitur, ab alio mittitur. Homines mittuntur de loco in locum. Personae autem divinae, Cum Sint ubique, non poSSunt ho modo mitti. Ergo eorum miSSi analogice tantum intellegitur, quatenus Si processio de termino ad terminum. Non habent autem personae diVinae processionem a termino niSi per originem. Unde ex partes termini a quo missio idem est atque origo. Et quia in divinis Pater non habet originem ab alio, ipse non poteSt mitti Filius vero mittitur a Patre et Spiritus Sanctus a Patre et Filio ut Uno Communi principio Terminus ad quem non potest esse nisi erfectus aliqui temporalis, qui specialem relationem habet ad perSonam miSSRm. Iam prout hic effectus est aut visibilis aut invisibilis, ipsa missio vocatur visibilis aut invisibilis. Missi Disibilis principalis est incarnatio;
142쪽
missio invisibilis, qua producitur gratia in anima hominiS, appropriatur Spiritui Sancto, etsi non minus pertinet ad Filium. Itaque videndum est, quid fonte theologici doceant de missione personarum divinarum, et aliqua eXplicatio huius dogmatis addenda est. a13 AT E S. Scriptura. a Des missione visibili Saepe dicitur Deus Pater misisse Filium Suum in mundum. Ubi venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum s Gai 4 4 . Qui non honorificat Filium, non honorificat Patrem,
qui misit illum Io 3, 23 cf. I 3, 7 34 4 34 3, 3 36sqq;6, 29 38sqq; om 8, 3 I Io 4 9 S et:). Rationem etiam, Cur edicat a Patre missum Christus indicat et me ipso non veni, Sed est
VeruS, qui mi Sit me. . . . Ego Cio eum, quia ab PS Sum, et ipSe me
misits Io 7, 28 sq). Ergo Christu a Patre missu est, quia ab pSooriginem habet. Pater et Filius mittunt Spiritum Sanctum. Paraclitus Spiritus SanctuS, quem mittet Pater in nomine meos Io 4, 26). Si non abiero, Paraclitus non veniet ad VOS; Si autem abiero, mittam eum ad vos Io 6, 7). Ego mitto promiSSum Patri mei in os Vo autem sedete in Civitate, quoadusque induamini virtute e alto L 24 49). Agitur ergo de visibili missione Spiritus Sancti, quae facta est die Pentecostes Acto, Sqq). Patet e his, in quo consistat missio. Nam Filiu miSSus est, quia a Patre genitus venit ad nos assumpta humana natura Spiritus Sanctu miSSu est, quia a Patre procedit et a Filio accipit Ι 13, 26;16, 4 sq et per visibilia Signa, ad ho Specialiter produCta, Se hominibus manifestavit. Missio Filii est substantialis, quia Filius naturam humanam in unitatem perSonae assumpsit. Missio Spiritu Sancti est
quo PraeSentia personae divinae Significatur. Etsi effectus producitur ab omnibus personis divinis, significatio eius potest referri ad unam PerSonam, ut Columba vel linguae igneae ad Spiritum Sanctum. Missio
non fit ad naturam humanam SSumptam neque ad Signa reprRCSentatiVa, Sed per naturam SSumptam vel per Signa fit ad homines.
b De missione invisibili. Haec missio fit quando Spiritu Sanctus
mittitur in animos hominum ad eos SanctificandoS. De qua re apΟStolUS
ait: Misit Deus Spiritum Filii sui in corda vestra, Clamantem Abba, Pater, Gal , ). Idem respicit Christus, cum ait: Qui credit in
me, Sicut dicit Scriptura, flumina de Ventre eiu fluent aquae Vivae. Nam evangelista addit: Hoc autem diXit de Spiritu, quem accepturi erant Credente in eum s Io 7, 38 sq). Aquae vivae Sunt Copia gratiarum, quae de Ventre, i. e. de interioribus, de animo homini fluentUndi operum Salutarium. Sta metaphora aquae pro gratii et doniS diViniS, maxime tempore Messiae dandis, frequens est in Scriptura Is
143쪽
Pars IV. Me missione personarum divinarum. Prop. XXVII. LII
IO, II. Eccli 2I, 6 24 4 Sqq). ChriStumigitur promittit missionem invisibilem Spiritus Sancti in animos hominum, non Sola Signa Xterna. 4 Caritas Dei diffusa est in cordibus nostri per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis a Rom 3, 3). Effectum huius missionis describit apo Stolus Rom. 8, 9 sqq. EX hi colligitur invisibilem missionem Spiritu Sancti in eo consistere, quod Spiritu Sanctus, a Patre Filioque procedenS, in animi producit gratiam, qua homine Speciali modo cum
a14 AT . a. Ex traditione. Iam supra n. 86 audivimus S. CFrillum lex et S. Athanasium dicentes Spiritum Sanctum mitti a Filio, quatenus procedat a Filio. S. Au ustinus: Ab illo mittitur De Uerbum, cuius est Verbum ab
illo mittitur, de quo natum St. . . . Sed Pater . . . non dicitur miSSUS non enim habet, de quo Sit, aut e quo procedat. Sapientia quippe
dicit: Ego ex ore Altissimi prodivi. Eccli 24, 3 , et de Spiritu Sancto
dicitur , Patre procedit Io 3, 26J, Pater Vero a nullos De Trin. 4, 2O, 28). S. Gregoris M. Eo ipso a Patre Filius mitti dicitur
quo a Patre generatur. Nam Sanctum quoque Spiritum . . . idem e Filius mittere perhibet. . . . Sed tu missio pSa proceSSio St, qua de Patre procedit et Filios In Evang. ho m. 26 n. 2). Similiter alii Patres. Idem docent theologi unanimiter. E. g. S. Bonaventura Deu et reddit Se Specialiter Otum per aliquo effectus, qui in ipsum Specialiter du-Cunt, ratione quorum dicitur habitare, apparere, descendere, mitti et mittere . . . itti ero dicit effectu praedicto Cum aeterna productione. Tunc enim Pater mittit Filium, Cum faciendo eum nobis PraeSentem per notitiam et gratiam, inSinuat, quod ab ipSo procedit. Et quia Pater a nullo procedit, ideo nusquam dicitur mitti. Quia ero Filius et producit et producitur, ideo mittit et mittitur. Quia ero Spiritus Sanctus aeternaliter producitur, Sed non producit, niSi X tempore, ideo ipsius est proprie mitti et non mittere niSi respectu Creaturae Breviloq. I, q). De distinctione inter missionem Substantialem et repraesentativam S. Augustinus ait: Si Filius missus dicitur, in quantum apparuit soriSin Creatura Corporali, qui intus in natura spirituali oculis mortalium Sem Per CCultu erat, iam in promptu est intellegere etiam de Spiritu
Sancto, Cur miSSUS et ipS dicatur. Facta eSi enim quaedam Creaturae Specie e tempore, in qua viSibiliter ostenderetur Spiritu SanctuS. . . . Non ergo Si C Si SSumpta Creatura, in qua appareret Spiritu SanctuS, Sicut SSumpta Si Caro illa et humana illa forma ex virgine Maria. . . . Sed apparuerunt Sta . . . ad eum Significandum et demon- Strandum, sicut Significari et demonstrari mortalibus oportebat, mutata atque converSas De Trin. IO q).
De missione invisibili plura in sequenti thesi.
144쪽
a I 5. Obi. . Filius mittitur a Spiritu Sancto. Nam de eo dicitur: Et nunc Dominus Deus misit me et Spiritus eius Is 48, 16). Et iterum: Spiritus Domini super me, eo quod unxerit Dominus me ad annuntiandum mansuetis misit mes Is 1, J. Atqui Filius non procedit a Spiritu Sancto.
Ergo de conceptu missioni non St ProceSSio. Resp. Nef. mai. et ad ratione additas Priore loco Isaias loquitur de seipso. Altero loco illud emisit me refertur secundum textum hebraicum ad Iahue, non ad Spiritum, quia ruata est generis feminini s elachani autem est forma masculini generis. Ceterum Christus ut homo potest mitti a Spiritu SanCto, a quo volunta humana potest aCCipere mandatum. Aliud responsum dat S. Thoma Ι, . 43, . . a16. OBL II. Sacramenta sunt signa sensibilia, quibus indicatur praesentia specialis Spiritus Sancti. Atqui sacramenta non sunt missio Spiritus Sancti. Ergo missio non consistit in signis praesentiam Spiritus Sancti indicantibus.
Resp. Dist mai SaCramenta Sunt signa ad ho a Deo specialiter produCta, ut manifestetur iis praesentia Spiritu SanCti nem mai. Sunt e per Se naturales, quibus inesse vi institutionis significationem Supernaturalem, non ex ipsis ignis cognosCimus, Sed revelatione diSCimus, conc. mai. Conc. min. Dist conseq. Ergo miSSi non Consistit in qualicumque Signo, quo indicatur praesentia Spiritu Sancti, conc conseq. non ConSistit in Signo ad O Specialiter a Deo produCto, Q. conSeg.
Addunt theologi non sufficere ad missionem, ut adsit solum imaginaria viSio, Sed requiri Signum externum. Praeterea Communiter dΟCent miSSionem viSibilem numquam factam esse sine respectu ad missionem invisibilem, etsi hae duae missiones non necessario fiant eodem tempore S. Thomas , q. 33, a. 7 .
Prop. XXVIII. In missione invisibili non Sola Ona creata
se ipSae etiam personae cliVinae donantur.
a17. StHt. QuHESt. Iustificatio hominis secundum concilium Ir, dentinum in eo consistit quod ei infunduntur dona Supernaturalia, quae animae inhaerent SOSS. 6 C. 7 et an II Dens. n. 799I 82I). Dicimus in thesi non haec sola dona creata infundi, Sed etiam donariiPSa perSona divinas, quae in animis iustorum inhabitant. Etsi missio invisibilis, donatio inhabitatio sint inseparabiliter neXa, Si tamen aliqua inter haec distinctio. Nemo mittitur nisi ab alio. Sed dare aliqui poteS SeipSum. Unde Pater, qui non poteSt mitti, tamen Sem Per Simul Cum ceteri personis datur. Item inhabitatio est Semper omnium PerSonarum Simul, quia Solum indicat Specialem relationem hominis iustificati ad persona divinaS. Hi SuppoSiti oStendendum est, Semper quando fiat missio invisibilis ad animam donari et inhabitare vero quodam SenS PCrSOnaS divinas, etsi inhabitatio et totum opus Sanctificationis appropriatur Spiritu Sancto. Quamquam haec res clare in fontibus theologici Continetur, nonnulli theologi negarunt fieri in iustificatione ullam accidentalem unionem animae iustae cum substantia Spiritus Sancti et totius
145쪽
Pars IV. Me missione personarum divinarum. Prop. XXVIII. 3I
Trinitatis. Ita . . Viva De grat diSp. 4 q. 3, . U) Sed thesis nostra nunc ab omnibus theologis defendi videtur. a18. AT . I. Ex S. Scriptura. e Caritas Dei diffusa est in cordibus nostri per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis a Rom 3, 3). Ergo Spiritu Sanctu non solum diffundit caritatem in cordibus, sed etiam ipse datur. NeScitiS, quia templum Dei estis, et Spiritus Dei habitat in vobis λ Cor 3 16;cs. 6, 9 2 Cor 6, 6. Spiritu Sanctu in cordibus inhabitans, testimonium reddit, XCitat, adiuvat, postulat et alia agit, quae dici non poSSunt de dono Creato Rom 8, 1 sqq). Spiritus Sanctus dicitur unguentum, quo anima ungitur, Sigillum, quo Signatur 2 Coro, PSq. Eph I, 3 q). Quare monet apostolus: Nolite contristare Spiritum Sanctum Dei, in quo Signati estis in diem redemptionisa Ephra, O). Hae igitur et similes locutiones, frequenter in Scriptura repetitae,
verificari non possunt per Solam infuSionem gratiae Creatae ergo oportet
fateri aliquo modo magis proprio ipsammet personam divinam mittis Mares, De Trin. G2, 3 I).a19. m. a. Ex traditione.
SS. Patres aut simpliciter thesim nostram docent, aut Si argumentantur Spiritum Sanctum recipientes, Consorte efficimur naturae divinae. Atqui hoc non fieret, si Spiritus Sanctu eSSet Creatura. Ergo Spiritus Sanctus est Deus. S. Athanasius: Si Spiritu Sanctu res Creata SSet, nulla Sane Dei Communicatio nobis in ipso esset, Sed rei Creatae coniungeremur . . . Si porro Spiritus Sancti Communicatione diVinae naturae consortes efficimur, nemo nisi insanus diXerit Spiritum Creatae naturae CSSe, non diVinaes Ep. I ad Serap. 24). S. Frillus Alex. et Si inhabitante in nobis per participationem Spiritu Deus Si qui inhabitat . . . quomodo non erit Spiritus DeuSξs TheSaur. SSert. 34;M P 73, 373. S. Epiphanius: S. Trinitas pro Sancto tabernaculo
et Sancto templo solum iustum habet. In hoc deitas habitat infinita . . . SeiPSam Ola CognoSCen et manis StanS, quibuS Vulis Ancoratu 73). S. Mustinus: Docti et magni divinarum Scripturarum traCtatore . . .
eum Spiritum Sanctum donum Dei esse praedicant, Ut Deum credamu non seipso inferius donum dares De fide et Symb. 9, 9). Plura
apud Petavium De Trin. 8, 4, q). S. Thomas In , dist. 4 ait: Hic excludit Lombardus errorem dicentium in processione temporali Spiritum Sanctum non dari Sed tantum dona eiuS. Eandem doctrinam proponit in Summa I, q. 43 R. 3). S. Bonaventura: Fide et Scriptura determinat, quod abSque gratiae dono impossibile est placere Deo. Determinat etiam, quod absque dono increato, quod est Spiritu SanctuS, homo non PoteSt fieri Deo acceptus nec assumi in adoptionem filiorum Dei et ideo omnes recte intellegentes concedunt in iustis Sse gratiae donum,
146쪽
ita ut credant etiam in iis esse donum increatum, quod est Spiritus SanctuS In , diSt. 26, a. , . 2 Concl.). In hac re ConSentiunt thomiStae e. g. BaneS, In I, . 43, a. ), CotiStae e. g. risper, De Trin. dist. 7 n. 4 , alii e g. Mares, De Trin. 2, s), etiam recente e. g. Meutfen, De pSo Deo n. II 27). Itaque et Patre et theologi diserte docent doctrinam in thes Statutam. Ergo doctrinaeS Certa, etSi non ab ecclesia definita. aao. ATL. S. Ex ratione theologi R. Constat e definitione concilii tridentini sess. 6 C. 7 in iustificatione infundi homini gratiam, fidem, Spem Caritatem, quibUS homo disponitur ad Deum Supernaturaliter CognoSCendum et diligendum, et
quibus ipse dignus fit, qui a Deo speciali modo diligatur. Atqui hac
mutua cognitione et dilectione homo dicendu eSi vero quodam SenSuposSidere Deum et Deum in Se habere ut amicum. Ergo non Sola illa dona creata dantur, Sed hae ipsa dona Sunt fundamentum novae relationis ad Deum, qua Deu ipS POSSidetur. Minorem . Thonras ita explicat: ES Unus Communi modUS,
quo Deu est in omnibu rebuS. . . . Super Stum modum Utem Communem Si unus SpecialiS, Ut Convenit naturae rationali, in qua Deus dicitur esse sicut Cognitum in CognoSCente et amatum in mante. Et quia CognoScendo et amando Creatura rationali Sua operatione attingit ad ipsum Deum, Secundum istum Specialem modum Deu non Solum dicitur esse in creatura rationali sed etiam habitare in ea Sicut in templo suo. Sic igitur nullus altu effectu poteSt SSe ratio, quod divina persona sit novo modo in rationali Creatura, niSi gratum facienS. Unde Secundum Solam gratiam gratum facientem mittitur et procedit temporaliter persona divina Similiter illud solum habere dicimur, quo libere possumus uti vel frui. Habere autem potestatem fruendi per-Sona divina S Solum Secundum gratiam gratum facientem. Sed tamen
in pS dono gratiae gratum facientis Spiritus Sanctus habetur et inhabitat hominem. Unde ipsemet Spiritus Sanctus datur et mittitur s Ι, . 43, a. ). PerSOna divina non potest haberi a nobis nisi vel
ad fructum persectum, et sic habetur per donum gloriae, aut CCUndum fructum imperfectum, et sic habetur per donum gratiae gratum faCientiS In , diSt. 4, . . a. 2 ad 2 . S. BonaPentura: Non baliud dicitur nobis dari Spiritus Sanctus nisi ex eo, quod Si CS in
nobi a Deo, ut habeatur a nobis. Tunc autem habetur a nobiS, quando habitum habemus, quo possimus eo frui, et hoc St donum gratiae Creatum In , diSt. 26, a. H q. 2 ad I). Actu Cognitionis et amoris non absolute requiritur e Parte OminiS, ut adsit inhabitatio personarum divinarum, quia inhabitati Permanet etiam quando iusti nihil agunt, et est in infantibus, qui nihil agere OSSunt. Ergo Sufficit habitus, quo disponuntur iusti ad gloriam. Spiritus igitur Sanctus recte vocatur gratia increata, qua donata Ο-
147쪽
Pars IV. Me missione personarum divinarum. Prop. XXVIII. I emines sanctificantur et filii Dei adoptivi fiunt. Sed quia hoc non fit
nisi mediante gratia creata ut forma et fundamento uiu novae relationis, integra manet doctrina concilii tridentini gratiam creatam esse unicam causam formalem iustificationi SeSS. 6 C. 7 Dens. n. 799). Cf. Mares, De gratia Proteg. 3, C. , et Franselin, De Trin. theS. 43.aa I. BL . Quae ut propria habemus, dominio nostro subsunt. Atqui personae divinae non possunt esse Sub domini nostro. Ergo non poSSumus habere ut proprium quid persona divinas. RE . Dist mai. Era, qua propria habemus, domini nostro subsunt, conc. i. perSonae, Ua Propria habemUS, semper dominio Ostro Subsunt, nex mai. arentes, quo filii habent, non subsunt dominio filiorum, neque amicus subest dominio amici Personae divinae possidentur per fruitionem Cognitionis et amoris, ad quam fruitionem non potest homo pervenire nisi per gratiam a Deo datam et si persona divina datur, quando datur gratia S. Boma Ι, . 38 a. 1 . Unde patet reSponSum ad minorem et Con
aaa. OBL L Ante diem entecostes iam erant iusti homines. Atqui hi non habebant Spiritum Sanctum Io 7, 39ὶ Ergo per gratiam sanCtifiCantem
non datur Spiritus SanCtUS. Ress. Conc mai. Neg. min. e conseq. SanCtis Veteris Testamenti datus quidem erat Spiritu Sanctus, sed non Cum tanta abundantia gratiae et Cum tanto apparatu signorum atque fidelibus die entecostes. In Vetere Testamento iusti et Sancti Spiritus participationem recipiebant, hi vero die entecostes integre et plene baptizati fuere a S. CFrillus Hieros. CaleCh. 7, 18ὶ. Si enim antea Spiritus Sanctus non dabatur, quo impleti prophetae locuti
sunt . . . Quomodo ergo Spiritus a Ctus nondum erat datu . . . nisi quia illa dati . . . Spiritus Sancti habitura erat quandam proprietatem suam in ipso adventu, quali antea numquam fuit Cum tantis Charismatis S. August., De Trin. 4, 20. f. Frangelis De Trin. theS. 48.
148쪽
PRAENOTANDA.aa 3. Considerato Deo ipso inquirendum est in relatione creaturarum ad Deum. Duple autem Si relatio Creaturarum ad Deum, quia egrediuntur Creaturae a Deo ut a CauSa efficiente, et regrediuntur ad Deum ut ad causam finalem. Prius igitur agendum est de egreSSuCreaturarum a Deo Seu de Creatione. Quaeritur praecipue de Creaturis rationalibus, quae Sunt proXimu finis Creaturarum irrationalium. Vocabulum creandi et Correspondentia Vocabula ara, τι ειν, schasten, habent multiplices significationes. Ita dicitur arbor creare solia, artifex Creare Statuam, parente Creare filiOS, Cive Creare Onsulem. Sed Secundum usum linguae eccleSiaSticae Verbum Creandi, Si de Deo dicitur, plerumque Significat productionem e nihilo per Solam CaUSam efficientem XCluSa auSa materiali. Hoc enS notio creationis est catholica, quae ab ecclesia omnibus credenda proponitur. Concilium lateranense V Deus sua omnipotenti virtute simul ab initio temporis utramque de nihilo Condidit Creaturam, Spiritualem a Corporalem, angelicam Videlicet et mundanam, a deinde humanam, quaSi Communem e Spiritu et Corpore ConStitutam Dens. n. 428). Creatio igitur est aliqua effectio. Sed cum pleraeque effectioneS fiant X aliqua materia praeSupposita, Creatio nullam materiam SVP- ponit. Quare dicitur esse productio rei ex nihilo sui et subiecti. Haec est definitio creationis. Ex nihilo dicitur non quasi nihilum it cauSamaterialiS, Sed his verbis negatur causa materialiS, et Statuitur Sola CaUS efficienS, quae propter infinitam Suam virtutem non indiget materia. Ceterae productione inducunt solam formam CCidentalem Vel SUbStantialem, Creatione autem producitur tota substantia rei. Si quae
forma St, ad quam intrinsecu ConStituendam materia non Concurrit, haec etiam recte dicitur creari, ut anima humana. Formae Cro C-Cidentales non Simpliciter creantur, Sed ConcreantUr, UatCUUS SUP'POnunt Subiectum, in quo insunt. Accidentia enim potius Sunt entiSquam enS Creatio autem Si productio entiS, in quantum Si enS.
149쪽
Pars I. Me creatione in genere Prop. XXIX. II 7
Creatio active sectata Si actu Dei, quo Producitur res Ytra Deum, paSSive sectata Si PS re Producta Secundum realem dependentiam a Deo creante. Itaque in re Creata Si realis relatio ad Deum; sed quia actu CreatiUUS in Deo S actu PuruS, Creatio non est relatio realis Dei ad Creaturam, Sed relatio rationi tantum supran. 44). Creatura, etSi Semper dependet a Deo, non Semper Creatur, quia Creati Significat noUitatem Seu inceptionem eXSistentiae CL S. Thoma I, . 43 R. I 4). Divisio tractatus hae erit prius agemu de Creatione generatim, dein de singulis ordinibus rerum creatarum de opificio mundi, de hominibus, de angeliS.
Cf. S. Aoma I, . 44 q. 45, a LSqq q. 46 Contra gent. 2, -38 CommentatoreSSummae, ut Gregoritis de Valentia , disp. Sqq; . a ieri, De Deo creant et elevante, Romae 878 C. Mazzella, De Deo creante, Romae 88O L. Panssens, De Deo creatore et de angelis, Friburg I9OS; L Ahia, Lehrbuch de Dogmati I 393 sqq; C. an mori, De Deo creatore', Amstelodami I9Ι2. De recentibus impugnatoribus creationis rugit i. Esnelle, te dogmes de cla Creation et da science montemporaine ,
Prop. XXIX. Quidqui praeter Deum XSiStit, a Deo reR-
224. Stat QuHOSt. Haec quoque thesi est dogma aliquod fundamentale fidei catholicae, quo reicitur error materialiStarum, qui non admittunt quidquam praeter materiam eiusque VireS reicitur error PantheiStarum, qui mundum evolutionem Vel emanationem Dei esse Volunt Supra n. 7); reicitur error ualiStarum, ut mani Chaeorum et priscillianistarum, qui duo principia rerum, alterum bonum, alterum malum admittebant, item alterum Deum Veteri Testamenti, alterum Novi Testamenti; qui error Saeculo XII recrudeScebat Cf. Ens.
Itaque Contra OS errore StatUimus omnem SubStantiam, Sive piritualem sive materialem, a Deo e nihilo Creatam SSO.aa5. m. I. E S. Scriptura. In principio Deus creavit Caelum et terram Gn I, I). HiS verbis docet Spiritus Sanctus, quale fuerit initium mundi. In Prin- Cipios, i. e. initium mundi aspectabilis eo factum St, quod Deu Crea-Vit Caelum et terram. Verbum hebraicum ara, Creavit, in a firma Kal de solo Deo dicitur et significat operationem Deo ProPriam,
neque umquam iungitur Cum accusativo materiae, Sed indicat Perationem Supremam et independentem. Dicitur Deus creaSSe Caelum et terrRms, i. e. totum mundum Spectabilem, et quidem in statu informi,
150쪽
I 18 Tract. III. Me Deo creant et elevante.
quia pergitur: Terra autem erat informi et Vacuas, formatio vero seu et Creatio Secundas P Stea narratur Cf. S. Thoma I, . 66, a. a).
Hae eadem doctrina poStea Saepe repetitur. Ipse diXit, et facta Sunt; pSe mandavit, et Creata Sunt PS 32, ). Qui fecit caelum et terram, mare et omnia, quae in ii Sunt PS 43, 6). Creavit, ut eSSent omnias Sase , q). Qui Vivit in aeternum, Creavit omnia
miter haec fides inhaeserit animi iudaeorum, patet e verbi matrismaChabaeorum: Peto, nate, Ut Spicia ad Caelum et terram et ad
Omnia, quae in ii Sunt, et intellegas, quia e nihilo fecit illa Deus, a Mach 7 28). Idem patet e Flavi Iosepho Archaeolog. Prooem. et Q. 1 et Philones De mundi opificio). Similiter in ovo Testamento. Omnia per ipSum facta Sunis Io I, ). E ipso et per ipSum et in pSO Sunt omnias Rom II, 36).
Idem probatur ex nominibus Dei. Nam Si Deus est Ipsum Sse SVPra n. 33 , Praeter eum non St aliud esse independens; si est omnipotenS Supra n. 46), non indiget materia ad aliquid producendum Si est Supremus dominu omnium rerum PS 49, 2; 48, ),
non XSistit quidquam Sine eiu Voluntate. DignuS S, Omine DeuSnOSter, accipere gloriam et Onorem et Virtutem, quia tu CreaSti omnia, et Propter Voluntatem tuam erant et Creata Sunt AP 4. HI).aa 6 AT . a. Ex traditione. Fide ecclesiae apparet in imbolis, in quibus omnibus fit pro-
SSio in Deum Patrem omnipotentem, Creatorem Caeli et terraes in quibusdam additur: visibilium omnium et invisibilium s Dens. n. 6). Termitianus ait: Regula est fidei . . . qua Creditur UnUm omnino Deum SSe, ne alium praeter mundi Conditorem, qui univerS de nihilo produXeriis De praescr. 3). Contra platoniCOS, qui docebant Deum formatorem, non Creatorem mundi. S. IuStinu M. P) Creator nulla alia re indigens, Sua virtute et potestate id, quod fit, efficit opifeXVero CCepta e materia condendi facultate opus suum ConStituit s COhori. ad gent. 22 . S. Thesophilus Antioch. Quodsi Deu ingenitu et materia ingenita, non iam Deu Creator Si omniUm. . . . Dei autem potentia in eo spectatur, ut e nihilo faciat quaecumque Ο-luerit Ad Autol. 2, 4). Prophetae Summo Consensu OCUOre Deum e nihil omnia creasses ibid. 2, O). S. Irenaeus de hac fide ait: ECCleSia Omni per universum orbem hanc accepit ab apostoli traditionem a Contra haer. 2 9, I CL 2, 27, 2). Idem docent deinCePSalii Patres. S. Fulgentis ait et Principaliter tene omnem natUram, quae non St Trinitas Deus, ab ipsa Sancta Trinitate, quae Olu VerVS et
Reternu Deus est, creatam ex nihilo De fide ad Petrum 3, 23) Dogma hoc est definitum ab ecclesia in concilio at ranens IV, in concilii orentino Dyns. n. 7O6), tandem in concilio alicano: Si