장음표시 사용
181쪽
Pars III. creatione hominis Prop. XXXVI. 169Prop. XXXVI. Homo est compositum SubStantiale e Corpore et anima, eaque una et rationali, quae per Se et essentialiter est corpori forma. 278. Sicti Q UROSt. Divina metatio non Solum teStatur hominem a Deo creatum SSe, Sed etiam de natura homini Varia docet, quae partim philosophice quoque probari possunt. Sed omiSSi iis, quae in philosophia docentur, hi unice Consideramus doctrinam de CompoSito humano, quatenu in sontibus revelationi invenitur. Atque imprimis dicimus hominem OnStare e Corpore et anima na, et excludimuStrichotomiam Seu opinionem dicentium SSe in homine praeter animam rationalem aliud principium vitae vegetativae et SenSitivae Ita praeter quoSdam Vetere PlatonicoS, manichaeOS, apollinariSta Cf. S. AufuSt., De duabus animi C. 2 De haer. C. 33), OStra aetate uenther, qui omnibus rebus attribuit principium vitale, ad quod in homine accedat anima rationalis, et alii quidam Altera parte StatuimuS, quomodo Corpu et anima inter Se uniantur, Scilicet ita, ut Constituant unam naturam humanam, in qua anima CorPu reddit Vivum quare Vocatur sorma Corporis. Thesis est de fide. a 79. HOD. yctra L Homo constat ex duabus partibuS; corpore et anima rationali. Hoc . Scriptura iam ab initio docet, quia narrat Deum in corpuSAdami, e limo terrae formatum, infudiSSe Spiraculum vitae, et hominem ita factum esse en vivum G 2, 7). Ergo anima rationaliS, qua homo Si imago Dei, unam naturam ConStituit Cum Corpore EccleSiaste monet et Memento creatoris tui in diebus iuventuti tuae, Rntequam . . . reVertatur UlVi in terrRm Uam, Unde erat,
et Spiritu redeat ad Deum, qui dedit illum Eccle 12, Ι ). ChristuS
autem monet: Nolite timere OS, qui occidunt CorpuS, animam autem non poSSunt occidere Sed potiu timete eum, qui poteSt et animam et Orseu perdere in gehennam M IO, 28). His et similibus dictis S. Scriptura clare docet hominem ConStare duplici parte, Corpore et anima, et animam SSe SubStantiam, quae etiam diSSoluto Corpore Vivat
SS . Patre idem docent. S. Gregorius FSS. loquens de hominiSVita egetativa, SenSitiva, rationali, ait: Nemo tamen idcirco eXistimet tres in humano opificio animas XSistere . . . Nam Vera et Per Cta anima reapS Unica quaedam St, intellegenS, nulla e materia ConStanS, Sed per SenSu naturae illi crassae mixtas De opis hom. 4). S. IoannESDamaSQ: Anima est vivens, simple et incorpore SubStRntia . . . Organi inStructo ten corpore, Cui vitam, incrementum, SenSUm et gignendi vim tribuat, non aliam a se seiunctam mentem habenS menSquippe nihil aliud est quam sublimissima ipsius pars s De fide a Ia).
S. AufuStinuS: Homo non est corpus solum vel anima Ola, Sed quie anima ConStat et corpores De civ. De I 3, 24). ES ergo animal
182쪽
Tract. III. Me Deo creant et elevante.
rationi CapaX Verum ut melius et Citiu dicam, animal rationale,
Sermo 43, 2 . Concilia idem definiverunt. Cum enim Apollinaris docuisset Verbum
aSSumpSiSSe quidem σῶμα et φ θυ, non Ver νουν S. Gregoriui SS., Antirrhet. 6), concilia hanc doctrinam damnarunt, docente Christum, ut alios homineS, Constare Corpore et anima ChalcedonenSe et constantinopolitanum III profitentur Christum Deum verum et hominem
Verum, eundem CX nima rationali et Corpore . . . ConSUbStantialem
nobis secundum humanitatem y Dens. n. 48 29O). Constantinopol, Ia=num V et Vetere et Novo TeStamento unam animam rationabilem
et intellectualem habere hominem docente et omnibus deiloquis Patribus
et magistris eccleSiae eandem Opinionem SSeverantibus, in tantum impietatis quidam, malorum in Ventionibu dante operam, deVenerunt, ut duas eum habere anima impudenter dogmatiZare . . . Pertentent. Itaque Sancta haec et univerSalis Synodus velut quoddam peSSimum gigantum nunc germinantem nequam opinionem Uellere seStinan . . .
talis impietatis inventores et hi Similia Sentiente magna OC anathematigat s Dens. n. 338). Concilia describunt hominem ut carnem animatam anima rationalis Dens. n. 2Ι6 233). In Symbolo Athanasiano profitemur: Sicut anima rationali et caro Unus est homo, ita Deus et homo unus est ChriStuS DEns. n. O).a8o F D. HT II. Anima rationalis est per se et immediate corporis forma. Hae concluSi fluit e praecedentibus. Nam Si
anima vivificat Corpus et Cum eo unam naturam humanam ConStituit, recte Vocatur Orma CorporiS. Forma enim Substantiali Secundum Cholasticum loquendi modum est id, quo res accipit suam persectionem et operationem Specificam ergo quia per animam Consertur OrPori vita humana, anima St Orm CorPOriS.
Doctrina haec est Communis S. Thomae I q. 76, a. Ι et aliorum theologorum, ut Scoti, qui ait: Una forma rationalis dat esse tripleX, scilicet vegetativum, Sensitivum et intellectiUums De rerum PrinC. q. II, a. ). Cum vero P trus Ioannis Olavi docere coepisset animam intellectivam non Sse immediate corpori formam Sed per animam SenSiti Vam concilium virensnse hanc doctrinam reiecit: Doctrinam omnem Seu POSitionem temere SSerentem, aut vertentem in dubium, quod SubStantia animae rationalis Seu intellectivae Vere ac per Se humani Corpori non itforma, Velut erroneam ac veritati Catholicae inimicam fidei. . . reprobamUS, definiente . . . quod quiSqui deinceps Sserere, defendere Seu tenere Pertinaciter PraeSumpserit, quod anima rationalis seu intellectiva non itforma Corpori humani per se et essentialiter, tamquam haereticu Sit CenSenduSs Dens. n. 48 I). Idem repetiit concilium lateranensem
Dens. n. 738 Contra eo-aristotelicos Saeculi XVI cf. Dens. n. 683).ES autem quaedam disputatio inter theologos, utrum Olivi Ormaliteri docuerit pluralitatem animarum ut censet ieri De Deo
183쪽
Pars III. me creatione hominis Prop. XXXVI. 71
creant 722 qq), an nullo modo docuerit pluralitatem animarum, ut vult Zi Hara De mente concilii ViennenSi II 3), an virtualiter doCuerit, ut ait Scotus De rerum principio . II, R. 2 Π. 6 Sq). De qua re
cf. . ansen Zeitschris furaathol. Theologie InnSbruch I9O8, 48O Sq). Quidquid id est, menti concilii viennenSis Satisfacit, qui dicit animam
rationalem esse immediate corpori formam, non mediante alia anima. De modo autem, quo anima Sit forma CorporiS, eccleSi numquam
quidquam definivit. Ergo qui docet ipSum SSe Corpori organigati non Conserri per animam Sed praesupponi ante informationem animae, non peccat Contra doctrinam ecclesiae, Sed in quaeStione pure philosophica recedit a doctrina S. Thomae I q. 76, a. ).28 I. Bi. . . Scriptura distinguit in homine animam et spiritum. Ergo
dicendus est homo ConsiStere ex tribus partibuS Corpore, anima, Spiritu. Ress. Dist antec. S. Scriptura in ordine supernaturali distinguit animam et Spiritum, conc anuc. in ordine naturali, subdist ante e Distinguit animam et spiritum ut duas formas, inferiorem, quae Sit principium vitae Vegetativae et sensitiVae, Superiorem, quae Sit principium vitae rationalis,ne . an c. distinguit animam et Spiritum ut inferiorem et superiorem partem
In ordine supernaturali 0 ψυχικυ est naturalis condicio hominis mortalis, o vetullo γρου est statu homini glorificatici Cor 15 44 sqq). Homo ψυχικυς Si homo, quatenu seCundum ConSilia et desideria terrena iudicat; Πνευματικυς St, quatenu motu gratia, Cogitat et desiderat caelestia 1 Cora, 4 Sq). IV lιαφα vocantur Supernaturalia charismata Spiritus Sancti 1 Cor 12, IJ; et anima humana, quatenus est Sub influxu horum donorum, VOCatur TVSul λα, et distinguitur a et o 0ι, i. e. a naturali ratione dirigenteactiones hominisci Cor 14, 14sqq). Ona quoque ipsa VoCantur z ευμ α α, quae dicuntur esse subiecta hominibus, quia eorum usus est in potestate hominum Charismaticorum 1 Cor 14, 32 . Hae et alia eo XpitCantur, quod Spiritu Sancto, i TVεὐl1αeti, appropriantur effectus Supernaturales in hominibus unde et hi effectus et homines his effectibus ornati voCantur TVaut1ITtκοι
cf. o 8, 9 sqq). Ex his igitur nihil discimus de constitutivis naturalibus
compositi humani. Quando Scriptura loquitur de natura hominis, saepe indifferenter utitur vocabulis animae et spiritus φυλῆς et πνευματος). Anima ipsius in ipso sta AC ao, Io idem est ac vivit . et Corpus in Spiritu mortuum est IaC2, 26). Eaedem Ctiones et passione attribuuntur Spiritui et animae Cf. e. g. Io , 33 et 12, 27 . Illud et MagnifiCat anima mea Dominum, et XSultavit spiritus meus in Deo salutari meos L 1, 46 sq est parallelismus poeticus. Fortasse interdum uri significat inferiorem partem, TVSUlλα Vero Superiorem partem principii vitalis. Ita intellegi possunt illa verba: Vivus est sermo Dei et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti, et pertingens usque ad divisionem animae a spiritus Hebr 4 12 . Ibi apostoluSinCulCat Deum Cientia Sua omnia penetrare, etiam intimam vitam hominis SeCundum inferiora et superiora, ut ait S. Thomas in hunc locum et Spiritus in nobis dicitur illud, per quod communicamus Cum substantiis spiritualibus intellectus et voluntas P anima vero illud, per quod CommunicamUM Cum
184쪽
Tract. III. Me Deo creant et elevante.
brutis principium vitae sensitivae et Vegetativae . . . ita quod anima dicatur, ad quam pertinent potentiae, quibu anima operatur Cum Corpore ad spiritum vero illae, quibus operatur Sine Corpore. Si apostolus scribit: Ipse autem Deus pacis sanctificet vos per Omnia, Ut integer Spiritus vester et anima et Corpus sine querela in adventu Domini nostri Iesu Christi servetur Thes 5, 23 , haec St CircumlOCutio, qua apΟStolu es CaCius exprimit totum hominem, integrum Servandum SSe a peCCatis, Sicut quando Christus ait: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo et ex tota anima tua et ex omnibus viribu tui et X Omni mente tua L Io, 27), non quattuor principia dilectionis indicantur, Sed idem principium quater repetitur maioris emphaSi gratia. 282. hi L lures S. Patres diCunt hominem ConStare Corpore, anima, spiritu. Ergo trichotomia auctoritate atrum fulcitur. Resis. Dist antec. Quidam S. Patre distinguunt animam et spiritum ut naturam et donum supernaturale, et quidam distinguunt ista duo ut partem
inferiorem et superiorem eiuSdem animae, conc antec. doCent hominem habere plure animaS nem antec.
E. g. S. Iustinus ait: Quid aliud est homo quam X anima et Corpore animal rationalet Nihilominus paulo post, volens efferre totum hominem
esSe reSurreCturum a mortuiS, ait Nam domu animae est Corpus, et domus
spiritus est anima. Tria hae in iis, qui sinceram spem et fidem minime dubiam habuerint in Deo, salvabuntur a De resurr Carnis', Io); ubi videtur spiritus nihil aliud esse nisi iustitia supernaturalis, aut fortasse ratio. S. Augustinus: Tria sunt, quibus homo Constat SpirituS, anima et Corpus, quae rursus duo diCuntur, quia anima saepe Simul Cum Spiritu nominatur parSenim quaedam eiusdem rationalis, qua Carent bestiae, spiritus dicitur De fide et Symb. Io, 23 in Gennadius: Non est tertius in substantia hominis Spiritu . . . Sed Spiritu ipsa est anima pro Spirituali natura . . . TertiuS
vero, qui ab apostolo 1 Thes 5, 23 cum anima et Corpore inducitur spiritus, gratiam Spiritus Sancti esse intellegimus ' De CCt dogm. O .
Prop. XXXVII. Anima humana est spiritualis et immortaliS.a 83. Sicti Qua ESt. Spirituale dicitur, quod neque e partibu materialibu ConStat, neque in essendo et operando ita a materia dependet, ut Separatum a materia XSistere aut operari non poSSit. Itaque Piritualitas includit et immaterialitatem et independentem a materia Perationem SubStantia autem Spiritualis, quae, etSi XSiSten in OrPOre, non dissolvitur dissoluto corpore, sed manet Superstes et naturaliter Sine fine retinet vitam, vocatur immortalis. Ergo utraque par theSiSintime Cohaeret, quia immortalitas e Spiritualitate naturali ConSequentia fluit Thesis est de fide et tenenda contra philosopho Vetere et re CenteS, qui animam nihil esse docent nisi Summam operationum Sublimiorum materialium. Potest thesi per modum Uniu probari. a 84. m. I. Ex S. ScripturR. Nolite timere eos, qui Occidunt corpuS, animam autem non OS'
Sunt occideres Μ QO 28) Quod independenter a Corpere Vivit, St
185쪽
Pars III. Me creatione hominis Prop. XXXVII. 7 et
spirituale; quod occidi non potest, Si immortale Apostolus ait: e Bonam voluntatem habemu peregrinari a corpore et PraeSente eSSe ad Dominum, a Cor , ). Desiderium habens dissolvi et esse cum Christos Phil I, 23). Vidi subtus altare anima intersectorum propter Verbum Dei . . . et Clamabant . . . US UCRUO, Domine, non iudicas Θs Ap 6 9 Sq. Ergo animae interfectorum vivunt, intellegunt, Volunt Sine organi Corporeis Spiritibus mortuorum Chri-StuS deScenden in in sernum, praedicavit Pet 3, 9). His et aliis dictis Novi Testamenti manifeste docetur Spiritualitas et immortalitas
Eadem fides erat in Vetere Testamento. Ita Saul volebat Consulere Samuelem mortuum I g 28 7 qq). HOC erat Contra Praeceptum legis, qua Sub graviSSimi poeni interdicebatur quaerere a mortuis Veritatem a Di 8, I). Quomodo potuerunt velle mortuoSinterrogare, nisi ii persuasum fuiSSet mortuo vivere et plura Scire quam mortale homines De morte regis Babylonis dicit Isaias: Infernu Subter ConturbatuS S in CCurSum adVentu tui . . . Uni VerSi respondebunt et dicent tibi: Et tu vulneratu eS, Sicut et OS, OStri Simili effectus es IS 4, Sq; cf. Iob 26, 3 Pr 2I, 6). De iuStiS mortuis ait Sapiens: Visi sunt oculis insipientium mori . . . illi autem Sunt in pace. . . . Spe illorum immortalitate plena St. In pauciSVeXati, in multi bene disponentur. . . . IuSti in perpetuum Vivent s Sa 3, Sqq Sqq). Secundum apoStolum iusti Veteris Testamenti in fide promissionum divinarum mortui Sunt, quaerente Patriam Cae
Doctrina traditionis patet e fide vitae aeternae beatitudini aeternae, damnationis aeternae, iudicii particularis, purgatorii. S. AStinus M. de impiis ait: Communem omnibus mortem obierunt, quae Si in Statum SenSUS Xpertem evaderet, de lucro id esset improbis omnibus. Sed quia et en Su manet ii omnibuS, qui XStiterunt, et Supplicia aeterna repΟSita Vnt, ne hae pro certi habere a Vera Credere neglegatiSs Apol. I, 8 . S. Ioanne Ch SoSI.: Omne animae, Cum hin migra- Verint, Varii peccatorum catenis implicitae, ad terribile illud ducentur tribunals Inmatili ho m. 4 n. ). S. CyprianuS: Pacem PersectaminVeniemUS, quando Xpuncta a morte ad immortalitatem Venie-mUS. . . . Deu de O mundo recedenti immortalitatem atque aeternitatem pollicetur, et dubitas . . . Quod interim morimUr, ad immortalitatem morte transgredimur, et multa alia similia in libro De mortalitate . S. Mustinus integrum librum de immortalitate animae
ScripSit Multa alia videri possunt in Breviario Romano in lectionibus insta octavam omnium Sanctorum et in aliis Officiis de Sanctis. Sed plura afferre superfluum est, quia tota christiana religio ac fide
186쪽
Tract. III. Me Deo creant et eleVante.
Definita est eadem doctrina a concilio lateranenS Damnamus
et reprobamus omne aSSerente animam intellectiVam mortalem esse,
Rationem, cur anima Sit immortalis, S Patre hanc reddunt, quod Sit incorporea. S. IrenaeuS: Quae Sunt mortalia Corpora Numquidnam animae Sed incorporale animae. . . . InSufflavit enim Deus in aciem hominis flatum vitae, . . . flatu autem Vitae incorporaliS. Sed ne mortalem quidem poSSunt dicere ipsum flatum Vitae eXSiStentems Contra haer. 3 7, ). S. Gre oriunMSS. Anima quia immaterialis et incorporea St, ideo propria Sua natura Cluatur et movetur De
anima et resurr. Mi 46, O). an doctrinam theologi multis rationibus confirmant, . . . Thoma Contra gent. 2, 79 qq).
286. Bio Ecclesiastes ait: Unus interitus est hominis et iumentorum et aequa utriusque Condicio . . . et nihil habet homo iumento ampliuS. . . . Quis novit, si spiritus filiorum Adam ascendat sursum, et si Spiritu iumentorum descendat deorsum is Eccle 3, 10 I). Atqui his verbis negatur immortalitas animae humanae. Ergo in Vetere Testamento haec doctrina non
Ress. Conc. mai. Nef. min. et conseq. Nam non omnia quae in illo libro leguntur, per modum affirmationis a SaCro Criptore ponuntur, Sed
multa per modum inquisitionis. Cum in fine libri diserte dicatur corpus mortui reverti in terram, spiritus autem redire ad Deum Iet, in manifeste non potuit idem scriptor antea ho negare velle Sed loquitur e persona insipientium, qui haerent in superficie similitudinis externae inter mortem hominum et iumentorum, neque attendunt ad internam differentiam cs. S. omas , . 75, a. 6 do et Cornest, Introd. II, 17 sqq). Plane improbabile est populos, quibuscum hebrae diu vixerant, ut aegyptios habuisse firmam persuasionem immortalitatis, populum Vero electum ha fide CaruiSSe. Ceterum haec fides iam in libro Genesis apparet, ubi Iacob dicit et Descendam ad filium meum lugens in infernum a Gn 37, 35 , ubi homines di-Cuntur morte Congregari ad patre suo vel ad populum Suum G 15, 15 25, 8 35, 29 et:).a8T. BL II. Si in Vetere Testamento fuisset fides immortalitatis, non intellegitur, cur etiam iustis tam tristis appareat vita post mortem CL P 87, 1 sq). Ergo potius neganda est hae fides apud Vetere hebraeos. Resp. ex anuc. Nam facile intellegitur hic modus considerandi mortem, quia in Vetere Testamento etiam homines perfecte iusti non recipiebant post mortem visionem beatificam, sed solam iustam Dei retributionem aliquando futuram exspectabant Hebr 0, 8; o, 3 . Sed neque quali ne que quando futura esset, clare cognoscebant. Vero igitur quodam SenSuhabitaculum mortuorum poterat appellari Carcer I et 3 19 , quem Chri Stu aperien et Captivam duxit captivitatem y Eph 4, 8). In comparatione Cum hoc Carcere vita populi electi in theocratia terrena Videbatur prae ferenda Cf. Praelect dogm V, 474 sqq). De hac re quidam putant loqui Ecclesiasten loco in priore obiectione Citato.
187쪽
Pars III. Me creatione hominis Prop. XXXVIII. 17 ea 88. BL IL Nonnulli S. Patres dicunt animam esse immortalem ex gratia Dei. Ergo hi saltem animam ex natura Sua SSe mortalem putabant. Ross. Dis . anuc. Illi S. Patres OCent animam non esse en a Seet immortalem et beatam, Sicut Deus immortali et beatu Sit, conc antec. pdocent animam esse mortalem, Sicut CorpUS Vel CompOSitum humanum,nem antec. Cf. Supra n. 285 et Si patet reSponSum ad Consequens. Agitur praecipue de S renaeo, qui diserte docet bonorum et malorum beatitudinem et poenam SSe aeternam Contra haer. 4, 28, 2 . Nihilominus ait solos bonos ex gratia Dei habituros SSe vitae aeternae perSeVerantiam, non ero RlOS. Haec intelleguntur de aeterna beatitudine, quae Sola vera vita St. Ceterum
omni immortalitas est donum a Deo acceptum. Sine initio et sine fine Vere et Semper idem et eodem modo se habens solus est Deus 1 Tim6, 6 , qui est omnium Dominus. Quae autem Sunt ab illo, omnia quaecumque facta sunt et fiunt, initium quidem suum CCipiunt generationis, et per hoc inferiora sunt ab eo, qui ea fecit, quoniam non Sunt ingenitas per
severant autem et Xtenduntur in longitudinem Saeculorum SeCundum voluntatem factoris Dei. . . . Non enim ex nobi neque ex OStra natura vita
est, sed Secundum gratiam Dei datur. Et ideo qui servaverit datum vitae et gratia egerit ei, qui praeStitit, accipiet et in saeculum saeculi longitudinem dierum . . . . Qui autem in modica temporali vita ingrati exsisterunt ei, qui eam praestitit, iuste non perCipient ab eo in saeculum saeculi longitudinem dierum a Contra haer. 2, 34, Sq; Cf. plura de hac re apud PG7, 358 Sqqὶ Prop. XXXVIII. Singulae animae a Deo reantur, quRndo
Cum Corporibu Coniungendae Sunt.
a 89. Stat. URSSt. Priore parte thesi statuimus Singula animaS
a Deo creari. Fuerunt enim qui Ocerent Singula anima a parentibus in liis generari. Quae doctrina Vocatur generatianiSmuS, UiUS CraS- Sior quaedam forma Vocatur traducianismus Seu doctrina dicentium traducem quendam animae a parentibus in filios transire. Quia S. Mustinus et quidam alii Vetere Scriptore generatianismo favebant, S. Thomas ait: Tempore AuguStini nondum erat per eccleSiam declaratum, quod anima non SSet e traduces In Rom. 4, ecl. 3). Ceterum S. Au ustinus explicite declarat non poSSe Corporeo Semine animas traduci De Gen. ad iit Io, 24, O . OStea Vero Otie auCtoritas ecclesiastica doctrinam de creatione animarum PropoSuit, ut haec doctrina, etSi nondum Sollemniter definita, omnino dicenda sit Certa et Catholica. Altera pars thesis Statuitur Contra praeeoseuntianismum, i. e. Contra doctrinam eorum, qui dicunt anima ante Coniunctionem Cum Corporibu praeeXStitiSSe. Ita multi rigenistae et alii. Haec opinio Saepius ab ecclesia damnata St.
a 9O HOD. HIS I S. Anastasius I, papa, ad episcopo galloSScribit Ita redargui volo, qui in novam haereSim prorupiSSe dicuntur,
188쪽
Tract. III. Me Deo creant et elevante.
ut a parentibus anima tradi generi humano SSerant, quemadmodum e faece materiali corpus infunditur, Ut Sciant Secundum apostolicam praedicationem se quidem iam mortuoS Thiel EpiSt. Rom. ont. I, 634 Sqq; CL Dens. n. 7O). Leo LX Petro episcopo inter alia hoc admittendum proponit animam non SSe partem Dei, sed e nihilo Creatams Dens. n. 348). Cum Benedictu XII inter errore armenorum hunc recensuiSSet animam humanam filii propagari ab anima patri sui, Sicut OrPUS a Corpores Dens. n. 333), epiSCOpi armenireSponderunt: Hi error, quod anima ProPagetur ab anima patri Sui,
menorum et maledictuSs Mansi, ColleCt. Concit. XXV, 193). s.
Theologi scholastici omnes docuerunt Singula anima a Deo creari. Sed de nota, quam meretur OPPOSita Sententia, non Plane Convenit inter theologoS. S. Thoma ait: Haereticum S dicere, quod anima intellectiva traducatur Cum Semines Ι, . II 8, a. ), et Simpliciter SSerit damnatam SSe ab eccleSia eorum Sententiam, qui dicebante animam filii e parenti anima propagari, Sicut et Orseu propagature Corporea De Pot. q. 3, a. ). Alexander Hal. noStram sententiam solum ut probabiliorem proponit Sum . . , . O membr. 2 Π. ). Plerique theologi Statuunt nostram doCtrinam Saltem ut Certam CL
Ex S. Patribus plerique docent anima creari. E. g. S. GregoriuS s. et Anima Omnipotenti Dei Spiraculum est, XtrinSecus incidens in terrestre figmentum In laud. Virg. 394 sq). S. Hilarius: Anima omni Dei puS St, Carni vero generatio Semper e Carne Sis De Trin. IO, O). S. Hiero muS: Ridendi sunt, qui putant anima Cum Corporibu Seri, et non a Deo Sed a Corporum parentibu generaris In Eccle. 2. ). Sed S. Au ustinus timebat, ne hac doctrina dogma peccati originalis in periculum Vocaretur, neque tamen audebat generatianismum ut Certum docere, Sed scripsit ad Hieronymum: Illa denoVRrUm nimarum Creatione Sententia, si hanc fidem fundatissimam
peccati originalis non oppugnat, sit et mea Si oppugnat non it tuas Ep. 66, 23). Hae paucorum atrum dubitatio non potuit infirmare
tot aliorum Patrum certam Sententiam. Multo magi nun omni ratio dubitandi sublata St. a I. TOB Octu II. Animae creantur, quando cum corporibu coniungendae Sunt. Anno 343 editi sunt Canone Contra origeniStaS, Confirmati a summo pontifice igilio et omnibus patriarchiS, quorum Canonum primu eSt: Si quis dicit aut Sentit praeeXSistere hominum animaS, Utpote quae antea mentes spiritus puri fuerint et Sanctae VirtuteS, Satietatemque cepisse divinae contemplationis, et in deteriuS conVerSAS SSe atque idcirco refrixisse a Dei caritate, et inde animas CSSe nuncupataS. demiSSaSque AESSe in corpora Supplicii auSa, A. S.
189쪽
Pars III. Me creatione hominis Prop. XXXVIII. 1 7
Dens. n. O3 . PraeeXSiStentianiSmu Si intellectu aperte pugnat cum S. Scriptura, quae teStatur omnia a Deo creata valde bona fuisse GnΙ, Ι). S. Paulu de Iacob et Esau ait: cum nondum nati fuissent aut aliquid boni egissent aut malis Rona , I). Ergo animae hominum
non in poenam peccati Commissi in Corpora detruS Sunt, Sed X natura Ua Sunt Ormae Corporum humanorum. Unde iam S. Patres diXerunt doctrinam rigenisticam esse absurdam et a fide ecclesiastica
alienam s. Ita S. Gregorius Nas. Orat. 7, 3). Similiter . CFrillus
Alex. In Ioan l. I, C. ) Dens. n. 236. Sed etiam Simple praeeXSistentia animarum reicienda St. Docet enim concilium Duranense V Anima humana eSt immortalis et pro Corporum, quibuS infunditur, multitudine Singulariter multiplicabilis et multiplicata et multiplicandas Dens. n. 738). Ergo animae non Xstiterunt ante Orpora, quia Si iam XStitiSSent, non esSent multiplicandae pro corporum multitudine. Nullus fuit inter S. Patres nullus inter cholasticoS, qui doCeret anima ante Corpora XStitiSSe, ut ait S. Bonaventura: Tertiu modu dicendi est, quod animae non sint Simul Creatae, Sed SUCCOSSive producantur in Sui Corporibus; et in hoc consenserunt omne Catholici tractatoreS In , diSt. 8, a. 2 q. ). Quo autem tempore anima infundatur, utrum Statim OS Conceptionem, Ut recentibus videtur, aut post aliqua hebdomadas, ut Vetere CenSebant,
ecclesia non definivit, Sed relinquit inquisitioni eruditorum.
29 a. bi. . SeCundum S. Scripturam Deus requievit die septimo ab universo operes Gn I, 2 . Atqui Si Deus adhu Creat animaS, non requiescit ab omni opere. Ergo non Creat animaS. Res . Dis . ai. Deu requievit ab univerSo opere, quod patraVerat producendo singulos ordines rerum, ita ut postea non produxerit OVO dines rerum, qui ab initio nullo modo aderant, conc mai requievit ita, Ut postea nihil ad extra operatu Sint, ex mari. nam Christus ait: Pater meuSusque modo operatur Ι 8, 17 . Dist. min. Si Deu Creat animas, non requiescit ab opere, quod ab initio instituerat, ne . min. nam ab initio instituit homines, a quibus secundum lege naturales se Volveret genus humanum; non requieSCit Deus, i. e. non agit nihil ad extra, conc. min. Et neς conSeq. Cf. S. Thomas , . II 8 R. 3 ad ci).a93. Obi. I. I S. Scriptura dicuntur animae fieri ab hominibus, ut tulit Abram animas, qua fecerant in Haran G II, ). Ergo animae non
RESp. Nemo Supposim argumentationis, scilicet illis locis exponi doctrinam de ortu animarum. Vocabulum nes es non significat animam tantum sed etiam homines et animalia. Ita . . G 46 8 dicitur: Hae Sunt nomina filiorum Israel . . . ipse cum liberis suis. Postea autem diCitur omneSanimae domus Iacob G 46, 27). Ita Saepius in eodem Capite modo Cribitur filii, modo animae. Similiter etiam nos dicimus Q illa domo vel pago
190쪽
Tract. III. Me Deo creant et eleVante.
294. Bi. III. Nisi animae generantur, Parente non generant hominem sed corpus tantum. Atqui OC Si Contra SenSum Communem. Ergo animae dicendae sunt generari a parentibUS. Resp. ex mai. Conc. min. Nem conSeq. Generatio est actus vitalis, quo per Communicationem substantiae producitur vivum in similitudinem naturae. Iamvero parente generando ita diSponunt materiam organicam, ex substantia sua ortam, ut vi legi naturali Oriatur homo. Ergo vere generant hominem, quaecumque S COOperati CauSae primae in produCendo Composito humano. 295. Obi. V. Etiam in generatione peccaminosa infunditur anima. Ergo Deus, si tun Creat animam, Cooperatur Cum peCCato, quod est non admittendUm. Resp. Conc anuc. Ner conses. Nam Creatio et infusio animae non eS Cooperatio Cum generatione peccaminosa, Sed a supposita Deus facit, quod natura rerum postulat. Cum ipso autem actu peCCaminos Deus non ConCurrit, in quantum Ctus est transgreSSi legis divinae, sed in quantum est en et bonum actus autem ut peccaminosus unice procedit ab homine appetente Voluptatem Contra dictamen rectae rationis. Quomodo autem in anima a Deo creata riatur peccatum originale, postea dicetur.
DE ELEVATIONE SUPERNATURALI HOΜINIS.
Cf. S. Thomas , . 94-ΙΟa Suarez, De opere sex dierum I. 3 Dan. Martine de saliua, De ente supernaturali Dom GD, De natura et gratia; T. B. Tereon, a grace et a gloire, ou a Filiation adoptive des eniant de Dieu, Paris I 897 7. MNben, a Creation I 5 sqq; L. Labatiche, 'Homine', aris I9II Palmieri, De Deo creant et elevante thes 3 sqq; Mazzella, De Deo creant et elevante diSp. 4 Sqq.
PRAENOTANDA DE ORDINE SUPERNATURALI.
296. Supernaturale, ut vox indicat, dicitur, quod St SVPra natUram. Natura hic intellegitur universitas rerum a Deo Creatarum Secundum ConStitutiVa SSentialia et proprietates, quae e iis fluunt, Simul cum ConSerVatione, ConCUrSu, providentia divina, quatenu hae eXiguntur, ne re Creatae fine areant, aut ineptae Sint ad finem SSequendum. Itaque naturale St, quod Ssentiam rei constituit, quod X SSentia profluit, quod Xigitur ne natura et ire naturae ruStra Sint, quodeSt intra ambitum obiecti formalis potentiarum, quod a Creatura in alia creatura effici potest. Etiam in ordine naturali Sunt naturae CS- Sentialiter Superiore et inseriores. Ita natura humana est SSentialiter SUPra naturam brutorum, et natura angelica est essentialiter Supra naturam humanam. OSSunt etiam intra eandem Speciem SSe multi gra' du Persectionum, ut minore et maiore vires corporales et SpiritualeS.
Nihilominus nihil horum est simpliciter supernaturale. Nam quidquid non aranScendit aeSSentiam, Iolentiam, iXigentiam, quam Vel te Sin