장음표시 사용
261쪽
Cap. 2. Me morte et de iudicio particulari. Prop. LIII. 23o
lectio graeca, non plane Certa), et alia Verba DCor 3, 2 sqq et I Thess4, 4, quibu videtur indicari quosdam homines in fine mundi non morituros esse. Est duplex sententia Patrum e theologorum. Plurimi Patres graeci Ximunt illos homines a neceSSitate moriendi. Plures Patres latini et multi theologi dicunt illos homine morituro eSSe, Sed Statim resuscitatum iri. S. Thoma utramque Sententiam iudicat probabilem sed secundam probabiliorem I, 2 q. 82, a. 3 ad I). DeuSpotest, si vult, illis hominibu hanc partem poenae peccati originalis remittere. Omnes alii subiecti sunt necessitati moriendi.
Dicimus igitur, quam primum Separetur anima a Corpore, Statim iudicio Dei determinari eius aeternam Sortem, et Statim etiam animam recepturam SSe praemium aut poenam a Deo decretam.
Contra hanc doctrinam peccant tum ii, qui dicunt, etiam Post mortem manere tempta merendi aut demerendi, tum ii, qui dicunt non statim praemium Conserri aut poenam infligi. Omissis origenistis et aliis quibusdam veteribus, saeculo XUI Lutherus et Calvinus dicebant ante diem iudicii universalis sortem animarum manere incertam; Reculo XIX Hirscher et nostra aetate Scheu Dogmatili III, 33 sqq)docuerunt eo tantum, qui etiam in altera vita velint obstinati manere in malo, in aeternum damnari, alio vero, qui non ita obstinati Sint, POSSe etiam OS mortem cum Deo reconciliari et salvari. Hi ergo negant morte omnibus finiri tempus merendi aut demerendi. Primis Saeculi quidam, ut Tertullianus et alii, CenSebant Solo martyres Statim post mortem potiri visione beatifica, aliorum autem iustorum
beatitudinem persectam differri usque ad diem iudicii, eos tamen etiam interim esse elices CL Praelect dogm. X n. 383). Olim quidam orientale docebant anima cum corporibus mori et resuscitari alii volebant animas sopiri et dormire usque ad diem iudicii cs. Palmieri, De OViSSimi PSq, 3 Sq). Hae omne quaeStione iudicio ecclesiae
Iudicium particulare non est ita Concipiendum, quaSi in rem etiamtum incertam inquisitio fiat, vel quasi ultu apparatus testium et interrogationum ad modum iudicii humani adhibeatur. Simpliciter Christus iudex seri Sententiam, et haec Sententia animae notificatur Simul cum rationibus iustis, o quas sententia lata sit. Itaque nihil nobi probandum est nisi statim post mortem hominis iudicio divino
aeternam eiu Sortem determinari.
Sacra Scriptura Saepe monet bona opera facienda SSe ante mortem. USque ad mortem certa pro iuStitias Eccli 4, 33). Ante mortem . . . Confiteberi et laudabis Deum s Eccli 7, 26 sq). Benedictio Dei in mercedem iusti estinat . . . quoniam facile Si Coram Deo in die obitus retribuere unicuique secundum via sua. ECClii 2 28). Venit nOX quando nemo sotest operari Io tunc reseret
262쪽
Tract. IV. Me Deo fine ultimo et de novissimis. Pars I. Me novissimis hominis.
unusquiSque propria Corpori i. e. quae fecit Viven in Corporei, prout gessit sive bonum Sive malums 2 Cor , O). Ergo dum tempus habemus, operemur bonum Gali, IO). ESto fideli usque ad mortem, et dabo tibi coronam vitae s Ap 2, O). Si Semper tempus huius vitae describitur ut tempu labori et pugnae, alterius vitae ut tempus coronationis et gloriae ROm 8, 8. I Cor 7, 29 qq; Is I9. HebrΙ3, Qq Tim Sqq; 4 6 Sqq. Pet I Q qq). In parabola Lagari et diviti Sor utriuSque statim poSt mortem
dicitur immutabiliter definita Lo 6, 9 sqq). Et in alia parabola
quando dominus Venerit et invenerit Servo VigilanteS, Statim et praecinget se, et faciet illo diScumbere, et transiens ministrabit illis, I cI 2, 37 qq). Statutum Si hominibu Semel mori, post hoc autem iudiciums Hebr 9 27). Hae Verba a multi reseruntur ad iudicium particulare, ab aliis ad iudicium universale. 4Ia Arg. a. Ex tractitione.
Argumentum plane effica huius rei habetur in cultu Sanctorum cae Stium, quia eccleSia eo Colit ut in perpetua beatitudine nunc iam constitutos. Praeterea in reviario Romano tum per octavam omnium Sanctorum, tum in Communi Sanctorum tum in festi Singulorum Sanctorum habentur multae homiliae atrum, quibus haec fides ClariS-sime Xprimitur. Sed audiamu quaedam breviora Patrum teStimonia. S. Ioanne Ch SOSI.: Omne animae, Cum hinc migraVerint, Varii PeCCatorum Catenis implicitae, ad terribile illud ducentur tribunal, In Matth hOm. 4 4 . S. Hilarius: Decedentes de vita, simul et de iure decedimus voluntatis liberae operationis . Tun enim e merit PrRC- teritae voluntatis te iam Constituta aut quietis aut poenae XCedentium e Corpore SuSCipit Voluntatem In PS. 3Ι, . 23). S. Hiero muS:
Diem Domini diem intellege iudicii sive diem exitus uniuSCuiuSque de corpore. Quod enim in die iudicii futurum est omnibus, hoc in Singulis die mortis impletur, In Ioel et I). S. AufustinuS: Iudicari
animaS, Cum de Corporibus Xierint, antequam veniant ad illud iudicium, quo ea oportet iam redditis corporibus iudicari, atque in pSa, in qua hi ViXerunt, Carne torqueri sive gloriari, hoc itane ipse tandem neSCiebaS Qui adversu evangelium tanta obstinatione menti ObSurduit, ut in illo paupere, qui post mortem ablatus est in Sinum Abrahae, et in illo divite, cuius in inferno cruciatus exponitur, Sta non audiat, Vel audita non Credat Ps De anima et eius origine 2 4, 8. Ideo S. PatreS
monent ante mortem Studiose operandum esse. 5 . Gre ortu M. : Quia et Venturae morti tempus ignoramus, et poSt mortem Perari non POSSUmUS, SUPereSt, ut ante mortem tempora indulta rapiamuS
In Evang. Om. I 3). Benedictus XII definivit Quod animae Sanctorum, in quibu nihil
luendum VPereSt, em OX POS mortem . . . etiam ante reSumPtionem Suorum Corporum et iudicium generale . . . Sunt et erunt in Cael . . .
263쪽
Cap. II. Me morte et de iudicio particulari. Prop. LIII. cI
et vident divinam essentiam viSione intuitiUR. . . . Definimu inSUPer, quod Secundum Dei ordinationem communem animae decedentium in actuali peccato mortali mo poSt mortem Suam ad in serna descendunt,
ubi poenis infernalibus cruciantur Dens. n. 53 Sq). dem definivit concilium forentinxm Dens. n. 693 f. 464) Rationcm convenientia iudicii particularis S Thomas sic exponit
e uilibet homo et est Singularis quaedam perSona, et Si par totiUS generis humani unde et duple ei iudicium debetur unum Singulare, quod de eo fit poSt mortem. . . . Aliud iudicium debet esse de eo, secundum quod est par totiu humani generiS SUPPlem. q. 88, a. ad I). Non tamen novum praemium vel noUa poena in univerSali iudicio statuitur, sed quod prius decretum St, tun quoad Orpu et animam XSecutioni mandatur et omnibus mani Statur. Ratio Verodisserendi praemium et poenam usque ad ultimum iudicium nulla St, quia finito tempore merendi convenit Statim clari, quod iuStum Si et sicut meritum vel demeritum prius fuit in anima quam in corpore, ConVenit animam priu praemiari aut puniri quam corpus Contragent. 4, I).4I3. BL . Etiam post mortem anima libera manet. Atqui qui liber est,
poteSt mutare Sententiam Suam. Ergo etiam post mortem poSSunt animae ea Deum convertere aut a Deo Vertere.
Resp. At mai. Anima post mortem libera manet quoad quaedam obieCta, conc mai quoad omnia obieCta, Circa quae libera erat in hac vita, neg. mai. Dist. min. Qui liber est potest mutare sententiam de iis, quaelibertati subiaCent, conc. min. quoad alia, Q. min. Et egi comes. Nam Deus ut finis ultimus supernaturalis est illud ipsum bonum, Circa quod Ο-luntas amittit in altera vita libertatem, idque ob duplicem rationem Prima ratio est voluntas Dei, quae mortalem Vitam uniC ConStituit tempus merendi ergo Cius alterius vitae non iam acceptantur a Deo ut meritoria aut demeritoria. Altera ratio est, quod animae post mortem Sunt in statu immobilis relationis ad Deum, quia aut Deum vident intuitive, et neCeSSitantur ad eius amorem aut sunt in damnatione, et Deum Concipiunt ut suis de sideriis ita oppositum, ut eum diligere non possint. De qua re POStea, SiCUt
et de animabus purgatorii n. 422 433 . 414. Obi. II. Sacra Scriptura saepe hominibus ob oculos ponit iudicium universale M 25, 3 Sqq. Μ 13, 24 Sqq. C 7, o Sqq. I 5, 26sqq), numquam diserte loquitur de iudicio partiCulari. Ergo non immerito Con'
cluditur solum iudicium univerSale futurum OSSO. Ress. Dist antec. Scriptura Saepius provocat ad iudicium univerSale, quia efficacius moventur homines timore iudicii universalis, in quo omnia eorum DCta Coram omnibus manifestabuntur, quam timore iudicii particu lariS, conc antec. Scriptura negat vel nullo modo indicat iudicium particulare,
4I5. Obi. III. Olim quidam inter Patres et theologos, immo etiam SummUS pontifex Ioannes XXII censuerunt visionem beatificam differri usque ad ultimum iudicium. Ergo contraria doctrina non est Statuenda ut Certa.
264쪽
Tract. IV. Me Deo fine ultimo et de novissimis Pars I. Me novissimis hominis.
Quod veteres doctores attinet, plurimi S. Patres docuerunt retributionem fieri statim post mortem quidam, Chiliasmo faventeS, putabant visionem beatificam differendam Sse, ut Iustinus, Irenaeus, Tenullianus cf. Earm. De beatit. SanCt. C. 1 Sq). SaeCulo XIV ineunte de hac re controversia orta est inter dominicanos et franCisCanos. Ioannes XXII inclinabat in sententiam ranciSCanorum negantium Sanctos iam ante diem iudicii habituros esse perfectam beatitudinem ViSioniS. Sed ante mortem mutavit sententiam, et 3 Decembri 133 Coram Cardinalibus et aliis declaravit e Credimus, quod animae purgatae, Separatae a CorporibUS, Sunt in Caelo, regno et paradiso et cum ChriSto in ConSorti angelorum Congregatae, et vident Deum et divinam essentiam facie ad faCiem, in quantum status et Condicio patitur animae separatae. Si vero alia Vel aliter Circa materiam huiusmodi per Nos dicta, praedicata aut Scripta fuerunt, quoquo modo illa diximus, praedicavimus seu scripsimuS, reCitando diCt S. Scripturae et Sanctorum, et Conferendo et non determinando, ne etiam tenendo et si et non aliter illa volumus
esse diCta Cf. Ra naidus, Hist. CCl. a. 1334 27 38 . Ergo Ioannes XXII neque quidquam de a re definivit, neque ut doctor privatus falsae opinioni firmiter adhaesit. Eius suCCessor Benedictus XII sua definitione Dens. n. 53o)disputationi finem imposuit, et concilium orentinum eandem doctrinam Confirmavit Dens. n. 603 . Ergo nunc de fide definita est doctrina, de qua olim disputare licebat. CAPUT III.
Prop. LIV. Exsistit purgatorium, . e. Statu intermediuS, in
quo animae iuStorum mortuorum a peccatorum poeni nondum e- leti Purgantur, priuSquam Caelum ingredi OSSunt.
416. Stiat. Quia ESt. Catholica de purgatorio doctrina duo includit
a poSSe anima iusta venire in alteram Vitam maculi quibUSdam moralibus arsectas, b has maculas delendas esse poeni SatiSfactoritS, antequam animae illae ad beatitudinem perveniant. Alia autem, quae quaeri poSSunt de Statu animarum purgatorii, Sunt e plu aut minUS disputabiles, de quibus post thesim probatam quaedam dicemuS. Purgatorium negaverunt quidam Veteres nostici et ariani, medio
aevo albigenses et alii haeretici. Ex haereticis saeculi XV Calvinus et Z ivlius reiecerunt dogma purgatorii ut detestabile. Lutherus ibi ConStan non fuit. Recentes protestantes alii adrnittunt purgatorium, alii negant. alii saltem doctrinam de suffragiis pro defuncti reiciunt.
265쪽
Cap. .. De purgatorio. Prop. LIV. 233
Cum doctrina de sola fide ut medio remiSSioni omnium peccatorum et poenarum purgatorium Conciliari nequit. De graecis schismaticis
vides Ischthaler, Schatologia 339 sqq. Cf. Dens. n. 464 3 333
417 Arg. I. Ex S. ScripturR. a Ut mach 2, 32 sqq narratur, Iudas Machabaeu pro iis, qui in praelio ceciderant, duodecim milia drachmas argenti misit Ierosoly
quod hi, qui Cum Pietate dormitionem acceperant, optimam haberent repositam gratiam s. Itaque iudaei illius aetatis, Iuda quoque et SacerdoteS, CenSebant mortuo in pietate defuncto sed peccatis affectoSposse iuvari Sacrificiis pro iis oblatis ergo admittebant eum Statum, quem no Purgatorium VocamuS. Hanc fuisse fidem iudaeorum etiam aliunde constat cf. Buxtorri Synagoga iudaica C. 49). amvero ipSe Scriptor inSpiratus, Seu Spiritu Sanctu per eum approbat hanc doctrinam, adden illi narrationi: Sancta ergo et Salubris est cogitatio pro deincti eXorare, ut a peccati Solvantur Mach 2, 46). Protestantes quidem non admittunt libros Machabaeorum ut CanonicoS sed in hoc sunt haeretici, quia dogma fidei est, illo libros SSe Ca
b S. Paulus, loquens 1 Cor , II sqq de praedicatoribu doctrinae Christianae, ait quosdam super fundamentum Christi aedificare solidam doctrinam ad instar auri, argenti, lapidum pretioSorum aliOS autem addere elementa quaedam humana et Vana Singulo autem iudicatum iri iudicio divino. Uniuscuiusque opus mani Stum erit dies enim Domini declarabit, quia in igne revelabitur; et niUSCUiUS-que opus quale Sit, igni probabit. Si cuius Opu man Serit, quod Superaedificavit, mercedem accipiet. Si cuius opus arSerit, detrimentum patietur; pSe autem Salvus erit, Si tamen quaSi per ignem. Ergo hic sermo est de hominibus, qui in iudicio divino, quo merce aut poena Statuitur, detrimentum patientur pro peribu non recte factiS, etsi ipSi salvi erunt, quia non recesserunt a fundamento, quod StChriStus. Itaque Secundum apostolum fieri potest, ut quis in die iudicii condemnetur ad poena subeundas pro operibu non bene QCtiS, et nihilominu Salvetur. Hae autem est Substantia doctrinae Catholicaede purgatorio. Quod Xplicationem teXtu attinet, quidam Verba Po-
Stoli interpretantur directe de omnibus peccatis venialibus, alii de solis peccatis venialibus in praedicatione commissis CL Praelect dogm. IX, 32 sq. 39O) Ad probationem purgatorii utraque Xplicatio Valet. c Christus, dicens peccatum contra Spiritum Sanctum non remitti neque in hoc saeculo neque in futuro Μ Ι2, 32), indicat SSepeccatorum remiSSionem etiam in futuro Saeculo, quia Secu grRUitaSpeccati contra Spiritum Sanctum non e eo Colligitur, Uod non remittitur neque in futuro saeculo. De alibus textibus vide Mares De
266쪽
2ς Tract. V. Me Deo fine ultimo et de novissimis Pars . Me novissimis hominis.
paenit diSp. 33, ecl. I et Bellarminum De Purgat. I, 3 Sqq). Damnata est assertio 37 Lutheri: Purgatorium non potest probari ex S. Scriptura, quae Sit in Canone Dens. n. 777).418 Arg. a. Ex traditione.
S. Basilaus in commentari in Salam Saepe meminit ignis purgatoriis καθαρτικου πυρός , quo Deu in altera ita illa peccata prorsus delebit, quae homo in hac vita per paenitentiam resecit, ut sint foenum aridum et combustibile In S. 9, Ι64qq). Peccata non arefacta Perpaenitentiam urentur in inferno in aeternum, a quo Basilius distinguit locum Xpurgationi animarum η χωρίου καδ tuo φυλῶν , in quo perficitur purgatio animarum, quae in hac vita Persecta non est In IS. 3, 4 qq). Similiter X Gregorius FSS. docet futurum in altera Vita purgatorium ignem καθ sto πυm, reSerVatum iiS, qui non plane Sancti, ut apostoli et martyreS, X ac Vita decedunt. Hi enim post hanc vitam purgatorio igne materiae labem et propensionem ad malum BbStergunt, et ad gratiam . . . redeunt Orat de mortuis; ut 46 326). Saepe docent S. Patre Sacrificium missae offerendum SSe Pro defunctiS, . . S. Ioanne Ch SoSt. In Phil. om. 3, 4), S. CFrillus
liturgia Constitutionum post l. 8, C. 4 haec leguntur: OremUS pro fratribus nostris, qui in Christo requieverunt, ut Deu miSericorS, qui animam defuncti Suscepit, remittat ei omne peccatum, et propitiuSa benevolu factus, eum Collocet in regione piorum. Oratio pro defunctis in omnibus liturgiis habetur. S. CFrillus Aiax Speciale OPUS- Culum edidit Adversus eos, qui audent dicere non SSe offerendum pro iis, qui in fide obdormierunt , e quo fragmenta tantU SUPer-
thiae . . . oblationibus expiabant debita eorum, qui in bello Ceciderant, ... quant magi Sacerdotes Filii Dei expiabunt delicta defunctorum oblationibus suis, ASSemani, Bibl. orient. I, 43). Numquam de PSaSubStantia huius doctrinae disputatio fuit inter orientales et occidentaleS, Sed poS Saeculum VI graeci de loco, nomine, poena ignis purgatorii Cum latini disputaverunt, quae res non pertinent ad dogma definitum. Contra protestantes graeci schismatici ho dogma Strenue defenderunt. Cf. I. Her Enroeuer, holiti III, 643 qq.b Testimonia occidentalium sunt plurima, incipiendo a Tertulliano, qui ait: Nemo dubitabit animam aliquid pensare apud inserOS, Salva resurrectioni plenitudines De anima C. 8). Oblatione pro deincti annua die facimus, De cor mil. C. ). S. CFprianuS loquitur de iis, qui post mortem debent e pro peccatis longo dolore Cruciatuum
emendari et purgari diu ignes Ep. 33, 2 ed. Harui ). S. AufustinuS
Deum rogat: In hac Vita purges me, et talem me reddas, Ut iam emendatorio igne non opus sit, propter eos, qui Salvi erunt, Si tamen
267쪽
Cap. 3. Me purgatorio. Prop. LIV. 233
temnitur ille ignis . . . . Gravior tamen erit ille igniS, quam quidquid potest homo pati in hac vitas In Ps. 37 n. ). Idem ad Paulinum Nolanum scripsit libellum De cura pro mortui gerendas. Doctrina de purgatorio invenitur apud S. Hiero mum Ep. 66, 3), S. Hilarium In PS. I 8 , S. Gregorium M. Diat. 4, 39), alioS. S. Sidorus Hisp.
dicit offerre sacrificium pro defunctorum requie SSe tam Commune in orbe, ut ob hoc ipsum haec consuetudo dicenda Sit tradita ab apostolis De ecci ossiC. I, I 8 HI).c Post alia concilia definivit hanc doctrinam co=rcilium orent, num et Si vere paenitente in Caritate Dei decesserint, antequam dignis paenitentiae fructibus de Commissi SatiSseCerint et omissiS, eorum anima poeni purgatorii post mortem purgari et Ut a poeni huiusmodi releventur, prodesse iis fidelium vivorum suffragia, miSSarum Scilicet Sacrificia, oratione et eleemoSyna et alia pietatis officia, quae fidelibus pro aliis fidelibus fieri consueverunt secundum CCleSiae institutas Dens. n. 93 . Concilium tridentinum SeSS. 23 : Cum Catholica ecclesia, Spiritu Sancto edocta, e Sacris Litteris et antiqua Patrum traditione in sacris conciliis et noviSSime in hac ecumenica Synodo SeSS. 6 Can. O Dens. n. 84O Cf. 94O, 3O docuerit purgatorium esse, animasque ibi detenta fidelium SufffragiiS, potisSimum vero C-ceptabili altaris sacrificio iuvari, praecipit Sancta Synodu epiSCOpiS, ut Sanam de purgatorio doctrinam, a S. Patribus et Sacris Concilii traditam a christifidelibus credi, teneri, doceri et ubique praedicari diligenter Studeant Dens. n. 983).
a Accidere potest, ut animae in Statu gratiae Sed levibus quibusdam maculis moralibus affectae e hac vita migrent. Atqui hae animae non OSSunt damnari, i. e. in aeternum visione beatifica privari, quia Sunt in Statu gratiae neque poSSunt Cum maculiSSuis in caelum admitti, in quod nihil immundum ingreditur Apc2I, 27). Ergo recta ratio PoStulat, ut hae animae ante ingressum in Caelum urgentur maculi SutS, Seu ut Sit purgatorium animarum in altera VitR.b Si homines scirent vel iure supponerent e non obStantibUS omnibus impersectionibus Suis moralibu Statim poSt mortem admiSSum iri ad caelum, pro nihilo haberent peccata venialia et plane neglegerent opera paenitentiae, quae toties Commendantur in Scriptura. Contra Vero, doctrina de purgatorio Si motivum sorte cavendi peccata venialia et faciendi bona opera. C Purgatorium vivis praebet occaSionem Xercendae Caritati erga
defunctoS, in memoriam revocat Communionem Sanctorum, quae morte
non destruitur, et docet homines non inhaerere terrenis sed ad alteram vitam ConUertere Cogitatione et desideria.
268쪽
ae 6 Tract. IV. Me Deo fine ultimo et de novissimis. Pars I. Me novissimis hominis.
42 O. OBL . I S. Scriptura nullum est VeStigium doctrinae de purgatorio. Nam quod Iudas Machabaeus vel alii iudaei enSuerunt mortuos iuvari posse vivis per sacrificium, non imponit nobis obligationem idem credendi verba autem apostolio Cor , Sq POSSunt intellegi de tempore huius vitae, ut sensus sit deCursu temporum OCebit, utrum quis bene an male aedificaverit super fundamentum a Christo poSitum tandem verba Christi de peccato non remittendo neque in hoc neque in futuro SaeCulo, solum significant illud peccatum numquam remitti, SiCut apud arcum 3, 29 legitur et Non habebit remissionem in aeternum. Ergo fatendum Si purgatorium non posse ullo modo probari ex Scriptura. Ressp. ex an ec. Nam a fideS, quae apud iudaeos ante Christum iam fuit, et quae deinCeps in CCleSi ChriStiana Semper Viguit, non potest esse vana. Praeterea, ut dictum St, Scriptura fidem illam approbat. b Verba apostoli non possunt intellegi de hoc saeculo, quia dies', qua dicernuntur opera hominum bona et mala, apud apostolum semper est dies iudicii divini Philo, 6 Io I Thes 5, 2. a TheS 2, 2. a Tim , 8 4, 8 . C EtSi verba Christi revera significant peccatum in Spiritum a Ctum numquam remitti, tamen modu loquendi apud atthaeum Supponit aliqua peccata poSSeremitti in altero Saeculo. Unde Q. comes. 4a I. Obi. II. Deus non facit inutilia. Atqui inutile est anima sanctas poenis affici in altero saeculo, in quo Conversio non iam est possibilis. Ergo
animae sanctae in altera vita non affiCiuntur poenis. NEU Conc. nai. Dist. min. In altero aeCulo non est possibilis Conversi a statu peccati mortalis ad Statum iuStitiae, conc. min. non St ΟS- sibilis emendatio ab aliis maculi moralibuS, Q. min. Et neg. conSeg. quod nititur falso supposito, quasi Deus Velit poenis animas Cogere ad Conversionem. Concedendum Si Deum ΟSse animabus SanCtis, quae Statim pΟSt mortem omnem asseCtum inordinatum Xuunt, Cum Culpa etiam remittere
omnem poenam sed vidimu Deum habere optimas rationes aliter agendi. Deus nullo modo gaudet de perpessionibus animarum purgatorii, in quantum Sunt praeCis eorum mala Sed vult ut iustitiae satisfiat, et ut homines hoc Scientes, percipiant malitiam peccati et ab eo arCeantur. Ideo purgatorium non minus, immo magis utile est vivis quam defunctis.
SOBOL De statu animarum in purgatorio. 4aa. a Duplex est macula, quae potest esse in anima iusti defuncti,
miSSi quidem Sed nondum plene expiatis. Est enim doctrina ab C-clesia definita, quae in tractatu de paenitentia magi CXPonetur, non
Semper Cum culpa etiam omnem poenam Condonari Dens. n. O4,922). Ergo poSSunt homines iusti mori cum reatu poenae. Sed ΟSSunt etiam iusti morientes affecti esse reatu culsa venialis propter peccata venialia nondum sufficienti contritione deleta Censent S. Bonaventura In , diSt. Ι, . , . I et alii animam in purgatori Paulatim purgari a reatu culpae venialis successivis bonis actibus, imprimiSpatienti toleratione poenarum a Deo pro peccatis inflictarum S. Thomas De malo . , a. II et alii theologi communissime docent om-
269쪽
Cap. 3. Me purgatorio. Prop. LIV. Schol. I. 237nem culpam venialem Statim poSt mortem deleri uno actu persectae caritatis et contritioniS. Haec altera Sententia magi placet, quia anima statim post mortem, libera ab omni incitamento peccati, tam lare cognoScit Deum SSe Suum Summum et unicum bonum, ut in eum magno impetu feratur et ab omni peccato Vertatur. HOC autem Sufficit ad delendum omnem reatum Culpae, etsi non Sufficit neque ad merendum Dens. n. 778), quia Condicio meriti est Status viatoris supran. II Sqq), neque R delendum reatum poenae, quia etiam satisfactio est quoddam meritum, quod a Deo Solum in hac Vita acceptatur.
b EX hi apparet, quomodo animae sumatorii sint impeccabitis,
quia scilicet deeSt motivum peccandi, adest motivum Deum Super omnia amandi, gratia Sine impedimento agit in illi animabus easque incitat ad Deum ConStanter desiderandum et Si oritur morali neceS- sitas tendendi in Deum et odio habendi omnia, quae ui nisu ob- Stant Damnatus Si articulus 39 Lutheri: Animae in purgatorio peccant Sine intermiSSione, quamdiu quaerunt requiem et horrent OenaSs Dens. n. 779). Hae aSSertio Stulta St, quia animae horrent PoenRS, in quantum hae appetitu naturali contrariae Sunt attamen libenter accipiunt ea ut medicinam amaram quidem sed Salutarem, a Deo Sibi paratam CL Bellarm. De purgat. 2, 4). Similiter damnatus est articulus 38 Lutheri: Animae in purgatorio non Sunt Securae de earum Salute, Saltem omneS DEns. n. 778). Hoc est falsum; nam statim post iudicium particulare animae damnatorum detruduntur in insernum Supra n. I 2). Ergo animae purgatorii, vidente Se Deum amare, Sciunt etiam e non SSe damnataS. Neque rationabiliter Supponitur Deum miraculose impedire hanc cognitionem immo ratio iudicii po-Stulat, ut iudicatu Sciat, quae Sententia de Se lata sit. Quare ecclesia orat pro defunctis: Memento Domine famulorum famularumque, quino praeceSSerunt Cum Signo fidei et dormiunt in somno pacis. Tantum igitur abeSt, ut animae purgatorii quaSi SemideSperante Sint ut magno gaudio fruantur, perSpiciente Se CertiSSime Deo PotituraS, Se SSe immune a Periculo peccandi, Se graviSsimi sui poenis magis indies purgari et ad videndum Deum aptiore fieri Sub quo reSpectu poenae ipsae materia gaudii Sunt.
c Privatio temporaria visionis beati cae est praecipua poena
animarum ursatorii. Nam quia adeo pure Deum amant eumque tunicum bonum Suum poSSidere Cupiunt, a priUatione magi Cruciantur quam ulla mater desiderio dilecti filii absentis, vel ullus peregrinus in terra aliena desiderio patriae. Si spes, quae differtur, affligit animam Pru 3, 2), maXime fifliguntur animae purgatorii, quarum unica Spe eS Visio Dei, et quibus hae unica Spes differtur. Quamdiu Hoc ipsae animae fortasse neSciunt. No Certe neSCimVS, niSi quod omnium poenae cessabunt post ultimum iudicium. Cum alii aliis Plu reatu poenae habeant, diversa quoque erit diuturnita purgatorii.
Maldonatus De purgat. q. 3 et alii 'uidam sine ullo sundamento
270쪽
2 8 Tract. IV. Me Deo fine ultimo et de novissimis. Tars I. Me novissimis hominis.
dicunt poenam numquam durare Ultra decem annoS. ECCleSi permittit, ut missae pro defuncti dicantur in limite temporis. Ab Alexandro VII damnata est theSiS: Annuum legatum, pro anima relictum, non durat tu quam Per CCC annOS Dens. n. II 43).d Praeter poenam privationi ESSe in sumatorio etiam poenam SenSuS, i. e. Poenam XtrinSCCUS Per aliquod Sensibile elementum illatam, docet Communi traditio eccleSiae occidentali et orientalis. Sed cum Patres et theologi latini Communissime doceant poenam infligi per ignem cf. Suares, De paenit diSp. 46, ecl. 2), graeci OSterioreS nolunt admittere ignem, neque in concilii unioni adacti sunt ad sententiam latinam admittendam. Itaque quantamcumque probabilitatem huic sententiae tribuiS, eam abSolute Certam SSe affirmandum non St. Sive tamen Si poena igni SiVe alia poena, Cum Sit pure vindicativa, malitiae peccati proportionata, Si Sine dubio graviSSima. S. Thomas ait: Poena purgatorii minima excedit maXimam poenam huius vitae s In , diSt. I, . I, R. , Ol. 3). S. Bonaventura Concedit generaliter poenam purgatorii SSe maiorem omni alia Poena temporali, non quia minima Sit maior maXima in hoc genere, Sed quia maXima in illo genere maior Sit maXima in hoc generes In , diSt. O R. I, . ). Sed quia potest alicui solum esse luendum levissimum aliquod peC- Catum, CenSet Suares, quod poteS poena aliqua huius vitae excedere in duratione, in gradibus intensionis, in multitudine poenarum Seu dolorum aliquam poenam purgatorii, etSi Concedi potest poenam temporariam damni SSe e natura Sua Vehementiorem omni poena huiuS
vitae De paenit diSp. 46, ecl. 3). Vides in hac re potius locum
eSSe Coniecturi quam Certi SententiiS.
423. Suffragium hic intellegitur quodlibet bonum opus, quod fideles
Deo offerunt, rogantes, ut Deu illud acceptet in CompenSationem poenarum pro animabus vel pro determinata anima purgatorii. Talia opera Sunt ratio, eleemoSyna ieiunium vel alia, quibu aliqui poteS pro sui peccati satisfacere dein indulgentiae et maXime Sacrificium miSSae. Haec dicuntur per modum suffragii offerri, i. e. Cum appellatione admisericordiam et benignitatem Dei fuerbis eiae , quia neque POSSUmUS Simpliciter pro alii praestare, quae pro nobi iPSi POSSUmUS, neque ecclesia in defunctos habet iurisdictionem, Sicut habet in ViVOS. S. Scriptura docet: Sancta et salubris est cogitatio pro defunctiSeXOrare, ut a peccati Solvantur Mach 2, 46). Plane unanimis et Perpetua Si de hac re ecclesiae traditio supra n. I 8). Quia de indulgentiis et de sacrificio missae sermo erit in tractatu de SacramentiS, hic Solum dicendum restat posse animas sumatorii duplici modo iuvaria ViviS, imprimi per modum satisfactionis vicariae, quatenu Valorem SatiSfactorium bonorum operum suorum cedunt in favorem defunctorum neque enim Si dubitandum. quin Deus e liberalitate acceptet