장음표시 사용
71쪽
Cap. II. attributis Dei operativis Art. I. De providentia divina. Prop. XV. eo
aut consequenter ad Condicionem impletam, ut Vult beatitudinem eorum, qui sunt in Caelo.d Votantas divina sectata ex parte non Semper impletur, qualiSest voluntas iuben Servari praecepta. Voluntas divina sectara exintae ro Semper impletur, quali eS Volunta Statuen et Sancien praecepta aut PraeCOPta ServabiS, aut poena dabiS. Similiter voluntas divina spectata prae tota amplitudine auXiliorum, quae omnipotentiae praesto Sunt, Si irreSiStibiliS Sed Spectata prae auXiliis, quae singulis dantur, poteSt SSe resistibilis.
Cf. S. Thomas I q. 22 Contra gent. 3, 6 7 Sqq; Peruvius, De Deo l. Diri Nis, De providentia Dei; essitis, De perfectionibus divinis l. II De providentia numinis.
Prop. XV. Deus providentia sua omnia gubernut. II 3. Sint. QuHESt. Considerati his, quae ad Voluntatem absolute pertinent, procedendum S ad ea, quae reSpiciunt simul intellectum et voluntatem. HuiuSmodi autem Si providentia quidem respectu omnium, PraedeStinatio Ver et reprobatio, et quae ad ea Sequuntur, respectu hominum Specialiter in ordine ad aeternam Salutem, S Thoma I, . 22 ante a. ). EtSi prOVidentia Supponit Creationem et ideo a multis theologis reservatur tractatui de eo Creatore, S. Thoma et multi alii theologi hoc loco de ea agunt, quia attributa voluntatiS divinae non sufficienter intelleguntur, Si omittuntur quaeStione de providentia et praedeStinatione. Providentia est ratio ordinandorum in nem exsisten in mente
divina. Finis irrationalium St, ut Serviant homini PSI, 3 qq. mor3, 22 sq); fini hominis est, ut serviendo Deo in hac vita perveniat ad visionem beatificam, quae simul est et hominis beatitudo et summa Dei glorificatio externa. Hoc est illud regnum Dei, quod Christus ante omnia quaerendum praecipit Μ 6, 33). Huic fini Supernaturali
in ordine SalutiS, qui nunc est, omnia Subordinantur, ut non iam Sit ulla providentia pure naturaliS, Um etiam ea, quae Per Se naturalia Sunt, Supernaturali fini Servire debeant. Ergo secundum hunc finem omnia diiudicanda Unt. tentio nis seu actus VoluntatiS, quo Deu Vult finem, PraeSUP- Ponitur ante proVidentiam, providentia vero isSa est actus intellectus fractici, decernenti ordinem mediorum ad finem. EXSecutio autem huius decreti est gubernatio mundi Providentia et gubernatio mundi Saepe PromiSCue dicuntur, Sed proprie providentia est actus Dei internuS gubernatio autem effectu huiuS CtUS.
PrOVidentiam negarunt praeter quosdam philosophos gentiles illi philoSophi qui ieistae vocantur. quia nudam Dei eXSistentiam ad-
72쪽
6o Tract. I. Me Deo no Pars III. Me attributis Dei.
mittenteS, negant Deo SSe ullam Curam de rebuS. Ita maXime saeculis VII et XVIII in Anglia varii philosophi, ut Ioannes Tolanae, Antonius Collans, Matthaeus Adal, alii, in Gallia Rousseau in Germania Mimarus, ant, alii. Contra hos igitur probamu re Creata non ibimetipsi relinqui,
II 4 ATR. I. Ex S. ScripturR. a S. Scriptura dise= te docet esse divinam providentiam, eamque ad omnia omnino extendi. Tua Pater, proVidentia gubernat s Sapo 4, 3). Totus Liber Sapientiae, praecipue par altera C. O qq), est laus providentiae divinae. Hae providentia Xtenditur ad omnia, etiam ad minima. Pusillum et magnum ipse fecit, et aequaliter Cura
est illi de omnibus f Sa 6 8 cf. 8, I II, 2I; 2, 3). ChriStoteSte paSSereS lilia, oenum agri SubSunt providentiae divinae. Multo autem magis Deus hominibu proVidet M 6, 23 Sqq; IO, 29 qq). Quare Christus no docet Deum alloqui Pater noster, qui e in
Caelis s et ab e bona omnia Convenientia petere. Iam in UetereTeStament Deu Vocatur pater et pastor populi electi Is 4, 8. Ier I, 9. E 34 3 qq. at , ). Immo eu matri e Comparat, quae maXim amore proSequatur filium Suum I 49, 3 66, 3 . Deus etiam Saepe Vocatur re hominum P 23 7 qq; 28, IO IS 33, 22. Ier IO IO. I im I, 7 6, 3. AP I9, 6). Atqui regis S gubernare SubditoS, paStori eS CUStodire et paSCere regem, Patri et matris est bona filiorum procurare. Ergo ita Deu agit respectu hominum, seu habet eorum providentiam. b S. Scriptura docet bonorum emporalium distributionem subesse providentia divinas. Conceditur malos homines Saepe abundare divitiis, bono vero iis carere et multis malis premi. Sed hoc fit, ut bonorum mente a rebus perituris ad Deum attrahantur et in altera vita gaudiis abundent, et ut mali qualecumque solatium habeant in hac Vita, quia in futura iis tormenta reservantur. Hoc inculcat Christus in parabola epulonis et Lagari, ubi epuloni ab Abraham dicitur: Fili, recordare, quia recepisti bona in Vita tua, et Lagarus Similiter mala nunc Utem hi ConSolatur, tu vero CruciariSs L Ι6, 23). Mali recipiunt mercedem Suam in hac vita Μ 6, 2 3 6 nihil boni iis
eXSpectandum in altera vita. Immo ratione habita finis ultimi bona temporalia POSSunt eSSe graviSSima poena. DimiSit eo Secundum desideria cordi eorum ibunt in adinventionibus suis PS O, 3). Velut irrationabilia pecora . . . in Corruptione Sua PeribUnt, Percipiente mercedem iniuStitiae, voluptatem existimantes diei delicias coinquinatione et maculae deliciis affluentes Pet a G2 q) Utique si in hac vita tantum in Christo Sperante SumVS miSera biliores sumus omnibus hominibus Cor 3, 9). At aliter re Se habet. Non enim habemus hic manentem civitatem, Sed futuram in-
73쪽
Cap. II. me attributis Dei operativis Art. 3. De providentia divina. Prop. XV. SI
quirimus Hebr 3, 4). Ad hanc autem Civitatem eundum S per viam crucis, Sicut oportuit Christum pati et ita intrare in gloriam suam L 24, 26), ut et o Cotidie tollamu Crucem noStram et Sequamur eum L 9, 23; 4, 27). Hoc igitur Si opus providentiae, quod singulis imponitur ea CruX, quam Cum auXilio gratiae erre poS- Sunt, et quam serente Vitam aeternam habebunt. Gloriamur in tribulationibus, Scientes, quod tribulatio patientiam operatur, patientia
autem probationem, Probati Vero Spem, Spe autem non Confundit s
Rom 3, 3 qq). s. PS a quo ordo providentiae in distribuendis
bonis et malis temporalibus Valde graphice Xponitur. c S. Scriptura docet ne ipsa quidem mala moralia Seu peccata hominum subtrahi providentiae divinae AC 2, 23 4, 29). Deus quidem peccata non Vult, Sed neque impedit, Cum Sciat etiam peccatis, quae fieri ab hominibus permisit, uti ad bonum finem. Sunt igitur peccata obiectum, Circa quod operatur providentia divina, non obiectum, quod operatur. Dominu diSSipat consilia gentium sibi opposita . . . ConSilium autem Domini in aeternum maneth PS 32, Io sq). Ita etiam peccati glorificatur Deus, quia apparebit nulli pec-
CatiS, etiam potentiSSimorum hominum, poSSe everti Consilium Dei. Astiterunt rege terrae, et principe Convenerunt in unum adVerSuS
Dominum . . . . Qui habitat in Caeli irridebit eos a P 2, 2 4). Deus
sustinuit in multa patientia vasa irae, apta in interitum, ut Stenderet divitias gloriae Suae in vasa miSericordiae, quae praeparavit in gloriam η Rom 9, 22 q). Tradent enim VOS in Concilii et in Synagogi SutS flagellabunt vos. . . . Qui autem perSeveraverit Sque in finem, hic SalUUS erit. Nonne duo paSSere aSSe veneunt Et inus ex illis non Cadet Super terram Sine Patre VeStro Nolite ergo timere, multis paSSeribu meliores esti vos. Omni ergo, qui Confitebitur me Coram hominibus, Confitebor et ego eum Coram Patre meo, qui in CaeliSest Μ ΙΟ, 7 22 29sqq). Quem enim diligit Dominu CaStigat. . . . Omnis autem disciplina in praesenti quidem videtur non SSe gaudii Sed moeroris, poStea autem fructum PacatiSSimum Xercitati per eam
reddet iustitiae, Hebr 2 6 II . II 5 Arg. a. Ex tractitione.
Clemens Alex. et Fortasse ne Conari quidem oportet hae demon-Strare, Cum Sit manifesta divina Providentia X Spectu omnium, quae videntur effectorum, quae arte ConStant et Sapientia Strom. 3, ). Minucius Felix: In hac mundi domo, Cum Caelum terramque Per- SpiciaS, providentiam, ordinem legem, Crede eSSemniVerSitatiS dominum ... qui uniVerSa, quaecumque Sunt, Verbo iubet, ratione diSpenSat, virtute ConSummata Octav. 8). De mali huius vitae ait S. Aufustinus: et Neque Deu omnipoten . . . ullo modo sineret mali aliquid esse in Operibus SutS, niSi Sque adeo SSet Omnipotens et bonuS, ut benefaceret eo de halos Enchir. II) Prosunt ista mala, quae fideleS
74쪽
62 Tract. I. Me Deo no Pars III. Me attributis Dei.
pie perserunt, vel ad emendanda peccata, Vel ad Xercendam probandamque iustitiam, Vel ad demonStrandam Vitae huius miseriam, ut
illa vital, ubi erit beatitudo vera atque perpetua, et deSideretur ardentius et instantius inquiratura De Trin. 3, 6, O . Ad quaeStionem de providentia Spectat integer liber primus de civitate Dei. Alia egregia habent S. Fulgontius De Incarn 27 sqq et Theodorem in
decem Sermonibus de providentia Theologorum doctrina videri potest locis ante thesim Citatis. Concilium Paticanum docet SeSS. 3, C. Universa, quae Condidit Deu prOVidentia Sua tuetur atque gubernat, attingens a fine usque ad finem sortiter et diSponens omnia suaviter s Dens. n. I 784). II 6 Arg. S. Ex ratione. DeUS Si omniSCiUS, OmnipotenS, SapienS, benignuS. Atqui quiaeSt omniSciu et OmnipotenS, PoteS rebu a Se Creati providere; et quia est Sapien et benignus, Vult rebu eam Curam adhibere, Sine quibus ad finem pervenire non poSSunt. Ergo in Deo Si providentia. Praeterea Sicut OmniS, qui rationabiliter agit, propter aliquem finem operatur, ita etiam Deus. Atqui alium finem non potest habere nisi SeipSum. Ergo creatura ad Se ut finem ordinat, et ratio huius ordinationis praeeXsisten in mente divina est providentia. IIT. Obi. . . Paulus docet Deo non Sse Curam de bobus I Cor , ).
Ergo Deus non omnium rerum providentiam habet. Ress. At antec. S. Paulu doCet Deo non esse curam de bobus propter ΟVeS, conc antec. Deo non SSe Curam de omnibus rebus, in quantum servire debent homini in prosecutione sui finis, ex antec. Et dis
conseq. Ergo Deus non omnium renturarum aequalem Uram habet, conc. comes. aliquarUm Creaturarum nullam Curam habet, Q. comess. Certe inferiores Creaturae non propter Se sunt Sed propter hominem Gno 27 sqq. Ps 8, 5 sqq). Quare S. Paulus ait et Omnia vestra sunt, vos autem Christis 1 Cor 3, 22 sq) f. SUPT n. 75. II 8. Ohi. II. Deus pro sua benignitate Creaturas infimas per medias et media per summas ad finem perducit. Ergo saltem non immediate omnibus providet. Ross. At anuc. Deus non habet in intellectu Suo practico rationes omnium rerum et ordinis rerum in finem, Seu non habet immediatam providentiam formaliter Sumptam, ne . anuc. non immediate Omnia gubernat Cum XCluSione CRUSarum Secundarum, conc anuc. Et Similiter At conSeq.: Providentia non est immediata CirCa omnia, Q. conSeg. gubernati non Stimmediata circa Omnia, conc conSeg.
II9. Di III. Pater et mater omnia mala a filii Suis arcent, quantum possunt. Ergo a pari videtur Deus, si omnino providentiam rerum habet, a creaturis et maxime ab hominibus, qui Sunt filii eius, arcere debere omne
75쪽
Cap. II. me attributis Dei operativis Art. praedestinatione. Prop. XVI. 6sR sp. Nemo saritatem, quia Parente Sunt proviSore partiCulares, Deus autem est proviSor universaliS. Provisor particularis excludit defectum ab eo, quod eius Curae subditur, quantum OteSt Sed proviSΟr universalis permittit aliquem defectum in aliquo particulari Ccidere, ne impediatur bonum totius . . . Cum igitur Deu Sit Universali proviSor totius entis, ad ipsius providentiam pertinet, ut permittat quosdam defectu esse in aliquibus particularibus rebus, ne impediatur bonum universi perfeCtum. Si enim omnia mala impedirentur, multa bona deessent univerSO; non enim esSet vita leonis, si non esset occisio animalium ne esset patientia martyrum, Si non esset persecutio tyrannorum S. Thomas , . 22, a. 2 ad 2 .
SOBOL me certitudine providentiae cliVinae.
Iao Etsi inter ea, quae proVidentia divina gubernantur, Sunt res futurae et Contingentes, tamen prae providentia divina nihil est contingon et indeterminatum, quia Deo omnia, etiam futura, Sunt Prae-
Sentia Supra n. O). Intellectu igitur divinus dirigens voluntatem divinam est principium plane determinatum et infallibilis certitudinis quemadmodum eccleSi orat et Deus, Cuiu providentia in sui dispositione non fallitur Dom. 7 post Pentein). Hominibu potest esse aliquid fortuitum vel casuale, quatenu ii accidere poteSt aliquid, quod
neque Voluerunt neque praeViderunt. Sed Cum omne causae Secundae et omne actu earum Sint ordinata a Causa prima Deo nihil est sortuitum CL S. ThomaS, Contra gent. 3, 4). O tamen Via ProVidentiae in Singulis non perspicimuS Rona II, 33), sed hae in iudicio
Cf. S. Thouras , . 23 Molina, Concord. q. 23 Lessitis, De praedeStinatione et reprobatione; - De perfectionibus divinis I 4, 2 Stiares, De praedeStinatione Diae. Nis, De praedeStinatione et reprobatione Mannens, De voluntate salvifica et praedestinatione,
Prop. XVI. Deus voluntate antecedente vult omne homines Salvo fieri. Ia I. Sint. QuaeSt. Praedestinatio est providentia Supernaruralis, cuius essectus est tranSmissio creaturae rarionali in vitam aeternam. Dicitur tranSmiSSios, quia motio, qua homo ad Vitam aeternam Pervenit, ei indita est a Deo motio autem, quae ab agente Xterno inditur, Vocatur miSSio, Sicut Sagitta mittitur a Sagittario. Cum ero omni providentia praeSupponat actum Voluntati Circa finem RSSequendum, imprimi videndum est, num Deus omnes homine destinet ad finem Supernaturalem, quae est quaestio de voluntate Dei salvifica. Calvinus docet partem hominum creari ad beatitudinem, Partem ad damnationem independenter ab eorum meritis aut emeritiS, ita ut
76쪽
64 Tract. I. Me Deo no Pars III. Me attributis Dei.
voluntas Dei Salvifica versetur Circa Solo praedeStinatoS, qui actu Salutem OnSequuntur InStit. 3, 2Ι . Hae doctrina Calvini et calvinistarum est haeretica Similiter haeretica est doctrina Iansenti, Christum non CSSe mortuum niSi pro praedeStinatiS, neque reprobos in hac vita acCipere gratiam Vere Sufficientem ad Se Salvandos. Itaque de fide est Deum velle Salutem Saltem omnium fidelium. Nisi de fide, saltem omnino certum et fidei proXimum Si Deum Sincere velle omnium hominum adultorum Salutem. Loquimur interim de Solis adultis, quia hi soli suis demeritis salutem impedire possunt. Postea de infantibUS.
Quid sit voluntas anteceden et ConSequenS, SUPra . IT diCtum est. Sensus igitur theSi noStrae eSt Deu vult, ut omne homine Salvi fiant, nisi peccatis sui Salutem impediant. Illa igitur voluntas ante- Ceden eSi volunta non abSoluta Sed terminative condicionata. Sttamen Volunta Sincera et perOSa, qui Deus e Sua parte facit ea, quae requiruntur, ut homine Salutem ConSequi poSSint.
Iaa Arg. I. Ex S. SCripturR. S. Paulus ad Timotheum Scribit: Obsecro igitur primum omnium
fieri obSecratione . . . Pro Omnibu hominibuS. . . . HOC enim bonumeSt et acceptum Coram Salvatore noStro Deo, qui omne homine Vult salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire. Unus enim DeuS, UnUS
et mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus, qui dedit redemptionem SemetipSum pro omnibuS Tim 2, 1 sqq). Hic diserte dicitur
Deus velle omnium hominum Salutem hoc autem dicitur de voluntate antecedente, quia reapSe non Omne homine Salvi fiunt. Neque tamen limitanda est voluntas Salvifica ad certos homines, quia OmneS homineS vult alvos fieris, et quia duae rationes huius universalis voluntatis adduntur, quae limitationem eXcludunt a quia unu eSt Deu omnium, b quia unus est omnium Salvator homo Christus IeSus, qui dedit redemptionem SemetipSum pro omnibuSs. Ergo quicumque Creati Sunt a Deo, et quicumque redempti Sunt ut homine per hominem IeSum, e Dei voluntate ad salutem destinantur, Sti sunt infideles, quia OS Deus vult ea agnitionem veritati Venire 9. Sunt etiam multi alii textus, qui idem enuntiant. Sapiens Sic alloquitur Deum: Misereris omnium, quia omnia poteS, et diSSimulaSpeccata hominum propter paenitentiam. Diligi enim omnia, quae Unt, et nihil odisti eorum, quae fecisti. . . . O quam bonu et UaVi CSt, Domine Spiritu tuus in omnibus Ideoque eoS, qui Xerrant, partibuS paulatim corripis, et de quibus peccant, admone et alloqueriS, Ut relicta malitia Credant in te, Domine. . . . Et bonae spei secisti filios tuoS, quoniam iudicans da locum in peccati paenitentiae a Sap II, 24 Sq; Ia I S I9). Ergo Deus peccatores fideles et infideles invitat ad paenitentiam, quia omnes diligit. Vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii, Sed ut Convertatur impius a Via Sua et vivat EZ33 II; Cf. I 8, 23) NOlen aliquo perire, Sed omnes ad paenitentiam revertis
77쪽
Cap. II. me attributis Dei operativis Art. . Me praedestinatione. Prop. XVI. He
a Petr3 9). Sicut in Adam omne homine ConStituti Sunt peccatores, ita per Christum omnes iustificandi sunt Rom 5, 8 sq). Nam Christus
est propitiatio pro peccati noStriS, non Pr n Stri autem tantum, Sed
etiam pro totius mundis Io 2, 2 . Ia 3 Arg. a. Ex traditione. a SS. Patres Saepe praedicant Voluntatem Dei salvificam universalem. Ita S. Ioanne Ch Sost ait Deum voluntate prima vel antecedente Velle omne homineS, etiam PeCCatoreS, RiURre, Sed COS, qui nolint salvari, velle voluntate ConSequente Vel SeCUnda damnare. Εὐδοκta est Voluntas antecedens. Si enim et alia voluntas. Ita voluntas prima St, ne pereant, qui CCCRVerunt Volunta Secunda est, ut qui
mali facti Sunt, pereant. . . . Εὐδοκίαν ergo vocat apoStolus Epho, si primam Voluntatem . . . . Ualde Cupit DeuSJ Valde desiderat nostram salutems In Eph. om. I n. 2). Idem docet S. Ioanne DamaSc. Supra n. II c). S. Gregorius Nas docet beneficia Dei supernaturalia esse bonum omnibu Commune, non facta aliqua XCeptione, Sed omnes eiusdem Adam participes et a Serpente in fraudem inducti et Per peccatum morte assecti, et per Caelestem Adam saluti restituti et ad lignum Vitae, unde XCideramus, per lignum ignominiae revocatis Orat. 33 n. ). S. Paulinus Nolanus: Christus omnibus dicit Venite ad me onerati et laborantes, et invenieti requiem animabu VeStriS. Omnem enim, quantum in pSo est, hominem Salvum fieri vult, qui fecit omneSs Ep. 24). S. Ambrosius DeuS Omne SUOS Ult OSSO, quo Condidit et creavit utinam tu, homo, non fugia et te abScondaS ille etiam fugientes requirit et abscondito non vult perires In PS. 39, n. O). S. ProSper Aquit. et Qui dicit, quod non omnes homines velit Deus Salvos fieri Sed certum numerum praedestinatorum, duriu loquitur,
quam loquendum est de altitudine inscrutabilis gratiae Dei, qui et omne vult salvos fieri et ad agnitionem veritatis venires A capitula Gallorum, OS Obi. Is n. ). Qui plura videre cupit, adeat Passa tia De partitione divinae voluntatis, Romae 83 I), qui ducentorum Circiter atrum et scriptorum ecclesiasticorum teStimonia Collegit. In Θmbolo profitemur: Qui propter no homine et Propter
nostram Salutem descendit de Caeli . . . CrucifiXUS etiam pro nobiS. yErgo voluntas Dei salvifica Xtenditur ad omnes, qui Sunt homineS.b Saeculo IX de voluntate Dei salvifica dissensus quidam ortu eStinter Concilia provincialia carisiacum et valentinum. Nam CariSiacum in Can. 3 et 4 docuerat Deum velle omnes homine Salvos fieri et ChriStum pro omnibus mortuum esse Ualentinum Ver docebat Can. Christum pro solis fidelibus mortuum esse. Sed episcopi Simul Con-Veniente mo intelleXerunt in canonibus carisiaci Sermonem SSe de Voluntate antecedente, in Canonibus autem Valentini de Voluntate Con- Sequente, et omne epiStolam Synodalem Hincmari, in qua canoneSCariSiaci Mesenduntur receperunt Dens. n. 32 mota ) dam multo
78쪽
66 Tract. I. De Deo no Pars III. Me attributis Dei.
ante tempore Concilii relatenSi Circa a. 473 duodecim episcopi epi-Stulam ScripSerunt, in qua an 6 dicunt: Anathema illi, qui dixerit,
quod Christus non pro Omnibu mortuuS St, ne omneS homine SalUoSeSSe Velit. Conciarum tridentinum SeSS. 6 C. 3 docet de Christo e Verum, etSi ille pro omnibu mortuUS St, non Omne tamen mortiSeius beneficium recipiunt Dens. n. 793). IanSenis docuerat: Semi- pelagianum est dicere Christum pro omnibu hominibu mortuum esse aut sanguinem fudisse. Sed hae propositio declarata et damnata est ut salSa, temeraria, ScandalOSA, et intellecta eo SenSu, ut Christus pro salute dumtaxat praedeStinatorum mortuu Sit, impia blaSphema, contumeliosa divinae pietati derogan et haereticas Dens. n. O96). Ergo haereticum est dicere voluntatem Dei salvificam extendi ad
Solo praedeStinatOS. Iamvero Si Deus Vult salvare etiam homines, qui Salutem non ConSequuntur, ratio reStringendi voluntatem Salvificam ad Certum numerum reliquorum hominum, non PoteSt hae CSSe, quod secus Volunta divina effectu fruStratur. Nam docente eccleSi est revera volunta Salvifica, quae effectu fruStratur, Seu St olunta Salvifica condicionata, dependera terminative a bona Voluntate hominum. Si autem revera est tali voluntas divina, dicta Scripturae et atrum poStulant, ut ad omne omnino homine eXtendatur. Non apparet,
quomodo in . Scriptura adeo commendari possit benignitas Dei erga
omne homines. Si Deus a priori plurimo homine excludit a Salute. 124. Obi. . . Mustinus verba I Tim 2 4 ita interpretatur et ui omnes homines vult salvos fieri, tamquam diceretur nullum hominem fieri salvum, nisi quem ipse fieri voluerit; non quod nullus Sit hominum, nisi quem Salvum fieri velit, sed quod nullus fiat, nisi quem velit Enchir C. Io3 . Atqui si
Verba Si exponuntur, non valent ad probandam thesim nostram. Ergo hoc argumentum relinquendum St. Res . Dist. mai. S. Augustinus dicit illa verba OSS Si exponi, et eSSe etiam alia veras XpositioneS, conc mai. dicit neCeSsari si eXponendaeSSe et omnem aliam expoSitionem XCludendam SSO, ex mai Dis . min. Si verba necessario et unice si eXponenda Sunt, non Valet argumentum nOStrum, conc. min. Si expOSitio alia Si bVia et Vera, nem min. Et Q.
S. Augustinus diserte proponit nostram explicationem textus et Vult Deus omnes homines Salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire non Si tamen, ut iis adimat liberum arbitrium, quo vel bene vel male utenteS, iustiSSime iudicentura De spir et lit. 33, 58 . Hi est sine dubio sensus immediatus
verborum apostoli. Sed ho sensu supposito, aliae XpΟSitione Sunt Con Sequentes. Nam si Deus omnes homines vult salvos fieri, quamquam S Con dicionata Voluntas, tamen hae voluntas non erit Sine ullo effectu, Sed Deus providebit, Ut ex omni exu aetate, regione, CondiCione hominum reapSemulti salvi fiant. Unde suadet Augustinus, ut omnes homine omne genUS humanum intellegamus, per quascumque differentias distributum Enchir. C. IO3 . Si ita St, etiam sequitur ille sensus, qui in obiectione ponitur. Attamen hi Sensu tum tantum verus est, si Deu a priori neminem XCludit.
79쪽
Cap. II. Me attributis Dei operativis Art. . Me praedestinatione. Prop. XVI.
Nam si Deus partem hominum XCludit, non recte diCitur ullo sensu Deus vult omnes homines salvos fieri, quorum Creator et redemptor est. Sed si Deus, quantum St X pSO, Vult omne Salvo fieri, etiam sequitur eum velle omnes salvos fieri, quatenus nemo Salvus fit nisi eo volente. Tandem si Deus vult omnes homines Salvos fieri, Vult etiam et faCit, ut nos hoc velimus uem sensum exhibet S. AuguStinUS De Corrept et grati '5, 47. Ergo hi omnes sensus inter Se cohaerent, neque Si unu statuitur, alii necessario reiciuntur. Neque unum en Sum . AuguStinu exclusive statuit, sed omnes quattuor vero admittit, ut ipS ait: Quod Scriptum est, quod vult omnes homines salvos fieri, ne tamen omne salvi fiunt, multis quidem
modis intellegi potest, sed hi unum dicam De Corrept et grat. 4 44 . Propterea non dicit Tali vel tali sensu XClusive verba apostolici intellegenda sunt, Sed semper utitur locutionibu alium Sensum permittentibus: Cur non sic accipimus Θs Contra Iulianum 4, 8, 42. g Ita intellegere OSSumus ... et quoCumque alio modo intellegi potest En Chir. c. o3 . Sic eo facilius potuit Augustinus loqui, quia admittebat multiplicem sensum litteralem Sacrae
Scripturae, et censebat Spiritum SanCtum intendiSse omnem explicationem verborum Scripturae, quae a fide Catholi Ca non recederet Confess. 12, 26). S. Augustinus scribens Contra pelagianos, Semper fere loquitur non de voluntate antecedente et CondiCionata Sed de Voluntate OnSequente, quae est absolute efficax, seu de voluntate, qua Deus in Cael et in terra Omnia, quaecumque Voluit, feCit a profeCto saCere noluit, quodcumque non fecit s EnChir. C. Io 3 . Ratio autem, Cur de a Voluntate loquatur, hae est, quod pelagiani docebant Deum dare omnibus hominibus aequalem gratiam, naturam bonam et liberum arbitrium, quae omnino Sufficerent ad Salutem, ut dicendum sit Homines salvantur, quia Volunt, et non Salvantur, quia nolunt Deus non dat interiores gratias diversas, sed tota diversitas fit ex usu liberi arbitrii. Contra hos igitur urget Augustinus secundum fonte revelationis Deum SSe, qui homines discernat per dona gratiae et ducat ad beatitudinem. De hac igitur voluntate absoluta Augustinus ait Si Deus absolute voluisset Omne homine Salvare, omne salvi fierent. Cum ero non omne salvi fiant Deu non omnes absolute salvare voluit. ReCte igitur . Iomas distinCtione voluntatis antecedentis et Consequentis dicta . Augustini et S. Ioanni DamaSCeni Conciliat 1 q. 10, a. 6 ad I). Sane incredibile videtur S. AuguStinum, qui auctoritatem Patrum praecedentium tanti facit, ab eorum Communi doctrina de universalitate voluntatis salvifiCae reCessisse. Si tamen reCeSSisset, nos Cum debita reverentia ab eius opinione in a re reCederemus,
id quod summi pontifices Coelestinus et Innocentius XI dicitum esse diserte de-
Clararunt Dem. n. Ι42 'O97 nota ). Ia5. Ohi. I. Si Deus serio vellet omnes homine Salvare, omne SalVa rentur. Atqui non omne Salvantur. Ergo Deus non Vult Serio Omnes
Re Sp. Dis . ai. Si Deu Serio, i. e. voluntate absolute effica Ci vellet omne SalVRre, omne Salvarentur, conc. mai. Si Deus Serto Vult omne Sal Vare, i. e. Si Filium suum misit ad omnes redimendos, et si propter merita Filii sui omnibus offert gratias, quibus se salvare possunt, Si Volunt, OmneSSalVantUr nem mai. DI. min. Non omnes Salvantur, quia Deu quibusdam non offert gratias, quibus se salvare possunt, Si ii Ut volunt, nem min. non
80쪽
68 Tract. I. De Deo no Pars III. Me attributis Dei. omnes salvantur, quia libertate debit modo non Utuntur, conc. min. Et nemconseq. - distributione gratiarum dicetur in tractatu de gratia. Ia6. Obi. IL Christus Io 7, 9 dicit e non rogare pro mundo. Atqui
si vellet salvare mundum, i. e. omne homineS, rogaret pro eo. Ergo non vult salvare mundum. Ross. Dist. mai. ChriStu diCit e pro mundo non rogare eo modo, quo rogator apoStoliS, conc. mai Se nullo modo rogare pro mundo, nemmai. Diff. min. Si vult salvare mundum, debet omni modo rogare pro mundo, nex. min. debet etiam rogare Pro mundo, couc. min. Et nem comes.
Christus eo loco rogat pro apostolis, ut maneant in fide et dilectione, quam habebant; et si non rogavit pro mundo. Sed rogat, ut mundus Credat, quia tu me misistis Io 17 II). ChriStu monuit disCipulos suos, ut orarent
pro mundo seu pro inimicis Μ 5, 44 , et ipse oravit pro inimicis suis et Pater, dimitte illisa L 23, 34). Christus est agnus Dei, qui tollit peccatum mundi Io I, 20 . Si enim Deus dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret, ut omnis, qui Credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam. Non enim misit Deus Filium suum in mundum, ut iudicet mundum, Sed ut Salvetur mundus per ipsum s Io 3, 16 sq). Christus est panis
Dei, qui dat vitam mundos Io 6, 33), est lux mundi Io , Ia), qui venit
Vocare et Sanare peCCato re Μ 9, 2 q), Qui misit apostolos in mundum universum ad praedicandum evangelium omnibus gentibus M 28, 9.M 16, 15 L 24 47). Hae et alia similia lare ostendunt, voluntatem Dei salvificam esse universalem et PerΟSam.
SOBOI De voluntate salvifica circa infanteS. I a T. Certum est Deum velle etiam infantium, ante Sum rationiS morientium, Salutem. Nam Si Deus omne Vult alvo fieri, quorum Creator et redemptor est Tim 2 4 sqq), inter o omne Sunt etiam infantes, quia et ipsi homines sunt et pertinent ad hominem ΙeSum redemptorem. Certum etiam est Secundum fidem catholicam infantes posse et debere baptigari. Ergo Deus instituit media ad salvando infantes, et adultis obligationem imposuit haec media adhibendi. Quod autem eorum salus non pendetis ipSorum Sed e aliorum Voluntate, Si Congruum Statui infantium qui nondum Sunt proprii iuris. In quantum igitur re pendet e voluntate adultorum, Deus Sufficienter providit infantibus per praecepta adulti data. Sed quia Saepe X-plicari non potest, quomodo praematura mors infantium reducenda sit ad desectum bonae voluntatis in adultis, fatendum est hic latere insolubilem obscuritatem, quam Deus reUelatione removere noluit, Sed cuius solutionem ultimo iudicio reservavit. Interim re eS Certa, modus latet. Ceterum Secundum opinionem bene fundatam optimorum theologorum pueri sine baptismo decedente damnantur quidem, quatenuSCarebunt visione beatifica propter peccatum originale; at non tolerabunt PoenaS, Sed Suo modo erunt elice per cognitionem Dei analogam quidem Sed tam persectam, ut animum plene satiet eumque ad Deum