장음표시 사용
81쪽
Cap. II. Me attributis Dei operativis Art. . Me praedestinatione. Prop. XVII. SQ
amandum invicte trahat. Ita docent A. Thoma In , diSt. 33, . , a 2 De mal q. 3, a 3 et Plurimi alii theologi Cum vero pistoriensis synodus an doctrinam ut pelagianam notaSSet, ius VI istam cen- Suram ut falsam, temerariam, in Chola Catholica iniuriosam repulit Dens. n. 326). Prop. XVII. Admittenda non est reprobatio negatiVR qua pars hominum independenter ab eorum emeritis excluditur ab
Ia8. Stat. QuaeSL a E doctrina de universalitate Dei salvifica
immediate colligitur Deum non CreaSSe ullo homine ad aeternam damnationem, quemadmodum docet Calvinu ΙnStit. 3, 24, 2), cuiuS discipuli partim dicunt decretum positivae reprobationi factum esse ante praevisionem peccati originali Supralapsarii vel ornaristae), partim dicunt factum eSSe OS PraeViSum peCCatum originale infra- lapsarii vel arminiani). Utrique dicunt reprobatos non accipere ullam gratiam, cum ChriStu pro ii mortuus non it, Sed relinqui Suae Cor
Haec doctrina saepius ab ecclesia damnata est. Arausicanum II can. 23 et Aliquo ad malum diVina poteState praedestinato esse non Solum non redimUS, Sed etiam Si Sunt, qui tantum malum Credere velint, cum omni detestatione illi anathema dicimus Dens. n. OO). Concilium ridentinum ess 6 Can. 7: Si quis iustificationis gratiam nonnisi praedestinati ad vitam Contingere diXerit, reliquo Vero omneS, qui vocantur, VOCari quidem, Sed gratiam non accipere, utpote divina potestate praedeStinatos ad malum, A. S. Dens. n. 27). Quare inter catholico constat non esse reprobationem antecedentem positivam. Reprobatio igitur, ut est actuS Dei est praeScientia tantum CulPae, non CaUSa Sed Poencte, Uam Culpa praeUiSa meretur, Si et praescientia et CauSa S. ThomaS,Qn , diSt. O q. 4 R. I). de reprobi Solent vocari praeScitis, quia non Sunt a Culpam destinati. De itur reprobatio Actus immanens Dei, praeviden et permittenS
malum Culpae et ConSequenter Praeparan malum Poenae.
b Praeter reprobationem poSitivam, quae praeSupponit futurndemerita hominum, multi theologi catholici admittendam esse docent
reprobationem negotivam anteCedenter ad demerita Praevisa, quae Sit Pura PraetermiSSio eorum, qui electi non Sunt ad Vitam aeternam. Alii vero theologi catholici omnino negant talem reprobationem Admittendam ASe Ecclesia nondum alterutram Sententiam aut confirmavit
aut reiecit. Unde haec est quaestio disputata libera, quae argumentiStheologici SolVenda St. C Reprobationem negativam imprimi communiter docent Prae- deterministae seu illi homistae, qui admittunt praedeterminationem PhySicam ad quemlibet actum creaturae necessariam. Mi igitur dicunt:
82쪽
7 Tract. I. De Deo no Pars III. Me attributis Dei.
Deus antecedenter ad omne meritum praeViSum decrevit Singulos electos ita ad agendum praedeterminare, ut vi huiu praedeterminationis in- fallibiliter salutem Consequantur. Quo vero non decrevit ita prae- determinare, hi in fallibiliter Salutem non consequentur. Attamen diverSimode hoc Xplicant. Alvares et alii procedunt e hoc, quod beatitudo SupernaturaliSest beneficium indebitum, quod Deu poteS Conferre aut denegare, quibuscumque vult Positive autem vult aliis hoc beneficium conferre, et hi eo ipso sunt praedestinati alii vero denegare, et hi eo ipSosunt negative reprobati De UXil diSp. O9 . Gonestus et alii Censent reprobationem negativam Supponere praeUiSionem peccati OriginaliS, et Sse voluntatem Dei relinquendi partem hominum in massa damnata ΙΙ, disp. 2 a. ). Bilmari et alii Volunt reprobationem negativam omnino non esse Voluntatem XCludendi aliquos a gloria antecedenter ad Culpam praeviSam, Sed SSe Voluntatem Dei permittentiS, ut omneS non electi, Suae desectibilitati permissi in peccata labantur, et dein volentis eo pro hi peccatis in aeternum damnare De Deo diSS. 9, a. 9, la). Omne tamen in hoc Conveniunt quod dicunt, Deum velle
antecedenter ad praevisionem meritorum et demeritorum alio prae- determinare ad actuS, quibus Salvantur, et Velle alio non ita prae- determinare, ita ut Cum ha denegatione praedeterminationi aSSecutio
actualis salutis sit impossibilis. d Suare et alii quidam, qui reiciunt praedeterminationem PhySiCam,
nihilominus Statuunt reprobationem negativam ante praeUiSa demerita. Concipiunt autem rem Sic Deus ab aeterno statuit Sibi facere regnum CaeleSte, et ad hoc regnum elegit et praedestinavit Certum numerum hominum, SSignando Singuli Suum determinatum gradum gloriae. Ine autem Signo rationiS in quo hanc electionem fecit, de reliquiS hominibus, quo Creare Statuerat, nihil decrevit nisi eos non eligere ad gloriam. Sed non Si in potestate hominum non electorum Umha reprobatione negatiUR Componere aeternam Suam Salutem DeuSenim non dabit media, quae per Scientiam mediam praevidit ore CongrUa Ut Salutem OnSequerentur De praedeSt. I, ). Itaque SuareZ cum Alvare et aliis docet beatitudinem, utpote beneficium indebitum, a Deo alii praedestinari, aliis denegari independenter ab eorum meritiSet demeritis. Recedit autem ab iis, quatenus docet Deum XSequi ConSilium Suum non per praedeterminationem phySicam Sed ope Scientiae mediae Eandem opinionem Sequuntur Bellarminus, uis, Tanner, alii defensore scientiae mediae. e Tandem plurimi theologi docent, Deum non XClusiSSe ullum hominem adultum a gloria nisi post praevisa eius demerita, ideoque nullam eSSe reprobationem negatiUam, qualem docuerunt AlVareZ, SuRreZ, alii. Ita sentiunt Molina Ino m. 23, a. 4 diSp. I, membr. 6), VasqueS
83쪽
Cap. II. Me attributis Dei operativis Art. . Me praedestinatione. Prop. XVII. I
tentiam omnino Sequendam OSSe CenSemUS, nullam notam oppoSitae
sententiae imponenteS. De a oppoSita Sententia LeSSAS l. C. n. Is)ait: Hae Sententia mihi Semper viSa S a Veritate et doctrina . Scripturae et S. Patrum aliena ne pietati et moribu Sati ConSOna. sI 29. m. I. Ex voluntate Dei Salvifica. Deu Voluntate antecedente Vult omne homines Salvos fieri. Atqui si voluntate antecedente partem hominum a Salute Supernaturali X- cludit, non vult omne Salvo fieri. Ergo Voluntate antecedente non excludit partem hominUm a Salute. Maior probata est in thesi praecedente e S. Scriptura et Patribus. Minor Videtur per Se esse evidens. Nam si S. Paulus docet Deum velle omnes homines salvos fieri, intellegitur Salus, quam Christus redemptione sua meruit. Ergo Si ab hac Salute Supernaturali pars hominum a priori absolute Xcluditur per Uoluntatem divinam, non poteS OSSe simul voluntas, ut SalVi fiant omneS.I3O. m. a. Ex universalitate gratiae SufficientiS. Certum Si Deum velle dare omnibus hominibus gratias sufficientes ad praecepta divina Servanda et ita Salutem ConSequendam, et
hoc est de fide definita quoad iustificatos Dens. n. O 828 O92).
Atqui nulla gratia potest esse Sufficiens, ut homine Salutem Con- Sequantur, quam Deu decreto abSoluto antecedenter XCluSit. Ergo tale decretum non XSiStit. 13 I. ATL. 3. Ex Sanctione legis iVinae. Deus omnibus hominibus praecepta proponit Servanda Sub PromiSSione Vitae aeternae, Si homine praecepta Servant, et Sub Comminatione Poenae aeternae, Si praecepta transgrediuntur. Atqui SuppoSita reprobatione negativa antecedente hae promiSSione et ComminationeSeSSent vanae Ergo admittenda non Si reprobatio negatiVa. Maior est de fide. Minor probatur. Nam reprobo non OleSt Deus Serio promittere Salutem Sub Condicione Servandi praecepta,
Cum eiu Salu iam antecedenter Sit prorSUS XCluSa. Neque PrBe- deStinato potest Serio Comminari poenam aeternam, cum iam ante
Cedenter eiu poena aeterna facta sit impoSSibilis. a 3 a. m. o. Ex reiecta reprobatione positiva antecedente. Reprobatio poSitiva antecedens reicienda est Atqui ab ea reprobatio negativa re non differt Ergo etiam hae reicienda St. Maior OnStat e supra n. 128a dictis, et ab omnibus theologis Catholicis Conceditur Minor probatur. Si inter duo tantum oppOSita electio fieri potest, altera parte reiecta altera eligitur. Atqui Deus ab aeterno Statuerat, ut in fine mundi omnes homines adulti essent aut in Statu beatitudinis aut in statu damnationis, excluso omni alio Statu
84쪽
Traci I De Deo no Pars III. Me attributis Dei.
Μ 23 46). Ergo Deus, Si a priori XClusit quosdam homines abeatitudine, eo ipso voluit, ut futuri essent in damnatione. In illo
signo rationis, in quo Deu praedeStinaVit regnum Suum CaeleSte, X-
cludebatur omnis fini ultimu praeter hoc regnum, ita ut qui futuri non erant in hoc regno cum Christo suturi Ssent Cum diabolo in damnatione. Theoretice quidem, et quod attinet doctrinam speculativam, differunt reprobatio OSitiva et reprobatio negatiVa Sed practice et quod attinetuSum vitae et morum, nihil differunt, quia reprobatio negativa insallibiliter secum trahit reprobationem OSitiURm.
I 33. OBLO. S. Paulus ait de Iacob et Esau et Cum nondum nati fuissent aut aliquid boni egissent aut mali, ut Secundum electionem propositum Dei maneret, non ex peribu Sed ex Vocante diCtum est ei: Quia maior serviet minori, sicut scriptum est IaCob dilexi, Esau autem odio habui. Et facithan applicationem et Deu Volen ostendere iram et notam faCere potentiam suam, sustinuit in multa patientia aSa irae, apta in interitum, ut ostenderet divitias gloriae suae in vasa misericordiae, quae praeparavit in gloriam Rom , o sqq a q). Atqui hi Verbis docetur reprobatio negativa. Ergo
haec admittenda St. RE . Conc. mai. Nef. min. et conseq. Apostolus doCet et inculcat
gratuitatem gratiae, quam Deus non debet ulli dignitati neque ullis meritis hominum, sed distribuit gratias maiores et minores, prout vult. Iudaei enim putabant sibi deberi gratias, eo quod filii Abrahae essent. His apostolus opponit Abraham habuisse plures filios, sed solum Isaac fuisse promissionis filium Rom0, 7 sqq), et ex duobus filiis Isaa eodem tempore natis unum Iacob electum esse patriarcham populi Israel, sau vero ad hanc dignitatem non esse admissum. Haec fuit dilectio Dei in Iacob et odium in Esau Gn 23, 3 . Odium in Esau est minor dilectio; nam pSe quoque suam benedictionem accepit Gn 27, 30 de aeterna salute aut damnatione in illis textibus et apud Malo, a sqq non est sermo . Sed filios Esau, dum aeOS, Deus non eodem amore proseCutus est, quo filios Israel, neque
captivitate liberavit. Hae applicat apostolus ad iudaeos infideles, qui per suam infidelitatem se fecerant vasa irae, quae Deus in multa patientia Sustinuit, sed quae non habent ullum ius postulandi a Deo specialem praedilectionem, quam Deus exhibet fidelibus, qui sunt vasa misericordiae. Numquid
infideles iudaei non acceperunt gratiam necessariam ad Conversionem t Tota die expandi manus meas ad populum non Credentem et ContradiCentem' Rom o, I). Potuit quidem Deus omnipotentia sua etiam incredulos Convertere et facere vasa misericordiae, Sed noluit resiStente quasi Cogere, quia permittens eorum malitiam, notam feCit potentiam suam Rom 9, 22). Ergo in toto Contextu non est ullum indiCium reprobationi negativae, ne que omnino Sermo est de ordine decretorum aeternorum sed de iiS, quae Deus XSeCutu eS in deCursu temporum Certum autem est in exseCutione
temporali neminem damnari nisi pro peCCatis CommiSSiS.I34. Obi. II. G. Mustinus de iis, qui pereunt, ait Non Sunt a maSSailla perditionis praescientia Dei et praedestinatione discreti, et ideo ne Secundum propositum vocati a perio ne electis De Corrept et grat. 7, 16ὶ.
85쪽
Cap. II. me attributis Dei operativis Art. . me praedestinatione. Prop. XVII. di
Atqui hae non electio non Si propter praeViSa demerita, Sicut neque electio praedestinatorum S propter praevisa merita nam ibidem n. 12 ait: Discernuntur autem electi a non eleCtiS non meritis suis sed per gratiam Mediatoris. Ergo seCundum . Augustinum admittenda est reprobatio
negativa. RE . Conc. mai. Dist. min. In quantum agitur de integra serie gratiarum, quae efficaCes sunt in praedestinatis et ineffiCaces in reprobis, non fit electio aut non eleCtio propter praeViSa merita et demerita, conc. min. ἰin quantum agitur de reprobatione a Salute praeCiSe sumpta, non fit propter praeviSa demerita, nex. min. Sicut etiam electio ad ipsam gloriam non fit nisi propter praevisa merita. Dist conseq. Non eleCtio ad seriem gratiarum efficacium ut talium, quibus homines Salvantur, non fit propter praeVisa demerita, conc conSEq. non eleCtio ad gloriam praecise sumptam fit independenter a demeriti praeviSiS, Q. conSeg. Utique nescimu rationes, ob quas Deus uni homini decernit dare seriem gratiarum, quibusCum praevidet hominem libere Cooperaturum et S- secuturum esse salutem, alii vero homini decernit dare eas gratias, quibus cum potest quidem homo Cooperari et Salutem SSequi, Sed quibuSCum praevidet Deus hominem libere non cooperaturum neque Salutem SSeCUturum eSSe. HOC St mysterium eleCtionis aut non electionis. Sed scimus Deum non reprobare a Salute hominem, nisi qui libere se noluit salvare per gratiaS, per qua Se SalVare potuit. Hae eS Sententia Augustini, quam Saepe re'
petit. Ita illis verbis et Iacob dilexi, Esau autem odio habui hun sensum translatum Subicit et Esau Omnes Carnales, Iacob autem SignifiCat omnes spirituales minores electi, maiores illi reprobati. Vult et ipse eligi, at minor In PS. 37 n. 18 . Noluit ergo Esau et non cucurrit. Sed et Si voluisset et Cucurrisset, Dei adiutorio pervenisset, qui ei etiam velle et Currere VOCand PraeStaret, nisi voCatione contempta reprobus fiereth Ad Simplicianum . I, . o Et multa similia. S. Prosperi fidelis Augustini discipulus, inter ineptissimarum quorum dam blaSphemiarum prodigiosa mendacias recenset, quod quidam dicant Secundum . AuguStinum ex mero Dei arbitrio multos homines a gloria esse exclusos et ideo in malum lapsos Praef. respons ad Capitula obiectionum Vincent. in quo toto opusculo hanc sententiam refutat . Et in alio opusculo et Responsiones ad capitula calumniantium Gallorum haec ait de reprobis et Ideo praedestinati non sunt, quia tales i. e. mali futuri ex Voluntaria praevaricatione praeSCiti Sunt . . . Non enim relicti Sunt a Deo, ut relinquerent Deum, Sed reliquerunt, et relicti sunt ad C. ). Vires itaque ob oedientiae Deus non ideo cuiquam subtraxit, quia eum non praedeStinaVit Sed eum non praedestinavit, quia recessurum ab ipsa oboedientia Sse prae
vidit, ad C. Ia). 35. Obi. III. S. Thomas ait: Quare Deus hos elegit ad gloriam et
illos reprobavit, non habet rationem nisi divinam voluntatem Ι, . 23, a. 5 ad ). Atqui his verbis docetur reprobatio negativa anteCeden Prae visa demerita. Ergo S. Thomam habemus adverSarium. RESP. Conc. mai. nec in e conseq. Nam illo loco S. Thomas loquitur de iis, quos Deus reprobat per modum iustitiae puniendo , i. e. de reprobatione IOSitiva Quaestio aes non de reprobatione a gloria praecise
86쪽
π4 Tract. I. De Deo no Pars III. Me attributis Dei.
Sumpta, Sed de integra Serie eorum, quibus reprobus pervenit ad damnationem. Nulla igitur est ratio, cur Deus reprobis ea et auxilia, quibus Sereapse non SalVabunt, nisi divina Voluntas Sed ratio, Cur reprobis destinetur exclusio a gloria et damnatio ad poenas, petenda est ex demeritis eorum. Aliquem hominem vult Deus salvari voluntate anteCedente ratione humanae naturae, quam ad salutem fecit; sed vult eum damnari voluntate OnSequente propter peCCata, quae in eo inveniuntur De Verit. q. 23, a. 2 ad 2 . Nam et DeuS, quantum in e St, paratu eSt omnibus gratiam dare vult enim omne Salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire, ut dicitur 1 Tim et, 4. Sed illi soli gratia privantur, qui in Seipsis gratiae impedimentum praestant SiCut sole mundum illuminante in Culpam imputatur ei, qui Culos Claudit, si ex hoc aliquid mali consequatur, liCet videre non possit, nisi lumine Soli prae veniatur Contra gent. 3, 159 .
Prop. XVIII. Praedestinatio adultorum a gloriam facta non
136. Sint. QuHOSt. a Vocabulum praedestinationis in . Scriptura
et apud S. Patres et theologo non Semper Sumitur leno illo OnSU, quem Supra indicavimuS n. 2I , ut Significet praeScientiam et Praeparationem omnium beneficiorum, quibus illi, qui salvantur, ad Salutem perducuntur. Saepe enim in Scriptura omne fidele vocantur praedestinati vel electi secundum propositum divinum e g. AC I 3, 48 Rom II, 3 TheS I, 4; Epho, Sqq; I et Ι, Ι). Haec quidem praedestinatio vel electio ad fidem et iustificationem e mente Dei
dirigitur ad vitam aeternam; at non neceSSario Cum eiu RCtuali SSe- Cutione nectitur. Neque enim fide divina Credere iubemur omneS, qui in Scriptura vocantur electi et praedeStinati, SSe nun SanCtOSCaelites. Immo ipsa Scriptura clare indicat illos praedestinato et electo potuiSSe Cadere et Salutem amittere CO IO, Sqq. Pli , Sqq. 2 Petro, O. Ap 3, I). Ergo vocabulo praedestinationiSin Scriptura Saepe significatur praedestinatio incomplete sumpta ad fidem et iustificationem. Similiter SS. Patres loquuntur. Ita S. Aug SunuS dicit singula dona cuiuscumque christiani praedestinata SSe a Deo, Ut Castitatem, fidem, oboedientiam, caritatem De On perSeV. 7, I De PraedeSt. Sanct. O, 9; 4, 3I), et omnes fidele eSSe praedeStinato et electo ad Credendum De praedeSt. an Ct. 6, 32 7, 34 I8, 36 I9, 39). Recte igitur Molina ait Vocabulum praedestinationiS a Patribus aliquando accipitur pro quacumque Dei praeordinatione a Concord. q. 23, . , disp. I). Item Baste ait Patre non Sem Perloqui de praedeStinatione Complet Sumpta In , . 23, a. 3, g Ad Secundum reSpondent quod S. Patres s). Itaque in argumenti attendendum St, quo SenS Scriptura et Patres singulis locis de praedeStinatione vel electione i. e. de praedestinatione unius prae alio loquantur. b Praedestinationem complete sumptam factam esse antecedenter ad praevisa hominum merita est P. Matio St, quia plura, quae
87쪽
Cap. II. Me attributis Dei operativis Art. . Me praedestinatione. Prop. XVIII. c
ad hanc praedeStinationem pertinent, non Sunt obiectum meritorum humanorum. Ita homine non potuerunt mereri, ut Deus omnino in-Stitueret ordinem Supernaturalem Cum iSione beatifica ut ultimo fine hominum. Neque quiSquam actibu Sui naturalibu potest mereri primam gratiam, ut docet concilium tridentinum SeSS. 6 C. 3 Dens. n. 797). Hae suSiu Probantur in tractatu de gratia. Iam vero Sihomines neque ipsam institutionem ordini Supernaturali neque primum initium salutis mereri OSSunt, Certe praedeStinatio Omplet Sumpta facta est independenter a praevisi meritis. De hac re convenit inter theologos Molina ait et Praedestinationis quoad integrum effectum non datur CauSa e parte praedeStinati Concord. q. 23 R. 4 diSP. I, membr. ). Notandum autem Si Vetere ScholaStiCOS, quando Simpliciter loquuntur de praedeStinatione Semper intellegere praedeStinationem Complet Sumptam ConSequenter negant praedestinationi Sic intellectae ullam Sse Causam e parte hominum. S. ThomaS: Ponere, quod
aliquod meritum e parte noStra praeSupponitur ante praedeStinationem nihil aliud est quam supponere gratiam dari e meritis nostriss In Rom. 8, ecl. 6). In hac igitur re Cum Veteribus Scholasticis plane Consentimus. De praedestinatione Si intellecta loquitur ' Augustinus, ubi ait: Haec est praedestinatio, nihil aliud praescientia et Praeparatio beneficiorum Dei, quibus certissime liberantur, quicumque liberantur a De dono PerSeV. 4, 33). Haec Si praedeStinatio Complete
Sumpta et gratuita. Est et aliud notandum, scilicet Praedestinationi Vocabulum Significat proxime actum divinum. Hi autem actu non habet Ullam CaUSam. Nullus ergo fuit tam insanae mentis, qui diceret merita SS CRUSam praedeStinationi e parte actu praedeStinantiS, Se ho Sub quaestione Vertitur, utrum e parte effectu praedestinatio habeat aliquam causam s I q. 23, a. ). Itaque theologo poSterioreS, Si quaErunt, num fraE- destinatio ad gloriam habeat cauSam ex parte hominis, intellegoni praedeStinationis effectum, Seu praedeStinationem Ierminative et incomplet Sumptam.
c Theologi iidem, qui, ut in praecedenti thesi n. 12 id dixi-mUS, OCent reprobationem negativam, etiam docent praedeStinationem ad gloriam praeciSe Sumptam ante praevisa merita Concedunt quidem et Concedere debent gloriam dari adultis propter merita Conc triae. SOSS. 6 C. 6 Dens. n. 8O9), et Deum ab aeterno decrevisse dare gloriam propter merita. Sed distinguunt ordinem exSecutionis et ordinem intentionis. Decretum dandi gloriam propter merita Pertinet Secundum eo ad ordinem eXsecutionis, Sed volunt Deum ratione Priu habuisse decretum, quo singuli destinaverit Certum gradum gloriae independenter ab eorum meritis, et hoc decretum Pertinere
ad ordinem intentioni et esse praedestinationem proprie dictam itae. . Gotti I, tract. 6 q. n. 9 Sua res, De PraedeSt. 2,
88쪽
76 Tract. I. De Deo no Pars II. Me attributis Dei.
d Nos autem cum oliva, essio, alii theologis supra n. 28 6
statuimus Deum circa finem ultimum Singulorum hominum adultorum antecedenter ad eorum merita praeViSa non habere nisi hanc condicionatam voluntatem Habebunt gloriam, Si boni operibus cum gratia facti eam merentur, et qualem merentur dein praevisi meritis gloriam iis decernere absolute pro gradu meritorum. Non affirmamu non ASeullum gradum gloriae, nisi qui pro meriti proprie dicti detur, cum augmentum gratiae et gloriae etiam fiat e opere operato per SuSCeptionem Sacramentorum, Sed diCimu gloriam adulti non Sse praedestinatam nisi dependenter a bona eorum Voluntate qua bene utuntur
gratiis sibi oblatis, Sive hi bonus usu est meritum proprie dictum sive late dictum. Certitudo huius theSi eSt eadem atque Praecedentis theSiS.I37 ATL. V. Ex S. ScripturR. a Secundum S. Scripturam Deus vult omnes homines Salvos fieri Supra n. 22). Atqui Si independenter a meriti Certum numerum hominum eligit, qui Salutem SSequantur, ita ut reliqui actu salutem
assequi non poSSint, non Vult OmneS homines Salvos fieri Supra n. Ι29 . Ergo non est praedestinatio ad Salutem antecedenter ad merita praeviSa. Seu quod idem St, e Scriptura probavimu non esse reprobationem negativam. Atqui Si haec non est, neque est praedestinatio ad gloriam antecedenter ad merita PraeviSa nam unum sine altero est impossibile in hoc ordine Salutis, in quo adulti nihil tertium remanet, Sed aut gloria aut gehenna.
b Secundum S. Scripturam Deus non vult gloriam dare nisi ut
mercedem laborum vel ut Coronam certaminis superati. Atqui qui non vult dare rem nisi ut praemium operum, non poteSi rationabiliter Prae- deStinare eandem rem dandam abSolute Sine respectu operum. Ergo Deus non praedestinavit gloriam nisi OS praevisa bona Pera. Prob. mai. UnuSquiSque propriam mercedem CCipiet Secundum
Labora Sicut bonus mile Christi . . . nam et qui Certat in agone non
Coronatur, niSi legitime CertaVerit. . . . Bonum Certamen CertaUi. . . .
In reliquo reposita Si mihi corona iustitiae, quam reddet mihi DominuSin illa die iustus iudex, non solum autem mihi sed et iis, qui diligunt adVentum eiuS Tim 2, 3 3 4, 7 Sq; Cor 9, 24 . Quare in ultimo iudicio Christus dicet electis: Venite, benedicti Patri mei,
POSSidete Paratum obi regnum a ConStitutione mundi; Surivi enim, et dedistis mihi manducare. Reprobis autem dicet: Discedite a me in ignem aeternum, qui paratu est diabolo et angeli eius; SuriVienim, et non dediSti mihi manducares M 23, 34 S 4 Sq). Ergo
manifeStum est Deum non dare neque praeparaSSe regnum Caelorum nisi bene merentibUS.
89쪽
Cap. II. Me attributis Dei operativis Art. . Me praedeStinatione. Prop. XVIII. II
Prob. min. Praedestinare alicui gloriam est velle illi in tempore clare gloriam. Atqui absolute velle alicui dare gloriam independentera meritis, et tamen nolle ei dare gloriam niSi dependenter a meritis Sunt duo decreta, quae non OSSunt rationabiliter Conciliari. Si homo dives absolute vult alicui egeno dare pecuniam, non poteS Simul rationabiliter velle ei non dare pecuniam, niSi genu laboraverit. Ita autem de nSore praedeStinationi ante praeviSa merita faciunt Deum agentem. Ergo eorum doctrina Si improbabilis. Certe homo non posset illas duas voluntates Simul rationabiliter habere. Sed dicunt hanc esse differentiam Homo non Certo Scit alterum Cooperaturum eSSe ergo non poteS Simul abSolute et Condicionale ei velle pecuniam; sed Deus certo Scit e poSSe efficere, ut homo mereatur ergo poteSt velle sub condicione meritorum dare gloriam, quam antea abSolute praedestinavit. Sed responSum nihil alet. Neque enim quaeritur, num Deus absolute poSSit XSequi id, quod Vult Sed quaeritur, num Deus idem velit absolute et independenter a meritis et Simul Condicionale et dependenter a meritis. Dicunt Vult idem absolute et Condicionate sub diverso respectu, Cilicet absolute in ordine intentionis, condicionale in ordine XSecutionis. At neque hoc valet. Nam Deus eo ipso quod absolute intendit gloriam hominis, absolute vult ei etiam
dare gloriam. Potest ergo ad Summum efficere, ut homo per merita acquirat Secundum titulum gloriae, Sine quo tamen SSecutio gloriae iam antecedenter erat abSolute Certa. Hae autem non St doctrina
Scripturae se fictio cf. De an De Deo II n. Oraq).C S. Scriptura monet et Satagite, ut per bona Pera Certam UeStrZm vocationem et electionem faciatis 2 et I IO). Electio, quae per bona opera certa fit, non est abSolute Certa ante bona opera. Atqui tali est electio Secundum apostolum. Ergo non St electio abSoluta Seu praedestinatio ad gloriam ante praeUiSa bona Pera.
Patre graeci tam Communiter docent praedeStinationem ad ipsam gloriam poS praevisa merita, ut Lessius dicat: Tenent hanc Sententiam omne Patre graeci, adeo ut Communiter dicatur SSe Sententia grae-COruma Antapolog. Prop. ). . . . Ioanne Chrysost illa Verba Μ 23, 34 Sic Xponit et Haereditate possidete iam olim vobis debitum antequam enim essetiS, inquit, hae UObi Parata erant, quia tale VoS SSe futuros sciebam In Matth hom. O n. ) TheodoremS: Non Simpliciter praedestinavit, Sed Cum praesciUiSSet, praedeStinaVit
Quorum prOPOSitum l. e. bonam voluntatem praescivit, hos ab initio praedeStinavit In Rom. 8 29 sq). E Latinis . Hilarius: Multi
Vocati Sunt Sed pauci electi . . . . Itaque non res indiscreti iudicii est electio, Sed e meriti delectu facta discretio Sis In PS. 64 n. ). S. Ambrosius: Non ante praedestinavit, quam praeSciret, Sed quorum merita PraeSCivit, eorum praemia praedestinavit De fide 3, 6, 3).
90쪽
7 8 Tract. I. De Deo no Pars III. Me attributis Dei.
5. Mustinus: Non electio praecedit iustificationem sed electionem iustificatio. Nemo enim eligitur nisi iam distans ab eo, qui reicitur. Unde quod dictum est: Quia elegit nos Deu ante mundi Constitutionem, non video quomodo Sit dictum nisi praescientias Ad Simplicianum l. I, q. 2, . , quod OPUSCUlum . AugUStinia Circa finem Vitae Suae rursus approbavit et Semipelagiani legendum Commendavit. De praedeSt. Sanct 4, 8 De dono perSeV. I, s). Ad Verba Christi: Sedere ad dexteram meam Vel SiniStram non Si meum dare vobis a Mi O, 3 haec annotat et Quid St, non est meum dare Vobis Non est meum dare Superbis hoc enim adhuc erant. Sed Si ulti accipere, nolite SSe, quod StiS. Aliis paratum est; et o alii Stote, et Vobi paratum Sis In PS. 26, n. ). Similia Supra n. 34. S. FulgentiuS: Sicut per misericordiam praeparavit gratuitum iuStificationi donum, ita per iustitiam praeparavit aeternae iustificationi praemium De Verit Praed. 3, 3, ). Theologi vetere eo maXime docent praedestinationem poS praevisa merita, quod dicunt Voluntatem Dei, quae in praedestinatione in-Cludatur, eSSO Voluntatem ConSequentem, Uae reSpiciat opera Supran. 12 c). Ita uertu M. et Antecedente Voluntate vult Deus omneS homines salvos fieri On Sequente autem Voluntate, quae St Xopere nostro Sive ordinata, Ono Vult Salvari et malo Condemnari
Et haec est voluntaS, quae ponitur in definitione praedestinationis hac enim Voluntate non Vult Salvari nisi bonos finaliter, quia in illis solis sibi complacuit si Sum. I, tract. 6 q. 63, membr. 2 ad I). Alerander
Hal. et PraedeStinatio non Solum dicit Voluntatem Sed voluntatem cum praeScientia, quod bene uni Suri dono Suo. . . . Voluntate antecedente Vult Deus omne homine Salvo fieri . . . . Volunta ConSequenS eSt Cum PraeSCientia, quod bene Suru eSt dono Dei Si non Vult omnes homines salvos fieri Sed electo Solum s I, . 28, membr. 2 ad 2).
hunc modum est dilectio dupleX Una, quae reSpicit Voluntatem antecedentem, et hac diligit omnes et alia, quae reSpicit ConSequentem, et hac diligit omnes salvandos, et haec St electios In I, diSt. O a. 3, q. I ad ). Unde Si quaeratur Quare magis voluit Salvare etrum quam Iudam respondetur, quod iste habuit bona merita, ille vero mala In I, diSt. I, a. I, . ). S. Thomas: In intellectu praedeStinationi includitur Voluntas conSequen S, quae reSpicit Pera, O RURSi causam voluntatis ut est actus Dei Sed sicut causam meritoriam gloriae s Ino, diSt. I, . I, a. 3 ad ). Nam nihil prohibet aliquem effectum praedestinationis ut est actus Dei eSSe auSam et rationem alteriuS effectus . . . Sicut Si dicamus, quod Deu praeordinavit se daturum alicui gloriam e meritis I q. 23, a. ). Plura de S. Thoma apud
De San De Deo no II, 32 sqq). E posterioribus doctoribus S. Franciscus Salesius die 26 Augusti 1618 ad Patrem Leonardum ossium de