장음표시 사용
121쪽
traria agendi ratio grave non raro praejudicium inferret Mendicantibus, uti observat Petitdidier ubi supra pag. 3 a. Violant active clausuram Moniales, cum extra septa ejus prodeunt, vel sine licentia, vel, quod in idem redit, cum licentia dolose & mendaciter obtenta; vel cum licentia ab incompetenti Superiore concessa ; vel demum cum licentia latius interpretata. 8 In primo ordine sunt eae omnes, quae ex proprio cerebro prater
diuntur spatium illud quod clausa janua, murisve & aliquando sepi conia tinetur, quodque secularibus ingredi prohibitum est. Unde quae ad domos Monasterio contiguas, eas etiam in quibus tantum habitane seminet colligendis eleemosynis, aliisve Monasterii obsequiis destinatae, accedunt reae item quae exteriorem aream, occlusis etiam foribus, ingrediunturi eae demum omnes , quae ad unum Vel dum pedes trans januam domus exeunt, licet statim regrediantur, claustram violant , teste Bonacina in Compendio V. Monialis nu. I . Etsi autem censet idem Theologus M . t. nialem, quae rotam ' ingressa ipsam conVertit ad partem secularibus aper-
Toun tam, non omnino Violare clλusuram, quamdiu e rota non egreditur nior tamen est & tutior videtur opinio contraria, praesiertim cum secularis per eandem ingressus rotam, clausuram infregisse censeatur , ubi ad partem ilis Monialibus liberam accessit. An autem in his casibus acen sura excuset materiae levitas non convenit inter Doctores. Ut minimum tutius fuerit Monialem in hoc casu abiblvi ad cautelam. Hic quidem vix aliud redargui potest quam levitas animi, & curiositatis motus. Verum haec Virginibus Deo acris tunc potissimum inte dicta sunt, cum regulas graves la, iactant, & sensim ad graviora trahere possunt. 479 In secundo versantur gradu, quae morbos graves fingunt pro levibus, quae ex venalis Medici testificatione Plombarias, aliasve ejusdem gen ris aquas sibi prorsus necessarias esse clamitant ; quae agunt ut ab alia Abbatissa, quasi negotiorum aut alicuous artis peritae, ad tempus expetantur. Quae porro tunc it sidem indulgetur disipensatio, nec a culpa, nec a poena liberat, imo nec sepius a gravi Sororum scandalo. Sed quibus de morbis e Claustro exire Monialibus licitum 48o Duos tantum assignat Pius U. in Constitutione Decoi ct hones .iti, an. Is 7o. edita, lepram scilicet & epiden 'am . Utrique his in partibus ex usu junguntur morbi alii graves; idque non in eo tantum casu, ut M nialis valetudo Monasterio toti necessaria judicatur; sed tunc etiam eum de privato bono agitur. Quanquain privatum illud Monialis alicujus num in totam refunditur Communitatem, cui durum est & molestum . quod aliquando per annos plures languidam Sororem habere , nutrire , pati etiam teneatur. Adde quod severior erga infirmas agendi ratio *pius scandalo sit extraneis & domesticis , quae duritiei tribuunt id quod
uni regularis observantiae studio tribuendum Bret. 8I Hic tamen animadverti cuipiam. I. non esse permittendum e Monasterio egressum, sive iis quae ei cuicumque solatio vi professionis suae renuntiaverint: sicut nec Carthusiensibus permittitur comestio carnis r sive iis etiam quae intra Monasterium, ut extra possunt sanari, aut non extra magis quam intra, a. posse eam , cui ex aquarum beneficio sanitatem
122쪽
CAR GIL DE MINISTRO POE NIT ENUIAE. rt 'ondent Medici, favorem hunc abjicere; prout nee sine laude fecit Mo-
Dialis una e familia Visitationis ; cujus consanguinei facultatem hanc a Clemente XL obtinuerant. Si tamen aliud videbitur Superioribus , erit Obtemperandum ; 3. licitum esse egredi e Μonasterio , tum ad amplectendum in alio strictioris vitae genus , ad quod opus est Episcopi consensu; tum ad alterius Monasteria regimen, resormationemve, vel f dationemr cum id aequum judicant Superiores, &c. Etsi autem in citata Constitutione Pius V. ultra morbi cassis solumi gacendii casium inter egressis Monallici caulas recenset; est tamen in confesso apud omnes, iis etiam quae clausuram severiorem voverunt, Iiciatum esse egredi ob aquarum, vel hostium diluviem, &e. In tertia male exeuntium classe sunt eae quae ab incompetenti Superio- grre egrediendi licentiam obtinenti qua de re multiplex olim fuit Episcopos inter & Cisteretenses Abbates , & ipiam Fontis Ebraldi Abbatissam controversia, vincentibus aliquando qui aliquando victi fuerant. At demum litem hanc composuit Ludovicus XU. per Declarationem die Io. Februarii an. I7 2. datam, & relatam in Acta tum Majoris Consilii , tum & Parisiensis Senatust Sic illa r Falsons tres-expresses inhibitions d toutos las Resilienses des Monasteres exempis , ou non exempis , ae en sortis G. si est j est pom ea e Ieru e , ct jet e telis par r Archemque ou Eveque Di resain, en vertu de fa permissis par rerit. I. Les dispositions de nos re presente γ-
gregations Regulieres, meme de r Ordine de Fontemauit, de S. Dan de jerusalem,
Est tamen e communi bono, & debita remm ordinatione, ut Moni 8 lis nulla ad Episeopum, nisi consultis antea Superioribns suis recurrat t& id disertim praecipit Pius v. cit. Const. Decori . Quod si dissentiant inferior & superiores, rem rotam ad Episcopum deserri, aequa lance ponis derari, amice componi oportebit.
Sed quid de quarta classe, illarum videlicet, quae exeundi facultatem 8ssbi concessam latius interpretatae , vel ultra praescriptum tempus extra Conventum morantur ; vel ut amicam invisant, a rectiori tramite e
sectunt R. in his duo spectanda esse , quae multum ab indole Superioris , 8e
Instituti natura pendent, I. an lex severoe adeo indicta suerit, ut adstrictos juris apices esset urgenda; a. an gravis fuerit mora, gravisve avia deflexio. Si sic r in utroque casu graviter peccatum est : nec tamen, ut opinor, contracta censera , quae tardiores ad redeundum non serit, sed exeuntes sine licentia. Si secus, nihil peccatum suit, quia ubi non agitur tyrannice, parum pro nihilo reputatur. At cave ne parum istudio pius protendas, ut facere videtur Bonacina , juxta quem aliquantulum duntaxat defectit, quae et . aut a s. milliaribus desectit, ut consanguineos tymi fat, aut piam aliquam ob causom. Fatendum tamen milliaria decem pluris
aestimari in breviori itinere, quam in perlongo. Iam de magia & aliis sacrilegii speciebus disserendum. De autem ia Parisiensi Mandato sium maleficia, venoeia, divinationes, divinorum seria
Maxia prout in praesenti accipitur, est ratio mirabilia quedam operandi q. . Gurn. Geo MM. Tom VI. Pars II. Η ope Disiligod by Corale
123쪽
it TRACTAT. DE POENIrENτIA. PARS ILope daemonis expresse vel implicite invocati, seu per signa ab eo instrututa, & cum eius invocatione saltem tacita , Si magia ad noxium quid reseratur, vocabitur malcficium aut veneficium: si ad curiositatem, divinatio.
87 Maleficium est operatio superstitiosa, qua quis nocet alteri in se vel in suis. Seu est invocatio saltem implicita daemonis ad mali noxiique ope
8s Di inutio est inquisitio cognitionis soli Deo debitae, scilicet rerum quinaturaliter hominibus ignotae esse debent, quales sunt, vel contingenter iutura , vel praesentes quidem , sed quae in alterius animo vel aliter i tent. De his, & aliis iuperi litionis speciebus relege quae dixi Tom. I. ubi
de Religione, p. 3. p. a. Iam quoad huiusce LatiS reservationem. Quaeres an ad eam incurrendam requiratur , vel ut daemon expresse invocatus laurit, vel ut magus effectum intentum obtinuerit. 89 R. ad i. negat. nisi lex formalem & explicitam daemonis invocatio nem requirat. Ratio est quia magicae operationes ut sic reservatae simi. Stat autem operationem vere esse magicam, tametsi daemon explicite non invocetur; imo etsi operans cuicumque cum dae,Tionibus pacto abrenu tiet: quia statim ut sciens & volens ponit opus, quod nec ex natura rei, nee ex Ecclasiae vel Dei institutione ullam habet cum effectu proporti nem, necessiim est ut eundem effectum a daemonis auxilio expectet. Unde renuntiatio ejus, utpote facto contraria , mera est illusio. 9: R. ad 2. varias esse eo de casu Theologorum opiniones, ac Dicereseon
disciplinas. Unde vel consulenda siunt locorum Statuta, vel interrogandi ueriores . Nobis multo videretur potior ipsius etiam magici conatus ruatio; tum quia is per se crimen est grave fatis ut reservetur. Tum quia opere pretium est, ut, quantum fieri potest , omnis ad daemonem recursus prohibeatur; ad quod ipsa etiam tentamina prohiberi recessum est. Tum denique quia saepius incertum est an is vel ille effectus, puta mors animalium, filii sanitas & similia, daemoni vel naturae adscribi debeat 9I Quares iterum an qui Boliemis manum exhibent, specula per noctem pulvinari supponunt, &c. ut futuros Vitae suae cassis ediscant, obnoxii sint
reservationi. R. hane esse hujus Dioecesis praxim , ut qui Magos M. Divinos, aut eos cui Dinnos seu Magos agunt, serio ct adb:bita eis fide, non autem ex ioco, ex
levi turiositate, aut per Cnstrantiam consulunt, referrationi, non autem censurae subiaceant. Idem est de divinantibus . nisi quod iis lex censiuramminatur. Ex his autem petenda est propositi casus resolutio . ρ1 Unum hic caute quin & cautissime ponderari deprecor, nempe ut iis qui se magos, & ut ajunt, sortiarios , & qua tales sabbatho interfuisse confitentur, vix mquam ulla habeatur fides; sed in prunis sanetur eerebrum. Haec enim ut plurimum vacui ac deliri capitis somnia sunt &figmenta, quibus si semel crediderit Pastor, germinabit in Parochia ejus numerosia sagarum phalanx ; ita ut unaquaeque mulier id esse se putet . quod aliam esse audierit. Neque tamen contra Scripturae, Traditionis ae experientiae fidem, cum praetensis hujus seculi geniis, aniles inter fabulas recensiterim quidquid de maleficis spargitur . Quode videris Brigensium
pecuariorum litem apud R. P. te Brun e Congregatione oratorii Τ-
. Historiae superstitionum, pag 03I.&seq. sed & vide opus inscriptum r
124쪽
Ap. VIII. DE MINISTRO POENIrENTIAE. ris
Aeaeil de Lemes au s et des malefices, par is fiet eur Miser, Parisiis apud Osi-
XXIV. Simoni et re lis in ordinibus, aras Beneficiis. Item confidentia. Utraque 493
si occulta fit. selis reservatur Episcopis, si autem publica , Apostolicae Sedi . Utriusque definitiones sese exhibuimus Tom. I. hujus operis in haecisi ea de re Tractam, quem adi, si lubet. Hic quaedam annotanda, r. nullam in Lege mox recensita fieri men- 49 tionem de sitnonia in ingressu Religionis. Nec prosecto ubique viget qui
contra eam a Rom. Pontificibus lata est excommunicatio, prout de Die si sua observat Collator Andegari Tom. M pag. E. Simoniam vel mentalem se vel pure conventionalem , Vel semire Αρς Iem, seu ex una tantum parte, nondum autem ex altera completam , praedictae resservationi non esse obnoxiam: quia lex simoniam realem exigit. Non est autem realis nisi quae utrimque completa est, nimirum traditione Beneficii. & resusione vel tota vel inchoata pretii. Quae fuse a nobis sunt exposita in cit. Tract. de simonia ἡ & a Clarissi Auctore mox adducto approbantur.3. Ad simoniam realem non requiri munus a manu stricte sumptum pro specunia Vel mercet sed sumcere munus ab obfriaio r ut si Dominus quipiam spondeat Beneficium preceptori , ea conditione ψ ut filium gratis edocear atque inis et . . l . Fieri posse ut munus a lingua materiam constituar realis simoniae I s puta si cuipiam Benesicium ea lege pollicearis, ut te tuosque commendet Principi, facta tua celebret , M. Ut minimum in hoc casu explora da erit intentio Superioris. s. Dubium esse aeud Theologos, an qui chirographum Obligatorium, ηρου nihil autem siummae in eo contentae tradit, simoniam complevisse tam ceatur; rem proinde totam Episcopo aperiendam esse ; praesertim cum Antistes quidam ea de re consultus in amrmativam partem propenderit. 6. Simoniae poenas non in ea tantum contrahi, quae divino juri, sed is N in ea quae Legi Ecclesiasticae adversatur. Ita vulgo Theologi, a quia
bus, nisi id moneant, recedere non solent casuum reservat es.
' Immunes esse a Poena eos qui cum bona & inculpata fide simo- σω niam exercente quod in sis laribus multo facilius contingit , quam in Clericis r tametsi & in his quoque occurrere potest; ciim omnium The Iogiae partium scientiam ab initio assequi non possint: Beati si temporum
Iapsu competentem aseequantur .
De his quae longum esset prosequi, necnon & de confidentia, vide quae dixi tum cit. loco, tum & fuse satis in Gallico I ract. de dispensat. XXV. Sodomis, & quae ipsa gravius est crimen Bestialitat, reservationi SQ retiam subiacent. Id autem & prudentissime habet Lex Parisiensis, quod ea
Poena plectat sodomiticum crimen, non modo confiammatkm, sed σactu ad id perse ducente tentatum. Sapientissime, inquam, quia si completum crimen reservetur, vix quidquam in immani illa materie reservatur ι cum sere nunquam perfici valeato Haec ratio ut plurimum in Bestialitate deficit a Dptarim tamen ut par foret utriusque qnantum ad hane partem conditis. Una hic exurgit dissicultas, an nimirum reservationi obnoxia sit, non soτea tantum sodomiae species, quae perfecta dicitur , quaeque est congressiis H x maris
125쪽
maris cum mare, vel seminae cum feminat annon ea etiam qui dicitur imperfecta, qu que est congressus viri cum femina , sed extra vas natuis rate. Placeret pars affirmans ob hujus etiam sceleris atrocitatem r quia tamen aliter vulgo sentiunt Theologi, quorum aliquot adduximus To. 3.
pag. sor. & quibus hic. jure quidem , accedit Collator Andegavensis , mitiori huic sententiet adhqrendum est in praxi, donec aliud se intendicis significent Episcopi . . . 'so3 Circa utrumque hoc erimen qusdam prςdicto loco annotavi , que a Consessariis revolvenda erunt. Neque illud omittendum, sodomiam i Persectam, que cuin propria uxore committitur, gravius esse peccatum, quam si committatur cum soluta; quia non modo totam criminis hujus malitiam habet , sed & Matrimonii sanctitatem , ac connubialis thori munditiam insigniter offendit. Ruapropter exprimendum in sacro trib nati nuin scelus illud cum propria uxore commissum sit: item an cum ea renitente, vel consentiente. De his adi Sanchez lib. s. de Matrim. disp. I 8. Stuprum ,vide infra V. Violatio virginis. I XXVI. Tistumenti supprsis . Casum hunc adjecta etiam excommunica tionis ipso facto censura reservarunt Episcopi plures. Nec mirum, eum crimen illud quo perimitur suprema hominum voluntas , & morte plocterent Romani, & anathemate percusserint Concilia, ut Santonense an.
Ia Sa. ROthomagense an. IIII. Cap. 3I. Circa hunc casum nonnulla e
pendi juVat. QI Quaeres itaque I. an reservationi subjaceat, qui Τestamentum exhibet intra tempus a lege praescriptum , octiduum videlicet e sed Codicillum supprimit. R. am . quia Codicillus, ut pote extremas destincti vo untates con-r-. ii tinens, quaedam est species Testamenti . Unde Concilium Turonense an.
Ohor. I 83. Tat. I 8. Eos qui tegata pia defunctorum aut negant, aut solvere recHunt, i 3. illorumve Testamenta seu Codicillos celant G. ex Concilio Agathensi exeommunicationi subjacere decemimus.
so6 Quaeres a. an qui Testamentum non supprimit prorsus , sed ad tem
pus celat, eidem obnoxius sit poenae. R. id pendere tum ex modo Legis adversiis ejusnodi suppressores latae; tum ex diuturnitate temporis per quod reconditur Testamentum; tum de ex motivis quae ad hanc agendi rationem determinant. Optime sibi in his casibus consulit, qui cum hic & nunc Testamentum exequi non valeat, re currit ad Sta Periorem, eique actionis siuae causias candide & siubmisse aperit, di sapientibus eius monitis obsequitur. Ceterum ubi non prohiberetur simplex Testamenti celatio, seu occultatio, prout Andegavi prohibetur, qui Testamentum , utique cum gravi haeredum ac pauperum dispendio, ad Iongum tempus occultaret, non posset a Poena immunis censeri. Sane qui
non facit, cum debet & potest se omisisse audicatur.3o7 Quaeres 3. an qui Testamentum celat, . sed illud ad amussim exequitur, praedictae Legis poenam incurrat. R. in hac agendi ratione esse aliquid quoa ae culpa, quandoque etiam gravi excusari vix possit. Et Vero quid sibi vult Testator, dum de bonis uiis causa mortis disponit Haec profecto; I. ut benevolum elus animum, saepe etiam misericordem, & ab omni simultatia sensu alienum agnoscant m sangui- Diuiti oc by π,Iste
126쪽
languinei ejus; a. ut in amicorum memoria Vivat; 3. ut eorum ac pauperum suffragiis iuvetur. Porro nec primum nec secundum habet, dum alius, non ipse, donator videtur . Tertium Vero non eodem modo ha bet, ut rem attendenti patebit. Quia tamen primaria ejus intentio adimpletur , haud aegre credam Praedictum . Testamenti executorem non
subiacere reservationi; quod & docet Collator Andeg. pag. 88. Quaeres . quid iuris de eo qui Testamentum de se invalidum supprimit. R. I. generatim cavendum ne haeredes, aut alii quorum interest, sibi sos assumant iudicium de Testamenti invaliditater quam enim ceteri puri ribus oculis non detegerent, hanc illi primo intuitu haberent indubiam. R. a. Testamentum, si nullum sit, Vel quia revocatum est , vel quia sos Iicet olographum, propria Testatoris substriptione caret; vel quia nihil aliud eli quam in mala animo Testamenti futuri species; vel quia ab iis receptum sit aut conditum, quibus id a Lege vetitum est; posse tune iupprimi, ut rem quae evidenter nullius sit Valoris . Ruanquam malim omnia palam exponi; cum inde nihil immineat periculi haeredibus , &nonnihil juvetur memoria defuncti, qui honesta multa intendisse videbitur, quae fato praeventus perficere non potuit.
Tituli Clericulis suppono . vide supra V. Ordinum susceptio illegis a ,
Violatio clausurae Regularis, vide sapra V. Sacrilegium n. 72. XXVII. Violatio jejunis vel etiam abstruontis ab Ecclesia imperata. Casum SI hunc in dies frequentiorem Episcopi plures sibi reservarunt; alii non reservandum duxere, ne linum fumigans extinguerent.
Reservationi subiacent qui jejunium Vel abstinentiam per mortale pec- staeatum infringunt. Qui autem in eo versentur cassi, facillime intelligi p rest ex iis quae dixi tum in primo hujus operis Volumine, ubi de temperantia ; tum & intexto, ubi actum est de secundo & tertio Ecclesiae prscepto. Unum hic repetere sussiciat, nimirum quasdam esse volucres de quibus ista
eruditos inter controvertitur, an intacto abstinentiae piscepto comedi pos- sint. Permittuntur passim riu , Cancri, lutrae Iovires , stilicae, macrevsies , pileis, locustae, cochleae seu limaces, testudines etiam terrena . Alibi gallinae aquati , anates marini, &c. quae aliis in Dicecesibus severe prohibentur. Circa haec videndum est quae sit in unoquoque loco piorum coninsuetudo, ab Episcopis non improbata. Sane in his, quae unus admittit, alter rejiciet . Unde uultus erit scrupulorum finis, nisi teneatur Ioc rum consuetudo utcumque approbata ; quia consuetudo vere mala numquam approbabitur.
Quaeres an ii quibus iusta de causa permittitur quadrage ali aut alio I simili tempore carnium eius, a iejunii lege solvantur, si quamvis pisces
de alia hujusmodi comedere nequeant, possint tamen jejunare. Gum. TiasI. Mor. Tom. UI Pars II. Η 3 Gravis
Haee seribit R. P. Berihelet in suo de atis inentia Tractatu pag. 264. is En tro8. imis Cliartreux firmi eonsulter is faculte de Medicine Ae Paris , mur stavoir si tes pileta les blairus elothnt chair on missan . in il lat dε ide par la faculte assemblee a ce latet te I 4. Deceirbre . que les Oiseaux en question nepou volent Passer mur Poisson ,, . Num idcirco vel pios Regulares, q ii hujusmodi aves mihi apposuere , damnabo; vel ab iis mihi credam abstinendum , .in iis saltem locis . ubi de expressa Episcoporum licentia commeotitur. Prout refert nec improbat pius Coll. Andeg. Auctor, Tom. s. Pag. Ial.
127쪽
Gravis ea de re in variis Lombardiae partibus circa an. r7 6. exarsit controversia, quae plures utrinque libros peperit . At litem hanc diremit Benedictus XIV. tum Epistola ad omnes Catholicos Episcopos data arur 7 r. tum variis quas ad particulares Episcopos scripsit Litteris an. I7 a.
R ID . ubi haec statuit, I . Comedentes facultatem vescendi conibus imp a vetito sub vavi teneri, easdem facultates non aliter dare, quam geminis histae diti tibus . videlicet unius in die emotionις, o non permiscendarum epularum, seu non utendi carne & piscibus ἰ a. nan licere iis quibus concessum est vesci carnibus, in vespertina resectiuncula, ea quantitate camis vesici, quae quantum ad alios cibos jejunantibus permittitur; sed iis uten.
dum esse eo cibo , eaque potione , quibus uruntur bomines recta ac meri osa
conscientia ; 3. 3c iis servandam esse horam aliis Praescriptam ; 4. pisces non interdici iis, quibus datur tantum facultas adhibendi ma σ lati cima alis vero interdici quibus carne vesci concessum est ; s. prece tum illud non mistendi utrumque epularum genus, dies quoque Dominicos Quadragesimae complecti; 6. deuique duo haec praecepta, unius videlicet rosectionis, & non miscendarum epularum , in diebus jejunii urgere extra suadragesimam.
3I4 Ex his colliges eum, cui concessum est vesti camibus, & cui aliunde vespertina cinula satis esse potest, stacti jejunii reum , proinde resere tioni ubicumque viget, obnoxium esse. An idem dicendum sit de eo cui epulas miscet, incertum mihi est; praesertim cum plus ex quadam mollitae peccet, quam ex excessu in cibo. Ιmo si quis e gravi morbo convaia testens, peneque impatiens cibi, Parum quid carnis & pistis manducet . quod palatum nonnihil acuat, neutiquam is tenui meo sudicio reus erit . Haec tamen suis sunt limitibus arctanda; sicque emollienda Sylvii decisio,
quam amplexus sum Tom. I. ubi de temperantia are. a. Sect. 3. in fine.
Is Quaeres rursus an omnis abstinentiae violatio reservationem, sicubi lata est, inducat. R. negat. debet enim violatio haec ad mortale, atque ideo ad certam quantitatem assurgere. Quae vero quantitas notaialis aestimanda sit, ex iis utcumque colligitur quae dixi Tom. I. ubi abstinentia, pag. nunc II 6.
. Venatio a Clericis exercita. Vide insta n. s28.
Hstis talaris omissio in celebratione Milis. Viae sirpra n. ΑΙ .sI6 XXVIII. Violatio feminis cujuslibρι, praecipue autem stuprum, seu dem intio virginis . Utraque huius criminis pars certis in Di messibus reservaturi posterior tantum in quibusdam. Circa primam partem haec moventur dubia, r. an in sensu legis vim inserat, qui Daudem & dolo seminae consensium extorquet; a. an femine vocabulo in praesenti veniat etiam meretrix , vel concubina , vel ipsa uxor; I. an cui vis primum inserti coepit, sed quae demum precibus ac blanditiis victa est, violenter oppressa censeatur; η. an idem de ea diiscendum sit, in quam facto impetu irruitur , sed quae non resistit , aut
minus renititur, quam poterat ἔ s. an sussiciat crimen attentatum , an vero requiratur consummatum ; 6. an violentiae complices eidem subj in
Ceant fienae, mi ipse criminis consummator; 7. quae per facros Canones huiusmodi oppressoribus constituta sit poenitentia. s II R. ad I. negat. nisi aliud expressim sit a Superiore i tum quia inus ic
128쪽
Ap. VII. DE MI NISTRO POENIUENTIAE. Hydolus a vi proprie dicta longe disserunt; tum quia pene semper ambigi
potest, an quae se Matrimonii promissione deceptam esse clamitat. non a te propriae libidinis aestu decepta fuerit. Quandoque tameta reservatur ea etiam virginis defloratio, quae fit viaκt doto sub praetextra Matri nil Unde quo tempore scribebat Capeavillaeus, reserotum erat Leodii stuprum, quo virgo precibus importunix, promissis magnis, donis o aliis exquisitis o commiliis
modis allina, defloratur re corrumpιtur.
R. ad a. verba haec feminae cujuslibet & meretricem & concubinam, quq sigdubio pro I feminarum nomine veniunt, complecti: non vero uxorem , qui eum, dum etiam resistit, maritus ob sua in eam aura, nec Hrnicati proprie, nec adulterium committere potest. R. ad 3. subjacere reservationi eum etiam, qui injecto mortis, verbe- s Istrum aut infamiae metu exteriorem elicit consensum, quem alioqui non o tinuisset. Et is enim vere cogit ad scelus, & mulieris usum violentiae de- t. Atque id verum puto, tametsi minas inter & coitum aliquod tempus effluxeriti modo is harum essectus merito iudicetur; quod ex circumstamitis haud aegre definiri potest.
R. ad φ vim proprie non inferri Volenti: essi' porro VoIentem, quae, seto cum potest, nihil aut parum, ac specietenus resistit. Aliud est si serio r
luctetur mulier, licet non omni quo posset modo. R. ad s. passim requiri crimen plane consiummatume atque utinam, si sar fieri potest, impediant Episcopi, ne per novum scelus eludatur reservatio. R. ad 6. optandum profecto ut tetri adeo criminis e pices, eidem 421 subiaceant poenae, cui auctores ipsi. At in poenalibus sum vel ipsos mandantes , ubi lege Vel fixo usu non comprehcnduntur.
R. ad 7. cum oppressio majus sit crimen quam Brnicatio simplex, pari feta
ad minimum poena plecti debet. Porro praefηitum erat in quatuor annis fornicatoribus supplicium. oportet eos am3 primo a precibus expelli, ct ipsis dest re ad fores Ecclesiae. Secundo ad auditionem admitti, tertio admitti ad pinitentiam. Quarto ad congrerationem cum populo, abstinentes ab oblatione . Ita S. BasiliusEα ad Amphiloch. Can. 22. Tom. 2. Conc. P. I Tq7.
Quae de mulieris oppressione violenta diximus, a sortiori de violenta set virginis defloratione, quae ut ostensiain est Tom. 6. hujus operis, speciale est crimen, intelligenda sunt. Unde haec sepius & sola reservari consiue Vit. Hinc autem reservationem incurrunt, non quidem ille cui paupercula . sui copiam fecit, sperans ab eo dotem. Sed nec ille, qui istiens se a puerula diligi, eam, post exhibita amoris indicia, cognovit. Sed nec is, cujus conspectui se multoties obtulit v:rgo , quemque de amoris sui aestu per epistolas, lenasve certiorein fecit e etsi haec deinceps nonnisi grandibus promissis cesserit, quia, inquit Capeavillaeus partia. Cap. II p. 338. nullopadio eraseri potest virginem ab eo per preces importunas vim pati, quem prius in sui amorem preethus, aut alia ratione pellexit. Sed neque is demum , 'ui Ionga Qllicitatione ad coitum allexit, eam quae'virgo reputabatur, sed non erat. Bene vero, qui gravibus minis, aut, si ita lex serat, Matriamonii promissione, honestam virginem, quae frequentius restiterat, at Ie-xit ad crimen, etiamsi haec mediocris esset Ertunae , modo honesta Q. ret, bene educata, & alias nunquam crimini consensura . Item & qui sponsam de futuro ad crimen induxit , comminatus se ceteroqui aliam
129쪽
DO TRACUAT DE POENITENTIAE PARS ILesse ducturum. Et haec quidem, ut patet, in his solum locis vigent, ubi
ad reservationem sussicit violentia interpretativa . Mihi quidem propter ambages quae hic scaturiunt, satius videbitur eam solum vim reservare . quae in exteriori nisu & oppressione posita fuerit. sas XXIX. Violatio Statutorum Ecclesiasticorum in certa materia. eorum vid licet quibus interdicuntur, 1. ludi aleae, a. certa Venationis species, 3. frequentatio popinat, & locorum huius generis, ε. omissio vestis talaris inc Iebranda Missa. De hac paucis, sed satis dixi v. Merioratio indebita . Cetera hic obiter prosequi juVat. λs16 . Circa primum, constat ludos aleae merito Clericis prohiberi. Etsi enim de se liciti sunt, ut dixi Tom. I. p. a. Cet P. Io. de eontrae tibus, nemini dubium esse potest quominus in iis multipliciter peccetur, prout & ostendi m. 3. pag. Iq.& seq. Atque hinc Olim nec semel ipsis etiam secularibus interdicti fuere.
1 Unum hic inquiri potest, num scilicet ubi alea subiacet reservationi .
hanc semper incurrat, qui alea ludit. R. ab ea excusare, quidquid a mortali excusat. Excusare autem vide tur & tenuitas summae huic lido expositae, & brevitas temporis in eundem impensi. An qui uno taxillorum lactu aureos decem exponeret, fieret rese vationi obnoxius, definire non ausim. De hac materia, ut de eeteris et
risque utiliter legetur Tractatus de Dioecesana Synodo SS. D D. N. Benedicti Papae XIV. Lib. 7. Cap. 6L. ubi vel ipso schaccorum lusu Clericis, nisi pria
vatim fiat, interdicit. 118 Circa secundum Caput, venationis scilicet, eod. m. p. Ostendimus eam Clericis non uno titulo prohibitam esse. Unde & constat, veIint nolint Clerici venatores, eam ita pura suspensionis ab Antistitibus interdici posse rcum res innumeris Canonibus vetita , ratione scandali ac frequentiae, hac vel majori rina plecti possit. An autem Venatio Omnis . non, ea tantum γε clamosa est, Clericis, praesertim sacris. vel Beneficiatis, prohibita sit, non convenit inter Theologos. In severiorem partem non parum propendet Benedictus XIV. ib. n. 8. Etsi hanc communem minus, minusque apud Doctores receptam fatetur. Ut est, qui venditioni quietae indulget, immunis esta reservatione . nisi haec generatim & illimitate feratur: quod ab Episcopis rarissime faciendum opinor. say Circa postremum Caput de popinarum frequentatione nulla seria moveri potest dissicultas, uti patebit relegenti paucula quae ea de re scripsimus citi m. 3. S. I 8. Haec admonuisse lassiciat, I. cauponae nomen hic proprie sumi, nimirum pro loco ubi omnibus apponitur mensa ad bibendum; sive haec in ipsa domo, sive in hortis continguis a domo pendentibus appon
tur; a. haud proinde intelligi Cassea, aliave id genus loca, nisi ea lex ex - Ηmi primat γ 3. nec intelligi aedes supellectibus instructus ', ubi vel, sibi quisque
ε' i. dapes parat, vel eae a communi eoquo parantur domus incolis, eorumve
amicis, non quibuscumque convenientibus. q. inopibus Clericis qui aliter Victitare non possunt, permitth ut in tabema reficiantur. 3. & id sapienter certis in locis permitti, ut qui vel a caupone, dum modo Viro frugi, fleram invitante, ad dapes vocantur, cum ipsbin loco privato comedere posisint. Idem est si semel & iterum ae viro spectato illuc transeunte invitentur. Quod si hoc lex expresse non permittat, nihil faciendum inconsulto Superiore. Circa uilla Ty ad e
130쪽
Circa Episcopalem casuum reservationem haec notanda cum Bened eho sao XIV. in I raeti de Synodo Dioeces. I. posse Episeopum semper ρο quam docuinquρ voluerit , ubi concesssa sibi a Deo casuum reservandorum p
testate. 2. multis tamen nominibus decere, ut potestatem illam potius in S nodo , sarquam extra Synodum exerceat. I. quia cautius se gere , dum probos atque longa experientia edoctos Sacerdotes in consilium adhibebit, quos profecto nusquam melius ct commodius, quam in Synodo babere pυtest. Quanquam & tunc curandum est, in consilium illud maxima circumspectione ct cautela petatur ; atque praestetin, ne arctissimum sacramentalis con id ir sigillum ulla ex parte Di deatur viesari. 2. quia alioqui conquerentur Parochi suam ordinariam potest rem, ipsis prorbus insciis nimium coarctari. Quamvis enim Episcopus possit jurisdictionem abs endi, quan alii; Sacerdotibus delegat, omnino pro libito Iim rare , ct ad paucissimas causas restringere, tanta tamen potestate non potitur qusad Parocias, quorum jurisdictio, eos Episcopo subjaceat, non est tam n delegata 3, sed crdinaria; nec potest fine legitima causa, aut prorsus auferri, aut adeo imminui, ut
fere inanis remaneat. Omnis autem querelarum occasio praeciditur, eum reservatiost
in Synodo, ubi si ea pIus aequo aucta oemensa Dictatur, statim possunι Parochi r clamare, re dissensus sui e fas Epistopo exponere. . quibus auditis auι Episc pus sententiam mutabit, aut alias urgentiores rationes adducet, propter quar peccata illa res manda existimat, quibus Parochi acquiescent. Subdit idem Pontifex reservationem in Synodo laetam induere natu- 13aram Legis, quae proinde perpetua est, & quandiu non revocatur, perseverat, cum e contra dubium sit apud Theologos an extra Synodum tacta resservatio post Episcopi mortem perseveretr aliis negantibus cum Gais anto in Manuali Episcoporum in casus reservati n. I 6. Zerola, &Cabaia sutio Lib. I. Theor. & praxis, Cap. I aliis assirmantibus cum Camavit Iaro pari. I. Cap. s. in fine. Verum in Galliis ubique receptum est, ut reis servationes per modum Statuti generalis, seu in Synodo, seu extra Sy- dum iactae, quales eae etiam sunt, quae transmisso quoqtroversium casuum reservatorum Indice exprimuntur, post Episcopi ccssum vel decessum perdurent. Sane, ut observat Gibere in praedictum Catagitii locum, postr mum de casibus in Diaecisi Parisiensi reservatis Mundatum, non coacta onodo factumo publicatum est, & tamen post Caes. Noallii mortem semper viguit, idisque consstanti usu in aliis Dioecesibus observatur. Quod si praeter morem, casius aliqui reservarentur ab homino, seu per prohibitionem privatam, desineret reservatio haec per cessum vel decessiim Episcopi, quia Mundatum hujusinodi solvitur morte mandantis, leg. 26.
β. Mundati vel contra. An autem vacet Sedes, cum Episcopi loco suo cedentis Successor praeconi*atus est a Cardinali Patrono, an solum a die proposivionis; quaestio fuit an . IT 22. graviter agitata. Priorem partem tuitus est
D. Le Mere Cleri Gallicani Causidicus; atque ejus ohinio in Acta Cleri ejusdem relata est Tom. I. Tit. 3. p. 386. At re in arbitratu posita, post riori parti adhaeserunt Episcopi Meldenfis & Ebroicensis; quibus praei verat
Rom. Pontifex. Huic autem, si cuipiam, compertum esse debet quo tem
pore Episcopi cedentis dimissionem acceptet. Unde reservatio ab homine Dioeceum suam dimittente iacta tunc solum expirat, cum successor ejus