장음표시 사용
131쪽
De eamus apud Regularas reservari consuetis. 33 UEM pKR & enixe cavit Apostolica Sedes, ut pauci, iique atrociores, audo ad C stianam dimpliηam retineηdam magis necessarii casus ab Episcopis r serirarentur, prout late probat Benedictus XIV. in opere pluries citato Lib. p. s. n. . Idem nec immerito nititutum fuit quoad Regulares, quorum aliqui proterve dominantes in Clero suo, obvia quaeque & reservationi& anathemati subiiciebant Ut ei tantae tyrannidi praecluderetur aditus, sanxit Clemens VIII. die 26. Maii Is 93. ne plures quam undecim casus in Religione reservari possent, nisi generesis CapituIi pro toto Ονdine, aut Frovinci lis Pro Provincia, matura decisione o eonsensu. Neque tamen eos adstrinxit alsanciendam horum omnium undecim reservationem. Sunt ii porrosas L. Veneficia, incantationes, sortilegia. a. Α postasia a ReIigione, sive habitu dimisso; sive retento, quando eo pervenit ut extra septa Monasterii seu Conventus fiat egressio. 3. Nocturna ac furtiva e Monasterio seu Conventu egressio, etiam non animo apostatandi facta .. . Proprietas contra Votum paupertatis, quae sit pectatum mortale. s. Iuramentum falsium in judicio regulari seu legitimo. 6. Procuratio, auxilium seu consilium ad abortum faetendum post animatum scetum, etiam effectu non secuto. 7. Falsificatio manus sigilli ossicialium Monasterii aut Conventus. 8. furtum de rebus Monasterii seu Conventus in ea quantitate quae sit pecca
tum mortale. 9. Lapsius camis VOIuntarius opere consummatus. 'IO. Occisio aut vulneratio, seu gravis percussio cujuscumque persona . II. Malitiosum im dimentum, aut retardatio, aut apertio litteraruma Superioribus ad Inferiores, & ab Inserioribus ad Superiores. Citca hos casus, qui omnes, testibus Bonagratia, v. Carus reservatus mT6. ω Henno pag. 27s. in Religione Seraphica sunt reservati, non paucae exurgunt dubia, de quibus vix alii secure consilli possint, quam pii & eruditi Monasteriorum Praelati, aut qui probatius de iisdem scripsere. Hos inter eminet Suarra m de Religisne Lib. 2. p. I 8 n. . &seq. haec ille docet circa praedictos casus, quae paucis contraham. 336 Circa I. idem & nihil ultra Regularibus prohibetur, quam quod pas sim ceteris Fidelibus sub reservatione vetitum est. 37 Circa a. ea solum apostasii a reservatur, quae opere consummata est eo modo quem indicat Pontifex. Unde qui habitum faecularem induit, ut exiret, de facto autem non exivit, seu quia mutavit animum, seu quia non potuit, reservationi non subsacet. Vide supra n. 282. 338 Circa I. ea solum reservatur egressio, quae simul & noctuma & furtiva fuerit; est autem furtiva, quae fit sine licentia Superioris, vel sim legitimo ejus comensu. Unde ipse etiam Superior reservationem hanc incurrere ρο- test; quia licet non habeat praesentem Praelatum , cujus voluntate remistur, babet tamen Regulam, o ut minimum voluntatem totias RaIlionis. A
132쪽
CAP. VIII. DE MINISTRO POENITENTIAE. Iradit Henno pagin. 276. non censeri noctume reresium, qui exiit, seu cum vesperi diescere desineret; seu cum mane diescere inciperet: quia, inquit, Iieet se eo loquendo, computetur nox ab occasu solis ad ortum , non Iamen mo.
Circa q. una hic movetur quaestio, quae nimirum quantitas in materiatarietatis ad peccatum mortale pertingat, sdia in re, ait Bonagratia 'n. 77. eum tot fere sint sementis , quot capita , eo tandem plerique deveniunttit id judicio Ο rbitrio iam ac prudentis viri relinquant, pio temporum, liccirum Rcligionum, personarum o aliarum circumstantiarum dive vate. Vide quae de his scripsi Tom. 3. pag. 8a. Unum hic animadverterim cum Suare ibid. Tom. 3. Lib. 3. OP. II. n. q. esculenta & poculenta, s tantum ad proia prios & actuales atque transitorios usius a Religiosis accipiantur, regulariter ad lethalem culpam non suffcere, nisi i eligioni inseratur damnum gravius, & in re extraordinaria atque pretiosiori. Et I cet id Praelatis displiceas, non tamen ita Iunι involuntarii, ut illam reputent materiam gravem in ordine ad paupertatem, sed solum in ordine ad decemiam ρο perfectionem Religi nis. Ita idem Bonagratia ibid.
Circa s. per iudicium legitimum eo loco intelligitur judicium forensie , s o
secatam Leges vel Canones habitum. Unde qui non interrogatur legitime, vel qui a legitimo iudice non interrogatur; etsi periurus sit, liberestare servatione, quia non jurat falsum in judicio regulari. Suar. TOm. q. Cap. 8. n.T. Quae ad 6. spectant, intelliguntur ex dictis si apra n. aer. & seq.
Circa r. is manum falsificare dicitur, qui imitando scripturam alterius s robedientiales Litteras, Dimitarias item & alias id genus ejusdem nomi- s et ne, ipso inscio, subscribit. Is vero sigillum falsificat; qui vel alienum furatur, vel aliud idem simile essingit, quo scriptum aliquod consignat, quali Monasterii Ossicialis . Ossiciales autem in praesenti ii sunt, qui ex
munere habent ut ibit certo modo consignent, ut Vicarius, Subprior, &a fortiori Provincialis N Generalis. Unde a reservatione liber est, I. qui privatum ossicialis alicujus signum apponit, quia non est signum ossicialis ut sic, neque habet auctoritatem Religionis; a. qui etsi publicum Religionis sigillum sustulit, necdum eo ad consignantum usus est; 3. dcis, saltem auxta Henno, qui perditas Superioris sui Litteras gravi de cauasa assimulat; puta vel ut inter necessarium conficiat , vel ne pro apo stata habeatur: quia, inquit, tune posset practumi de Superifris voluntate. An qui familiarem Epistolam, non autem scriptum ad res ossicialis aut misnasterii pertinens falso consignat manu vel sigillo eiusdem ossicialis, reis servationem incurrat, expendit Suarea ubi sirpra n. Io. & tandem assi malive resolvit, modo actionis hujus materia ad mortale peccatum se
ficiat, quia actio haec, non modo persionae, sed & ossicio iniuriosa est. Quod quidem mihi ex circumstantiis diiudicandum videtur. Circa 8. redit dissicultas superius n. s 39. proposita, & eodem solvitur modo, id est dubio admodum & incerto. Unum insuper quaeritur, an qui quidpiam subripit non Monasterio, sed Religio ex rebus ipsi ad usum concessis, in hunc easum incidat. Ad quod respondendum assirmative, tum quia ita definiisse dicitur ipse Clemens Vul. tum quia quod uni e fratribus adusium conceditur, non desinit esse Monasterii. Imo & Monasterii esse m
seVerat, seu quoad proprietatem, seu quoad administrationem, donec de
133쪽
Superiorum licentia cuipiam extra Religionem detur. Unde ad hanc usque rei traditionem vel aliquid traditioni aequivalens,semper incurritur reservato. M Circa s. docent vulso Regulares perlapsum carnis opere conlammatum intelligi non semicationem modo. & quid ea gravius; sed quamcumque voluntariam molitiem, unde non sufficiunt oscula, tactusve, ipsiave muliebris vasis penetratio, nisi sequatur intra vel extra seminis effusio. Sed ambigunt an necesse sit ad reservationem, I. ut quis peccatum illud directe intenderit; a. ut illud in semetipso, non autem in alio committat.1 s Et quidem lubenter crediderim contra Henno, eum qui turpia Iegenis do. loquendo, aut cogitando polluitur, etsi id non intendat, subsacere reservationi r quia qui vult causam, eam saltem quae in pluribus facile eia
sectum parit, effectum hunc velle censetur: quantumvis acta elicito eum ain
fetur, vel potius videatur aversarit Ita Bassaeus, Bonagratia, &c. ' Mihi magis dubium est quod docet idem Capucinus, incurri praedictam rese vationem non ab eo tantum qui se ab alio pollui, seu in mollitiem trahi permiserit, quod certum arbitror: sed & ab eo qui alium cujusque sexus) in pollutionem pertraxerit. Ut enim, nec inepte, notat Henno pag. 277. si casum hunc comprehendere voluisset Clemens UIIL dixisset: Pollutio in se vel in alto procurata. Et vero aliud est crimen consummari, seu flene di integre committi; aliud crimen procurari. Posterius istud du io procul latius patet quam prius; nec auctorem solum, sed & eius socios complectitur. Ergo cum Pontifex verbo consummandi uis sit, non aliam quam Relitiosi ipsius mollitiem reservari voluit. Mirum sane quod circa Legem ambiguam, & quae proh dolori fictilios casus non respicit, necdum consulta fuerit Sedes Apostolica.
nimirum sermonem hic esse de occisione graviter culpabili, qualis vel non est, vel in iure non praesumitur, quae aci propriam fit defensionem intra justos aeque tutelae limites. Circa cassim Io. Observat Suareχ ibid. n. I 3. ponderari debere vocem hanc Malitiosum, ex qua colligitur non incurri reservationem, si praediacta retardatio fiat vel bona fide, vel etiam imprudenter, & cum gravi negligentia, quia matitiosum directam & intentam retardationem impo tat. Existimo etiam, ait idem Theologus, illud Dei tam conjungendum esse etiam cum apertione Litterarum, eam proinde solum reservari quae ex malutia fit. Ad hoc autem satis erit, quod fiat intelligendo aut praesumendo id esse
contra υoluntatem Superioris; nam tinc susciens maIitia intervenit.
Ut plenius intelligatur praedictum Clementis VIII. Decretum simulque Regularium potestas, & esus potestatis limites,
dire. R. sanxisse Clementem in eodem Decreto, ne liceat Superioribus Re gularium, confessiones subditorum audire, nicti quando peccatum aliquod resem rum admiserint, aut ipsemet subditi sponte aut proprio motu id ab eis petierim.
eum sit. Huius decisionis ratio est quod pollutio ut reservetur, debeat opera fieri, Fieri autem opere est , ut volunt, fieri vel eontactu manus, vel alio medio externo ad effeAum hune proturandum estimetis. At de hoc ii judicent quorum interest. Aliud sentire vide. tur Henno pag. 276. tiuae astentirem.
134쪽
praecipit idem Papa ut Superiores in singulis Domibus deputesnt duos, tres, vel quattιor Confessarios pro subditorum numero majori vel minori, iique sint docti Irmiantes re charat ite praed ii, qui a non reservatis eos absolvant; ct quibus etiam res rotorum absolutio committatur, quando casus occv erit, in quo eam debere
eommitti ipse in primis Coissessarius judica Uerit. Quod si Superior hanc ab-1blvendi facultatem deneget ordinario Confestario, qui eam concedi debere judicet, poterit Confessarius hac vice poenirentem Regularem, sine licentia Superioris absolvere, prout ex ejusilem Pontificis Declaratione refert Lugo disp.ro. n. o. Imo toties quoties licentia haec ita petita fuerit & negata I prout ex Decreto Sacrae Congregationis de consensu Urbani VIII. docent Pellifarius & alii quos citat Diana p. 3. Tract. a. resol. I 26. quem adi saltem in Compendio V. Casus reservatus, n. I 6. Qua res a. an possit Capitulum Generale vel Provinciale reservare pec-s scatum aliquod pro una vel altera domo, non pro toto ordine, tota veProvincia. R. assim. nec enim exigit Clemens UIII ut reservatio fiat,
Vel pro toto ordine, vel pro tota Provincia; sed ut nulla fiat, nisi vel a Capitulo Generali, vel a Provinciali, &c. Lugo ibid. n. . Qua res 3. an non obstante Clementis VIII. Decreto possit Praelatus 3 9 Regularis quibusdam Casibus, nec a Clemente, nec ab ullo ordinis C
pitulo designatis, excommunicationem annectere, eamque sibi reservare. Assirmat Sua Z n. I 3. eumque sequuntur elures apud Lugo ibid. n. 47. At Congregatio Regularium contrarium definiit die Iulii 7. an. I 6I7. Et vero hac arte facile eluderetur Bulla Clementis, nullus enim esset casus quem eo modo sibi reservare non possent Regulares Praelatir quia 1atis Qret ut unicuique censuram sibi reservatam annecterent. Quaeres an in Religione, ubi reservatur peccatum inobedientiae era Prellae, reservationem hanc incurrat, qui praecepto sibi facto sed non in virtute obedientis, parere recusat. Negat SancheZ Lib. 6. in Decalog. Cap.
6 n. 72. qΗia in hac hypothesi peccatum illius qui clare dicit; Nolo pu
rere, non est inobedientia stricte sumpta, nec directe repugnat voto obedientiae . Aliter prorsius sentit Lugo cita disp. Io. n. 9. Ratio est quia ad peccatum mortale, proinde ad reservationem, sussicit gravis contemptus, atque irreverentia in Superiorem ut Superior est. Haec autem occurrunt cum quis aliquid ad mortala sumiens facere iussus, petulantν dicit se id nolle. Ergo etiamsi contra obedientiae votum non peccet, satis precat contra obedientiae Virtutem, ut fiat obnoxius reservationi, nisi haec feratur contra eos duntaxat; qui obedientiae votum fregerint . Haec, uzopinor, ex intenti e Legislatoris Ac locorum consuetudine plurimu pendent o
Quinam a reservatis abfiolvere possunt. ubi praecipue de Confessariis Secularibus o PRENOTANDUM r. jurisdictionem aliam esse ordinariam , aliam sylldelegatam . a. casus alios esse reservatos Papae, alios Episcopis , alios Regularibus. 3. e Confessariis alios esse siculares, alios Religio nem aliquam Prosessos. q. utrisque agendum vel cum Sscularibus , vepcum Religiosia. s. ε id utrisque etiam competere, ut aliquando cum s nisDisitiros by Corale
135쪽
nis agant, aliquando cum morientibus. 5. quandoque etiam fieri posse ut utrique ex Imperitia, vel inadvertentia eos ablalvant, quos de jure absolvere non possunt. Ex his dubia plura exurgunt, quae ut pro mod Io solvantur, ut Corac Lusio I. a reservatis absolvere potest virtute ordinaria; Gqui reservavit: a. ejusdem successor, 3. & ejus in kro poenitentiae Superior ; Potest vero potestate delegata, tum qui ad hoc approbatus est leis gitime ; tum Sacerdos Omnis in articulo mortis.
II a Prob. I. pars: Qui potest ligare, potest & solvere, nisi quid obstet;
cum generatim per quascumque causas res nascitur; per eas dilaolvi possit. Porro qui casus ubi reservat, ligare potest. Ergo; nisi praepediatur, quod hic locum non habet, potest & solvere. 1 3 Prob. a. pars, tum quia eadem est siuccessoris potestas, quae prede iasoris; cum prior posteriori manus ligare non potuerit. Cum quia ali qui mortuo Papa, qui quosdam sibi casus reservaverit, nemo iam ab iis quotidie aviluere valeret. ys Prob. q. pars, quia Superior in eodem sim plus potest quam Inserior ..Hinc ab luere potest Rom. Pontifex a casibus quos sibi Episcopus rese VaVit , non tamen Archiepiscopus, qui quantum ad hoc nihil potest in
foro Poenitentiae; cum sit duntaxat Superior quoad forum exterius ; e cepto visitationis casu, quae in Gallia non viget. --- Prob. q. pars, quia Ecclesiae interest ut qui reservat; facultatem ab I-' vendi communicare possit, & haec est totius Ecclesiae praxis . videndum tamen ut potestas haec mitime seu valide communicetur. Aliquando enim remanente potestatis substantia, tollitur exercitium ejus in Episcopo, p . ta si publice denuntietur excommunicatus, &c. 336 Ceterum cui datur delegata, imo & ordinaria quaedam, ut Parochis,. facultas audiendi consessiones, non ideo datur potestas absolvendi a reservatis; sed haec expressina concedi debet. Neque cui datur generalis facultas ab iisdem reiervatis absolvendi, ideo semper datur facultas ab uni versis prorsus absolvendi, cum aliquos nonnunquam sibi specialissime reser Vent Superiores. Nec demum cui specialissima haec facultas tribueretur,. hanc ideo semper quoad omnes exercere posset; puta quoad Sanctimoniales. Imo qui in hoc ordine, non ideo in alio quovis Ordine pro sessas absolvere potest. Pars quinta uberius infra expendetur. Circa haec quaedam multi momenti exurgunt dubia. Unde . Quaeres I. an Consessarius communis, id est pro reservatis minime adi probatus, Poenitentem alienum, seu, ut hic intelligimus, alterius Dioece- sis, absolvere possit, vel a casibus qui in Dioecesi Poenitentis reservati nota sunt, vero reservati in Dioecesi Confessoris; vel a casibus qui in Dioecesi Poenitentis sunt reservati, non autem in Dioecesi Confessoris. Supp nimus alienigenam hunc non Venisse animo mutandi domicilium , quia
alioqui jam obnoxius non esset legibus antiqui domicilii, sed novi. 3 17 R. ad I. negat. Ratio est r. quia tota Consessarii jurisdictio ab eo dim nat, cujus in Dioecesi consessiones excipit. Atqui is nullam pro prasenti eam iurisdictionem tribuit; a. quia extraneus, & quisquis sine fraude iter agit, rtiti debet forum poenitentiale loci in quo audacatur; prout c-
136쪽
sat ex tacito ad minus ordinariorum consensu; quin & ex Eugenii N. Decreto, ut testatur Caietanus in Summa, V. absolutio, & id eo magis aequum est, quod alienigenae ad tempus subditi fiant, saltem quoad receptionem Sacramentorum, ordinariis locorum per quae transeunt; 3. quia qui in certa hypothesi commodum sentit, in alia onus & incommocium sentire debet. Is porro de quo loquimur in hypothesi contraria commodum sensit, ut ex proxima responsione innotescet. Interim ex priori ista cotiliges , eum qui peccatum si quod ante commisit quam reser raretur, ab eo pommodu reservato abstitui non posse nisi a Sacerdote pro reservatis approbato. IaR. ad a. amrmat. I. quia id a contrario probant rationes mox .allatae, a. quia licet anceps ea de re fuerit Sambovius Tom. I. cas 28. nostra tamen
opinio jam ab omnibus passim Theologis tenetur; & ut minimum ' nitiatur tacita Episcoporum approbatione , 3. quia sic se Serunt in praxi, n mine reclamante, qui piorum peregrinatorum in locis B. Virgini, vesalio cuipiam Sancto devotis confessiones excipiunt Objiciuntur dilo, I. id Authenticat Qua in Provincia, Od. Lib. I. Titars. Qua in Provincia quis deliquit, illius etiam juri subjaceat, quod jur m petuum est. Unde sequitur eum qui Meldis crimen ibidem reservatum admisit, ubicumque juxta Meldensem disciplinam iudicari debere ; a. Par chum , qui subditum suum a calii Meldis reservato ab luere non potest posse eundem absolvere Parisiis, ubi idem peccatum non subjacet rese vationi; Quod absurgum videtur. Verum haec duo parum ossiciunt. Non I. objecta enim Lex eos tantum spectat casus; qui in exteriori s ro diiudicari debent. Ab hujus autem forma & modo non raro differt sorum poenitentiate; multoque magis, cum in id consentiunt, penes quos est ejusdem Hri directio; ut in praesenti contingit. Sic enim habet Cleis
mens X. cita toties Constitutione Supsrna; Potes Regularis C fessor in ea Discos in qua est approbatus, confluentes ex alia Dis coi, a peccatis in ipsa resematis, non avum in illa ubi idem ConfisDr .est approbatus , absolvere ', nisi
eos pinnitentes noverit m fraudem reservationis ad alienam Diadicesim pro abso-Ιurione obtinenda migrasse. Quae porro ibi dicta sunt de Regularibus, ad
alios extendi jubent causae paritas & consuetudo . . Ad a. neg. sequelam. Cum enim Meldensis Parochus subditum suum P,
risiis absolvat, non vi iurisdictionis Archiepiscopi Parisiensis, ut supponimus, sed vi jurisdictionis a proprio Episcopo receptae, nihil plus in illum potest Parisiis, quam in propria sua Diceresi, prout disertim statuit
idem qui supra Mactoviensis Antistes. Pari & simul contraria ratione poterit idem Parochus subditum suum item absolvere a casu Parisiis, non autem Meldis reservato, ut bene&consequenter docet Lugo cit. disip et O. n. 73. Unde rursus credo contra Salmanticenses hic Tract. 6. Cap. I . num. 27. Consessarium, qui iurisidictionem tantum delegatam habet in Dice si poenitentis, in qua casus non est reservatus, non posse eum a
solvere in Dioecesi ubi consessionem ejus excipit, & in qua idem casus reservatus est r quia consessionem hane non audit vi aurisdictionis sibi ab alio
' Dico ut minimum i se enim loquebatur Ill. Maresius, Maeloviensis Episeopus: A ,, probatus a nobis quilibet Consessarius potest absolvere a peccatis in aliena, non in in
is ara Dioecesi reservatis, si non sit in poenitentibus fraus, quam quidem Confessarii Prae-
137쪽
t 18 URAcr Ar DE POENIUENπIA. PARS ILatio Episcopo datae, sed vi jurisdictionis sibi collatae ab Episcopo loci in
quo ininisterium suum exercet. Alioqui enim qui Camilli approbatus est, postet Aureliae ubi approbatus non est, Carnutenses absolvere; quod de
63 his colliges, Meldensem, qui Lutetiae admittit crimen in Dioecesi
sua reservatum, non posse, cum ad sua redierit, a communi Confessario absolvi. 63 quaeres a. an eadem sit ratio casus cum censura reservati, quae casus sine eensura, ita ut sicut posterior a quocumque Sacerdote communiter approbato, solvi potest in alia Dioecesi ubi reservatus non est, sic &possit prior Lib. r. dimitti . R. amrmat. atque id timide olim in Gallico nostro de dispen
c. . . . fationibus Tractatu assertum, eo nunc audentius Profitemur, quod & ab
Episcopo praestantis ingenii, nullo in contrarium per tot annos mulie te, approbatum sit, & Dioecesis Andegavensis, qua vix ulla peritior fingi queat, calculo comprobatum. Cave autem ne haec intelligas de censura ab homine per sententiam, , specialem; qualis ea etiam dici potest, quae a Minitoriorum contemptoribus incurritur. De suo vide suae dixi in speciali ea de re Dissertatione ad calcem voluminis secundi, nunc tertii de dispensationibus. Cave& riirsus juxta Constitutionein Supema, ne decisionem hanc ad eos extendas qui ad alienam Dioecesim in fraudem reservationis migrant, id est ut fugiant absolutionis dissicultatem, correctionisque, & remediorum quae tunc praescribi solent, severitatem. Nemini enim sua fraus & doIus p trocinatur; nec dignus est Ecclesiae indulgentia frui, qui Ieges eius eluderenititur. Quae contra jus fiunt, debent utique pio infectis haberi, ait Reg. 6 juris in o. Sed an censetur venire in fraudem, qui ad vicinum alterius Dioecesis Sacerdotem, more ab Episcopis approbato, recurrit, vel quia ei confiteri solet; vel quia neminem habet in domicilio suo, ejusve vicinia , qui eum a reservatis absolvere queat. Negant nonnulli, quorum opinio pro priori parte tutλ mihi videtur; ad minus vero incerta sua tum ad secundam. Quia si in domicilio meo locisve eidem finitimis neminem pro reservatis approbatum reperire valeo; at iacile reperiam qui absolutionis mihi impendendae licentiam obtineant. Si tamen urgeret hic& nunc gravis necessitas vel celebrandi, vel ad sacram synaxi in accedendi, pene arbitror; prout nunc sum assectus, futurum ut in hoc casu absolverem, quantum mihi liceret; hac lege ut denuo eadem peccata rite approbato subjicerentur a poenitente, neque id a Deo mihi imputandum existimarem. De hac dissicultate, sed sub alio respectu considerata, re sum disseram n . seq. Hic tantum animadverto eum qui in aliena Diore si peccatum in propria sua Dioecesi reservatum , ordinario suo Direct ri confitetur, idem reservationem hanc aperire debere, ut poenitentia paulo graviori assiciatur. Idemque, quantum fieri potest , ab iis praestandum qui extra Dioecesim suam peccata deponunt. Haud tamen id in consessionibus morae longioris videtur stricte necessarium; quia quaedam fit compensatio, quatenus quae apud te reserVata non sent, istic plectentur ut reservat Quaeres 3. a quo absolvi possit, qui hic & nunc absolvi indiget, puta Parochus, cui imminet gravis festa die celebrandi necessitast quique nec ad vicinam Dioecesim, ut in praecedenti casu, nec ad Superiorem, alium-Ve quempiam ab eo approbatum recurrere potest.
138쪽
R. I. optandum summopere ut Superiores in eo angustiarum eam re γε- servationem suspendant. Id enim dubio procul possunt; neque hinc P riclitabitur disciplina; eum e contrario idem peccatum bis aperiri debeat Primum quidem ad absolutionem ; securiclum vero ad exequenda Su -- Tioris, aut eius delegati mandata. Neque.id in Ecclesia inloti tu est, ut ex iis patet quae de censuris sub remcidentia diximus Tom. 2.R. 3. triplicem esse ea de re ser tentiam. Prima eorum est qui censent tunc confitenda esse Consessario communi cetera praere reservatum peccamia, quae dum directe ab luentur, reservatum absolvetur indirecte . S cunda docet tune confitendum esse peccatum reservatum cum aliis, sim. veniali si live mortalibus , vel nondum remissis, si quibusdam Brae , gravatur Poenitens ς vel iam remissis, si alia non habeat s ut sic abisuvetur, quidem a non reservaris, Indirecte vero a reservatis, rusi, alunt aliqui, haec annexam habeam censuram. Tertia demum vult ut Pinniatens eo in casu se gerat perinde ac qui Consessarii eopiam non habet Proinde ut acrem eontritionis actum praemittat; εt inconsessus celebret. Prima opinio, quam tenet Alexander; quaeque Maiori & P. Sotin prinbabilis apparet, communiter reiicitur a Theologis, di a D. Thomasu in quem Suppl. q. s. a. a. ad 3. si Sacerdos ν.on pilis de omnibus absolore, tamen tenetur Poenitens at omnia confiteri, ut Dantitatem totius m a cognoscat,
oc. Porro ut bene notat Suareae disp. 3I. Sin. y. n 8.m re morali, eaque xanti momenti, non est a communi, peneque unanimi via recedendum. Sane, Munt Salmanticenses cit. Cap. aer Debes Arimβεν dispositiones Poenialtentis examinare, ct ideo jus habra cognoscendi totam causam, εν ιαam conscientiam mententis, ct omnes occasiones , vel ἡligationes ejus, quantum moraliter
fieri potest, αι μορι illam abs truere. Hac imur reiecta opinioue , Viden dum quae e ceteris tenenda sit. Secundam admirunt in ea ibid. n. 3. C inch, Lamaa, Bonacina & saalii plures, quos sequitur Fromagem hic cas. 2. num. q. pag. - . I. quia Praesumi non potest piam matrem Ecclesiam in cassi tam ursenti negare iurisdictionem, qua non reservata, directe; reservata vero Indirecte a 'colvantur. Unde, ait Haberi, CV. T. q. 6. non fine fundamento praesumitur , Superiorem . non tantam excepturum fuisse, si pravidiset quod νx disii non si scit sed πιvera excepisse bane necessitatis arιieulum, qui non est ita extraordia manus, potestas enim reservandi casus emcessa est m ad casionem ρο initia item
a. Quia ad valorem Sacramenti necesse non est, ut Consessor jurisdiactionem habeat in Omnia peccata mortalia quibus rei aligatus est Poenitens . Constat enim eum qui non reservata quaedam confessus est, & rese
vatum aliquod ex iamlpata oblivione reticuit, ab omnibus valide a solvi, cum nemo propter invincibilem ignorantiam reprobari possit. Quindi receptum videtur . eum qui reservati minime oblitus, hic α nunc il-1ud gravi de causa reticere potest; ab eo indirecte per communem C sessarium absolvi. Ergo idem in proposito cassi dicendum: Ita Suaro itan. Lquem sequuntur Salmanticenses4ubi supra. Unde deducunt num. 7s. id
rum habere eum casui retervato annexa.est excommunicationis cens M. Haec erum uti dixi iri Trin. de censuris, p. 2. Cap. I. non obest perse
Poenitentiae valori . sed tantum p hibet susceptionem Ou , cum non. T. mneia Mor. Tom. VL Pars IL I urget
139쪽
ι urget neressitas. At stante eadem necessitate, sicuti non impedit domis munionem , sic nec Poeniceatiam. Hac illi, quae tamen non minimis o noxia sunt dissicultatibus, ut statirn patebit., is Tertiam igitur opinionem tenent Sylvius in Suppl. q. o. art. R. pag.9S.
Ethica amoris Lib. s. n. 273O. Pontas V. cas reserve, n. 21. Collator Λ deg. Tom. I. g. 3 o. adeoque docent, em qui πω stoteli absque gravi stand Sylatas. Io praetermittere quin celebret aut eo manicet, id agendum quo Meret si fornexcommunicatur, nec haberet eoo- Confessaria valentis eum absolvere. Unde communicabit irat eelebrabis fana es eosne π absolutione r sed non sine gravidi intensa, quantum poterit, de peccato tuo contritione. STO Probatur autem haec opinio, r. quia, uti Iam pridem diximus in Tract. de centuris, p I. p. . si posset Poenicens cuipiam pro reservatis non apis probaro, propter gravem aluctuam celebranda vel communi anda necessa- ratem confiteri, ea etiam qui nullatenus approbatus erit, in eodem casu
poterit confiteri. Quidni enim pia mater Ecclesia in uno non secus ac in aliocasii iurisdictionem conferre dicatur Protecto, ubi de sola praesumptione' agetur, quae quisque pro priori casu afferet. hec alius pro posteriori merito sibi afferre videbitur. Atqui tamen postrema haec presumptio citra
grave periculum admitti non potest . . ' .
371 α. Generatim deternit Synodus Tridentina Sess. I . Cap. 7. milias msis menti absolutionem eam essε debere, qua n Sareriat in eum profert, in qu dinariam aut subdelegatam surisdictisnem non babet; quod quidem quantum
ad reservatos casus attinet, non tantam in externa palitia: sed etiam eorum
Deo Vim habere declarat. Atqui Sacerdos in praesenti cassi nullam etiam subdelegatam iurisdictionem habet. Haec enim vel ab homine foret. seu ab Episcopo, qui casus sibi reservavit, vel a jure . Atqui nec ab homine est; cum supponamiis nihil hoc in puncto a Superioribus fuisse constitutum; neca est a iuro, cum pas, Tridentinum sciL quo nullum in ista materie clarius haberi potest, solum a generali regula calum mortis excissienda. ceteros omnes, eum prohinc de quo nunc agimus in eadem regula incitata re seri debeat 371 3. Ea solum reservari solent erimina, quae atrociora sunt re graυisa, ut ait ibid. Tridentinum. Vel ergo qui in eorum aliquia incidit, in ipsum incidit diebus aliquot ante Femuri, quo urgebat celebrandi aut communia candi obligatio; vel pridie Festi. Si I. imputet ipse sibi, quod, cum liceret per tempus, ad Superiorem, aliumve quempiam ab ipso delegatum no recurrerit. Si 2. vix unquam decet ut qui heri atroci peccato indulsit, hodie sub primum mane ab ipsis etiam approbatis reconcilietur.3 3 En praecipua hujusce opinionis momenta, quae praecedentis sententiae
rationes adaequant, vel excedunt. Prima enim quae e pia Ecclesiae volunta
te deducitur, non magis pro presenti casu probat, quam pro similibus prope innumeris, in quibus nativa quadam commiseratione id tactum esisse velimus, quod nec Christas; nec Ecclesia sectum oluere. Secundaver evincit quidem in hoc nostro casu absolute fieri pomisse, quod in eam oblivionis inculpatae factum est at non probae id reipsa factum esse. Et sieutrumque huius opinionis iundamentum satis convellitur ut ea tranquillo animo teneri vix possit. Quin & primam Haberti rationem im
140쪽
CAP. rara DE MINISTRO POEMIUENTIAE.
Hinc-Episcopi non pauci, ne dum discipline consulunt, tarie vel salii
ii Dioecerinorum suorum nocerent pron,iserunt ur in his aut aliis eiusmodi ' casibus cuilibet a quolibet communi Conlatario absolutiri tribueretur. Sic Vivarii nulla est reservatio quoad seminas uno ante partum menser nulla quoad desponsatas quae in Ordine ad Matrimonium confitentur; nulla quoad infirmos qui lecto tenentur. Sic Bellovaci, irata.manuale ann. I 637 edi tumr nulla erat reservatio quantum ad eos, qui citra scandalum&1nfamiae notam a communione certae cuiusdam diei abstInere non potuissent. E dem erat Mactoviensis Tractus disciplina . Utrobique tamen praecipiet dum erat poenitentibus sic absolutis, ut ab Episcopum aut potestatem ejus habentes, statim ut liceret sibi, recurrerent. Idem quantum ad alia quid fanciunt Instructiones tum Dioecesis Blesensis an. IIIo. editae pag. 96. stum Dioecesis Ebriacensis an. 1733. pag. 2IO. & a1r. qua de re consulae
qui ique Episcopi sui Leges & Statuta, non antiqua, quae saepius ab leverunt, sed recentiora, quae prioribus derogant, nisi eadem commendent. Interim semper optare liceat, & humiliter deprecari, ut ibique valaat Suarem opinio. quae prodesse multum potest, vix unciuam nocere. Cet tum in hac opinione Poenitens sic ab lutus, tenetur suci mortali quam priamum moraliter potest, sistere se Superiori, vel ejus delegato. Si Supe. riori sistat se, fatis erit, ut in genere dicat se peccatum reservatum com misisse, a quo in tali circumstantia fuerit ab latus. Potest enim reservatio a Superiore tolli extra Tribunal Poenitentiae. Si delegato; erit ei peccatum in specie confitendum secramentaliter, quia nihil potest extra Tribunal. Quares A. an qui apud communem Consessarium peccata demisiit, de s Isreservati cuiuspiam oblitus est, peccatum istud, cum in memoriam redit, Sacerdoti pro reservatis approbato aperire teneatur. R. amrmat tum
ea haec est generalis Theologorum leuientia; tum quia qui non sati it Iegi & scopo reservationis, eidem deinde fatisfacere debet, nisi Lexeontrarium statuat, quod in ptaesenti locum non habet. Sed quid si Poenitens apud Superiorem, vel alium ab eo pro reseroa 37stis approbatum eonsessus filisset Censet unanimis pene Dodiorum turmacum Sylvio ubi supra , Navarro Manual. Q 26. n. I 3. Pontas hic cac 2 s. alias 2 3. & fuse Lugo disp. ar n. 8s.& seq. reservationem es se tunc ablatam, adeo que fatis esse ut peccatum illud communi etiam Consessario declaretur. opinionem hanc, quam, ut loquitur, torrente Auctorium quodammodo III abreptus. in praxi Poenitentiam secutus erat Habertus, re maturius discus D ex parte retractavit; unde in Trare de poenit. Cap. T. q. IO. docet tot Ii equidem reservationem, cum Superior quibusdam indiciis manufestaviι se eam tollere velle. Si vero, inquit, Superior nequidem eo lavit de aliis peccati . praetre ea quae ipsi sacramenta 'iter sunt exposita, nulla lex, nullam estico ratio proferri potest, ex qua euncludere liceat ejusmodi peccata omissa, non esse amplius reservata, Idem docebat an. I 69s. Collator Ambianensis, quem ultra progreditur Auctor Resolui. Pastor. Diceresis Genevensis. Is enim
T . v. p. q. CaP. 3. ressit. q. contra ceteros contendit ab hac lege ne
eos quidem eximi, qui bona fide per Iubilaei tempus consessi, reservais
tum aliquod inculpate omiserint.
Mihi quidem prima opinio & practice secura, & opposita probabilior 178
videtur. I. quia non solant Episto in Statutis suis a graviorum Thmis. I 2 log