장음표시 사용
141쪽
; logorum tonente recedere, nisi id exprimant. Et vero ubi Iegum ab ipssssancitarum sensius inquiretur, niti in probatioribus Magistris quorum I ctionem assidue commendant λ Quis vero ad unius Sylvii, vel Pontasii qui alios magni ponderis plures adducunt, inspectum, in praesenti negotio haereat 379 2. Constat ex Haberto reservationem in praesenti casu tolli, si absblia vens eam tollere velit, idque aliquibiis indiciis mani sestet. Atqui vult de iacto, & id manilatat satis; cum tritam vitavendi Brmulam secutus,
declarat se ab omni vincula excαmmunicationis ablatuere in quantum potest.& indiget Poenitens; quae verba ex usu communi ad oblita peccata ut se ad consessa extenduntur. to 3. Ideo tunc maneret mus reser fata confitendi apud Superiorem aut ab eo delegatum, quia ceteroqui reservatio suo caret este , qui talis est ut Poenitens pro tali crimine ad Superiorem recurrat, ejusque monitis humiliter obsequatur. Atqui haec ratio vel nulla est, vel tanti non est uepropter eam turbanda fit Poenitentis conscientia. Alioqui sequeretur, P. eos
qui per Iubilaei tempus absoluti fuere, ab oblito quopiam peccato deinceps non posse absolvi nisi per Sacerdotem pro reservatis approbatum; a. parum vel nullatenus sibi constare Episcopos, qui reservationem in praesenti casu anserunt. Atqui neutrum redis dicitur. Non primum; etsi a Resolutore Genevensi admissum; quia reclamant ceteri pene Doet res, a quibus durum est recedere. Non secundum quia durius est Pastores primarios, velut imperitos de sibi male cohaerentes insequi. 38r 6. Quia nostram hanc opinionem passam amplectuntur Episcopi, nec ut sibi propriam amplecti videntuν. Sic Instructiones Dioecesis Blesensis Ioannis F. P. de Gumartin pag. 93. Celai qui en se confessans a un Pretre quia is mimoir E abs se des cas reserves, en ammis omis que an da bonne Di,s s q.il I eis de fa faute, ne semit plus obdud, en eas qwil s'en Duvini, de recinrir i tui, quoique rela eonvinι davaritage ἰ Mas si potirroit en etre abso s. par Iovi mire Pretro approuis. Hipsum & iisdem verbis habent Instructiones Dioecesis Ebrescensis pag. zi 3. Idem tradit Parisiense Mandatinnnumeri 3. de casibus reservatis, sed tunc tantum quando Poenitens rese
vati qui sibi exciderat cassis memor factus, non facile potest ad eundem cui prius confessus est , regredi. Quod argumento est recursum hunc non adeo necessarium esse seclusia speciali locorum lege, ut omitti non possit ;Iraesertim cum Confessarius in hoc casu quasi deputetur ad solvendamujusmodi reservationem; nec minus congrua Poenitenti monita tradere possit, quam si specialem, ut quotidie fit, per litteras facultatem a ruinperiore recepisset.
182 Quod si cui dubiae videbuntur nostrae probationes, is uti ue parte
alteram sequi tenebitur, quam tradunt non modo Antonius hic Cap. 34art a. q. 6. sed be multa ex parte Maret disp. 2 r. Sech. n. 18.
83 Quaeres s. an admissa secunda hac tutiori opinione Poenitens semper teneatur regredi ad Superiorem, seu ad Confessarium pro reservatis ain
Probatum. R. negat neque enim ad id tenebitur, P. cum expresse recurrizRd Superiorem ut ab eo solveretur a reservatis. Tunc enim eadem est u-
fessarii intentib quae Poenitentis. Unde sicut is ad Superiorem vel delegatum esus tacurrit, ut quantum fieri potest ab omni prccatorum gr-
142쪽
CAP. VIII. DE MINISTRO POENITENTIAE . raa
vamine liberetur; sic & ille gravamen illud, quantum de se est, tollere intendit: adeosue quamvis tum Hiquis casus reservatus propter oblivionem taceatur, Poenitens Iiber manet a reservatione: ita SuareZ ibid. n. I s. a. nec tenebitur, renitente perperam contra cetero Genevensi Resolutore ,
quando tempore Iubilari, indulgentiam lucratus fuerit, quia tunc mens est Rom. Pontificis, ut quisquis privilegio illo uti volet, a Consessario secun dum plenitudinem potestatis ipsi tunc concessae absolvatur, eademqKe est
expressa Poenitentis. intentio. Ergo, ait ibid. SuareZ n. 2o. Iieet per accidens propter oblivionem non Derit directe absiolxtus sacramentaliter a peccato reservata intra illud tempus, tamen, ut ita dicam, acquisivit jus per ipsum Iubi eum , ut posset postea libere, seu cuivis etiam communi Sacerdoti confiteri tale peccatum, seu eonsecutus est libertatem ab ipsa resematione.
Atque hinc sequitur praefatam regulam locum habere, etiamsi quis cenis surae reservatae oblitus sit. Cum & casius Papκ reservati, qui Iubit ei viris tute dimitti possunt, reservatam id genus censuram complecti soleant; Seii qui majorem v. g. Poenitentiarum data opera conVeniunt, ut unuinina uuirant ut omnimode liberentur, quod & dubio procul intendit Poenitet
Quaeres 7. an tollatur reservatio; cum Poenitens consessionem defectu 18a dispositionis invalidam emisit apud aliquem pro reservatis approbatum. Assirmat Cabastutius Lib. 3. Cap. 1 a. n. g. post. S. Antoninum, Castianum, 3 8
Armillam & Suarem est. Sect. 4. n. 9. modo, ait n. . Poenrieus, quantumvis
aliunde indispositivs, accidat cum Kna fide, hoc est, sciens oe wIens non ab latur eo spone. Idem sentit Lugo disp. 2o. n. Iv. etiamsi d Qx fuerit
in integrita e confessionis, modo non circa peccatum reservatnm, sed circa adia.
Concinit Fromageau ibid. n. 3. licet, inquit, confessio ex doloris des ctu invalida sit, modo tamen bona fide fiat. Hi eorro suam hanc opinionem probant, r. quia Poenitens ille satisfecit fini reservationis. qui non est alius, quam ut Superiori vel delegato esus se prasentem sistat . quo melius dirigi, & monita salutaria cum poenitentiali fatisfactione suscipere possit. Haec porro praestitit Poenitens iste, atque adeo ablata r servationis causa tolli debet effectus, seu ipsa reservatio; a. quia sic absolvens intendit absolvere quantum potest secundum praesentem confitentis dispositionem, quae quidem est incapax absolutionis a peccato , sed
est capax absolutionis a reservationes 3. quia cum tot tamque graves Auctores hoc asserant, nec Superiores ac Pragati Ecclesiae ullatenus contradixerint , censentur consentire. Nec enim hie agitur de sententia junioris
cujusilam & ignoti Scriptoris, quae malediceretur per Pactorum silentium approbari; sed de reeepta apud saniores Magistros opinione. Alii nodum hunc aliter expediunt. Uel enim, ajunt, confessio nulla s8s est ex defectu mortaliter culpabili, ut cum Poenitens lethale aliquod peccatum reticet seu ex Verecundia, seu quia non fatis conscientiae suae examini vacavit. Vel nulla est ex desectu nullatenus aut leviter culpabili, ut cum credit Poenitens se dolore supernaturali moveri, licet naturali tantum motu quatiatur. His positis docent in prima hypothesi reservationem nec a delegato tolli, utpote qui facramentaliter tantum a reservatis absolvere valeat; nec probabiliter ab ipso etiam Superiore ; quia is licet extra Sacramentum a reservatione absolvere queat; cuin tamen in ipso
143쪽
sacramento absiolvit, secundum communes sacri tribunalis regulas ope rari velle censetur; adeoque dolo & fraudi favere nolle. 386 opinionem hanc adstruere videntur plures Gallicanae Ecclesiae Episcopi. Sic Mactaviesis Antistes; Si Poenitens in idam er Lao.Iegam suinex aci-e u
nem fi miseraι, de novo νι νωι ad Super mem nec Je est. Sic Mandatum Parisiense tit. de absol. a casib. reserv. n. 3. Si confessne voluntarie uulla non satisfit pracepto co sponis ab Ecosia lato, ut nec fac, ilega creporiν Domini ma ducatiora pracepto communionis annua; mnus aequum s putari aIsuem ανδεμ
sena pariter in Ida gratiam indulgentiamque Eccle, promereri. uuare qri, sex Jubilaei, seu alio quocumque tempore, cUns reseν tos conlessus est habenti famiatatem absolviendi ab eis: ο hanc invalidam oe sacrilagam culpa sua eo es nememisit, tenebitur eadem peccata ressum confit m his mi facultatem abβλιndi Aia illis, nec poteriι a non tueata hase faetitialem ab Uvi. Sic instructiones tacea celis Blesensis pag. 96. Quind la m esion es nulla par Ia fore du rinitent,aψυνs il est oblige de se confessct de non an d xn Pretre, qui ait te poa j d' abis Dudro das cas reserves. Idem habent instruetiones creesis micensis pag. a I . hic porro cum non praeciPiatur recursus ad Superiorem, nisi cum confessio vere sacrilega est, & nulla ex culpa Poenitentis, non obscure supponi videtur recursum hunc necessarium non esse, cum Poenitens conia fessionem bona fide nullam emisit. Alioqui haud necessum sui stet de eo fessione sacriIua loqui, quod faciunt priores duo, vel consessionem ex euum Poenitentis invalidam commemorare, quod faciunt duo posteriores t sed generatim praecipere ut qui consessionem quocumque modo invalidam emiserit, nullatenus a reservatione liber censeatur.
38ν Mihi secunda haec opinio tuta videtur, ubi nihil oppositum privata
Dioeceseon lege sancitum fuerit. Unde nec Cabassutio adhaererem, nisi alicubi recepta esset ab Episcopis eiusdem sententia. Nec generatim statuerem . seclusa scilicet speciali locorum Lege . quod statuere videtur P. Antonius hic art. a. q. 7. resservationem nulla unquam tolli absolutione quae sit nulla. Si enim ad reservationis sublationem requireretur valida absolutio, vel ex natura rei, adeo ut Superior ne quidem velle posset ut a reservatis absolveretur, qui hic & nunc ab ipsis peceati reatu absolvi non potest; vel ex libera Superioris voluntate, qui licet velle aliter posset, aliter tamen legitimis quibusdam de causis faeere nollet. Primum dici non potest. Quis enim neget diu viguisse S. Antonini , Cabassutii, &α opinionem; proinde tunc temporis sublatam fuisse ex absblutione omnino nulla reservationem, quae ex natura rei ab absolutione non pendet, sed id unum exigit ut Superior de crimine certior factus salutaria reo
monita tribuat. Si autem admittatur secundum, iam prasens controve
sia ex legitime prat supposita Superiorum intentione definiri debet. Α qui Superiores recesserunt quidem a prima veterum Theologorum opini ue , prout haec docere videbatur reservationem tolli per confessionem is maliter sacrilegam: sed hactenus non.videntur tetigisse alteram hujus opinionis partem; quin hanc excipiunt satis expresse in textibus supra adductia. Horum quidem nonnulli, ut Episcopi Blesiensis & Ebroicensis subdur. t demum reservationem in hoc cana non tolli, quia eo essio fuerit invalida. Λt voces illat sensu prius ab iisdem Praesulibus asserto intelligi debent; prohinc de consessione quae ex Poenitentis cuIpa invalida sit,exponende.c - . Quod
144쪽
CAP. m. DE MINIS URO POENIπENUIAE. et sQuod si non placeat exemplum consessionis bona fide invalide hipram 38 s. allatum, per me non stabit quominus aptiora quaedam inquirantur. Sane apud universsis receptum est dari consessiones quae sic invalidae sunt, ut Lacrilegae non sint.
Ex his , quae ut Alia mea; Lectoris pii & eruditi judicio submissa -- fgglim, duo colligam, I. Curandum iis qui casium reservatorum indicem texunt, ut nitide, perspicue, raro severe loquantur, a. eos qui Poenite tiario, vel alii cuipiam pro reservatis approbato olim consessi, dubii aliquid circa praeteritas suas consessiones patiuntur, posse; si eas iterenta quocumque etiam communi Sacerdote absolvi. Eo ipso enim, ait Co Iator Andeg. TOm. I. p. 396. quo consessiones hujusmodi non sum midenter sacrilega, in emm favorem praejadicari debet. Unde porro nisi ex nota Suia perioris voluntate, qui licet a repetitione consessionis dubiae, qualis smpissime est, quae non est evidenter sacrilega; dispensare non possit, a reservatione tamen in hujusmodi casibus dispensat; vel potius eam co lassione etiam nonnihil dubia sublatam filisse supponit. Quaeres 8. quo pacto gerere se debeat Consessarius communis, qui in s g
consessione audit reservatum aliquod . R. Monendum esse Poenitentem , ut vel Superiorem, aliumve ab ipso delegatum adeat, si hic & nunc u geat quaedam celebrandi aut communicandi necessitas; vel expectet d nec necessariam ab Ivendi facestatem acceperit ipse a Superioribus. Tune autem vel obtinenda est generalis potestas a ceteris qui .rte in decursu occurrent casibus absolvendi; vel interrogandus poenitens circa alios casus reservatos quae methodus quia consessionis seriem abrumpit, difficilis est, & raro necessaria), vel expectandus consessionis finis, ut simulti semel omnium absolvendorum facuItas obtineatur. At, inquies, necessaria est iurisdictio, non ad absolutionem modo, syo sed & ad excipiendam confessionem; R. neg. ant. Utpote constanti, faltem in his partibus. Consessariorum praxi adversum. Hi enim a capite ad calcem audiunt eos, quibus nunc non possent, sed poterunt demum impetrata facultate, ab lutionem lamiri. Qui secus agere velit, non raro Poenitentem gravi exponeret periculo. Et vero an sine jurisdicti ne confessionem excipit, qui reservatum peccatum nonnisi in fine prolixae consessionis audiit Si res ita Eret, quoti Poenitentes bis vel ter e dem peccata eidem confiteri tenerentur Quaeres '. quid agendum Consessario, qui pro reservatis minime amprobatus; quempiam reservatis seu casibus, seu censuris obnoxium at
solvit pRespondent aIiqui apud Dianam, Ecclesiam tunc tacite dare jurisdi- syretionem ; sve Sacerdos peccet, ut cum mala fide absolvit; βυε non peccet ut cum longa consessionum serie obrutus, ex inadvertentia absolvit. M hi, lateor, occurrit vir omni sensu gravis qui ita sentiret. Quin & magni nominis Praesulem hortari ausus sum res ita constitueret, ut nullus bonae fidei Poenitens Ob Consessarii oscitantiam, vel malitiam, hac reservat
rum casuum occasione, memae damnationis periculum unquam subiret.
Non me fugit, statim objici posse, tolerandam igitur pari de causa ab-Qlutionem, quae a Sacerdore nullatenus approbato tribueretur Pomitent
bus bonae fides. At duo responderi possent; I. posteriorem hunc casum I raro
145쪽
136 TRACTAT DE POENITENTIA. PARS ILraro evenire; qui enim hodie, licet non approbati, consessiones clanculum excipiunt, non omnium prosecto, sed paucorum qui decipi amant, excipiunt, a. satagendum ut qui mala omnia avertere nequit, ea faltem avertat, quae sine gravi incommodo averti poseunt. Interim sancite posset Episcopus, ut qui sic absolutus esset, idem peccatum, detecta rei veritate, Superiori vel eius delegato aperire denuo teneretur. 4, csoniam Vero nec Vota nostra, nec communiter relecta, quorumdam opinio iurisdictionem conserunt, dicendum, rebus ut nunc sunt positis, r. irritam esse huiusmodi absolutionem ; a. enitendum esse Confessario, ut qua poterit sagaciori via, & consulendo tum suo, tum & praesertim Poenitentis honori, eum ad se revocet; vel saltem petita humiliter &obtenta licentia eum alloquendi de re ad praecedentem ejus consessionem necessam, commoneat erroris a se inadvertenter commissi, & vel apud se, vel a ud alium Sacerdotem reparandi. 3. Si id praestare nequit; seu quia Poenitentem a ceteris secemere non potest, seu quia praevidet eum inde graviter commotum iri, & Hrsan horrorem facri Tribunalis esse concepturum; hinc quidem debet ingemere coram Deo, eumque supplex deprecari; ne quin alter ex errato tuo patiatur detrimenti ; mde vero
Poenitentem bonae suae fidei dimittere sub spe austificationis ab eo in sequenti consessione obtinendae. In hac enim Poenitens & a non reservatis quae deponet, directe absolvetur; & indirecte a reservatis & aliis . quae vel oblitus est, vel invalide consessus suit. Ita enim habet e munis sententia, cui ait Habertus cit. Cap. 7. quaest. T. in ipso consentire cenissentur Superiores, quo ei nm contradicunt; cum eam ignorare ncm pdsim. Et
vero, iuxta Tridentinum, peccata quae post diligens examen. memoriae non occurrunt, per absolutionem indirecte remittuntur. Porνo, ait idem Doctor, si Deus se peccatoritas indulget, nec ratio nee justitia dubitare sinunti, quin fuerit eadem Superioris intentio, eum casus sibi resemavit, ut is eo ea ui Inferior indirecte a uiseret, qui inculpate e memorιa excidιις quemve Poeni intens prudenter confidit sibi esse remissum. 393 Addit Henno pag. 293- Consessarium qui absolvit Poenitentem a cenis sirra reservata, posse, obtenta ad id licentia speciali, ipsum nescierrem, imo absentem abs ere; quia absolutio haec Poenitentis praesentiam non requirit sicut sacramentalis absolutio. Objie: ex modo dictis post Habertum , Poenitens qui reservati cuiusdam oblitus est invineibiliter , ab eo per communem Consessarium indirecte absolvitur , dum ab aliis peccatis absolvitur directe . Neque id mirum; cum peccata quae post diligens examen memoriae noni occurrunt, in ealem consessione includantur, ut ait Tridentinum. Alioqui enim Poenitens ille , si nusquam reservati sui peccati recordetur , di eodem ad mortem utque utatur Consessiario , nec perfectam eam gerat contritionem quae extra Sacramentum justificat, misere damnabitur, sicque reservati γ , quae ex institutione sua bona est, mortem ei,& quidem sine culpa ejus assert, quod Veb cogitatu horrendum est. Ergo pari ratione ea quae quis bona fide consessus est Sacerdoti ad e
rum reservationem non attendenti, indirecte etiam remitti debent. Λbsurdum est enim ut melior sit conditio illius, qui peccatum ex oblivionae penitus recutit, quam ejus qui idem Peccatum bona fide consese est. R. Hac
146쪽
R. Hac quidem ratione moveri posse Epi pos, ut mitiorem quam sysnum. I9 I. proposuimus lententiam amplectantur. Verum donec id am te declaraverint, non licet ob convenientiar tametsi graves a trita semiata recedere. Sane in Concilio Basileensi, ubi teste S. Antonino 3. p. tit. II. cap. I a. agitata fuit haec quaestio, existimatum est, Consessario qui a reservatis imprudenter absolvit, curandum esse ut legitimam a Superi re ab luendi facultatem obtineat, qua habita vocet Poenitentem , er per aliquem modum eoopertum interroget de aliquibus qua sibi confessus est, quasi vo-Iens melius informari, ae si non plane intellexisset, re si qua alia commisit erimina pinea, re se absolvat ab omnibus iterum, o tunc ρο prius alias auditis .
Ergo tunc irrita judicabatur eiusmodi absolutio, licet in secundo crimianis in vincibiliter obliti eat, vix ob rationes num. praeledenti adductas invalida judicari potuerit. Sed quae demum tantae hujus disparitatis r tio λ Haec, nisi fallor, quod Sacerdos, cui non subsicitur directe nisi m teria quae ejus juris est, indirecte ab omnibus aliis innoxie suppressis a
solvat: contra vero Sacerdos cui directe subiicitur materia in quam nia hil potest, nec de ea iudicium directum , nec consequenter de aliis in directum serre possit. Unde concesso anteta neg. conseq. Nec ideo melior est conditio obliti, quam memoris. Is enim & congrua sibi salutis monita recepit , & per facultatem a Consessario suo impetratam plane absolutus est: ille vero, nec, ut decebat, monitus est, quod grave est malum sincere poenitenti; nec immunis est a reservatione; cum si dei ceps peccati sui meminerit, ad Superiorem aut ab eo delegatum recum
Quaeres s. an Superior a reservatis absolvere possit, &ad Inferiorem , ys Pro communibus remittere. R. cum Pontasio hic cas. I 6. hanc partiendi duos inter consessionis methodum olim multo in usu suisie ; ita ut vel Superior a reservatis absolveret, remittendo ad Inseriorem pro non reservati, cum sibi per tempus non vacabat singula haec audire; vel Ins rior a non reservatis ab lueret, ad Superiorem remittendo pro resereatis: quam praxim a S. Antonino, Soto, aliisque veteribus multi propositam commendat S. Carolus Borrom. q. p. Αct. Ecclesiae Mediolanensis, ubi de Instruct. Pqnit. Sentiebant hi porro vel ex utraque absolutione unum totaIe fieri Sacramentum, quod abserdum est, & integritati cujuscumque consessionis a Christo praeceptae adversatur; vel refervationem tolli a Superiore , aut ab eo concedi ut Inserior a retervatis absolveret, impositorinitentibus onere, ut eadem peccata dentio aperirent Superiori ad comreptionem. Qui modus pro prima parte etiamnum alicubi vigeti pro te cunda vero parte id solam habet incommodi, quod omnibus communicet facultatem a reservatis ab luendi sub conditione adeundi postea Superi ri . At iam pridem communi usu receptum est, ut vel Superior ejusve delegatus a reservatis & non reservatis simul avilvant; vel communiter tam tum approbatus, cum reservata detegit, aut ad Superiorem vel alias approbatum remittat; aut eam quae sibi deest reservata dimittendi facultatem impetret . Nec ram aliter Veseret absolutio ab eo impensa, nisi λrte in casibus necessitatis supra descriptis n. si s. Quod si Superior reservata sola audire velit, etsi tunc non a culpa, sed a sola reservatione absolvat, nihilominus ad sigillum tenetur; quia h ee consessio quadantenus est sacrament
147쪽
Iis; cum & usium cIavium importet, & ad eonsessionem sacramentalem
postea perficiendam ordinetur.
'I Quaeres Io. an si Superior concedere nolit facultatem alteri confitendi reservata, teneatur Poenitens ei confiteri. R. amrm. cum Capeavilleo P. T. Cap. 9. diff. 3. si enim ex Lateranensi Concilio tenetur quisque proprio S cirdoti confiteri, ita ut nonnisi de licentia ejus alieno confiteri valeat; p
Iam est eum qui reservata habet, loquendo de rigore juris, adigi possent haec, sive intra Tribunal, sive extra, Episcopo suo declaret. Ita eo tra Sambovium Pontas hic eas. II. Et hanc praxim servatam vidi a Superiore, cui nec pietatis, nec scientiae desectus objici queat. Hujus m thodi ratio haec afferri potest , quod reservatio prout nunc viget , uni pene tantum Consessario incommoda sit; quatenus ei incumbit cura ad Episcopum, ejusve Vicarios scribendi, ut ab hoc vel illo casu absolvat reum interim id solum oneris habet rinitens, ut dies aliquot responsum expectet. Addebat Vicarius quidam generalis se hujusce agendi rationis in speciem acerbae utilitatem aliquando iuisse expertum . At si expertus simul esset murmura, oblocutiones, recessum a Tribunali Poenitentiae, sacrilegia, ipsum etiam aliquando recursum ad Apostolicam Sedem , quae ex ea praxi staturiebant; sensisset fessitan , quod vetus sere adagium , nihil boni magis esse inimicum, quam melius: Dicendum igitur cum eodem Capeavillam ibid. Superionem nonsi ex gravi, fessa in ex gravissima ea a sic agere debere. Neque tamen reservatio, positis rebus ut simi , nihil omnino prodest. Constat enim Io plures ex iis qui non omnem pietatis
sensum exuerunt , a crimine per Ipsum reserarationis nomen deterreri ,
a. graviter plerisque incommodum esse quod pluries ob eandem culpam ad Tribunal accedere teneantur; D eosdem graviori subjici innitentiae , cum reservati quid commisere; φ immania quaedam esse scelera propter quae sanciri possit ut semper ad majorem Poenitentiarium remittantur nisi haec accusaverint sub finem confessionis , quam aegre admodum sint iteraturi. His, si non sussiciant, nihil vetat quominus alia adiici possint edum modo semper caveatur , ne nimia mole gravatus Poenitens deficiat sub onere, & verum fiat quod dixit Getio, innumeros esse qui propter
casuum reservationem damnentur . Sanet tametsi constat eum qui cassis nimio plures reservat, valide reservare, prout cum aliis docet Layma CaP. I a. n. I. fatentur tamen non Pauci , eum mortaliter ideo peccare .
Quidni igitur peccet, qui acerbius resereat sys Quaeres I r. an Confessarius, qui a Superiore obtinuit facultatem a solvendi ab inccestu aut alio cala poenitentis , possit eum non ab illo tantum peccato absolvere , sed & ab aliis quorum Poenitens recordatus fuit, aut quae postmodum commisit. R. ponderanda esse verba quibus in hujus facultatis concessione usus est Superior. Si verba generalem sensum praeserant, ut ista quae frequenter adhibentur: Licet Co clario latoris praesentium ipsum a ea abus reservatis, pro hae vice avomere r poterit is Poenitentem, non ab incoestu tantum, sed & aliis quae commiserat, aut postea commisit reservatis semel absolvere, cum scilicet eum absolut ni maturum judicabit. Si vero Superior resiponderit, far ut pertur, seu significerse id tantum indulgere quod postulatum est; tune videndum an crimen quod postea meminit aut commisit Poeni ens , idem sit specie cum eo
148쪽
CAP. VIII. DE MINISTRO POENIπENTIAE. 13ρ
quod accusaverat, ac proinde numero duntaxat distinctum; an vero speciei sit diversae. Si primum, ab eo abλlvere poterit Consessarius nisi Superior facultatem suam ad numerum sibi expositum limitaverit. Qua de re argue a pari ex iis quae dixi Tom. a. de diisentat. p. 3. Cap. I.
n. ra. Si secundum, non poterit ἱ quia ex veteri effato , AEliu agentium . non operantur Nitra voluntatem eorum r qui autem pro casu isto licentiam
dat, non vult dare pro alio, de quo nequidem cogitat. Duo hic moventur dubia, I. an ciui incaute petiit licentiam abstavendi sy; a casu non reservato, vi facultatis hujus absolvere possit ab alio casu re- . . servatimino, quem postmodum detexit in Ps nitente. a. Αn ciui licentiam obtinuit absolvendi aliquem a casu reservato, possis, si eum cieinceps non abitavit, vi facultatis hujus alium quempiam ejusciem peccati reum absolvere. R. ad I. negat. posito quod casum hunc distincte expresserit Superiori; Maquia nihil est cur prasiumatur haec mus intentio fuisse. Quod autem Co fessarium ab errore suo non retraxerit, inadvertentis tribui potest , nisi ne simius Romae contingit, id factum dicatur ad pacandam vel rinite iis, vel ipsius etiam Ministri conscientiam. Idem dixerim, etiamsi casium hunc non expresserit Confessor, modo hunc designate animo conceperit. Siquidem, ait apud Pontasium hic cas. 23. Pelliorius, concessio fit iuxta tonorem petitioriis, ac proinde cum Confessarius intendera petere facultatem assive di a casu reservato, quem tune animo deiunaverat, licer exterius non expresserit rhinus famitatim Superior intendis concia re, o non alterius.
R. ad a. negat. contra BaiL sequitur ex modo dictis r Si enim Supe- sor rioris intentio ad intentionem Consessarii relativa sit, nihil aliud voluit Superior, quam quod voluit Confessarius ipse , cum absolvendi iacultatem petiit. Porro facultas haec talem numero personam spectabit , non aliam. Et vero quis obtenta Titio irregularitatis occultae dispensatione, hanc Paulo in Titii desectum applicare ausit Quaeres Ia. an qui ex speciali Superioris licentia sibi Consessarium He- isoagit, per eum possit a resematis absolvi. R. negata ex Cap. De Fωnu. oerem f. in ε. ubi sic Bonifacius VIII. Si Episcopus suo subdito ecmesserit, visibi pos9ι idoneum eIgera Confessorem: illa quem is elagrest , in easibus, qui eidem Episcopo specialiter reservantur, nullam babel penitus potestatem. Et vero ad minus dubia est & incerta Episcopi voluntas in hoc casu. Atqui dubiam Superioris voluntatem interpretari, ipsius est solum non alterius , ex Lege inter, Cod. De Legibus. Quaeres 13. an potestas a reservatis absolvendi expiret per cessiim vel ob decessum Superioris. Assirmant post S. Antoninum Pontas hic cas I 3. &Nata Alexander Cap. s. art. s. Reg. 36. non quidem quoad Maiores Ps- nitentiarios ,l quorum facultas sine gravi multitudinis damno expirare non posset per mortem delegantis; sed quoad alios Sacerdotes Verum decisio haec, quae nobis grave olim post mortem Em. Card. Noallii duinbium movit, omnino reficienda est; r. quia nulla solida ratione nititur; a. quia gravissima traheret incommoda . Quid enim si Parisis vel Romae moriatur Episcopus , & tota quindena paschali notos di ignotos a reservatis absolvant delegati ejus; 3. quia pari de causa expiraret pol
stas a communibus etiam peccatis absolvendi; cum haec tantum sit dele- Lata I q. quia ex Reg. 16. Iuris in E Dεret concessiis a Principe beneficium Disi tiros by
149쪽
1 o URACUAT DE POENITENTIAE PARS ILesse mansurum; nec expirare re etiam integra pιr obitum e medentis, ex cap.
36. De Prab. in vi quod ipse Pontasius in dimissorialibus litteris admi tit, v. Dimissaris, casa. Vide quae de his & similibus dixi Tom. a. ubi de Legibus, Cap. 6. in fine, & animadverte id quod contra definierat claris. D. Babin in Collata Andeg. bis fuisse retratactum , prout hic via
deris apud eruditum ejus Continuatorem, Tom. I. pag. so. Quod objucit Pontas, non esse penes Episcopum, ut gratiam Successori sivo noxiam concedat; nullius omnino est momenti: cum Epistopus statim ut Sedis
suae possessionem iniit, quidquid in hoc vel simili casula decessore suo
indultum est, revocare Valeat.
6o Saltem, inquies, potestas delegata non in genere concessa, sed in gratiam personae particularis, re integra, seu nondum incepta hujus conseiasione, cessare debet, si delegans excedat e vita vel ab ossicio. Η enim gratia non est fulta, seu completa, sed tantum facienda, donec usus ejus fuerit inchoatus. Et vero Bonifacius VIII. cit. Cap. 36. De praeb. Statuit quod si super provisione certa cuidam persome facienda, siι potestas alicui data, non ob suam, sed ejus cui provideri mandatur , gratiam . . . illa quidem expirat
omnino, si concedens re integra moriatur. l
sos R. cum Suarea & aliis quos citat & sequitur Cabassut Lib. s. Theor.&αCap. I . n. 8. parem esse conditionem gratiae quae delegato vel genera tim, vel in favorem particularis personae conceditur; I. quia huc faciunt rationes omnes superius allatae; a. quia si Praelatus cuipiam tribuerit facultatem eligendi sibi quem volet Consessarium, facultas illa post Conia cedentis mortem stabit, iuxta communiorem Theologorum sententiam idi tamen gratia haec particulari personae concessa erat; 3. quia Cap. 36.
de praeb. quod pene selum in praesenti objicitur, rei a nihil probat. Tum
quia in eo agitur de causis iri externi, e quibus ad forum conscientis nulla est illatio ; tum quia in eo sermo est de.re admodum odiosa . nempe de mandato conferendi Beneficium ad nutum Papae , contra vel praeter voluntatem Episcopii porro odiosa haec restringi debet. At vero in praesenti materia sermo est de re admodum favorabili. Ita serme Cabasivit. 6z6 Ex his deducere est concestam alicui facultatem excipiendi consessiones, seu Monasterii totius, seu hu)us speetatim Sanctimonialis, re etiam integra per Episcopi obitum non expirare. Multominus expirabit per mortem Vicarii generalis: is enim non suo, sed Episcopi nomine approbat. T Quaeres I . an reservationem incurrant, qui vel ab Episcopis jurisilictione immunes sunt, vel in loco exempto aut nullius Dioecesis, peccatum ab eodem Epistopo reservatum Perdetrant. R. ad I. negat. is enim solum per reservationem vel censuram ligari potest, in quem Epistopus jurisdictionem habet. Hanc autem non habet in eos qui ab ipsa immunes esse supponuntur. Unde si aleam aut vena
tionem reservaverit, aut censura affecerit Episcopus, neutram incurrent
Canonici ab ejus aurisdictione exempti . Hi tamen, si grave in Discesi
scandalum preberent connivente Capitulo, ab Epistom per censuras coerceri possient; quia ad eum devolvitur jurisdictio , cujus in gravi casia exercitium negligunt Superiores immediati. Ita FrOmagem V. Exemption. 6o8 R. ad a. non parum este discriminis locum inter exemptum, & locum nullius Discesis. Exempla enim loca nihilominus censetur in Dioecesi r
150쪽
eontra vero loca nullius Disce', licet forte intra Dioecesis limites posita sint, juris tamen fictione censentur prorsus a Dioecesis finibus dissita &avulsa , uti notat Cabassut Lib. V.Cap. Io. n. r. & plenius SL DD. N. P Dem Benedictus XIV. in Tract. de Synodo Disces Lib. I. Cap. Io. n. a.&se His praemissis generatim docent Auctores plerique , post Sylvestrum V.
excommunicatio II. n. II. Armillam eod. V. n. 3O. Avitam p. a. de censuris
p. 3. disp. . dub. 3. Layman de Legibus Cap. II. n. r. nullam tunc incum tr ori vel censuram, vel reservationem . Ratio est quia locus exemptus &laeus extra territorium aequiparantur I unde tametsi locus exemptus est intra territorium quantum ad sitim, non tamen quantum ad iurisdictis nem. Porro ex trita iuris regulat Extra territorium jus dicenti non paretis impune, Cap. 6. De eonstit. m 6. Idem isse & solide probat Suarer disp. 7. de censeris Sere q. n. s. At ubi ad rem devenit, magnam partem ceteris adversaturi Intelligendum censeo, ait n. 6. per Iocum exemptum, mn Ecclesias ι Μmasteria Religiosorum exemptorum ρ qua nonnisi ratione talium personarum exempta voeantur, ct ideo si aliae perfrea subditae Episcopis intra ea frangerent Ssaluta Episcoporum, te unus eorum fine dubio incurrerenι. Loea igitur exempla proprie dicuntur Pamctiae aliqua anι oppida, qua quoad ordinariam furi disti
incclesiasticam exempta sunι. At restrictionem hanc uti aliis passim Theta gis ignotam rejicit Dymanus ubi supra. Fateor, hic, ut in pluribus, haerere mihi aquam. Non desunt hodieque oost quibus tuta videatur Laymani opinio, I. quia receptior & communior; 2. quia, rebus mature inspectis, nihil habet oppidum, unde melior sit com .dicitio ejus quam Monasteriit 3. quia qui in certa hypothesi sentit onus. debet in hypothesi contraria sentire commodum. Porro ex natura rei , di praecisis Regnorum usibus , qui in Monasterio Libros subriperet , e communicationi , fi quae contra ejusmodi iures legitime sancita esset , subjiceretur. Ergo a contrario, &c. q. quia nihil hinc detrimenti pateretur disciplina Diceresis in qua Iacet Monasterium. Qui enim in eo casum Diceresana Lege reservatum commisisset, extra limen a nemine nisi pro reservatis approbato solvi posset. Haud equidem incurrisset censuram ὐ at ea ab homine, quod Eravius est, percelli posset. Verum haee flatu oris sui dissipat Gabriel Concinna ubi infra pag. 17 . . . Has opinio, inquit, evidenter fessa est, o nimium laxa. Nihil sane nocuisset aliquantula assertionis hujus probatio. Ut est, si cui scrupulum facessat decisio isthaee a nobis timide, & quasi repugnanter proposita, sponte Padebimus, ut obtenta ad id licentia, absolvat ait cautelam. Et vero concubitus cum in ctimoniali, nulla facta loci distinctione, mnitis in Di cesibus reservatur. Quaeres I s. an saecularis Sacerdos a reservatis absolvere posset e Regularem.
Non processit haec quaestio de Regularibus Episcopo subjectist hi enim 6rω ab ipso vel per ipsum habere debent suos proprios Saeerdotes a quibus
ab lvantur; uti notat SuareE Tom. q. de Relig. Tract. 8. Lib. M Cap. I s. n. a. pag. mihi Ias.
Sed neque de iis exemptis sermo est, qni actu in Claustro degunt, aut 6II quempiam e grege suo habent cui confiteri valeant i ii enim cum ab Episcopo quantum ad iurisdictionem non pendeant, sed a suis tantum Superiori- Τhus, ab iis duntaxat, aut eorum delegatis, si hi Regulares sint, ut esse