장음표시 사용
161쪽
131 URACTAT. DE POENITENTIA PARs V.
Religiosi Jam fuerant approbati. Quae tamen extra rem esie videntur, Aliud enim est quod Parisiis approbatus , eonsessionem Parilini in Camutem
territorio excipere nequeam . si in isto minime approbatus sim t allinquod in territorio Carnutensi approbatus , Parisinum ad me bona fide venientem audire non possim. Nescit nemo moris esse in finitimis pleiarisque Discesibus, ut utrimque admittantur Poenitentes I neque tunc in men qui in una solum approbatus est, si in aliam transeat, ejus quem pridie audivit, consessionem excipiet. 6ss Dixi s. oe a precatis quantumcumque enormibus ab olvere, etiam Sedi A stolicae reservatis, oec. Clausilla , haec quae pene sit emam Regularibus in Tribunali potestatem tribuebat, parumper imminuta est temporum docursia; I. enim vetuit Congregatio Episcop. & Regular. de Mandato Clementis VIII. ne isti absolverent, r. a violatione immunitatis Ecclesiastitam; a. a violatione Clausum regularis ad malum finem; 3. a crimine proia voeantium & pugnantium in duello; a violenta Clericorum percussi ne; s. a simonia reali scienter contracta; 6. demum a confidentia Beneficiali. Quanquam nec inde plurimum graevantur Religiosi, quia mox ad ductum Clementis VIII. Mandatum eos tantum respicit, qui intra It liam & extra Urbem c Romam non autem eos qui extra Italiam aut in Urbe, ejusve suburbiis operantur. Ita toties in ea materia citatus Α
ictor Examinis Ecclesiastici n. 347s. neque hinc recedit Henno, qui & pr xi nititur pag. 3Is 636 2. Limitata est eadem facultas quoia casus in Bulla Cpureontentos. Id quidem satis constabat ex Pauli III. privilegio; sed ob lites ea de remotas denuo sancitum est a Clemente VIII. Unde, ait Henno ibido ne quidem possunt Regulares ab occultis Bullae in Cena casibus abBlvere, ut patet ex
condemnatione hujus Propositionis ab Alexandro VIII. ann. T666. Praelati Regulares possunt in foro conscientia absolvere quoscumque Saculam ab haeres o eulta , ct ab excommunicat ne propter eam incursa.
7 3. Et insigniter limitata est quoad casusEpiscopis reservaros r idque, ait
Henno, modo eertum est, oe in praxi omnino tenendam: I. quia Urbanus VIII. in Decreto I 8. Nov. 1628. emisso sanxit, Rex ares cujusvis ordinis, nec ira, nee extra Baliam in vim privit turam, aut confirmationis eorum, q- vel
hactenus obιinuerunt, veb deinceps forte obtinebunt, posse quemquam a olvere eamus in Bulla Cama, aut ordinario loci reservatis p ac si Desu egerint, absolutiones nullas atque irritas sum aut fore; a. quia proscripta fuit ab Alexandro VII. propositio isthaec n. II. Mendicantes possiunt ab Nune a eamus M scopo refer iis, non obtenta ad id 'scoporum facultate. Idem habet Constitutio Supema, ubi definit Clemens X. habentes facultatem assolvendi ab omni.bus eamus Sedis Apostoliea reservatis , non ideo a casibus Episcopo resen tu ab
solvere posse. Merito igitur cit. st a Theologus, roti inquis pag. 3I6. tot
Decreta, tos Declarationes, tot Coniβιιuιiones etiam Papales circa hoc prodierunt,
ut dicendum sit vel Papam non posse potestat illam a Regularibus testem, quod baerat eum est, vel de facto fustidis. Dico finiuisse; quis illam obtinuerant a Sixto V. re aliis Pontificibus. Haec ille, quae solide & invicte confirmat Muned ictus ΙU. in opere de Synodo Disceiana lib. s. cap. s. ubi postquam dixit n. 6. quod ursi Regularium conatibus obstitisset Aristosica Sedes Epistoporum juris-d ct ιm fere labefactasset; haec sub ungit n. 7. Cumque Nos sacra Congregati
162쪽
iis Concilii Secretarium ageremus, instante Archiepist o Electore colonirest, eiusdem farra Congregationis examini subjecimus sequens dubium; An Conseia larii Regulares possint Saeculares, extra mortis periculum, absolvere a casibus ordinario reservatis. Ad quod die Ict Novemb. ITIO. respon*m- fuit, Negati . Dixi 6. θ' a -bnisis sententiis, erasinis oe par sis.'. absolvere; quae quia 638 generaliter prolata ipsas ab homino speciales sententias comprehenderent, cum grano salis eoque multiplici veniunt intelligenda. Et quidem T. constat Regulares non posse extraneos absolvere 'ro foro fori cum vel ipsum Pauli III. privilegium de selo conscientiae foro loquatur a ut haec
ejus indicant verba: Confessonibus oditis, M. a. nec minus certum est eosdem non posse absolvere a censuris nominatim inflictis, aut aequiv lentibus, puta quae ob denegatam Mimitorio obedientiam incurruntur, tum suta praxis militat in contrarium, ut faretur P. Aelix n. 3 62. tum quia id genus censurae semper Episcopo reservatae sunt; ab his autem quae Epi. scopo reservantur, absolvere non possunt Regulares. Idimum confirmane haec Clementis UIIL verba in bulla, Quaecumque II 3. data 7. Decemb. I 6 . ubi sic ι Ab aliis etiam eo us, tam a nobis, quam a. . locorum indis riis respective reservatis, re pro tempore reservandis, ct etiam a quavis e eommunicatione ab homino lata absolvere, ρο supre irre utaritatibus, tam exHiquo defectu pravententibus, quam occasume delicti e tractis, eum aliquo S uri dispensare, praetextu dictorum privilegiorum nullo modo possint. Faxit Deus ,
haec iam viam habeant perpetuae leges, ne deinceps alius Sedis Apost
licae Princeps cum Benedicto XIV. cogatur rursum dicere Tot ac toties rein petitis saneti ibas minime perterriti Regulares, illas, fi mra prorsus evertere . saltem debilitares mes mine νικώem ι, dictitanus numirum, robur non ba hero extra Dadiam ι σα
arres s. armon Rosarii Constatres, aliive id genus, privilegium ha- ώsν Mant in quibusdam anni solemnitatibus eligendi sibi consectarium, a
quo possint absolvi a casibus Episcopo reservatis. R. negat. Statim namque ac saera Congreetatio illoram fassam persuasonem detexit, eam radicitus evellere studuit pluribus meretis; sta idem Benedictus XIV. ibid. n. g. quem nusquam pigebit consuluisse. Quaeres quo loco di tempore Regulares exempti fidelium consessio- ωσnes excipere valeant.
Respondet Hemo ita μ 3IL & 3ε3. id eos posse, tum omni tempore snullo excepto, adeoque nec PascHIi, nec articulo mortis is tum ubivis terrarum,
adeoque non tantum in suis Ecelinis, sed etiam in lacis privatis, imo in Hoelεsiis Porsebiutihm, β αβ licentia , saltem fundate praesit is, Parochorum st a, inquit, ιicet ipse muria retibus pos t quidem valide a Moere obexpressam e cessionem Summorum Pontificum. . . illicito tamen fieret, qui hoc natum esset e care confusionem . Quapropter ς ait , post Henricum a S. Ignatio, Me clausula, quam aliqui Belii Episcopi ponunt m suis admisi n/bu , De consensu eorum, quorum interest, non reddit invalidam absoluissioriem Reyutaris absolventis sae Parothorum consensu: quia non est verisimileι Episcopos erga Sanct. Sedem observantissimos , velis eontrariam Apostolicis
constitutionibus oe privilegiis , quibus cancessum est Regularibus , ubique re quovis tempore quorumque confessiones audire; absque ulla Parochoruma is veniat
163쪽
veniat verba sunt Clementis X. Haec ille, quibus cave ne ultra modum confidas; sed indictam ab Episcopis legem circa tempus & locum sequere incunctanter. Alicubi enim clausula, De Parociarum consensu , meram
prohibitionem sonat, alicubi plenam invaliditatem. 661 Nec obest summa erga S. Sedem observantia Episcoporum δε sicut nec ea obfuit, quominus acriter reclamaverint adversus' facultatem Regularibus concestam absolvendi a casibus unicuique Episcopo reservatis. Quod nisi strenue fecissent, corruebat tandem omnis Episcoporum iurisdictio . vel saltem pene laben tu erat, ut supra asebat Benedictus XIV. 662 Nec nocet rursim, quod in hac nypothesi facere possit Parochus, ut
omnium Parochianorum confessone a Regulardus excepta, bis in infirmuate, βω- in Paschate, sive alio tempora, statim sinι invadine; quod, inquit idem Henno, bactenus in Belgis fuit in duum. Non nocet, inquam, hac moduci ponderis objectio; r. quia nulla erit invalida consessio, ubi nulla encipietur consessio, nulla autem excipietur, ubi deerit conditio, sub qua sola excipi potuit. An ergo contra clausula De eo ensu Parocbarum, quam si minus ad validum, saltem ad licitum, observari debere fatentur pii quiaque Religiosi consessiones excipient Sane ingens illud consessiones e cipiendi stadium haberet aliquid suspecti. Non ambit vera pietas onus Ermidandum, sed illud subit humero renitente is a. Quia si Parochus quipiam sancti & docti Regularis ministerium dedignatur, alii numero eures, iique commendandi magis, opem ejus efflagitabunt. 3. QitiatOlent indubie Epistopi clausulam, qua contra eorum mentem abutantur morosi homines, qui plerumque nec bene agunt, nec ab aliis bene fieri patiuntur. Servanda igitur enixe clausula De consensu Paroeborum. alicubi quidem ut solum prohibens, allibi vero ut irritans; uti diximus Cap. s. An vero hanc apponi conveniat, meum non est perpendere; at pauca haec reserre possum e Benedicto XIV. in Tract. de Synodo Disecesana Lib.
7. Cap. 43. n. 8. Sibi licuisse autumavi quidam Epscopus m suis Synodatibus Uuutionibus prolab re, ne ullus Regularium, eo ceteroquin a se approbatus accidera ad domum secularium aegrotantium, vi confessones eorum inibi excipe- νει, sine speciali licentia Paroebi proprii ejusdem aegrotaviis. Dis imiι hac π-stitutio Regularibus, eo quos ea non tam imminat, quam prorsus ipsis auferri videntur facultas audiendi secularium confessunes. Neminem quippe facile reperiri viebant, qui velit sanus eIigere consessarium, a quo nequeat aegrotan , o mox fortasse decessurus absolvi. Unde S. Congregatio Concilii die I . Decemb. I 6s L censuit. '. ut liberum quidem esseι Regularibus jam ab Episcopo approbaris accedere ad domos secularium, ibiqua Sacramentum Prenitentiae iisdem admianistrare, hac tamen ad ecta Lege, uι tenerretur excepta eo e uinis artes alisamm schedula scriptam in eadem domo relinquere, qua certior fieret Parochus do p pacta ab infirmo sacramentali confessone. Idem argumentum denuo versans
praelaudatus Pontisex ibid. cap. 6 . non minus quoad pia talem consessi nem favet Regularibus. Atque haec utinam inter utrumque Cleri ordianem kedus aeternum sanciant; ast interim sequatur quique in eo ubi degit loco leges Episcopi. Minimum est quod quis cousemones non excia piatr multum quod invalide ve, dubie excipiat s M
164쪽
m isdicturae in articato mortis. aestionem hanc paucis, tantumque ad instituendum aliquod do- 'ctrinae corpus expedire cogitaveram; quia de ea sat pene dixi in
Trin. de censuris P. I. c. s. art. r. quia tamen nonnihil anceps haeseram, satius visum est eam quantum ad potissimum caput revolvere. Sit igitur CONCLUsro. Quilibet Sacerdos, etiam ab Ecclesia nominatim mincisus, degradatus, schismaticusve vel haereticus, quemlibet poenitentem a quovis peccato absolvere potest in articulo mortis. Prob. I. ex Tridentino Sess. Iq. Cap. 7. ubi sic; Verumtamen pie admodum o ne hae ipsa, casuum scilicet reservatorum, occasione aliquis pereat, in eadem Meloia custoditum semper fixit, ut mila fit reservatio in articulo mortis r atque ideo omnes Sacerdotes quoslibet paenitentes a quibusvis peccatis o censuris absolsere possant. In eo textu Vox omnes Sacerdotes tam late patet, quam Vox omnes seu quoslibet μουnitenter. Atqui vox quoslibri ipsbs etiam excommunicatos dic. comprehendit. Ergo a pari. Confirm. ideo Ecclesia omnem in articulo mortis reservationem sustulit, ne quis bae ocea o periret. Atqui suum hunc scopum non assequeretur, si facultas absolvendi in eo angustiarum casu nemini excommunicato, vel haeretico competeret. Utique enim perirent, quibus a nullo pra ter excommunicatum succurri posset; qui casus, etsi rato in Galliis, multo stequentius in Batavia, & in Oriente contingit. Prob. I. Ex S. Thoma Suppl. q. 8. art. 6. o. Quilibet Sacerdos, quantum 46 est ex virtute clavium, habet mustatem indiferenter in omnes, re qumtstm ad omnia peccata; quod autem non possit omnes ab omnibus peccarix absolvere, hoe est quia per ordinationem Melefiat habet jurisdictionem limitatam , vel omnino nullam. Ergo ut in articulo mortis absolvere possit, satis est ut Ecclesia concessam ipsi ex virtute elavium in omnes re quantum ad omnia pereata ruris.
dictionem non restringat in illo necessitatis casu. Atqui nulla solida ratio ne probatur jurisdictionem hanc in eo casu restringi . Mo contrarium hinc erui potest, I. quod in Ecclesia, sicut ubivis locorum, Quod non est licitam in Lege, necessias facit Iichum, ex Reg. 4. Gregorii IX. a. Quod j risdictionem tunc temporis conserri doceant, hodie saltem , Omnes ρο- ne Theologi , nullo iam reclamante. Ergo. Prob. 3. ex Instructione pro Catholicis scederati Belgii an. IIII. composita ab Archiepiscopo Anconitano, Sedis Apostolicae iis in partibus Nuntio cum potestate Legati de latere. In ea porro sic legere est sub finem. Sorio monendi fiunt boni Catholici, quod sicuti semper vitare debent Roractarios Sacerdotes, Iansen istas nimirum, quorum aliqui ut Mattias Torch e communieatione nominatim pereum erant, sic euυere debent ne ex tali reflexione exponant se perieula moriendi sine Sacramentis r ae propterea in proximo mortis
pariculo constituti, si factis opportunis diligeηtiis habendi Sacerdotem mor gerum, id est edictis contra Iansenti doctrinam Constitutionibus rite obtemperantem , uti,debent opera exi cumque Sacerdotis, etiam refractarii, cum an tuli casu Extat Instructio haec ad ealcem Histotiae E esie Ultraiectentia in Appendicibus pag. Is
165쪽
eusu sussciat earacter Sacerdotalis ad valido impertiendam absolutimem sacra mentalem, sine qua nullomodo deeedere debem. Atqui hic expressim in haer licis etiam publice denuntiatis agnoscitur facultas in articulo mortis a solvendi. Ergo etiamsi ea de re olim dubitatum sit, nihil jam ex hac parte scrupuli remanere debet. M7 objic. r. Si Sacerdos etiam praecisus in Articula mortis isset vere valeat; vel jure Divino, vel tacksiastico . Neutrum dici potest. 668 R. neg. min. imo utrumque dici potest iuxta D. Thomami primum quidem, quia ex S. Doctore quilibet Sacerdos, quantum es en virtute clavium, seu, ut statim loquebatur Anconitanus Archipraesul, ex earacterasaeerdotest, habet potestatem ita gerenter in cimnes Zec. Haec enim seu clavium. seu caracteris sacerdotalis potestas ab ipse divino jure profluere videtur. Secundum vero; & melius; I. quia juxta Dinorem Angelicum ita ad r. Ecclesia acceptat ut quilibet Sacerdos ab Ubere possit in articulo mortis. Quod a tem ab Ecclesiae acceptatione pendet, in ius Ecclesiasticum refundi potest. a. Quia, ut bene advertit Suarea disp. 26. de pinnit. sect. 4. u. T. nulla in ordinatione consertur jurisdictio 3. Quia alioqui Sacerdotes omnes in articulo mortis pares essent, adeoque necellum non esset ut alter alteri secluso peccati vel censurae cognitae statu praeserretur, cum jurisdictio divinitus collata omnibus ex aequo competat. Atqui tamen in eo etiam casu aliquis inter Sacerdotes ordo servari debet, ita ut approbatuscommuniter, seu pro casibus non reservatis . vel in alia tantum Diceresi . praeseratur ei qui nullatenus approbatus sit; nisi aliud serant dioecesianae L
ges. Quia igitur, ait ibid. Suarea in hujusce jurisdictionis usu servandus erat aliquis ordo & modus, actualis eiusdem concessio, non est immediatefacta a Christo, sed ejus Uicariis commissa. 669 Inae si res ita sit, jurisdictio haec a Papa tolli potest. Atqui absurdum consequens. Alioqui penes eum Bret essicere ut innumeri quotidie perirent. 6 o R. neg. maj. Papa enim non dicitur posse; id quod solum potest derisore juris, sed id quod attentis justitiae ac caritatis legibus potest. Λ qui non posset Papa illaesis caritatis ac justitiae legibus iurisdictionem saltem
omnibus tollere in mortis articulo. Cum ex praecepto divino, imo et-
turali caritatis teneatur in hoc casu Id enim providere ne istutibus fidelium. Su rea ibid.67r Dixi, sestem omnibui. Si enim constaret e Presbyteris duobus, qui in oppido dura Iue infecto soli commorantur, unum esse qui mellifluis atatibus morientes ad haeresim flectat, huic sane sua, qua misere abutitur, jurisdictio posset auferri. 6 1 obj. a. Nostra haec assertio tota inititur Concilio Trid. Atqui Tride tinum nec haereticis nec praecisis tribuit facultatem absolvendi in articulo mortis. I. Enim Sacerdotes quibus Tridentinum dat facultatem absoli endi in articulo mortis, ii ipli sunt qui extra eumdem articulum ab2lvere prohibentur vi reservationis; ut patet ex ipso Capitis titulo, qui est dacalibus reservatis . Atqui haeretici, vel praecisi absolvere prohibentur, non vi reservationis, sed vi, ut ita loquar haresis suae vel Praecisionis. a. Macerdotes quibus Tridentinum facultatem in articulo mortis ablatuendi concedit, ii ipsi sunt quorum jurisdictionem in eo extremitatis casu semper agnovit Ecclesia; juxta eitatum istud; In Ecclesia Dei semper eustodiis
166쪽
c Ap. mi DE MINIS URO POE NIUENr I AE. frofuit M. Atqui non semper pro eo necessitatis casu iurisdictionem in huere..ticis & praecisis agnovit Ecclesia, cum ante Tridentinum exillimarent nobiliores Theologi , Sacerdotes praecisos hoc in casu absolvere non posse ἔimo & vetuerit Illiberitana Synodus ne praecili eos absol verent qui in adulterium relapsi fiterant. Ergo. R. ad I. I. neg. maj. dempta enim Tridentini auctoritate crederet pars 673 Theologorum maxima, id quod, non omnes quidem . sed plures ante Tridentinum credidere, nimirum vel iurisdictionem Sacerdotibus quibuslibet in ariculo inortis competere ex Iure divino, aut saltem Apostolico; vel piam matrem Ecclesiam. ne suorum quis misere & in aeternum pereat, iura sua, fidelibus alioqui exitialia, moderari. Esto igitur Tridentinum minus dicat quam dicimus nos: at certe ex totius, vel pene totius Ecclesiae thesim nostram approbantis consensu efficaciter argumentari possumus. R. 2. neg. min. Primi Syllogismi ad a. r. neg. mal. licet enim Tridentini 67 verba primo intuitu solum videantur significare, eos qui aliqui a reservatis absolvere non possunt, in articulo mortis absolvere polse, constat tamen ea latiori sensu intelligenda esse; ita ut, quemadmodum ex S. Bonaventura Λugustinus plus aliquando dicens, minus vult intelligi, sic a contrario facra Synodus, minus utcumque dicens, plus intelligi voluerit neque id temere assertum: I. Quia alioqui Tridentinum iis duntaxat per mitteret in artieulo mortis absolvere, qui jam pro communibus peccatis essent approbati; ii enim soli sunt qui vi reservationis praecise absolvere prohibeantur . Atqui nec Fagnanus, nec alius quisipiam adversariorum id conte dere ausit. Cum ubique semper ratum suerit, valere in puncto mortis abs lutionem a quocumque Sacerdote datam; saltem si is nec haereticus λret, nec praecisias. 2. Quia postquam dixit Tridentinum, nullam esse reservationem in articulo mortis, subdit generaliter omnes Sacerdotes posse quoslibet paenitentes in eodem articulo absolvere. Porro qui dicit omnes neminem etiam praecisum excipit. Unde verba haec, atque ideo, quae sorte apposita sunt, ne quaestio inter Theologos libere hactenus agitata dirimeretur; vel ab lutum & independentem a praecedentibus sensum efficiunt; vel saltem absoluto illo sensu ab universis ferme mundi. Episcopis intelliguntur; quod in idem pro adstruenda jurisdictione recidit . .
Ad a. a. neg. maI. neque enim, quod caute ponderandum est, dicit 6 ssacra Synodus, semper in Ecclesia custoditum fuisse, ut nulla esst reser atio casuum m articula mortis; atque adeo vι omnes sacerdotes in eo articulo absoia
vera possent; sed quod hinc multum discrepat, statuit I. nullam unquam
iuisse reservationem in articulo mortis, a. quod ideo PossUNT omnes Sacerdotes quoslibet poenitentes in eodem eam absolυere. Unde bipartita est
Tridentini propositio, & ex iuris antiqui concessione piam ac iustam esse novi iuris concessionem subindicat. Idem ergo sibi vult, ac si dicat: Nulla unquam suit in articulo mortis reservatio, & id quidem pie con-istitutum est, ne quis pereat. Ergo eadem de causa constituendum est, ut Sacerdotes omnes possint poenitentes quoslibet absolvere. Quod spectat ad Illiberitanam Synodum, I. vetuit ea ne ab ul IOSacerdo- e ste moechis&relapsis daretur in exitu communio. Ergo nihil hinc contra praecis inferri potest. a. Uerba eius de communione Eucharistica intelligi possunt, & de facio ab Innocentio I. u. 3. cap. a. eo sense intellecta fuere. Ergo s
167쪽
1σ1 NAcr. DE POENITENUIAE PARS IImri Ergo, inquies, definiit Tridentinum quaestionem inter Theologos Ebe
re agitatam is Atqui id ab ejus mente prorsus esse alienum multotieSania
6 8 R. neg. ma, si quid enim, ex his certe alterutrum definiit Sacra S nodus scilicet vel posse Ecclesiam ipsis etiam haereticis & praecisis jurisdictionem in articulo mortis conserre; vel jurisdustionem hanc ipsis aliquando fuisse concessam. Neutrum porro definiit. Non primum, quod non indigebat definiri, cum nemo suam hoc in puncto potestatem Ecclesiae abnegaverito Non secundum ν quia aliud est praecisis adstribere Iurisdictionem in certo casu, aliud asserere ipsos iurisdictionis huius semper stic se participes. Prius secit Tridentinum; de posteriori nequidem cogitavit.
6 9 Obsicies 3. auctoritatem tum S. Thomae, a quo certe non recessit Tridentinum ; tum sacrae Congregationis Concilii, quae apud Fagnan. Tom. 3. in Cap. Non est vobis D. De Sponsalib. ct Matrim. declaravi excommunicatum denuntiatum non posse paenitentes in aniculo mrrtis constitutos a reservatis absolvere.'. quia id negare videtur communis opinio. ., Nee obstat
caput I Tridentini Concilii de easuum reservationei quia dilet intelligi de
omnibus Sacerdotibus in unitate Ecclesiae viventibus: referendumque ad eos Sa-eerdotes, de quibus eod. Cap. 7. in prima ct secunda parte agitur, qui babent mel re inurium, vel delegaram poIsaum. Hactenus sacra Congregatio, cujus verba eo plus habent ponderis, quod ei prefuerit Ioannes Cardinalis Moronus, qui paulo ante fuerat Apostolicus Legatus in Concilio
quem proinde Concilii mens latere non potuit. 6M R. ad r. cum Sylvio 3. p. q. 82. art. 7. mentem S. Thomae esse, quod haeretici, quamvis impoenitentes maneant, licite Baptismum conferre possunt ἔ quia possunt agrer non ut presona ad hoc deputatae, sed ut fulservienter necessitati: at vero nullum aliud Sacramentum possint licet conferre, nisi saltem in corde pomiteant, quia in aliorum Sacramentorum administratione necessarium est ut se exhibeant tanquam Ministro Christi ad hoc specialiter deputatos. Ceterum, ait Duacensis Theologus S. Thomas ita Suppl. q. s. art. 6. docet poenitentem ita articulo morus a Sacerdote quo libet absolvi posse. 'Ad. a Respondet neotericus Scriptor citatam Congregationis Declarationem non esse authenti eam, ut innuit ipse Fagnamς I. -it. ad Lectorem: ab aliis vero citato ex FQxano. Ima neque citatur Mi definitio, vel declararis e
sed ut quaedam dseu is quassionit referendo vario Huctores ita sientientes. Uerum istutio haec videtur esse hominis qui Fagnanum non legit. Is enim ne obiter quidem insinuat sibi suspectam Videri praecitaram DecIarationemeamve esse puram ouaestionis indefinitae discussionem. Quin & non patitur Fagnauus in dubium revocari, quin decisi em bane ad Gregorium XIIIo pro more retulerit Sacra Congregatio. Ceterum monitionis primae vel secundae ad Lectorem nullum est vestigium in editione mea laniensi m. I 681. quam licet typis parum elegantibus expresiam, nemo truncatam esse conquestus est. Interim primo & secundo Lectorem monitum velim. quod pluries monuisse potueram, ne ullam in factis fidem habe certio
.s, R. Itaque corruisse jam pridem fundamentum, cui innitebatur sacra Congregatis , nempe quod communis opinio praecisiis Sacerdotibuc in i inam
168쪽
c AP. VIII. DE MINISTRO POENITENTIAE. Issetiam mortis articulo jurisdictionem negaret. Cum enim jam invaluericontraria, eamque ubique pene approbent Episcopi; consequens est eos simul necessariam tunc temporis auri dictionem largiri. In his autem disciplinae quaestionibus, quae uno tempore falsa sunt aut dubia, alio temopore jus certum constituere postunt. Adde quod certo quidem contem dat, sed nullomodo probet Faman , Declarationem hanc a Papa Histe
approbatam. Eo enim fatente ex Libris pubIicis Congregationis non appares hanc decisionem fuisse relasam Gregorio. An porro Sacra. Congregatio Ap
stolicae Sedis approbationem omisisset, quae tanti ea in ra futuet Inomeniati Ceterum Cardinalis Morcinus, qui anno tantum I s c D ad Concilium missus est, non interfuerat Sessioni I . quae m. Is sta habita fuit: Mi. π interfuerat Melchior Canus; qui opinionem nostram tuetur. Quaedam hic emergunt dubia. I. An Regularis in eo cassi citra Sup rioris licentiam absiolvere possit. II. An qui a Superiore absolvendi licentiam obtinere potest, eam petere teneaturr III. An qui tunc a reservatis absolutus est, Superiorem adire debeat, ud ab eo iterum abselvatur. IV. An approbatus, qui scit poenitentem multo libentius apud minime approbatum exomologesim facturum esse, teneatur morienti ministerium suum offerre. V. M possit pinnitens minime approbatum praeferre aM probato. VI. An in periculo esse credendus sit, is de quo incertumest .eva'
R. ad 2. Assirmi Quia tunc Regularis absolvendi potestatem habet a M.
Superior: Superioris sui. R. ad. a. amrm. Cum Camavit leo p. I. Cap. T. pag. 77. quia Eccle- 68 sia non videtur jurisdictionem conferre velle, nisi cum legitime approbatus haberi non maesta aut Baegre admitteretur 2poenitente: de quo statim.
R. ad D negat. Quia seclusa speciali locorum lege, nihil opus est ut 68s i rite absolutus est a peccatis, ab iis. denuoabsolvatur. Non idem estique de censuriss ut dixi Tom. M ubi haec fusius expensa reperies. R. ad 6. Generatim loquendo melius esse ac tutius ut p*nitens appro- 636batum Sacerdotem accerser, quam alium quemcumque, Quia tamen Vereri est ne qui renitente animo cuipiam confitetur, male confiteatur; exiis stimo non male facturum, qui ud plenam morienti libertatem tribuat, ab eo tunc recedet, Hinc Parisiis non approbatus morientis consessionem excipere potest, cum prudenter judicat moribundum . re nimis laturum, quod advocetur alius qui facultatem habeat absolvendii ai casibus resematis. R. ad 3. negat cum Sylvio ubi insta, propter rationem supra allatam 68 in resip. ad 2. At ex dictis num . praee. insem Sacerdotem approbatum . qui
pGsentit ministeritan sirum impatienter serri ab aegroto, facturum melius si quam primum abscedat; tunc enim eligi Poterit alter qui plus placet; nisi is haereticus sit, vel excommunicaeua Gemineiama ; praesertim cum istorum iurisdictio non sit prorsus indubia ; & idcirco,exastiment viri graVves facta m iis confessionem, ab infirmoi; si convalascat, esse iterandam.
Quod quidem in his partibus ubi invaluit opinio opioni Fagnani adversa
R. ad 6. GH at. Unde infirmis: pessimo conssilum, quL docent, Sa- 688
Cerdotem in morbis inexpertum, quique .periculum mortina montis. artia articulo secernere nescit, expectare debere donec accedat Sacerdos prom
169쪽
16αι TRACUAT DE POENITEN rIAE PARS ILhati oti enim ea spe delusi vel nullam absolutionem darent morienti,
vel tunc tantum darent, cum monitis congruis destituta , multo minus prodestet 3 De tota hac materia, quae moribundi absolutionem spectat . vide Sylvii orationes secundam, tertiam & quartam, ubi vir pius aequo& eruditus praecipuam nostram opinionem late & solide confirmat, Tom. s. pag. 7 s. & seq. Neque id omittendum quod ibid. pag. docet, eum videlicet a quovis Sacerdote absolvi posse, cui non equidem mors immineat, sed amentia , quae vel perpetua, vel diu uina videatur futura: quia eum factus ainens colliteri nequeat: periculum amentiae di quoi periradum mortis. Et vero cum in ej modi pericula divinum de eo e ne praeceptum obliget , aequum eth ut qui in eo Vertatur: eodem gaudeae privilegio, quo ceteri propter periculum mortis.
De dotibus Assimistri paenitentia. Consessarii numeris omnibus absoluti dotes, aliae respiciunt ipsam Ministra personam, aliae poenitentem, aliae utcumque ceteros Fideles. In primo ordine sunt iurisdictio, scientia, sanctitas vitae, prasertim in actu ministerii, spiritus orationis , qui in poenitentem alliciat gratiam, quae vel saxeum pectus emolliat, vel calefaciat tepidiorem animam, Vel jam calentem novis ignibus adurat . In secundo gradu primas tenet aequRmethodus dimittendi & retinendi peccata. Ad tertiam partem pertinet Sigillum confessionis, quo sevcre cautum est, ne cuipiam reveletur con iusso poenitentis. Quae ad primum & secundum huius divisionis caput sinectant, fat pene exposuimus Tom. III. hujus operis, in appendice de obligationibus Consessariorum. Horum tamen nonnulla in praesenti refricare iuvat; quibus & alia non minimi momenti adjungemus.
Quibus concedenda sis, riganda vel digerenda QVolutio.
689 Ertum est I. illud ante omnia Consessario curandum esse in Tribuis a nati, ut distinctam peccatorum mmitentis quoad numerum, speciem& circumstantias etiam aggravantes consessionem eliciat. Quod ut asse qiratur, operae praetium eit ut certaminin interrogationibus suis, meth dum sequatur, cu)us ope sinquia Ι ei mandata, praecepta Ecclesiae , capitalia delicta, obligationes statui poenitentis annexas decurrar. Haec Vzm methodus, si fieri 'potest i aperienda erit poenitenti ante consessionem, quo facilius conscientiae suae examen instituat. In ipso autem consessionis de- ad unum quodque peccatum certo vel dubie mortiferum, curabit C sessarius inquirere quinus admissum sit, quoties itent animo propositum suerit antequam admitteretur. Si quibusdam lentior videbitur haec procedendi' ratio, meminerit is, Obique, seis praesemn, coram fiammo Iudice, salo o alexi, quod fax bene. Non idestne certe e rapidis illi consessionum expeditoribus, qui opus umotamia male pnxstent, , ni illud3 Parochi a seve-
170쪽
CAP. VIII. DE MINISTRO POENITENπIAE. Isrritate nimia procul dissiti, ipsis poenitentium hortatu, totum redintegrare coacti suerint. Circa quaedam ex istis relege quae dixi Tom. III. pag. 27. 33. &α & TOm. a. ubi de circumstantiis. Certum est a. nusquam masori opus esse prudentia & praecautione, quam in iis quae ad sextum Decalogi praeceptum pereinent. Hic addenda, iunioribus praesertim puellis, fiducia, quae daemonem mutum abigat; flestandum inter moderatae interrogationis limites, ne doceantur quae iste nesciunt. De his adi quae dicta sitnt m. III. pag. s32. Certum est 3. & in id nitendum Consessario ut superflua quaeque a confessionibus resecet, ut proindς nec sinat Poenitentem quoquoversum digre- 69Idi, nec vanis inquisitionibus propriae suae curiositati indulgeat. Qu n &ad confessionis calcem remitti debent, quae iusiori indigent examine , qualia sunt praesertim quae ad restitutionem, simoniam, irregularitares sic alia huiusmodi perinent. Ubi animadvertendum inauditos debere dimitti eos e Ciero, qui gravibus obstricti peccatis, a celebrando abstinere nolunt, quanto tempore necessum erit ut probentur. Quoniam vero sua se penuria tueri χlent, pie ti religiose huic mederi incommodo curabit
Certum est 4. contritionem esse potissimam hujus Sacramenti partem , ut 6 aruae ceteras suppleat, & a nulla suppleri possit. Ad eam igitur omnim is adducendus est Poenitens; ad id autem prodeste poterunt quae diximus supra Cap. 4. in fine. Certum est s. concedendam esse abλlutionem Poenitenti, quem satis ερ probatum, aut nulla egentem probatione, Consessarius moraliter audicat hic & nunc rite dispositum esse. Habet enim qui Vere poenitens est, lusquoddam ad reconciliationem; nec dubium quin majoris sint pretii opera quaecumque ab eo in statu gratiae elicita. Sicut tamen quae hodie prodesset medicina, ad aliquot dies differtur aliquando, quia creditur profutura magis: sic & quandoque jam disposito potest ad aliquod tempus sus. pendi abiblutionis beneficium; cum prudenter iudicatur futurum hinc ut &magis a peccando revocetur, & largiori prece malorem gratiae copiam a certat; nec vereri est quin animis concidat, aut nimium affligatur. Interim concessa absolutione differri nonnunquam potest sacra Communio, ut
mage magisque ad eam se disponat Poenitens. Certum est denique differendam eta, quin & aliquando negandam ab- ερε Glutionem iis quorum nulla est vel dubia conversio; iis item qui quaedam scitu necessaria culpabiliter ignorant. Quia vero non satis constat, quinam in eo ordine censeri debeant, juvat praecipuas, quae hic difficultatem
movent, classes perscrutari. In his passam numerantur , t. qui in occasione peccandi; a. qui in criminis habitu seu consuetudine; 3. qui in fi nesta quapiam anim1 dispositione; . qui in libera vel etiam coacta certarum rerum inscitia versantur. Quae omnia; sed ordine retrogrado, hic veniunt expendenda. Sit igitur, 3. I. AEn re quibus propter ignorantiam deferri debeat AUAusio. CONCLUs Io L Neganda est vel differenda absolutio iis qui praecipua Fidei Christianae mysteria, Deique R Ecclesiae praecepta ignorant; aut ab T iram. Theoti Mota Tom. VI. Pars II. L iis Disi tiros by Corale