장음표시 사용
211쪽
temporis lapsu & per partes abjecerit , non erit idcirco ad repetendam. conlamionem cogendus: nec enim quaelibet bonae voluntatis desitio hidia cium est falsae conversionis 168 χ res iterum an iterande consessionis oneri subiaceant , qui paulo post: absolutionem in peccatum relabuntur. Quaestiode iis est qui ad n vum Confess,em accedunt. R. am . communiter loquendo: etsi enim era esse potest, attamen in praxi ut plurimum suspecta esse debet justiatia vix perseverans. Que secundum Deum notitia est, ait Apostolus a. r. II . paenitentium in salutem stabilem operatur; & hoc sensu omnis qui natus asi ex Deo, peccatum rum facit, T. Ior 3. o. '. Equidem vel ipsi justi concidunt, ut liquet exemplo Davidis Se Petri: At quod annotari meretur in toto Scripturae contextu, qui annorum quater millium historiam complectitur, neminem reperies iustum , qui aequa lapium inter & poenite tiam partitione, frequenter lapsius frequenter resiurrexerit. Et vero justiatia per absolutionem vere obtenta est habitus. Atqui ex S. Thoma a. q.
69. art. I.& a. ad 3. Habitus dicuntur illae qualitates, Da secundum Dam rati nem babent, quod non de facili transmutentur, quia habens causas immobiles. Emgo saltem dubium est an qui post absolutionem de facili ad vomitum
PeVertuntur, vere suerint conversi. Ergo & dubium est an peccatorum veniam obtinuerint. In hoe autem dubio quis cum salutis dii pendio coria sessionem suam iterare negligat p Θ In eo casu versari merito judicantur , qui relapsi sunt quia ab occasi nibus sibi funestis non recessere, & praescripta sibi adversus peccatum m dia omiserunt . Quoad eos vero qui ad tempus fugerunt occasiones, injuncta sibi remedia adhibuere , examinandum erit I. quom tempor utrumque hoc prestiterint; a. an in his perseverare facile possent; 3. an seserint tentationi, quae & previderi debuisset, & cum ordinaria virtute posset superari; annon econtra cesserint improvisae tentationi, quaeque tane vi extraordinaria vinci non posset ς. q. quale & quantum crimen admiserint. Quo enim minus quis in remediorum usu prestiterit; quo remedia haec uervam erant faciliora ; quo magis ordinaria fuerit tentatio cui obtemperatum est; eo suspecta magis videbitur conversio. 7 Dixi iterandam a. relapsis consessionem m aliter loquendor quia mitius agi potest r. cum iis qui violentae & extraordinariae tentationi cesserunt; a. & cum iis qui peccatum a consessis diversum commisere . Si enim constat animum in peccata pluries commissa multo facilius prorumpere;
at simul constat hominem vere 'conversum. multo plus cautum ac munitum esse debere adversus peccata , quorum pondus pluries expertus estia ingemuit, quam adversius inexperta.
87I Ex ius colliges eos qui raro aut semel in anno peccata deemunt, tum que emendationi suae serio per notabile tempus allaborant; sed post quatuor aut quinque hebdomadas in eadem recidunt peccata; si sorte primo anno benigne excepti sunt a Confessore, severius excipiendo esse ac diuistius probandos annis sequentibus. Qui enim sensit se imparibus ad finem medio usum esse, validiora inquirere debuit: quod cum neglexerit, dubium est an finem vere & sincere intenderit. Ita quem utiliter consules
Director animarum poenitentium cap II. ubi & nota cum Giberto tom. a. Consuli. de poenit. Consuli. II. non omnem etiam diuturnam cessa
tionem a peccato lassiciens esse vera conversicivis indicium, ut si puella
212쪽
CAP. VIII. DE MINIS URO POENITENTIAE. dio
toto anno abstineat a crimine', ut sanitatem stam recuperet, vel pro-ipter amasii sui absentiam; aut quia is iam minus sit liberalis &e. Quaeres 3. an fieri aliquando possit ut Confesses non teneatur aperire S i poenitenti obligationem consessionis generalis instituendae. Assirmat seri pior mox citatus ita cap. 24. hac duplici conditione, I. quod poenitens sincere conversus sit, Christiane vivat, & in bona circa praeteritas suas consessiones fides versetur. a. Quod praevideat Constabr futurum ut ri nitens ex imponenda sibi generalis consessionis obligatione peccet mortaliter, puta quia nusquain adduci poterit ut credat se ad onus illud teneri; aut quia ex tentatis ollin huiusinodi consessionibus , factum sit ne uries deliquerit letaliter . Ratio in quia poenitens indirecte absolutus bona sui fidei dimitti debet in his quae iuris sunt positivi, cum a bona illa fide sine gravis mali periculo averti non potest. Atqui poenitensn ser & indirecte absolutus est in consessionibus quae consessionem malam subsecutae sunt; cum vere sit conversiis N Christiane vivat , & aliunde
bonae suae fidei dimittitur in re quae iure est divini quidem sed politivi ccum consessio positiva tantum Christi lege praecipiatur. Ergo ut putatitii coniuges gravioris mali sormidine in Matrimonio etiam invalido consistere permittuntur, sic & a pari in proposito. Fatendum tamen, quod & agnoscit idem Scriptor, frequentius contin- 87tgere, ut invalida connubia tolerari debeant , quam consessiones invali liae. Ubi autem exigeret prudentia ut poenitens de alicuius suae consesesionis nullitate certior non fieret, ei tainen consessio plus aut minus generalis per modum consilii mponenda triret. Quod si penitus reluctareetur, saltem solerter & industrie elicienda Bret ab eo, quantum fieri potaviet, aliqua generalis conismonis species. Quaeres quid praecipue iis commendandum sit , qui generalem vel 37
extraordinariam consessionem meditantur. R. hortandos eos esse sedulo ut longe magis de plena cordis conversione, quam de integra peccatorum aceusatione selliciti sint. Nusquam male confitebitur vir sincere beex toto corde dolens de peccatis: at non raro male confitetur, qui singula sua peccata minutim & ad strictos auris apices reeenset. Unde S. Gregorius Lib. 6. in I. Reg. Cap. II. Signum vera confessionis non est in oris eo optime, sed in amictione poenitentis . Quaeres s. qua ratione peccata confiteri debeant, qui frequenter &gra- 873viter lapsi generalem exomologesim faciunt. R. iis curandum esse &sus ficere, ut aperiant graviora cum praeeipuis ipsorum circumstantiis; cet ra vero cum eorum etiam circumstantiis Reundum uniuscuiusque speciem certas ad classes, certumque ad numerum qui verisimiliter existimabitur, reducant. Is autem numerus ea etiam complectetur quae se se memoriae non obtulerunt, sed probabiliter admissa creduntur. Et vero fi poenitens unumquodque peccatum cum suis sigillatim circumstantiis aperire vellet. niteretur ad impossibile, multam in animo Consessarii pareret confusi nem, patentem scrupulis aditum reseraret; vixque aliud tanto e labore quam cerebri subversionem consequeretur. Ceterum curandum est ut poenitens in generali consessione exprimae, 876 nae nam mortalia necdum eon iis sit; tum quia alioqui non posset Mi-mister materiam necessariam secernere ab ea quae iste necessaria non est;
Rum quia poenitentiam Iusta minorem imponeret , falso existimans poe-
213쪽
64 ΥRACUAT DE POENITENTIAE PARS II.
nitentem & peccata' haec jam esse consessum , & pro iis ex Consessoaris praestripto satisfecisse. 877 Quaeres o. qua ratione adduci queat poenitens ad generalem confessi nem, a qua plurimum alienus est. R. pie& acriter inculcandum esse penitenti Cnristianos plerosque eo miserabiliter perire, quia sibi falso per
suadeant se peceatorum veniam consequi, statim ut haec integre consessi sunt, eorumque avitutionem obtinuerunt, licet interim mores suos vere non emendaverint . Tum demonstrata sincere conversionis necessitate . inquiret Consessarius an poenitens nihil circa praeteritas consessiones habeat anxietatis. Si respondeat se generalem consessionem jam antea Q-cisse, perpendendum erit an extunc per notabile tempus, puta duos tresve menses christianam vitam & a gravibus, saltem conpletis, immunem duxerit, annon e contra brevi ad Pristina, quae actu confitetur, peccata reis 346. dierit. Si I. sussiciet ut generalem a tempore relapsus sui consessionem '' peragat. Si II. ostendetur generalem hanc cui tantopere nititur, conseiasionem, nullius esse omnino valoris, aut fallem valoris dubii maxime, &qui mentem tranquillare nequeat. Quod si pergat ab intento Consessarii alienus esse, non erit tunc temporis nimi pere urgendus , sed monendus Ieniter ut negotium illud coram Deo revolvat; ut cogitet quam meliussit Hemam sibi pacem struere laboris alicujus dispendio, quam ejusdem Iaboris horrore subire inmae reprobationis discrimen. Addetur nihil es quod importune urgeat; concesium iri tempus quo indiguerit; non esse opus illud tam arduum, quam primo intuitu videatur, altare sibi opem Consesurii qui adiuvet in examine, qui interroget M. sdis Quo autem futurum illud examen iacilius reddat Consessor, monetae poenitentem, ut, secundum dicta superius, Dei &Ecclesiae leges, capitalia peccata, proeria sui status munia, diversa in quibus vixit lora, diversas quas inviiit sodalitates, diversa quae gessit ossicia pervolvat. --
terit autem commode examen istud varias in mates dividi . percurrendo scilicet quidquid a primo rationis usu ad duodenium, a juodenio adinatem septemdecim aut octodecim annorum, ab ea aetate usque ad Matrimonii tempus, inde autem usque ad tempus viduitatis gestum sit mali Sc. Quod si ordinem hunc prae hebetudine sequi non possint penitentes hune ipsorum loco in interrogando sequetur Consessarius, cui & curandum erit ut poenitens aliena expendat peccata quae verbis suis, actionibus, exemplo peperit. Sed illud propius investigandum . quod multi negligunt, an nitens spiritu fidei vixerit, an aeterna bona , Quod vere Christiani est, speraverit & sperando inquisierit, an magnum Leetis pri-ceptum de adorando Deo in spiritu & veritate adimpleverit. Quoniam
vero horum desectus ex mala anteactae vitae statu non aegre colligitur , emciendum erit ut profunde intelligat innitens quantum a scopo sto de-- viaverit, quam sedulo tempus redimere debeat &e. 779 Quaeres 7. an innitens, qui generalem consessionem instituere tenetur. omnia peccata sua denuo confiteri debeat, si ad eum quo semper usi est Sacerdotem recurrat. Respondet idem Auctor, quam in hac tota materia e vestigio sequimur, non esse necessum ut Peccata haec denuo accusentur, si Consessarius aliquam adhuc eorum ideam gerat animo , licet non ita distinctam, quemque ex consessione ante aliquot dies facta exurgit. Unde tunc temporis buffcit ut Sacerdos recordetur quam inordinatai sueru
214쪽
CAP. Um. DE MINISTRO POENITENπIAE. suerit vita innitentis; qui, & quamdiu perstiterint mali ejusdem habitus;
quam proinde innitentiam , quae remedia ei debeat praescribere . Hinc autem mihi sequi videtur, fatis esse rinitenti cuilibet, ut confissam h iusmodi ideam pariat in animo Confessarii, qui prorsus, puta ob brevitatem memoriae, vel temporis diuturnitatem, factae sibi consessionis oblitus esset: quod enim uno in cassi sufficit, in alio issicere debet. Quaeres 8. num expediat ut Confestor, qui prima vice alicujus con- 8tosessionem excipit, eique generalem consessionem necessariam esse videt, hanc ab initio proponat. R. negat. I. quia id genus pamitentes non possunt portare modo tale consilium, sed eo territantur, & aliquando a Tribunali plane recedunt . a. Quia cum necdum fatis peccatorum suorum gravitatem cognoscant, parumque in melioris vitae proposito confirmati
sint, necdum etiam ad grave hujus consessionis onus disipositi sunt 3. quia vereri est ne facta statim generali hac conismone nihil non factum existiment, adeoque de dilata sibi absolutione conquerantur , & animo primum, tum deinde proposito deficiant. Satius itaque fuerit ut Consensarius idonea praescribat remedia , quibus ejusmodi rinitentes a delictis
in Particulari consessione accusatis revocentur. Ubi autem horum emen datio secuta fuerit, selicius per generalem exomologesim inchoabitur vitae totius emendatio. Unde, ait idem Director, si penitens proprio m tu ad generalem consessionem admitti postulet, monendus erit non esse sestinandum in re tanti momenti; sed ante omnia incumbendum esse plenae conversioni, extirpandis pravis habitibus, augendae di firmandae net voluutati quam Deus largiri dignatus est &c. Alioqui enim si primum generalis confessio injungatur , toti incumbent in sedulum vitae totius
examen, Vix autem ingement, Orabunt, eassiones suas crucifigent, consessionis donum enixe precabuntur . Haec ille , quibus addi possit, plerumque fieri ut longum in praecipitis ac prolixae consessionis auditione tempus perperam insumat Consessor ; quia qui primo seriam conversi nem meditari videbantur, media via herent. Crediderim tamen aliter agendum esse, I. cum sermo est de personis 88xum pridem conversis, sive his ob aliquem desectum necessaria judicetur confessio generalis, seu tantum utilis ad humilitatem M. a. Si percipiat
Consessarius aliquem eo tantum a plena conversione deterreri, quod generalis confessionia intuitu perterreatur. At generatim plena sensus videtur regula eitati Scriptoris, inquam, prout alicubi supra indicavi, non aia modum propendeb&m, antequam fundamenta ipsius mature perpendissem.
Quaeres quid facto opus sit si poenitens neget se aliquod feciste peccatum , quod Consessarius ab eo peractum esse didicerit. R. vel Consensarius illud poenitentis peccatum rescivit per consesisionem complicis, Vel Per rumorem incerium, HI via indubia, ut quia p tentem viderit in flagranti delicto. Si I. debet rinitentem caute & solerter circa finitima quaedam peccata, tum & postmodo circa peccatum illud interrogare . Si neget illud a se
perpetratum, post aliquot interrogata adhortandus erit ad plenam & inia regram confessionem. Si negare pergat, & sub aliquo praetextu differri possit absolutio, hortandus erit ut a Deo per piissimam ejus matrem nita tur obtinere illius confestionis gratiam, quam uno ante mortem instanti
perfecisse velit. bi absolutio differri nequit, aut post dilatam perseveret eadem
215쪽
ω TRACτAT. DE POENI UENτIA. PARS II. quae prius negatio , non poterit absolutio denegari , quia non licet ussicientia per alterius consessionem parta r imo cavendum ne suspicetur poenitens factum suum ex consessione complicis Sacerdoti innotuisse. Ita Collator Andeg. Tom. a. de pinit. pag. mihi Ior. re alii. 883 Quod si, ut aliquando evenisse didiei, criminis socius, veritus ne λ- ror, aliave quicum peccavit puella, suum illud scelus reticerent, Sacerdoti licentiam volens & non coacte secerit consessione sua utendi; tunc,
meo quidem tenui judicio idem faciendum quod in tertio casu de quo statim; modo tamen nihil inde immineat incommodi, & plena fides haberi possit primo complici. 88 Si II. magis credendum est poenitenti, quam publicis rumoribus, raro certis, scepe calumniosis. Ita passim Doctores. Si s Si III. clivisi sunt Theologi: Alii poenitentem tunc absolvi volunt, utpote cui tam pro se, quam contra se loquenti credendum sit. Alii hune
negant absolvendum esse , ut qui certo sciatur in re gravi fallere . Et hec potior nobis videtur opinio , cui adherent resolutiones pastorales Dioecesis Genevensis pari. q. tit. 3. cap. I. Collati Andeg. Tom. 2. de PPnit. q. 3. mensis Maii in fine. Sa res Io. an satius sit ut poenitens generaIem confessionem instituat ordinarium suum Directorem, quam apud alium; numque generatim expediat mutare Consessarium.186 R. r. in genere curandum esse rinitenti, ut si non omnium optimum, at ollem vere bonum, prudentem, & doctum Consetarem inquirat. Is autem tum ex propriis, tum ex eorum quos regit fructibus non aegredi gnosci potest. Neque negligenda in re tanti momenti oratio; presertim
uia quandoque qui plures sancte regit, uni regendo impar est, eo quodatum ejus non capiat. Quoti enim contemplationis , & similium or tionis viarum imperiti, id quod ignorant blasphemant λ Sensit id pluries B. Theresia ; pluries & redarguit Henricus Maria Boudon , Ebroicensis
Archidiaconus, cusus opera, praecipue Vero Tractatum de Oratione, necnon & Librum de diversis orationis statibus ab Ill. Bossueto editum, ab iis qui animas certo vel dubie iublimes regunt, perlegi interfuerit; ne
sorte Angelum lucis in Angelum tenebrarum, aut econtra transvertant. 887 R. a. eum qui ad Consessarium eo praecise recurrit, quia, ut arunt, lamgioris est manicae, & pene omnes mira mistraque facilitate absolvit , peccare letaliter, & ad repetendas consessiones teneri; quia gravi Sacerdotis hujus peccato consentit & cooperatur, uti post FilIlucium docet Ari tonius pag. 339. Valet tamen consessio bona fide imperito Ministro facta .Fησες. quia nihil deest ex parte penitentis; subest vero ex parte Sacerdoti aliqua eorum quae sibi aperta sunt cognitio, Quae licet accuratu non sit, satis tamen est ut de exhibita sibi materia judicet. Et vero si imperitus Sacerdos in articulo mortis abssilvat, valet absiolutio. Ergo & extra casum hunc valeti cum necessitas validum non faciat id quod ex natura rei invalidum est. 888 R euin qui prudentem nactus est Conseiarium , eidem constanter adfinere debere. Qui enim innitentis indolem, mores, habitus, tentatioues semel apprime novit l, & consilia multo salubriora impendet, &remedia magis idonea subministrabit , quam qui nihil vel parum eun-Babiri dem cognoscet . In dubiis tamen & arduis casibus licitum est alium a Consessario consulere: nec enim omnia videt oculus omnis.
216쪽
CAP. VIIL DE MINISTRO POENI ENTIAE . aci R. 4. Deficiendum incunctanter a Confestario, non modo qui errorem 2 insipirare nititur, aut ad pravum quid sollicitat; sed& qui nimius est nostri assentator, qui correptioui nostrae blanditur &c. Quod si psnitens v visset se tali Consesstario temper usurum esse, plerumque vituperio dignior . foret quam laudet cum fieri tandein possit ut votum illud in prae;udicium ivoventis cedat. Nec dubium quin multo plus rei sint Directores, qui promissa hac a innitentibus, puellis potissimum & seminis extorquent. Quin& inconsulta haec vota pro irritis haberi voluit Mechliniense Concilium an. I 6o7. Cap. 7. ubi sic: Nemo aliquem ad perpetuo sibi soli coinfitendum obliget,
or ejusmodi promissoηem etiam juratam tanquam irrationabilem ct indiscretam haec Synodus irritam esse declarat, ρο quatenus opus est irritat. Potest tamen identidem Conseisor exigere ut innitens ad se per ali- 89o quod tempus redeat; ut cum ex generali aut apertiori ejus consessione intelligit, eum certis indigere consiliis , aut certa ratione esse dirige dum ; aut, si ad alium recurrat, in scrupulis fovendum esse &c. R. s. rinitentem qui prima vice Consessarium adit, benigne ac leni- 89 Iter interrogandum elise , cur ab ordinario suo Directore recedat, & si nihil alleget solidi, hortandum ut ad eum si nihil aliunde obsit, rever latur a bstandum, inquam, non tamen urgendum acriter I tum quia haec communis est etiam timoratorum praxis ἔ tum quia non raro contingit ut Deus unius magis quam alterius ministerio faveat . Durius agendum cum illo devotarum grege , quae omnes successive Parochiae vel Urbis Ministros decurrunt atque experiuntur, curiositatis & levitatis animo , non utique studio proficiendi, R 6. AEnitentes qui apud priorem Confestarium, ceteroqui non ine- 89aptum, generalem nuper exomologesim secerunt, cujus ob proximum relapsum, vel aliunde, suspecta sit sinceritas, ad eum remittendos esse ad aliquod tempus , ut nova absolutioἡe suppleant desectium praecedentis , alias enim, quod semper durum est & aliquando periculosium, ad ejusdem generalis consessionis iterationem tenerentur . Postmodum vero a novo Directore recipi poterunt, si id e bono ipsorum esse credat. Suρ- ponit decisio haec priorem Consessorem esse accuratum . Potest enim vir etiam accuratus absolutionem, seu sibi deinde, seu aliis siuspectam , aliquando largiri. Ecquis in hac materia nunquam decipiat aut decipiatur Quaeres Ir. an qui impositam sibi generali in conressione rinitentiam 893 mutare cupit, consessionem hanc iterare teneatur, si ad eundem consesta rium pro commutatione hac recurrere nolit aut non possit. R. casum hunc a nobis expensum fuisse Tom. s. in Appendice de obligationibus Consessarioriim, ubi multa ad hanc Psnitentiae partem spectantia tetigimus, quae relegi precamur, ut demum infinito huic Tractatui finem imponere liceat.
- An Sacerdos curam animarum non habens avdire conses es traeatin.
DUplex esse potest hujuste quaestionis sensis; prior, an Sacerdos approbatus
aliquando consessiones excipere teneatur; posterior, an Qui approbatus non est, aliquando approbationem inquirere debeat, ut audiendis confessionibus vacet:annon ei lassici t lenius aliquid ,puta pretceptoris officium adimplere.
217쪽
168 TRACTAT. DE POENITENTIA PARS IT
Τρ aestio, ut liquet, non procedit de Parocho , aut ejus vicem gere
te. Constat enim eos ad audiendas suorum consessiones teneri, non si tum paschali tempore, vel in articulo mortis ; sed etiam quoties Par
chlani juste & rationabiliter confiteri volunt. Si enim qui plebi presunt
in temporaneis, eidem non in extrema tum aut gravInecessitate providere debent, sed etiam in communi; mluum est ut qui populis inspiritualibus praesunt , eidem in necessitate etiam communi , quae moram saepe periculosam habet, medeantur. Hinc promptam suis opem ferre dehisbent Pastores, nisi ad tempus, quod , quantum fieri potest , breve esse
oportet, aliis negotiis detineantur . Sed & cavendum Parochianis ne Sacerdotem suum nimio divexent, ut eae faciunt quae singulis diebus perlongum tempus auditi volunt, & eadem semper recantant. Lis igitur tota est de Presbytero nullam animarum curam ex officio habente . Haec autem ut solvatur, supponendum ex dictis Tom. s. ubi de Charitate ,
pag. 3 I. proximi nec talem aliam esse extremam aut pene extremam, aliam gravem, aliam communem tantum. Iam
8ys Dico r. quilibet Sacerdos etiam mere delegatus, imo nec approbatus
tenetur ex charitate, etiam cum Vitae periculo excipere consessionem ho
minis in extrema aut quasi extrema necessitate constituti. Quisqueenin salutem propriam propriae suae temporali vitae praeserre tenetur ἔ ergo &salutem proximi, quem sicut semetipsum diligere tenetur. Et ita docet Augustinus Lib de mendacio Cap. 6. his VerDisr Temporalem plane vitam suam pro a terna Uita pVoximi π n dubitabit Christianus amittere. 896 At, inquies, nunquam in hac materia Vere occurrit extrema necessitas; quando quidem poenitens in omnicam per solam contritionem cum voto 897 consessionis falvari possit. R. I. dictum esse a nobis in extrema vel quasi 898 extrema necessitate, ut ei difficultati occurreremus. R. a. eum qui morti proximus nihil usquam audierit de remedio contritionis , nec unquam cogitavit qua ratione habenda sit contritior adeoque qui nullum sibi aliud praeter confessionem remedium sippetere existimat, in extrema necessitate constitutum esse, ut notat Lugo hic disp. II. n. Io. Idem est de eo qui primaria quaedam religionis Mysteria ignorat; aut qui nuper ab har- retico deceptus, nisi ab errore revocetur, sine consessione moriturus sit. 899 Dico a. Tenetur etiam graViter Sacerdos cujuscumque in gravi nece state positi confessionem audire; idque etiam cum gravi aliquo damno temporali proprio . Ratio est , quia, uti diximus ubi de charitate pag. 3 7. exigit ordo charitatis, ut proximum magis deligamus in spiritualibus, quam nosimetipsios in temporaneis. Ad id autem necesse est ut spiritualem eamqtie gravem proximi necessitatem removeamus cum gravidamno temporali proprio. 9 An autem necessitati huic cum ipsius etiam vitae periculo mederi oporteat, non convenit inter Theologos. Negant Navarrus, Coninch, & alii
quorum opinionem probabiliorem existimat Lugo ibid. n. I a. quia dum proximus se ipsum absolute a periculo liberare potest, non ita meo indiget auxilio, ut ei cum tanto mei damno praestem, quod ipse sibi minori cum expensi praestare potest. Affirmant ex adverso Valentia, Suarer S c. quia licet in rigore posiι proximus per contritionem salvari, tamen magno morali periculo exponitur, quando me alio medio relinquitur.
61 Mihi haec ex circumstantiis definienda videntur. Sane multos habet gradus gravis
218쪽
gravis necessitas ; nee dubium quin majus subiri debeat periculum ingratiam hominis a Deo & proximo insigniter aversi , quique palam inmurmura & imprecationes erum M , Pene ipsum contritionis nomen
ignorat, quam in gratiam alterius, qui magna semper , in ipso etiam peccati statu, religionis princiPia servavit animo ; cuique pene sinciat. si Dei amorem & nomen Iesu eminus inclames. Ceterum ex communi sententia tenetur sub mortali vel ipse privatus soriacerdos, si alii desint, etiam cum periculo vitae, necessitati Communia talis, quae v. g. peste insecta sit, opitulari. Tum quia communis id genus necessitas de se in Pluribus gravissimum est malum . quod privati
alicujus vita merito redimitur; tum quia vix fieri potest, ut eadem ne cessitas respectu aliquorum non fit extrema. Ita Lugo ib. n. I . Dico 3. etsi, ut notat Sylvius Suppl. q. 8. art. s. in fine, assignari fa- ρoacile non potest quando delegatus Sacerdos sub mortali confessiones e ei re teneatur extra casum gravis necessitatis; non tamen vacat a cuia pa vir peritus & prudens , qui ab eis abstinet, cum aliud magna -κimi utilitas exigit. Imo periculose aget, qui eas nusquam audire velit, nisi aeque aut magis utilibus incumbat. Ratio primae partis est, tum quia hujusmodi Sacerdos non amat proxi- γ mum, quantum debet, cum eΣ hypothesi magnam eius utilitatem neglia gat; tum quia commissum sibi talentum Edidin terra; tum quia non Histis pendit & observat id I. Petri Uniniusque sicut accepit gratiam, in aia terutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis grata Dei. Ratio secundae partis est, quia gravior est negligentia , quo gravior so est gratiae nobis commissae abusus. Unde qui semper a spiritualis Trib natis eleemo*na abstinet, .se habet ut opum dives, qui nihil tempor iis eleemosynae largitur pauperibus.
Haud tam facile judicandi sunt viri pii, qui parum aut raro Trib stosnal invisiunt. Alii enim ab eo abstinent, ut castitati suae consulant; alii quia a natura pusillanimes timent ne quem humano metu absolvant ἔalii quia strupulis vexati animas torquent, nedum reficiant ; alii quia mens ipsorum quoquo versum facile vagatur &c. Quod spectat ad alterum propositae ab initio quaestionis caput , a nempe jucundius aliquod ossicium, puta Praeceptoris , eligere possit S eerdos prae Consessoris ossicio. R. I. cum Giberto Tom. a. Consuli. de poenita Consuli. 2 s. munus 9 7 Praeceptoris non esse prohibitum Sacerdoti, licet multis sit aut esse possit impendio periculosum . a. Fieri posse , ut qui adolescentem multis aliquando praelaturum, ad virtutem & aequi regulas informat , de Ecelesia insignius mereatur, quam qui rurestrium quorumdam consessiones excipit; praesertim cum aliquando postit Sacerdos ille alias Ecclesiastici Minasterii partes implere, puta distundere semen verbi, salubribus Catechismis vacare M. 3. Aliam esse in praesenti casu conditionem Sacem dotis, qui a Superiore suo ad Vicini aut Consessoris ossicium vocatur ;aliam eius quem, cognitum licet, negligit Episcopus. Posterior is non est culpandus, inria praeterinittitur,.sed in id niti debet, ut oret in monte, dum fratres sui in acie dimicant. Debet tamen aliquando sese offerre Episcopo, praesertim si videt minus dignos assumit cum his fallem in easibus vir istam. Tbea. Mor. m. VI. pars II. Ο etiam
219쪽
etiam humilis dicere possit: Ecce ego, mitte me, si me missis indignum
sos . Potissima igitur quaestio de iis est, qui quadantenus fugiunt. & blaniadiora inquirunt munia, ut minime vocentur. Hi autem non videntur a
gravi excusari posse , nisi ex circumstantiis excusentur , puta quia viri potentis praesidio indigent, ut grave a familia sua detrimentum arceant. Ratio est quia Sacerdotium, quoddam est talentum in proximi gratiam a Deo concessiim. Ergo qui talentum illud negligit, vereri debet sortem servi inutilis, qui abietis fodit pecuniam Domini sui. a. Quia qui Mein casu Praeceptoris officium ossicio Vicarii praeponit , non aliis quam
temporaneis rationibus movetur, puta ma oris lucri, menta lautioris, blandioris commercii, quam quod cum rusticis& agrestibus haberi eo suevit &e. Porro qui his regitur mori vis , dubio procul ex eorum n mem est, qui in re gravi sua qua ηι, non antem qinesum Christi. 3. Quia quisquis Sacerdos inauguratur, obedientiam Praelato suo spondet. Absit autem ut solemnis isthaec promissio merae instar c remoniae habeatur.
9 Sed quid si Sacerdos ad Sacrum Tribunal vocatus se tanto muneri imparem cognoscat R. vix quemquam sua in causa, fi in bonum, sive in malum, tuto Iudicem esse. Unde ex Anania quopiam, id est ex pri& docto Confessore sciscitandum quid nobis facto opus sit. Quod si quis
suae sibi imperitiae conscius, etiam ex Superioris mandato, sedet in Triabunali, nihil dubium , quod N Filliueius docet , quin mortaliter deli quat. Atque ejusdem peccati reus est, tum qui indoctum approbat aut et appmbari sinit Superior, tum & qui eundem scienter eligit. Maior porro requiritur pm certis locis scientia, quam pro allis; malor v. E. pro civitate mercatoria vel aulica, quam pro pago ἔ major pro audiendis viris fbrensibus, & aliis qui casus habent implicatos, quam pro feminis, .. pueris M. Hine qui omnes audire parati sunt, ut Poenitentiarii , u hium Rectores aut Vicarii , marore quam alii scientia pollere debent ι
sio Etsi autem nec possibile est, neque necessarium, ut eadem sit omnium scientia, constat tamen ex dictis Tom. 3. in Append. de oblig. Confessi mediocrem illam inentiam, qua ut minimum indigent vulgares Conseia sarii, latius patere, quam plures existiment , prout liquet ex ciri ibid. S. Caroli text. Falluntur autem I. qui huiusmodi scientiam sibi semper' inesse crediant, quia illam olim comparaverint. Profecto innumera sunt. quae nisi scepe revolvantur, sic excidunt animo, nulla ut eorum supersit memoria. Hinc dictitabat olim vir pius aeque re doctus , Curandum ut
semel quotannis relegantur Trin. de justitia & jure , de contractibus , de Matrimonii impedimentis, imo de irregularitatibus & simonia , in iis sui Clericos plures dirigunt. a. Et si etiam decipiuntur, qui in no
nullis, ut vocant, poenitentiae praxibus, aut Instructionibus Consessari rum, totam qua indigent scientiam expiscari credunt. Ualent hujusmodi Opustula, ni aliquam eorum quae olim didicimus, idaeam refricenti adeo praecipue vitio laborant. quod cum multa dicere velint, & nihil probent, dubia si pissime exhibeant pi certis, di non raro salia pro veris. Et id quidem, si dederit Deus, vel uno Libri alicujus, qui manibus Omnium teritur, exemplo probabimus; in quo nonnulla id genus occurrunt.
220쪽
c Ap. m. ME SIGILLO CONFESSI NIS. at f . CAPUT NONUM. De Sigillo Conse is . SIgillum se dictum a similitudine sigilli epistolaris, quo litterae obtagnantur, ne cuipiam innotescant quae in iis contenta siunt, definitur Religiosa obligatio servandi secretum circa ea quae per consessionem S cramentalem, vel occasione ejus quocumque modo cognita sunt. Singulas huius definitionis partes vindicabimus in articuli decursu. Quod ut fiat, videndum I. an & quo jure teneatur Consessarius ad sigillum &e. a. una ex consessione oriatur vinculum sigilli; I. an selus Sacerdos ad illi a teneatur ; quotuplici modo violetur sigillum s s. an Sacerdos
scientia per consessionem parta uti possiit . 6. Que figuli violatoribus
Quo Iure o qualiter teneatur Confessarius ad Sigillum.
SIgilli legem a veteribus haereticis intactam , velut impiam sugillare cnisi s est Ioannes t enisbn. in impio quem ea de rescripsit Libro casone Anglicanae conspirationis sub Iambo r. Eandem ex parte imminuit Erasinus, cum asseruitjam earus esse quosdam exreptos, in quibus fas est prodere confitentem. Quod ultimum antequam expendamus , sit pro praesenti. Co MCLUsro I. Confessarius ad Sigillum tenetur jure naturali, divino & Ecclesiastico. Prob. l. pars. Ad id jure naturat; tenetur Confessarius, quod violare snon potest sine gravi charitatis Iustitiae. veracitatis & salutis alienae pri iudicio . Atqui Sacerdos consenionis secretum prodere nequit , r. sine gravi praejudicio charitatis. Vetat enim charitas ne quod nobis fieri nolimus, laciamus alteri . Atqui nemo peccata sua, cuipiam ad consilium &medelam exposita. ab eo palam diffundi velit. I. Nec illud violare ρο-
teit sine praejudicio iustitias . Exigit enim justitia ut datam fidem inte.
merate servemus. Atqui secreti fidem ad minus tacite spondet, qui confessionem alterius excipit; nec quisquam est qui sua etiam leviora peccata aperiat Directori, nisi hac lege ut memo premantur silentio. Ergo in hac praesertim materia viget tum istud Prov. tr. Qui fidelis est, celat amici comm lsum: tum duo haec tacti. I . v. r7. 8e I . ui denudat arcana amici , fidem perdit . Denudare amici m oria desperario est anima infelieis Itum & illud Petri Blesiensis Lib. de amicitia Cap. Ia.'Secreti revelatis execrabilis est . 3. Neque idem secretum detegere potest sine praejudicio veritatis. Cum revelando detegat ut homo, quae juxta D. Th. Sup. q. . art. I. ad a. non scit ut homo, sed ut Deus , leu ut vices Dei gerens. q. Nec idem potest sine gravi alienae salutis praejudicio . Constat enim omissionem eonfessionis grave plerisque fidelibus praejudicium illaturam esse. Atqui non minus constat sigilli proditionem in causa fore. Cur multi, nisi omnes, a confessione deterrerentur. Ecquis quae vel unitam aegre Panduntur, pluribus aperiri serat λ Imo quis ad consessionem