장음표시 사용
271쪽
emo probat Coaeta dub. I . Unde tunc mulier non spectatur ut complex. sed solum ut testis alienae & multum periculosae fiagilitatis.
Sed quid si Consessarius, vel nihil respondit sollicitanti, vel ad coiiatum sollieitatus, haeserit in tactibu& & okulis, vel nonnisi ex gravi motu cessit, puta quia in domo, ubi se infirmam fingebat, comminata est clamaturam se sibi vim inferri, nifi consentiretis R. in r. casu esse denuntiandum, si nulloisigno declaroerit se a pro- gaposito trimine alienum esser aut si tranquille permiserie ut rea quidquid
impuro eorde gerebat, eructaret enim facra tractans, tunc.temp ris tacet, e senstre videtur. Non esse Vero denuntiandum, si vel ad intatium stelastae petitionis fenestram tacitus clauserit, vel fugam, unde ut plurimum in his materiis pendet victoria, arripuerit. ἐR. in a. casu prorsus esse denuntiandum, quia & inhonesta tractavie, a
& gravi re ipsa peccato fim sensit - . . l .
R. in D casu non esse denuntiandum; tum quia cessis gravinimo me- 3 tui, qui 1 et non a peccato excuset, ab humanae Legis poena excusat ς tum quia non ipse, sed femina, consessionis occasione tractatus inho eis. stos habuit: porro Decreta Pontificia non poenitentes, sed Consessarios de inhonestis tractantes assiciunt ρ tum quia pene intolerandam est, ut qui renitentem vi majore traxit ad scelus, eundem quase sentem insons pravissimis rinis addicere possie . Atque hinc mihi clubium est an denuntiari flebeat , qui magicis artibus ad insanum amorem flavus est MNemini sane fraus adeo enormis patrocinari debetr patrocinaretur autem ei quae miserum juvenem perdere Vellet o Ut est, qui in hoc postremo casu denuntiaretur, mitiori longe poena Plectendus esset o l a res rI. a quo fieri debeat klliuitantis denuntiatio. - ια r. Faciendam dubio procul a poenitente sollicitato . cui donee hoc suo ossicio functus sit, absolutio ei, deneganda ; utpote qui grave proinximi detrimentum, & horrendam Suramenti prolanationem nota metiatat, cum potest. ri s. i Esse quoque taciendam, tum ab eo qur Hrnuto casu vidit me a 6
audivit sollicitationem, vel ab ore seu Confessarii ipsius, seu innitentis fide digni didicit. Imσ qui audivit a per nis levibus nec dignis fide, juxta Dianam & DF kem n. 691. denuntiare debet; tum quia in Tribunalibus sancti Oialicii , propter materiae gravitatem, quae est haeresis vel ejusdem suspieio,
admittuntur testes ceteroquin inhabiles, quales sunt excommunicari, per mri , infames, ex cap. In fidei μυorem. O barritora in 'tum quia meum non est, sed Superiorum discutere, quam huius aut illius testimonii raiationem habere debeant. . I. Fatendum tamen esse plures qui contra sentiant: quia qui in hoc casu 38clen tiaret, & si, & alii tristem incurreret notam a sibi quidem, quia
ui cito credit, imis est crede s cito autem credit, qui credit ei cujus nuia Iam in materia minoris momenti haberet rationem . Alii ver quia Sacerdotem exponeret inlamia poenaeve aut afflictionis periculo. Vixtaia
meri credo facile amictum iri vel inlamatum , qui apud Superiorem a Perclito quopiam.nebulone accusaretur. Ecquis securus sit, si ad rinam
satis sit a perditis qui unam denuntiari p
272쪽
sM APPENDIX L. DE SOLLIC Ια aeres II. an denuntiare teneatur vel mittens. si se reus ipse denum tiaverit; vel testis de auditu, si denuntiaverit ipse rinitens. R. In priori casu faciendam esse denuntiationem ; tum quia parendum est legi quae eam praecipit; tum quia facile lax eludi posset, dum sollicitans HI falso assereret se sponte comparuisse; vel sponte comparendo crimen suum infigniter minueret. Atque ita definiit supremum , ut Italivocant, Tribunal, die 26. Iulii Ioa 8. In posteriori autem casu testis de
auditu quandoque ad denuntiationem tenetur, quandoque non. Tenetur quidem, si Brte sollicitationem audieriti tune enim alius est apinitente gessis. humique assertionem Brtiter confirmat. Non tenetur vero, si ammirente ipso Pllicitationem didicerit ἔ ouia tune testifkatio esus , ut Pote innixa tantum pomitentis fide, non habet vim majorem quam ipsa mitentis assertis. Ceterum consessarius sollicitans cogendus non est ad sui ipsius denuntiationem, nec proinde ad eam tenetur. Ei tamen con
sili potest ut proprio motu crimen suum aperiae Superioribus ; quia si nullis praeventus sit indiciis, gaudebit beneficio sponte comparentium .
fi vero sit praeventus, gaudebit beneficio comparentium non citatorum. Ita Coa duti M. di Quatres In an cum a denuntiatione excusatur poenitens , excusetur pariter alius qui sellicitatioris notitiam habet. 1Λ firmat Bordos, quia, inquit, sciens, uti accessbrius . non alia lege obligatur quam principaIis. Sed male r fieri enim potest ut poenitens a denuntiatione immunis sit ex gravis mali timore, non autem alius illσde quo loquimur. Ubique tamen constar quod mortuo talicitatore e Pirat quoia omnes denuntiationis onus i quia cessat finis a lege intentu emendatio sciIicet rer, & ejus in aliorum exemplum punitio. Quaeres I . an persona sollicitata ad denuntiationem teneatur, quamuvis grave hinc sita damnum impendeat, puta mors, abscissio membriis famae Retura notabilis, amissio magnae bonorum partiv. v R. r. Raro contingere ut haec insis etiam mulieribus a natura timidis
metuenda sine ρ quia & rarum est ut illicitantes sint krmidandi , fieri facile potest, ut contra eos imploretur repriae familiae, vel ossicii auxilium.. R. a. Supposito gravis masi periculo cessare denuntiandi obligationem
ex communi Dcciorum sententia; quia humanae leges non obligant cura tanto dispendio. Unde ne eo quidem in casu urgeret obligatio denu tiandi haereti m occultum ; nisi is in magnam Reipublicie Christianae Perniciem dogmata sua diffunderet: Tunc enim tenetur quisque pro pa
I R. I. Nunquam tamen' posse quemquam a denuntiatione eximi pec piscem Confisurium i debet enim is exEdicto Inquisitionis Rom. dato die r3. Sept. Isay vel S. Congregaς Lin Urbe sit; HL Epistopum, si extra Urbem degat, confidere, & ab eis edoceri quid sibi hic & nune facto opus sit. Quod si aliquando ante linam denuntiationem absolvatἰ nusquam absoreat nisi sub eooclitione futurae denuntiationis, posito quoacetant causae quae actu visentium impaerantis
M Quari es Iso an denuntiare teneatur, qui allicitatione accepit
273쪽
R. secreti legem, nisi a Sacramentali consessione profluat, nullam esse
quae a denuntiando excuset. Ratio est quia ex S. Thomaz. a. q. 7 .ar. . ad 2. Ea quae Aster quam per confestionem tamini sub secreto committa tur que sunt talia, qua struim cum ad notitiam hominis venerint, hamaea manifestare texetur ι plua I pertinera ad eorruptianem multitudinis spiritum
Iem vel corporalem, vel in grais damum alicuus persona, vel si Mid aliud est hujusmodi. Atqui dubio procul haeresis re sollicitatio, per quam sacri lege invertuntur Sacramenta , pertinet ad corruptionem &e. Hinc nendem a denuntiando liber est, qui secretum istud sub iuramento, veshae Hausula a loquacioribus etiam seminis apponi solita , me dicolobi tanquam in eo es iram, recepit. Iuramentum enim tacitam hanc habet conditionem, nibi inest lex naturalis r alioqui sciret iniquitatis vinculum . Eae vero voces: Id dico tibi ut Confessario, veram reipsa confessionem mafaciunt. Ita cum aliis pluribus Coara din. T. Quaeres I6. an mater filium, Daterve aut soror seatrem, iquem sollia citatorem esse norunt, denuntiare teneantur. Quaestio eadem moveris Iet de patre haeretico, de matre saga Sc Tenetica. Amrmant plures denuntiandum ; pugnantque his potissimum mitolirationibus Lib. . Resp. q. 8. n. 3. de seq. I. quod Dei, summi omnium parentis, cuique non corpus tantum, sed de animam debemus, honor &gloria, ipsi etiam terreni patris vitae praeferenda sit . a. Quod bonum commune & divinum, privato cujusque hominis bono longe potius sit. Porro Religionis bonum quod haeretici, sollicitantes, sagae, suo quisque modo impie subvertunt, commune est de divinum 3. quod carior no- his esse debeat anima parentum, quam eorumdem corpus: si autem E clesiasticum ex delatione nostra Judicium subeant, probabile est eorum animae melius futurum esse. 4. Quia si sciat filius matrem suam toti familiae peraiciem certam parare, non solum poterit, sed & tenebitur eam ad Magistratus deferre, si non alia quam eorum auctoritate impendens
Α'iter sentiunt quidam de haereticis ipsis, '& paullo Mures de soIlicitantibus; tum quia pater, filius, maritus, uxor de fratres, una inter se persona esse censentur; jure autem .naturali nemo se ipsum prodere tenetur; tum quia semivi filii ves statris infamia totam in familiam recidet. Fatendum opinionem primam multo receptiorem esse et communiorem, quam secundam. Ego quidem neutram Gmnino sequerer, vel abiicerem
omnino. Unde non denuntiarem filium , quem mihi constaret vel ex insolito quopiam vini aestu cini ste mala, illudque ex tune ubertim d sevisse; vel, ne rursum succumbat, sacro ministerio in perpetuum Tenuntiasse. Eum vero a quo nihil boni speraripossit, curarem a functionibus suis, quam leniter 8e secreto fieri liceret, seu ab Episcopo, seu ab alio Superiori suspendi. Sic enim Ze maternis visceribus, & honori Religionis, & Sacramentorum dignitati, & rei ipsius saluti providerem. Qua res II. an denuntiari debeat, seu Sacerdos iurudictione ad absolvendum destitutus, seu minor Clericus , qui quandam ad se bona vel mala fide accedentem sollicitat in Consessionali. R. ad I. assim. idque iam extra dubium esse debet post haec Bmedicti XIV. verba sup. n. i. Denuntiandus est etiam Sacerdos, quiurisdieti ad
274쪽
ad ab utionem valido imperiundam tareat. Atque id jam a Supremo Tribunali declaratum erat die II. Febr. an. 166I.
4s R. ad a. Laicos vel IClericos minores, qui Missam celebrare , aut scem consessariis exhibere audent, esse equidem denuntiaidos Inquisitoribus imo ab istis, si Clerici sint, praevia degradatione tradendos Curiae *cu lari ; prout sanxerunt Clemens VIII. & Urbanus VIII. at nequaquam subjacere poenis contra sollicitantes saneitis. Unde Clericus qui existens in Consessionali rogaretur a femina confessionem eius audire, eamque sta rim, ne audito quidem ejus consessionis verbo, sollicitare inciperet, nec Poenis contra non promotos, nec poenis adversus sollicitatores constitu tis subiaceret. Ratio est quia in omnibus quae hactenus ea de re pro dierunt Bullis sermo est de Sacerdote pure ac simpliciter dicto . Fictus porro Sacerdos, non est Sacerdos pure ac proprie dictus. s. qua etiam de causa renitentis interpres , qui eum sollicitat, denuntiari necessario non debet; tum quia nec Consessarius est, nec talem se esse fingit; tum quia interpres poeius se tenet ex parte penitentis, quam ex parte Consessarii; adeoque etiamsi Sacerdos esset, non sollicitaret ue. Continarius; tum quia interpretis casus raro contingit 1 pro his aurein
quae ram contingunt, non constituuntur Leges, ex L. ad ea, f. d. lege. Ita Corza cum aliis dub. 4 .
Quares 1 8. an sollicitantis denuntiationi premitti debeat correctio
si Amrmant Fagundea & alii quidam, x. quia praeceptum correctionis staremae est de jure tum naturali, tum divino, cui nulla lex Ecelesiastica
Prae alere potest. a. Quia S. Thom. a. a. q. 33. art. I. o. sic scribit: Quedam peccata occulta sunt, qua sunt in nocumentum proximarum, πιι coe Uriae, vel spirituale, puta si adiguis o Ira trami quamodo emitas tradatur hostibus, vel si haereticus privatim homines a fide avertat a re quia qai se occulte peccat, nousolum in te peceat, sed etiam in alios, oportet statim procedere ad denuntiationem, in bujusmodi nocumentum impediaturi nisi forte aliquis firmitor climaret, quod
statim per secretum admonitionem posset hujusmodi mala impedire. sa Negant tamen alii Permittendam hujusmodi correctionem , cum de hqres, aut haeresis sesipicione asitur, prout in praesenti, I. quia AlexandezVII. die 8. Iulii r ω. statuit incumbere innis casibus obligationem denuntiandi, etiamsi nulla fraιerna eorrectio vel admonitio praemissa fuerit. 13 a. Quia id non obscure docet S. Thomas in loco mox obiecto. Uult enim Angelicus, ut in peccatis quae in proximi nocumentum vergunt statim ad denuntiationem procedatur, ni sokTR aliquis νIRMITER existia, mel, quod sTATrΜ per secretam admonitionem possι mala haec impedire. Atqui, ut bene ponderant Ultramontani plures, vix unquam fiet, ut m lier Ellicitata firmiter confidere possit sacrilegum comptorem statim emen. datum iri. Is equidem ut denuntiationem fugiat , linget sibi lubenter acceptam esse correctionem , aget gratias ore , solvetur identidem iassetus, inadvertentiam ac mentis evagationem allegabit, modestus segeret quam antea: sed ubi prima se dabit occasio , tentabitur primum , tum postmodo tentationi cedet. Ecquis vidit Claricum cito pisnuentem
3. Quia etsi ante denuntiationem Evangelicam , cuius objectum sola est peccantis emendatio, requiritur correctio fraterna , cum utilis som
275쪽
m ae I U I O I9. 2o. 2I. M. 9 23. presumitur; non tamen ante denuntiationem judicialem, cujus objectum est sontis punitio, & procurata aliis ab unius punitione securitast quod in praesenti locum habet, ut & in aliis delictis multitudin, exitialibus . Unde statim & citra monitionem denuntiatur homicida, vel virginum raptor. Confir quae dicit de haereticis SuareZ disp. zo. de fide, sect. q. n. I s. pag. mihi 73q. Nihil ergo mirum si opinio quae in Qllicitationis
crimine fraternam correctionem denuntiationi praemitti volebat, ab Imquisitione Rom. proscripta sit die et . Sept. I 628. ut fatis, disellinae E eloia sta relaxativa, o Bullas riddem ininrtes. Ex his liquet denuntiandum esse eum etiam , quem emendatum esse contriterit; quia & huic sua inna debetur. A sortiori denuntiandus est, qui m consessionis decursiu gravem lapsius sui dolorem exhibet: alioqui posset quisquis dolore ficto sollicitationem facile declinare. Quaeres I9. an mulier ad turpia sollicitans sit denuntianda. R. neg. cum communi. r. Quia Apostolicae Constitutiones loquuntur tantum de Presbyteris sollicitantibus, non vero de seminis. I. Ruialon ge gravius peccat Sacerdos in confessione sellicitans quam semina . Neque se par foret crimen , par quoque foret denuntiandi obligatio, quia leges poenales rejiciunt argumentum a pari , a majori , & a contrario sensu. 3. Quia rarum est ut semina sollicitet: Ex dictis autem leges r ra attingere non solent . q. Quia majus est periculum in sollicitations viri, cum facile persuadere pomit, quaedam minus gravia , ut oscula nihil habere mali, quod non persuadebit femina. Quaeres zo. cui facienda sit sollicitatoris denunciatio.
R. Id pendere a Iocorum moribus i in Hismniis siquidem eo usque spectat denunciatio haec ad Inquisitores, ut ab ea liber non sit, qui denuntiat Episcopo. Alibi vero passim recurrendum ad Episcopos. Si vero, quod avertat Deus, Episcopus ipse, vel Inquisitor, terti adeo criminis reos se fecerint; Episcopus idemque est de Nuntiis, Apostolicae Sedis Legatis, & Officialibus qui ad generalia esusdem Sedis nego
ita deputantur Rom. Pontifici denuntiandus eriti Inquisitor vero vel supremo Inquisitionis Tribunali, vel ipsi Papae . Generales autem ordinum Praepositi, non modo iis Religiosorum suoruin causis quae ad haeresim, haeresisve suspicionem spectant, immiscere se prohibentur per Edicta pauli V. Ac Alexandri' VII. sed & ipsi in iisdem causis HI privatae
locorum Inquisitioni iubjacent, ut volunt plures, vel a privatis Inquisitoribus ad impremum Tribunal remitti debent, ut censet Diana. Quaeres a I. quotum intra tempus denuociatio facienda sit.
R. Id pendere ab Inquisitorum Edictis. Hispana Inquisitio dies sex aut
septem assignat, Romana vero dies Tr. juxta OZZadub. 6. Docet autem P. Foelix dies termini non computari in termino; & subuit contra Dan drum eam quae Edicti notitiam habuit, sed prae impedimento non potuit parere, eodem cessantestatimteneri ad parendum, seu ad denuntiandum. Quod si futurum impedimentum praevideat, debet terminum praevenire; alioqui & peccat mortaliter , & excommunicationem adversus eos qui stato tempore denuntiare negligunt, incurrit. Porro generatim loquendo absolvi non debet mulier antequam denuntiaverit, nisi urgear necessitiis communionis, & Penitens timoratae conscientiae spondeat se quamprimum
276쪽
νN APPENDIX IT DE FvRG-ORIO. ossicio suo de uacturam esse. Quod si id jam promisisset, vel gravis rea
Met negligentiae, disserri deberet ab latio, donec obtemperasset. Hic notand. seminas nobiles, puellasve quae Inquisitionis Tribunal adire verentur, per internuntium monere debere Inquisitorem, ut aliquem in domum mittat, qui suscipiat denuntiationem . Et id munus iuxta Phia lippum a Carboneano non inepte Confessori ipsi committitur, si praese tim sermo sit de Monialis denuntiatione, quae ne Monialibus aIiis innotescat severe cavendum. 1s autem qui ad omelum hoc deputatur sollia citationis assertionem juramento firmatam in scriptis recipere debet ex νιω Urbani VIII. die 26. Sept. 263 M ses a a. An quae propter omissam denuntiationem incidit in censuram , lacta postmodum denuntiatione, a quolibet Consessario absolvi possit. R. Excommunicationem hanc manere reservatam, quia lata ea de re Edicta sanciunt quidem poenitentes sollicitatos absolvi non posse, nisi denuntiaverint; at non dicunt, quod facta denuntiatione a quolibet Consessario absolvi possit. An autem censura haec a Regularibus vi privit giorum , aut ab aIlla vi Bullae Cruciatae auferri possit , controvertitur . Partem assirmantem tenent Diana & Fcinx n. 7 r. Aliter sentit OEZadub. ult. & ex Romano quod adducit Edicto, perspicue probat absol tionem hujus censurae nunquam nisi a sancto ossicio, vel cui ab eo com cessa est facultas, impendi posse. Quae res 23. Λn graviter peccent Sacerdotes , qui poenitentes de d nuntiandi obligatione non admonent. R. Mortaliter peccare, ut qui mandatum a Superioribus in gravissima materia sta impositum transgrediantur: unde & a locorum ordinariis &Inquisitoribus pro modo tari puniendi sunt, uti statuit Gregorius XU. Et haec de injucunda ista materie iussiciant, quae utinam nec nomin tur in Sanctis.
SEeundam hanc appendicem, seu potius integrum de Purgato, o
ctatum, in quinque Capita partiemur . Primum erit de nomine reessentia Purgatorii. Secundum existentiam ejus contra veteres, recenti resque haereticos vindicabit . Tertium Potiores ejus circumstantias, tu, jectum videlicet, pinas, rinarumque gradum, durationem , locum M.
expendet. 9uartum militantis Ecclesiae ossicia erga purgantem pros quetur. Quintum aperiet quibus haec mediis ab illa iuvari possit.
De νε-inibus oe essentia Purgatorii. 1 DUrgatorium mustis apud veteres Liturgias donatur nominibum . I. a. illis enim passim vocatur Locus doloris di gerulus; Locus purgati . nisa
277쪽
nis; Ignis transitorius; Via tenebrosa ι Lacus profundus; quin & Inseris nus. Ut autem qui nobis circa rem nomine significatam consentiebant Graeci, ne nomine quidem dissentirent, sanxit Innocentius IV. in Epist. ad Ottonem Cardinalem Tusculanum , ut de cetero apud illor , quemad modum & apud incidentales , sto Purgatorii nomina appellatur locus in quo post mortem mundantur animae, quibus luendum aliquid saperest. Purgatorium definitur Locus doloris , in quo horum animae iuunt spmatri suis peccatis debitam , donec ab iis Penitus mundatae transeant ad secietatem Mavorum Dicitur x. Locus desoris, quae vox est lam generis r Per eum enim conis Ivenit Pursatorium cum tartaro, atque etiam, iuxta plures, cum infinistium minime hapticatorum Limbo, si lane is a reproborum inferis diis stinguatur Dicitur I. D quo iustorem anima. rematorium enim neque constiturum est reprobis, quibus nulla est redemptio, nulla proinde mundatio; ne que testis omnibus, sed aliquibus tantum. Unde Dicitur 3. Luxnt. seu, ut alii dicunt, fatisparianis prevam precatu suis stibitam. Sublato enim culpae reatu manet aliquando rinae Teatus r is a tem cum in praesenti vita expunctus non est . in alia necessatio debet expungi, prout ex dicendis innotescet. Dicitur 4. Donec is eis mundata transeam ad sotietatem Mais m. Exigit aenim divina benignitas, ut qui parem levioribus suisdelictis poenam tmlere, in aetema tabernacula aliquando tandem recipiantur ; sicque per ignem salvi fiant, prout loquitur Apostolus. In hac nostra definitione voces, in e a justorum anima m. differentiae Ilocum habenti Rer eas enim distinguitur Purgatotium, tum a beata Sanis florum regione in qua nequo luctus est, neque clamor, naequa dolari tum ab Ap. I. inferno; cujus incolae nocte ae dia eruciabuntur in saeuia saeularum; tum a Limbo Patrum; quia quae in eo detinebantur iustorum amnis. iam exis i. '' piatae erant, seu dum in vivis degerent, seu in igne purgatorio; tum M ab iniantium Lim . qui & eorum sedes est aeterna, & a pluribus in Superiori inferorum parte constiuntur.
inlei recensentur Purgatorii hostes ει quidem T. Aerius , vir λ Smenus, Sebassent Xenodochii Rector, Arianae factionis vindex
acerrimus . Is enim Geuit seculo N. vivorum suctagia non prodesse defunctis, prout referunt Eeiphanius, haer. Ps. & Augustinus, haer. 1. Verum, ut solide advertit Marra, Tom. in I. P. S. Thomae, disp.rs. Sect. r. etsi error iste affinis sit errori eorum qui Purgatorium inhiantur, nullam tamen cum eo necessariam connexionem habet. Posset enim quis & confiteri Purgatorium, & negare purgamus animas iuvari a viventibus. Id autem ab Aerio factum suadent utcumque haec eius apua Epiphanium vertar ratio est pin obitum mortaea m appellare nomisa 4 Eo Potiuam is in s πιι, ans in paveres Bona sua dispensu , -d ax ea ne tum T d -εDujtigoo by Gorale
278쪽
s dem ad mortuum redit 7 Quod si superstitum prem iis qui ex hae Cita discesserint, opitulari possunt; nemo pie deinceps agat aliquid, mque boni quidquam faciati sed amicos sibi aliquos quaeumque ratione velit , adjungat r sve pecuniarum largitim e , sive preci us hoc ab illis sub vita finem impetret , ut pro
se D um exorens , ut ne illic aliquid incommodi patiatur , nec immanium a se facinorum poena repetamur . Ubi non negat Aerius hominem in alio sex culo aliquid incommodi pati; sed supponit ita pati , ut ab alio homine juvari non possit i nisi Brte crediderit, aut credere finxerit, reprobos, in opinione Catholicorum , posse viventium sinisagiis adiuvari: quod& postrema ejus apud Epiphanium verba subindicant. Quanquam in eo saepius peccant Theologi , quod Ha reticos accurate & in omnibus amussim disturrisse eontendunt i tametsi vel ipsi Ecclesiae Patres, non semper solide argumentati sint. Ut ut est .s Secundum inter Purgatorii hostes loeum obi nere solent Albanenses , sic nuncupati ab Albania olim Macedoniae Provincia, & sub Leone II circa avn. 786. exorti . Erant hi indigna Manichaeorum & Apollinaristarum propago , sed digna quae Lutherauis di Calvinistis hac in parte praeiret.
r. 3. Idem sensus diserte assingitur tum maldensibus a Guidone Carmelita & S. Antonino ; tum Apostolicis , si ramen hi a maldensibus. ditarant viris , tella Bemardo , Serm. 66. in Cantic. agrestibus , qui
non credaent, ait Sanctus Doctor, numer. II. ignem purgatorium restare post mortem, sed statim animam solutam a corpore, vel ad requiem transtre, veI ad
H q. In idem conspirarunt Henriciani , quorum dux Henricus quidam Eremita, circa ann. II47. Petrobrumani, ab antesignano suo Petro de Bruis, nomen sortiti ; Albigenses, qui cum Purgatorio etiam insernum tollebant, prout ex B. Antonino refert Bella inus, Tract. de PurgatO
s. Idem commentum a quibusdam tribuitur mi elefistis & Hussitis rforte falso, ait ibid. Bellarminus , cum nihil tale eis tribuat Concilio Constantiens , nec Thomas 'aldensis . At jam dicere licet, non forte, sed indutae fassio r cum Rargatorii fidem a Ioanne Hus constanter filisse aia sertam, invicte probet Iacobus tantant. in sua Concilii Constantiensis Historia , Lib. 3. numer. s . pag. mihi 28 r. Idem de VUicle traditulustri Bossuetus, Lib. 2. Historiae Variationum, num. III. Uterque merito . Siquidem Ioannes Hus, Tract. de Corpore & Sanguine Domini , Cap. q. hos Eucharistiae essectiis recensetr Purgari a peccatis , proficere in Virtutibus , liberari a poena Purgatorii, quam detireι homo pati . oiclessis Vero, Lib. 2. Trialogi , Cap. 22. Est, inquit, Ecclesia triplax, scilicet militans , dormiens re triumptam. Militans est corpus praedestinatorum , dum hievivat ad patriam i Ecclesia dormiens est praedestinati in Purgatorio patientes, M. Et Cap. 'o. Cum multa anima sint interim in Purgatorio expiandae, M. Misce ut Doctores illi, quos Pseudoreisrmati uti Magistros tuos venerantur, exitiales, teste insta Calvino, errores docuerunt.
II 6. Idem error Armenis de Graecis adscribitur a praedicto Guidone ἔvixque dubium quin Greci in huius erroris suspicionem venerint ; cum de eum impugnaverit S. Thomas, in opusculo contra Graecos, & eumdem Dis ii od by GOrale
279쪽
dem in ultima Sessione reprobaverit Florentina Synodus , cui propotatum erat certos vel dubios Graecorum errores profligare . Constat i
men a Graecis in Ferrariensi Concilio , Sess. I. assertum fuisse , quod Purgatorium ejusque tenebras & labores minime negarent , sed tantum Purgatorii ignem . Aliud porro est modum , aliud rei substantiam in- fi clari. . Lutherus vir ad conditionum &opinionum variationes natus, pri- Iomum illibatam habuit Purgatorii fidem . Ego , aiebat in disputatione Lypsica , qui credo fortiter, imo ausim dicere . scio Pargatorium esse , facita persuadeor in Scripturis de eo fieri mentionem . At non diu stetit Novator intra purae fidei limites, sed sensim & per gradus eo devenit, ut fortia ιer crederet, ct scireι non esse Purgatorium . Unde in Libro ad Waldenses: Cum . inquit, negatis Purgatorium, damnaι is vigilias, Caenobia , - - steria N. per omnia etiam probo.
S. Non is erat Calvinus, qui nactam longius ab Ecclesia Romana di- Isscedendi occasionem totis ulnis minime arriperet. Docet ergo, Lib. 3. Instituti Cap. s. g. 6. Purgatorium esse exitiale Sat a com nrum, quod Gisisti crucem evacuat , quod contumeIiam non ferendam Dei misericordiae
irrogat, quod fidem labefacta, oc. Idem sensere ceteri ejusdem temporis Haeretici, praecipue vero Bemardinus Ochin, Petrus Martyr, m. In aliud extremum cessit origenes r is enim sic admisit Purgat 16rium, ut nullas post hanc vitam poenas agnoverit . nisi purgatorias ;unde non impiis modo , sed & ipsis daemonibus aequo tandem cru
ciatu purgatis salutem pollicitus est , ut refert Augustinus , Lib. ac de Civitate Dei , Cap. r' ubi & alios adducit , qui non equidem daemonibus . sed hominibus universis indulgentiam hanc sponderent .
CONCLUsIO. Existit Purgatorium. Est de fide.
Probatur I. ex veteri Testamento . Tob. q. Postquam Tobias senior II filium suum , eam quam cum. Renis viventibus agendi rationem servare deberet, his edocuit verbis , Panem tuum avm eserientibus com de , sic prosequitur versic. I 8. Panem tuam ct vinum super sepulιuram rasti constitue . Atqui non alius esse potest verborum istorum senses. quam iste t Ps Iusti mortem largire pauperibus elaemosynam , in ea fusi pta orent pro anima defuηcti. Minor patet I. quia non utique intendebat Tobias , ut super justi sepulturam constituerentur panis & vinum ad ejusdem justi pabulum , prout moris erat apud Paganos . Neque enim vel eo usque desipuit vir sanctus ; vel praxim hanc quae apud I daeos tempore Christi perseverabatut impiam redarguere omisisset Christus, ut tot alia levioris momenti in Pharisieis redarguit. a. Quia n strum hune sensum iisdem verbis constanter affinxere Patres & Inte pretes t Cur , inquit Chrysostomus , Homil. 3M in Matth. ps mortem
tuorum pauperes cmmoras λ Cur PresbIteros, ut pro eis velint orare , ohsecras p
. Quia hinc nata est consuetudo, quae olim in Melesia fuit, nec desiit omnino, ut affines defuncti instruant convivium , N ex cibo & potu aliquid mittant ad pauperes , ut orent pro anima defuncti . q. Quia
eo tendit istud Eccii. 7. v. 37. Mortuo non probιbeas gratiam . Certe ut non est Deus mortuorum, sic nec cadaveri gratia est. Ergo haec solamnum. Neol. Mor. Tom. VI. Pars II. S mortui
280쪽
mortui animam assicere potest, Qua porro ratione , nisi illius maculas abluendo i IL Machab. Cap. Ia. Iudas Machabaeus , vir pietate quam armis insignior , facta tollatione duodecim millia dracmas arienti misit Ierosio mam erri pro peccatis mortuorum Sacrificium , me re religi se de resurrecti ne cogitans . Ns enim , ait Sacer Scriptor , eos qui ceciderant , resum recturas speraret , supersuum videretur re vanum orare pro mortalsi. Et quia considerabat quod hi qui cum pli ate Anmitio um cccepcrant , optimam haberent repostam gratiam. Saxcta ergo oe salubris eu eogitatio pro defuncta exorare , ut a peceatis solvantaer . Atqui his in verb:s habetur plenissima Purgatorii fides. Ex iis enim sequitur I. non semper in morte exispiari omnes peccatorum reliquias , uti Luthero placet. I. Posse proinde hominem pie & lancte mori , & tamen debitum aliquod habere solvendum, vel ob venialia, quae nondum dimissa sint, vel propter latisfactionem non plene expletam pro mortalibus remissis . 3. Vivorum orationes Se Sacrificia prodesse defunctis, ut a peccatis solvantur. Ergo. Is Reponunt Novatores I. Machabaeorum Libros non esse canonicos . Quod ex Mucia rerum historia proferunt , ait Calvinus, Lib. I. Institui. Cap. s. numeri 8. responsione non dignabor , ne opus illud videar in δε-
morum Librorum catalogum referre . Sic Vero concidit robur totius arguis menti,
sty I. In objecto textu errorem contineri manifestum, nempe animas perire simia cum corporibus, & cum eis resurgere . Si enim non supponeret hujus operis Scriptor, animas cum corporibus mori , nequaquam diceret vanam esse & superfluam orationem ipro mortuis , si mortui non resurgunt: quia sublata etiain corporis resiurrectione, posset anima superstes orationibus ac suffragiis viventium adjuvari. et I 3. Conclusionem hane, fandis ergo ct falabris est cogitatio, M. Histori- eo non convenire; illam proinde habendam esse pro additione marginali, quae in textum violenter intrusa sit. az q. Ex eo textu , si canonicus sit , plus confici quam velimus ; pretes scilicet viventium iis etiam prodesse qui in peccato mortali decesserint . Is enim erat status eorum pro quibus Iudas secrificium offerri voluit e cum sub eorum tunicis reperta sint quaedam de donariis id tortim. a quibus Tex severissime prohibet Iudaeos. Deuteron. 7. quam pr pter transgi essionem iidem in postremo praelio ceciderant , ut patet citat. Cap. vers qo. Verum haec straminea sunt , & facile confringuntur. Itaque,
3 Ad r. probabimus sub finem Capitis Libros Machabaeorum esse canonicos . Deinde dato quod canonici non sint , ejusdem , ut minimum , quoad Iudaicos ritus , auctoritatis erunt , ac profani Scriptores quoad ritus Gentilium . Atqui Scriptori profano ethnico ritus scribenti nemo fidem abnegat . Praeterea Lutherani Libros Machabato in in Bibliorum Codice reponunt , eosque ajunt recte in Ecclesia i gi ad murum ed Mationem . Ergo oratio pro defunctis saltem bonis moribus congruit. Ita in Theologia sua polemica , pag. 972. VUitus Pimchler, cui ut Germano Lutheranos inter versanti fides haberi possit. Ad a. Non supposuit Auctor animas cum corporibus mori & reser gere,