장음표시 사용
391쪽
re possunt a laboriosis poenitentiae operibus , quae ad obtinendam cum
Deo reconciliationem aliquando praerequiruntur. Prob. I. Indulgentia nec eximit, nec eximere potest ab iis quae ad εα ejus consecutionem ex natura rei praerequiruntur. Atqui ad Indulgentiae consecutionem praerequiritur status gratiae, & vera cum Deo r
conciliatio ; quae potissimum in peccatoribus crimini iam pridem addictis nonnisi per praevia laboriosae poenitentiae opera impetrari solet .
Minor constat , I. ex iis quae diximus Tom. 6. Part. I. op. si num.
I 66. 2. Ex agendi ratione Apostoli , qui r. Corinth. s. Verc eodem. Incestum Corinthium gravi addixit poenitentiae , ut spiritus elus fal--s fieret in die Domini ; id est , ut cum Deo reconciliari mereretur ἰquam quidem poenitentiam non ante indulgenter relaxavit Apost Ius , quam scelestus ille per annum totum ea defunctus esset . I. ET S. Cypriano graviter eos redarguente , qui Libellaticis , priusquam judicari possent ad divinam reconciliationem habiles , pacem dc communionem , quam iis expostulaverant Martyres , praepropere indutigebant . Contra Evangelii vigorem , ait Tractat. de lapsis , pag. 173. contra Domini ae Dei legem temeritate quorumdam laxatur inc-tis communicatis , irrita ct falsa pax , periculasa dantibus , ct accipientibus nihil profutura . Minus tamen quid , ob Martyrum preces & commendationem exigebat S. Doctor, quam ceteroquin exegisset . Unde Epistol. Io. Peto , inquit, alloquens Conse res qui Libellaticis veniam orabant , ut eos, quos ipsi videtis , quos nostis , quorum psnitentiam satisfactioni proximam eonspicitis , designetis nominatim Iibello , o fiead nos fidei ae disciplinae eongruentes Litterar dirgatis. Ubi observanda verba haec , politentiam satisfactioni proximam , id est, quae ad aequali
Prob. a. Quia, ut bene Τ elyus, pag. 3sq. contraria opinio plu- ra inveheret absurda & incommoda r ex ea enim sequeretur I. hodiernas Indulgentias veteribus Ionge dissimiles sore ; istae enim ; ut mox vidimus, gravem exigebant poenitentiam p nostrae vero aut nullam , aut levimmam . a. Facilius in gratiam recipi, qui peccaverunt
post Baptismum, quam qui ante i Cum his per Indulgentias succurri non ponit, illis possit facillime ; praesertim in urbibus , queis Indulgentiae non desunt . 3. Majorem fore vim Indulgentiarum , quam Sacramenti poenitentiae ἰ quandoquidem raro contingat totam poenam in isto Sacramento dimitti. His adde quod si Fidelium vulgo 1emel persuasum esset , omne penae debitum per Indulgentias sine congrua pq- nitentia extingui; hinc erumperent torpor , negligentia disciplinae Ecclesiasticae, telarumque consequenter Indulgentiarum despectus . Unde patens haereticis , aliisque non tam Indulgentiae quam Papae osoribus , aperiretur campus Ecclesiae insultandi. CONCLUs Io V. Indulgentia nunquam eximit a tota AEnitentia per Consessarium injuncta. An a parte ejus penali eximat, controVertitur. Curandum in praxi ut haec tota impleatur. Probat. T. Parar Ex Tridentino , Sess. I . cap. 8. Consessarius rini- tenti satisfactionem injungere tenetur , tum ad peccatorum vindictam virque castigationem , tum as nova vitae custodiam ct infimitatis medic
392쪽
mentum. Atqui nulla est in terris potestas. quae a postrema hae dispensare valeat; praesertim cum maior sit poenitentiae ut medicinalis necessitas, quam ut simpliciter afflictivae , prout Tom.6. pari. I. Osten indimus. Et vero quis ob Indulgentiam permittere ausit , ut tabernam vir devotus vino, amasiam impudicus, pro more suo antiquo invisat. Merito igitur SuareZ, disp. so. scct. a. n. T. Quia Indulaentia nec modera-tΜr passiones, nec pimam consuetuIinem seu babitum remittit. non obstote Indulgentia manet eadem obligatio applicandi medicinam praesemativam in civa
Recessit quidem ab ea communi opinione Card. de Lugo, disp. 27. n. 22. quem secutus est Marti non, disp. 33. nu. 79. Uterque nimirum contendit, per Indulgentiam tolli debitum poenitentiae etiam ut media cinalis: scilicet, inquiunt, quamvis Confessarius sit simul Iudex & Medicus, nin tamen obligat ut Medicus, cu-s est solum consulere, non praecipere. Ergo solum obligat ut Iudex , proinde quatenus innitentiam imponit in rinam peccati. Atqui cessat obligatio pinae , eo ipso quod per Indulgentiam condonatur pina. Et Vero , pergit Lugo numeri 26. si condonata poena Sacerdos adhuc obligaret ad 1ejunium per modum medicinae, vel jejunium illud deberetur ut satisfactio sacramentalis , quae sit pars Sacramei ti, vel non . Porro deberi non potest ut fatisfactio , quia qui nihil iam debet pro peccatis , non potest obligari ad solvendum ; nec poteli puniri a Iudice ille cui condonata est poena . Ergo ac unium illud non imponitur ut satisfactio r ergo non erit pars integralis Sacramenti . Ex hoc autem insertur, nec posse illud imponi ut puram medicinam; quia inauditum est, quod poenitens ex mero praecepto Consessarii obligetur ad aliquid , quod si ponatur , non possit esse pars integralis
Haec ille, quae si a morosb quopiam paulo severius expenderentur , graVem sorte censuram non effugerent . Quod enim quia terreni Medici consulunt, non autem praecipiunt, Consessarius qua Medicus, dum rinitentiam medicinalem imponit, consulat tantum , non pricipiat ἰIn Ecclesia Dei prorsus inauditum est. Prosecto ubique receptum est , quod rinitentiet Minister, fi ve priterita peccata puniat, sive priserveta futuris, id Dei auctoritate, & clavibus utendo, faciat . Ergo non obstantibus argutiis dicendum , quod pinitentia quaecumque ab eo im. Pofita, sit vere sacramentalis, & ut sie ex onere operato producat; seu
remissionem ring, si quς luenda supersit; seu gratiam , qua pinitens
contra futuros lapsus muniatur.
Prob. a. Pars , quia circa punctum istud Theologi graves gravibus adoriantur. Qui rinitentiam pςnalem vi Indulgentiae remitti credunt pugnant, I. unanimi pene Theologorum consentu, de quo supra SuareΣ. Ab eo autem non est recedendum sine gravibus argumentis. z. Quod pςnam omnem dimittit d eam etiam dimittit quae a Coninsessario imposita est. Atqui Indulgentia, plenaria scilicet, per se Omnem innam dimittit, seu, ut loquitur Haberi. pag. mihi qI6. rinam, sive injunctam, sive iniungendam. Prob. min. I. Quia Christus Matth. Issi absolute & absque limit tione
393쪽
tione ulla dedit Apostolis potestatem solvendi . Nec est cur ea potestas ad has vel illas poenas restringatur. Licet enim Indulgentiae qumdam sub clausula de injunctis paenitentiis tribuantur; plures tamen , P tissimum a Bonifacio VIII. in extravag. Antiquorum , a Clemente ULin extravag. Unigenitus , Sisto IH in extravag. Quemadmsdum , &aliis subinde , praesertim autem in Iubilaeis , plenarie di citra restrictionem concessae sunt g seu quantam claves se se possunt extendere , prout teste Glossa in praedictam extrav. Antiquorum , declaravit ipse Bonifacius VΙlLa. Si Indulgentiae poenitentiam a Confessario injunctam non remit- friunt de sei vel quia essectum hunc habere non valent, vel quia ad effectum alium destinantur a Pontifice ; nempe ad remissionem rinae Canonicae , vel ad supplendam quae pgnitentibus inest ; plene satisfaciendi impotentiam . Atqui nullum ex his dici potest . Non r. Ecquis enim neget sanguinem Christi sat habere virtutis ut suppleat
pauca quaHam ieiunia a Confessario indicta . Non a. tum quia Pontifices volendo , quod identidem volunt , ut Indulgentia omnem , quem claves serunt, effectum sortiatur, essessium hunc non restringunt,
tum quia alioquin Indulgentiae iis solum prodessent primi ordinis peccatoribus ; qui tot admisere crimina, ut ea nulla idonea satisfacti ne redimere possint i non autem justis insignibus, qui duntaxat venialium ex obreptione rei, eadem non ita dissiculter abluere valent.& sepe satis abluunt , ut statim a morte gloria κlesti donentur ;tum quia si quis AEnitentiam mortali suo delicto parem a Confestario accepisset, quod fieri potest , is nullam ex indulgentia perciperet Minnae suae relaxationem; quia nihil esset tunc in ejus pqnitentia supplendum. Ergo dicendum videtur per Indulgentias remitti tanam , sive injunctam, sive injungendam; vel potius eam in opera ad Indulgentiam
His tamen non obstantibus contrariam opinionem tenent non pau- saci r atque inter eos Amori ad calcem Tractatus praecitati ; ubi postquam confestus est minus possie poenitentias ratione Iubilaei , hanc statuit thesim, pag. Α6. Doctrina Geologorum illorum , qui asserunt per Imdulgentias plenarias tolli obligationem ad satisnctionem sacramentatem , repugnat intentioni summorum Pontimum , menti Conciliorum , communi sensui Patrum er m eologorum primi ordinis, ae denique traditioni ct praxi conflanti Ecclesiae per quatuordecim priora ocula . Congerit is 'quidem non
Luca quae solvi possint; sed & non pauca habet quae suam hanc cauam solide juvent; ut quod Martinus U. concessa per Bullam Cruciatae Indulgentia maxima, velit ut hec proficiat, injuncta pro modo culpa alutari poenitentia; quod Sixtus V. in Iubilaeo ann. Is 89. praecipiat ut juxta modum delictι imponatur salutaris rin itentia , &c. Sed de his , quibus non egent cauti Consessarii, quaeque vix prosiunt laxioribus , adeantur tum idem Theologus, tum quae in Iubilatis edi solent Pastoralia Episcoporum Documenta. Unde Probat. a. Pars, I. Quia cum quaestio haec in opinione posita sit, 33 Pars quae Sacramenti integritati magis consulit, praeserri debet I cum Praecipue sine gravi incommodo preferri potest . Porro Sacramenti Mn. Geol. Mor. Tom. VI. Pars II. Bb inte- Distrigod by Corale
394쪽
386 APPENDIX III. DE INDvLGENTIIS. integritati consulit, qui injunctam sibi in sacro Tribunali poenitentiam
1 r. Quia non potest quis a sacramentali satisfactione immunis esse , nisi prout certus est se Indulgentiam totam lucratum esse . Id autem non ita certo constare potest, & ei multominus qui parcus in Deum, poenitentiam ut plurimum fatis modicam omittit. 3. Quia ut Indulgentia tota percipiatur, necesse est , ut nec Fidelis deficiat, nec clavis erret . Atqui plerumque deficit Fidelis p & fieri potest ut clavis erret; licet id minime sit praesumendum . Ergo cum debitor tandiu debitor teneatur, quandiu illud solutum fuisse non pr is bat; innitens, non obstante Indulgentia, Poenitentiam injunctam exequi debet. 36 q. Quia Pontifices rebus mature expensis , hanc suis Iubilatorum diplomatibus clausulam apponunt: Injuncta salutari pia ιentia . Ergo non debet praesumi eorum mentem esse ut ab ea immunes sint qui Indulgentiam lucrari volunt . Hinc suspectum videri possit , quod narrat Glossa in extravag. Antiquorum De monitent. o remig. videlicet Boni- factum VIII. in anni sancti Iubilaeo, quod sub ipsius Pontificatu ann. a s O . celebratum est , noluisse ut Consessarii ullas rinitentibus ilindlucraturis poenitentias indicerent ; & aegre tulisse , quod a nonnullis suissent indictae. Tutior sane & salubrior est praxis quam tenuere plerique ejus successores. Atque id demum communissime fatentur utrius.
que partis Theologi. 37 Hine colliges dubium esse id quod post Lugo , ibidem, numer. 3r.
tradit Martinon citat. disput. 63. numeri 33. paenitentes sciIicet , quibus ex praecedentibus quibuscumque confessiouibus supersunt multae paeniten-ιiae implendae , jamrι possie l ari hoc onere per Indulgentias plenarias , ad quarum opem recurrere possint , sive ex consilio Vel praecepto Consessariorum : quod , inquit , praeceptum aut conflium dari potest non auditis peccatis Pro quibus illae fuerint injuidae , atque etiam extra Dis cramentalem confissionem sive ex voluntate propria , & sine cuiusquam consilio vel jussu r quia bse non est commutatim juradica ad quam necessaria fit potestas jurisdictionis Cr cognitio cause ζ ut quindo poenitentia iniun tia ab uno e Ussario mutatur ab alio : Sed est simplex obligationis cessatio per substractionem materiae . quae substra tio mauiis fit a Summo Pontifice concedente Indulgentiam , ct condonationem poena , qua cond mala cessat oblia
alio fatisfaciendi. Id, inquam , ob rationes modo propositas nonnihil ubii habet . quanquam opinio haec quam , inquit , ibid. Lugo ,
mri dcctissimi Salmantilenses a me consulta approbarunt, & in Mss approbaverat Alphonius Rodriguea inservire possit erga eos, quibus confesso etiam utcumque generalis , qualem ab iis faciendam esse , qui poenitentiae sibi iniunctae obliti sunt, innuimus Tom. s. pag. II 8 vel admodum incommoda esset, vel ob scrupulos, tentationes, aliaque id genus periculosa. Is obiic contra I. pari. cum Lugo ubi siupra r satisfactio quaecum que , etiam medicinalis , est poena ; neque ad eam onligare potest Consessarius , nisi quatenus eam imponit in poenam peccati . Sicut , Iic t DLx debeat procurare quod poena delinquensis sit talis , ut fmuι 'mediis
395쪽
medicina in futurum ; non tamen posset impθηere illam poenam , nec verberare reum , si poena fuisset a Principe eon nata . Atqui ubi condonaiatur poena omnis, ut fit per Induiuentiam, iam nulla est obligatio ad
Resp. Disting. min. ubi condonatur poena omnis , tam quae est a syMedico . quam quae est a Iudice , Conc. poena omnis , sed tantum prout est a Iudice puniente , Neg. si enim idem homo Iudicis semel& Medici partes agat , & multo plus Medici , quam Iudicis I fieri facile potest , imo & debet , ut qui vindictam remittit , non reis
mittat medicinam . Idque in exemplo quod a Lugone proponitur , videre est . Si enim Princeps cuipiam homicidium in taberna horumce criminum seraci condonet ; potest Iudex , gratiae Regiae executor, non constilendo tantum . sed & praecipiendo , taberna hac reo in perpetuum interdicere. Et vero , si Indulgentia omnem prorsus e Iam medicinalem poenitentiam remitteret , qui lucrata Indulgentia , menitentiam sibi a Consessario injunctam lubens adimpleret , ut m ris est , nullum per eam ex opere operato fructum consequeretur. Id autem , licet a Delugo concessum , nemo, ut quidem existimo, adinmittet. Quidni enim Medicina contra peccatum gratias ad peccati sugam necessarias, ex opere operato producat . Adde dubium semper
esse an ipse etiam poena, quae est a Iudice, condonetur; quia semper dubium est an percipiatur totus Indulgentiae fructus. M. Contra a. pari. Non potest ab ullo mortalium irritari sentem folia in supremo Tribunali lata. Atqui suprema est sententia qua Co fessarius hominem ligat, & poenitentiae addicit. Is enim qua Iudex nullum in terris Superiorem agnoscit. Ergo. Respondent qui cum Suarea sentiunt , disting. major. Non potest 61 irritari directe . proprie & per Veram dispensationem sententia si prema , Conc. Non potest irritari indirecte , & per materiae substractionem , Neg. Se habet Praelatus , dum Christi satisfactiones euia piam applicat. , quoad poenitentiam a Confessario iniunctam ; sicut se habet vir opum dives , qui proprio ex aere solvit mulctam , qua quis condemnatus est ex Senatusconsulto . Atqui vir ille dives , t metsi debitorem a lege sibi imposita eximit , nullam tamen jurisductionem habet in Senatum qui legem hanc tulit ; sed tantum mat riam ejus aufert . Ergo pari de causa Pontifex , dum Indulgentias largitur , nullam in Consessarii pronuntiatum auctoritatem habet; sed tantum ejus materiam subtrahit. Sane vero posset Christus poenitentiam alicui a Confessore injunctam dimittere , illum ab omni
na liberando . Λtqui quod facit Vicarius Christi, id Christus ipse tacere censetur.
Ergo , inquies, gravium reus criminum , propter quae ex Consen fialarii praecepto tenetur eleemosynas Iargiri, orationi ac jejunio incumbere, &c. ab his per Indulgentiam plenariam immunis erit. Id autem quis serat.
Resp. I. neg. ant. ex his enim non pauca erunt necessaria adcom- 6
parandum illum justitiae statum, sine quo non percipiuntur Indulgen- Bb a tiae. Disiligod by Corale
396쪽
tiae . Nec enim gravium criminum rei statim cum Deo reconciIi ri solent.
Resp. a. Dist. ab his immunis erit , si constet ipsi quod Indulgentiam plene lucratus sit ; & aliunde Operae haec in meram vindictam impolita sint, non autem ad novae vitae custodiam, R infirmitatis medicamentum, C. Secus, N. Porro nullus, absque revelatione speciali , certus esse potest, reatum poenae cui obnoxius erat. per Indulgentiam este expunctum . Etsi enim poenitens confidore potest , se in gratiam Dei rediisset at temere confideret, se eo usque rediisse in gratiam . ut non peccatum modo, sed & omnes peccati rinas absterserit . Unde David, qui peccatum suum a se translatum esse resciebat, graves
ex eo sibi poenas imminere expertus est; & saepius inclamavit: Amplius Iam me, m. Adde quod homo de Indulgentiae lucro certus, a vindicativa quidem & mere poenali fatisfactione liber Qret ; non autem a poenitentia medicinali; ut supra ostensum est. Inst. Ex hac responsione sequitur Indulgentias nullius jam esse utili ratis. Cum enim hodie non vigeant antiqui poenitentiae Canones ; leis vior quae peccatoribus indicitur satisfactio , magis est ad novae vitae custodiam, quam ad vitae praeteritae vindictam. Atqui ex dictis per I dulgentias non remittitur satisfactici tantum medicinalis . Ergo nihil est quod remittatur. 66 R. Neg. sequel. Iino, ait Habertus, pag/r9. Quia Ecclesia propter refrigescentem ebaritatem de pristina sua disciplina aliquid remist, imo multum fdeles existunt amplius obnoxii; re debitores Iustitiae diυinaei magisque indum Indulgentiarum hulsidio. σ7 Obaic. a. Sacramentum Penitentiae non potest privari eae sui parte . quae ad minus est integrans , quin & in voto essentialis jure divino . Atqui talis est satisfactio, ut patet ex Trid. Sest. IA. GP. 3. & 8. 8 R. I. Sacramentum nunquam privari tota fatisfactione; cum ea semper adimplenda sit, prout medicinalis est . Quin nec usquam privatur satisfactione innati; tum quia hanc semper , ob incertitudinem percepti Indulgentiae seuetiis, exequi student Fideles ex Consenariorum Pri-cepto; tum quia nulla Indulgentia comparatur sine operibus a Paulifice praescriptis. Porro Confessarius haec ad minimum injungere censetur ei qui Indulgentiam lucrari volet . Unde hic occurrit substitutiopsnitentiae, non autem eius ablatio.
6s Resp. a. Disting. min. Satisfactio est pars integrans Sacramenti , eum manet ejusdem fatisfactionis fiundamentum , scilicet reatus poenae in foro Dei, Conc. Cum fundamentum illud aufertur per ipsam Dei
auctoritatem ,. Neg. Sacramentum innitentiae non postulat integritatem fatisfactionis , nisi ut dimittatur poenae reatus coram Deo . Ergo Sui hunc effectum consecutus est, nihil detrahit Sacramento , eo quia integritatem hanc omittat. Imo , ait SuareZ disse. O. sin. 3. numer. 7.
cum Sacramentum poenitentiae sit iustum , ex se postulat ut satisfactio non exigatur, si debitum jam alia via Elutum sit , vel remissio consecuta. Verum haec vix ulvus in priati sunt utilitatis ob rationes Passim mox expositas.
397쪽
CONCLUsro VI. Indulgentiae effectum suum pariunt, quo instanti conssimmatum est moraliter opus eas lucrandas praescriptum. Probat. Quia percipitur fructus indulgentiae , cum ponitur condia Totio , cui annexa est Indulgentia . Atqui ponitur conditio haec , cum moraliter consummatum est opus , ad eam lucrandam necessarium . ENO. NDixi, cum consummatum est moraIiter . Si enim tali jejunio alliga- 7 Ita sit Indulgentia , non videtur necessarium ad ejus consecutionem ,
ut jam praeterierit physice dies tota , adeo ut non possit jam frangi Iunium hujus diei; sed fatis est, ut homo peracto ram , ut moris, jesunio, ad illud punctum devenerit, ut conscio Deo , jejunium
minime sit violaturus. Quo pacto Martyrium , uti in. q. pag. q. s. diximus , effectum suum obtinet, non in ipso physico mortis instanti, quo jam anima a corpore separata est, quodque est primum hominis non esse . sed aliquo antea instanti , quo & mors necessario secutura est, & charitas nusquam amittenta Non nego , gratiam Indulsentiae porcipi posse per partes t ut si xeoncessa sit iis qui divina Ossicia in tali Festo audierint; fieri poteriteat quis Missam audiendo, deinde vesperas , postea Diatem, certam ex Missa , ex Vesperis , ex sesute lucretur Indulgentiam , quae Pot rit dici pars respectu Indulgentiae diei totius . Sic enim qui satisfactionem sacramentaliter injunctam adimplet per partes , per partes aliquam poenae sibi debitae remissionem consequitur e alioqui nihil ex
ea perciperet Iucri, si quid omitteret; quod me dubio fassium est, ait ,
SuareZ disip. 32. sest a. numer. s. Verum stat in hoc casu Indulgemtiae partem nonnisi impleto opere, cui annexa est , v. g. audita Misia, obtineri.
An Indulgentiae sapienter concessae effectum suum habeant infallibi- rliter , liquebit ex dicendis in decursu . Nihil langius videtur mi hi , quam ut Indulgentiarum existentiam , unde cetera pendent . Vindicem. At vix earum definitio poterat intellig1, nisi satis intellia
An possis Ecclesia Indulgentias dispen-re. ΙNduIgentias negarunt duodecimo Ecclesiae faeculo Ualdenses , quoin Irum articulus XUL in Concilio Lateranensi III. proscriptiis is erat: Praelatorum Indulgentia nullius sunt valoris . Idem error a pluribus tribuitur micleis , ut qui articulo suo XIV. dixerit i Fatuum esse In dulgentiis credere . Scribit tamen Iacobus Leviant , in Historia Concialii Constantiensis, .icleto non ipsam rem, sed rei abusionem im Pr batum suisse. Fuerunt di Indulgentiae lapis ossensionis , in quem impegit Luthe- a S. Is videlicet, ut norunt omnes , dolore furens & inVidia , quod Princeps Albertus , Moguntinus Archipraesul , Indulgentias , quas subrium. Theol. Mor. Tom. VL Pars II. Bb 3 certa Dissiligod by Corale
398쪽
certa stipe , adversus Turcas , & ad construendam . vi Petri Basi- licam insumenda concesserat , Leo X. in Saxonia praedicandas commisisset, non Augustinianis, ut moris erat antiqui, sed Joanni Tetisaelio e Dominicanorum familia, iniurrexit primo in abusus qui gra es erant; tum , pro erroris indole . ipsam rerum subs antiam impugnavit eo quo solebat furore. Unde cum primo dixissit Indulgentias esse pias fraudes , postea dixit : Re co hoc , ct dico , Indulgentias esse impias scelerat sumorum Pont ficum fraudes imposituras. N v torem e vestigio secuti 1 unt Zuinglius & Calvinus Novatores . O tra eos sit.
CONCLusio. Ecclesia recepit a Christo potestatem Indulgentias
3 Prubat. I. ex Matth. I 6. vers I9. ubi sic Christus Petro i Tibi Diabo claves Regni GIorum i ct quodcumque solveris super terram , eris si lutum in Coelis . Atqui generalis haec & amplissima promissio , nullum , quoacumque sit, vinculi genus excipit . Ergo sicut indubie ad peccata in Sacramento Poenitentiae quoad culpam remittenda extenditur ; sic & extendi debet, si potest , ad remittendas extra idem Sa-Cramentum poenas peccati . Atqui ad has etiam potest extendi i tum quia nihil repugnat quin superstites peccatorum poenae ex applicatis Christi passionibus abluantur ; tum quia exigebat infinitus erga nos Christi amor, ut medium tribueret , quo omnia salutis impiaime ta ab Electis suis removerentur ἔ quae inter salutis impedimenta est etiam Vinculum , seu reatus poenae temporalis ἰ tum denique quia
ex iisdem verbis semper collegit Ecclesia datam sibi esse potestatem solvendi vota , & juramenta ; quae ceteroquin divini juris
Probat. 2. Potestas qua semper usa est Ecclesia , nonnisi ab ip .Christo profluere potest ; neque enim directa a Spiritu Sancto Ecclesia transilit fines suos . Atqui hac inculgentiali potestate , si ita cum nonnullis loqui licebit , semper , & ab ipsis primordiis uis est
Ecclesia . 6 is Probat. min. inductione . Et quidem I. ex agendi ratione Apostoli erga incestum Corinthium , quam totam refero ex II. Corinth. a. ubi sic vers. 6. de seq. Sufficit illi, qui ejusmudi est, incesto videlicet, objurgatio qua fit a pluribus I ita ut e contrario magis d net:s re consolemiani , ne forte abunda uturi tristitia absiorbea ur , qui Husendi est Cui autem aliquid donustis , or ego r nam o ego d d navi , si quid donam , propter vos in Drsona Christi, ut non cir umveniamur a satana , m. Ex iis sic in forma . Ut ex eo loci concludatur Induleentiarum usus, sussicit ut Apostolus non dimittat incesto ipsam peccati culpam , aut poenam exteriorem excommunicationis . cui is propter crimen suum addictus erat ; aut ulteriorem , quam in Ecclesiae ruro debebat satisfactionem; adeoque di m ttat, quantum in se erat , poenam peccati , prout hodieque in Ecclesia per Indulgentias dimittitur. Atqui I. Apostolus non dimittit ipsam peccati culpam , tum quia i quitur de absente , in quem non exercetur poenitentiae ministerium ,
rum quia quod dimittit Apollotus , id ad Corinthiorum preces diamittit r
399쪽
mittit a porro absolutio sacramentalis , per quam dimittitur culpa j non datur ad preces aliorum , sed ad consessionem & instantias poenitentis .
a. Nec dimittit exteriorem excommunicationis poenam , uti mi- cnus recte sentit SuareΣ , disp. 49. se 2. 2. Namque I. illud in persona Christi , quod in his fundatur Christi Verbis r Quaecumque solveritis super terram , ad amplius aliquid , quam excommunicationem extendi potest. Ergo nihil est cur ad eam restringatur , contra communem Theologorum sententiam ς a. quia perspicue indicat Apostolus se donare aliquid diversium ab eo quod donaturi eranT Corinthii t 'cui d nastis, inquit, seu , ut interpretantur versio Arabica 3c Tertullianus, cui donabitis , ct ego dinavi . Atqui Ministri Ecelesiae Corinthi incesto donaturi erant absolutionem a censura , quam & ipsi contra eum
tulerant ex eo mandato Apostoli, I. Corinth. s. vers. I 3. Auferte malum ex vobis . Ergo quod donat Apostolus non est solutio ab excomis municatione ς 3. quia utcumque dubitat Apostolum num aliquid donetr uod donavi, inquit, si quid tamen donavi. Atqui non erat cur dubitaret an incestum solveret ab censura , si solvere voluisset ς esse vero' poterat cur dubitaret, an eum a superstite delicti psna solveret . quia dubium erat an poena alicujus debitor maneret, qui crimen suum tam acri diluerat rinitentia, ut verendum esset is ne tandem abmdan tiori tristitia absorberetur .
3: Demum , non relaxat Apostolus satisfictionem in solo Eccle- rsiae Bro debitam . Cum enim dixisset : Si quid donavi propter vos, in
persona Christi , subjungit contininter r ut non circumveniamur a Salaisna ς non enim ignoramus cogitationes ejus. Ergo utilis erat incesto condonatio eidem ab Apostolo facta . Atqui si condonatio haec poenam tantum ini Ecclesiae sero , nota autem in .m divino debitam relaxas.set, jam nedum fuisset utilis incesto , . iuisset eidem insigniter noxia . Sane vero utilior est durae poenitentie continuatio, quae debitas in so-m Dei poenas exsolvit is quam Musdem relaxatio, cum subjectione iisdem inniri Probar. a. eadem minor propositio' ex um Ecclesiae tum secundo rium tertio iaculo. Tertullianus ,. Lib. I. ad Martyres, cap. I. testatu Confesseres ear- 8 ceribus detentoς Indulgentias hujusmodi procurasse iis qui in perse- tione lapsi erant . Sic ille , pag. r37: Quam pacem quidam in Ec-αsia' non habenter , a Mai 0ribus in carcere exorare consueverunt ἰ σides' eam etiam in vobis habere , in fovere , ct eustodire debetis , ut si forte in aliis praestare possitis . Hanc quidem Indulgentiarum potestatem suggillat Tertullianus idem factus Montanista , Lib. de pudici tia , Π 22. . at dum impugnat L a Catholicis, probatam iuisse ostendiT. Cyprianuς aliquando equidera cum Martyribus disputaviτ quoad In- ςdulgentias ς' at non circa potestatem eas concedendi , sed duntaxat circa usiim , quem illegitimum credidit quoad eos , qui necdum poenitentiam delictis stis pene parem egissent ; quanquam & hos, si ur-Gat periculum mortis, in pacae dimitti velit Sanctus Doctor . Q i .
400쪽
ait Epistol. II. pag. 2 s. libellum a Martyribus acceperunt , ct auxilio e rum adjuvari apud Dominum in delictis suis possunt , si premi infirmitate
aliqua o pericula ceperint , exomologor facta , ct ma v eis in paenite tium imposta , cum pace a Martyribus sibi promissa ad Dom)num remittantur . Atqui, per hos textus lapsi non tantum liberabantur a poenitentiis juxta Canones subeundis, uti docuit Petrus de osma a Sixto IV. condemnatus , sed & a pqnis divinae justitiae debitis solveba tur . I. Quia lapsi , per Martyrum Indulgentias apud Dominum intilictis suis adjuvabantur ; qui autem apud Dominum juvantur , non ab exterioribus solum Ecclesiae vinculis immunes fiunt . a. Quia ex iisdem Indulgentiis ad Martyrum preces concessis fiebat , ut lapsi Frudeles ad Dominum cum pace sibi a Martyribus iisdem promissa remitterentur . Porro si Indulgentia haec solum ab Ecclesiae pqnis exemisset , nedum ad Dominum misisset cum pace , nihil aliud ea fuisset , uti blasphemavit Luttierus , quam impiis a , non Papae , sed Martyrum impossura , noxia Fidelibus , eosque in infernum Meducens falsa spe
consecutae remissionis , quam per canonicas pqnitentias obtinuissent ;nullatenus autem in gratiam Martyrum a Deo poterant consequi .
3. Quia Tertullianus iam Montanista , ut Martyrum Indulgentias derideret , haec Lutheri more eructabat : Suscias Martyri propria delicia purgasse . Ingrati vel superbi Ut in alios quoque spargere , quod pro
magno fuerit consecutus . Ergo tunc Ecclesiae toti persuasum erat , ex Martyrum meritis turgari Fidelium delicta . Atqui non quantum ad culpam , quae notari si ex praeviis penitentium actibus purgari potest Ergo quoad pFam , non exteriorem , quam obtinuisse non erat pro magno Martyribus, qui huic obnoxii non fuerant. Ergo interiorem &coram Deo.
Io Idem confirmari potest ex pluribus Conciliis r Nicanum I. Can. II. alias I a. statuit, ut qui serio rinitentiae vacant , Indulgentiae aliquid ab Epistopo obtinere possint. Lit bit, ajunt Patres, Epscopo de bis ali quid humuηius cogitare . Idipsirm habent Concilia Ancyranum , cae. I. Laodicense, Cata. II. Neocaesariense , Carthaginense IV. quae proinde sicut Nicaenum , volunt ut qui segnius poenitentia defuncti suerant , totum eius stadium emetiri cogantur. Atqui nihil est id aliud, quam Prioribus indulgere , non vero posterioribus . Nec quisquam facile capiet, C cilia haec satisfactionem saluberrimam minuendo , havaeam ex Christi & Ecclesiae meritis compensasser fuisset enim haec ali qui crudelis misericordia , ut toties Pontifidibus objecere Lutherant . Ergo jure ac merito declarat Trid. Synodus, in Decreto de Indulgentiis, ad calcem Seg et . quod potestas conferendi Indulgentias a Christo E cle is concessa sit, atque hujusimodi potestate dioinitus 5bi tradita , antiquis mis etiam temporibus illa Ga fuerit . Neque id ex solis i quas modo adduxi, auctoritatibus comprobatur, sed ex pluribus antiqui aevi m
numentis. Unde II Probat. 3. eadem prima minor ex concessione Indulgentiarum s
cia a plurimis Pontificibus pietate simul & scientia conspicuis . Namque δ. S. Gregorius Magnus qui saeculo VI. labente vixit , in diebus Stationum Indulgentias concessit, prout reserunt Sanctus Thomas in q.