장음표시 사용
401쪽
dist. 2o. numeri I. art. 3. & qui eum praecessit Gullielmus Altisiod rensis, Lib. q. Summae Theol. Tract. 6. capit. 9. ac diu post Bonifacius VIII. a. Idem fecit Leo III. qui anno 79s. sedere coepit, qui per Aia Iemaniam ct Galliam multas Indulgentias contulit, ut testatur S. Ludg
rus, iri Epist. de S. Suviberto, quae post hujus vitam extat apud Surium , Tom. a. I. Sergius junior , seu II. qui circa anno 8qq. trium annorum Indulgentiam secit iis qui S. Martini Ecclesiam in montibus per diem ejus festum inviserent, ut conitat ex ejus rei memoria, quae in eadem Ecclesia extat in marmore antiquissimis litteris inciso, nulla ut fingi possit staudis suspicio. Atqui nemo sibi in animum ii ducat , praedictos Pontifices , viros procul dubio sanctissimos malique
doli incapaces, rem novam ac praeteritis retro temporibus inauditam,
comminisci ausos fuisse. Sed nec concipiet quisquam, neminem e tot Episcopis ac Doctoribus , qui per Allemamam ct Galliam florebant is-cnto octavo , rei novitate attonitum, contra sacrilegam profanati
nem reclamasse. Ergo quidquid ab his Pontificibus factum est , id ab
eorum decessoribus factum erat i rarius quidem , quia strandiu viguit Poenitentia canonica , vetitum est ne sanctae ejus severitati derogare tur; aliquando tamen, cum id speciales cauis exigerent mic tamen , quod utcumque est Bellarmini, argumento nolim adis Izmodum inniti. I. Quia Ioannes Diaconus , in vita L Gregorii, Lib. a. capit. 28. scribit equidem sanctum hunc Pontificem Stationes per Basilicas , & Martyrum Cremeteria ordinasse; at de Indulgentia ne verbum quidem habet, sicuti nec Anasthasius. aut Gulielmus, uterque Bibliothecarius , uterque etiam pene ad finem usque noni iaculi urperstes o a. Quia nullo magne fidei momento probari potest , Indulgentias ad tres vel septem annos a quopiam Pontifice ante seculum XI. fuisse concessas. Porro Stationarias, ut ajunt, S. Gregorii Indulgentias septennes fuisse scribit S. Thomas, ibidem ut & Guillelmus, Antisiodorensis primum , subinde Parisiensis Episcopus . Ita Franciscus Pagi in Sergio II. numer. II. Quanquam fieri potuit ut Stationibus a S. Gregorio M. annecterentur Indulgentiae , quae temporum lapsu pro Septennibus a populo habitae fuerint r nec prorsius obest argumentum negans e silentio Bibliothecarii utriusque petitum ; cum neuter omnia prorsus gesta Pontificum exscripserit. a. Multo infirmioris est momenti Epistola S. Ludgero adstriptae, I quam in Vita ejus, β. . n. m. potenter excutiunt Bollandistae, simulque assictam Leoni UI. Indulgentiarum effusionem 3. demum, exploratae fidei non est marmorea tabula, quam ad an. I I exsicripsit Baronius , dc ut fraudis expertem habet Bellarminus. Hujus auctoritatem solide convellit Papebrochius , in Conatu Chroniis co Historico, Dissere. II ubi lapidis hujus inscriptionem , quanta est, redarguit falsitatis & convincit. Non destini tamen his temporibus certa Indulgentiarum exempla , Is quae mortuis facilius quam vivis concessa videantur. Sic , ut adve tit Mabillonius in praefat. ad iaculum VI. Benedictinum, numen Io8.& Iop. Ioannes VIII. Indulgentiam his qui in bello contra Paganos anno 878. occubueranζ, vel tu futurum Occumberent, concessit; ea
402쪽
emque gratiam Episcopi Bajoariae petierunt a Ioanne IX. sub amnum 9O . pro Arnulpho Imperatore mortuo , cuius animam ipsius auctoritatis poteitate absolvi postulaverunt . Sibi quoque ab Apost Iico Indulgentiam , quam fletibus multis rogaverat , obtinuit Salomon , Episcopus Constantiensis, qui trium auxersariorum suorum necem procuraVerat.16 Nec dubium quin variis temporibus Indulgentiae plures concessiesint, quarum periit memoria . Sic in Codice ME Lucensis Ecclesiae,
inter Vaticana: Bibliothecae Libros asservato legitur Alexandrum II. peracta anno Io7o. ejusdem Ecclesiae dedicatione, concessisse , ut ccto dierum spatio dedicationis memoria perageretur amis singulis , concessa InduI- gentia . Idem , sed specificata anni inius de injunctis paenitentiis reinliasione, fecit Honorius II. in consecratione Ecclesiae Casarmarii, ut videre est apud Baronium ad annum II go. Speciales posteriorum temporum Indulgentias fusius prosequi superfluum fuerit. Nescit nemo quor& quales ς S. Gregorio VII. an. Io8 . & Io9 . a Paschali II. an. II O.& aliis deinceps Pontificibus fuerint erogatae. Veniendum ad eas, quein frequentibus Conciliis concessa fuerunt.
27 Prob. itaque Conclusio ex Conciliis pluribus quae Indulgentiarum largitionem approbando, catholicum de iis dogma necessario
approbaverunt ..i3 Concilium Claromontanum an Ioyς- cus interfuerunt Archiepiscopi tredecim , & tam Episcopi, quam Abbates baculo insigniti aos. Comprobavit datam Crucigeris Indulgentiam, qua Urbanus II. iisdem injunctas pro suis delictis poenitentias relaxabat: ita ut, ajebat Pontifex ,.qui in vera poenitentia decesserint , ct pecea orum indulgentiam , ct fructum
ueternae mcnedis se non dubitent habituros. xs Concilium Lateranen se numerosissimum an. r. Ita celebratum, I
dulgentiam dierum o. iis qui ad ipsuin convenerant donatam , Iu bentissime susscepit. De quo vide Abbatem Uspergensem, in Chroniaco ad eundem annum.
. uta Concilium Lateranense IV. generale , sib Innocentio III.. habitum is cui interfuerunt Episcopi la. Varios, qui circa Indulgentias prodierant, abusus emendavit, ut patet ex cain I . de poenit. o remi . Α - sus porro testatur rem esse antiquissimam e Non enim irrepunt abusus, nisi in rebus quae diu fuerunt in usu.ar Concilium Constantiense, non solum damnat errores: Uviciefi de In- .dulgentiis, sed & plenariam, quam in exitu Concilii tribuit Martinus iv Indulgentiam humiliter & grata mente acceptat. ax Denique Concilium Trid. Sess. et s. ita Indulgentiarum, abusus reprobat, ut rei substantiam approbet atque re ereatur. Ex eo autem quod hanc Conciliorum sibi adversantium auctoritatem derideant Pseudoresormati, non magis sequitur eam reipsa deri dendam esse, quam quia Nicaenum Ariani, Ephesinum I. Nestoriani , Calcedonense Eutychiani deriderent, sequitur haec contemptu & ludibrio dignet suisse. Moris est ut qui in Tribunali quocumque causa cecidit, Tribunas illud mordaci dente insectetum f s Prob. q. Dogmae miraculis indubiis confirmatum extra omnem du- uia f. COOule
403쪽
bii aleam positum esse debet. Atqui Indulgentiarum praedicationem a S. Bernardo factam Deus miraculis insignibus confirmavit . Minoe patebit ex dicendis in brevi Dissertatione, ad hujus Capitis finem apin
O ic. I. Admitti non potest doctrina, quae nullum habet in Scriptura et
vel Traditione fundamentum. Atqui Indulgentiarum doctrina . . . Non in Scriptura, cum textus Matth. I6. I9. ad summum de remittenda per claves culpa peccati intelligatur ; nihil vero probet exemplum incelli Corinthii; tum quia nihil erat quod ei condonaretur ; seu quia non ei constituta erat certa poenitentiae mensura ι seu quia impositam sibi poenitentiam anni totius decursu impleverat; tum quia nondum ille a culpa fuerat absolutus, sed. a culpa simul & poena ad imperium S. Pauli absolutus fuit. Non in Traditione, cum altum sit apud Graecos atque Latinos Pa- 26 tres de Indulgentiis silentium. Ergo. Resp. ad I. neg. min. constat enim ex allatis probationibus, qua- a Trum sensus in Ecclesia quasi de manu ad manum transnissus est, datam fuisse petro ejusque successoribus potestatem poenitentibus , secum dum pietatis leges, indulgenter subveniendi. Nec Obiunt quae contra futiliter obiiciuntur. Non I. Verba eniim Christi, quantum generaliter fieri potest , sal- α vis vocum proprietate, & Christianae prudentiae regulis, Intelligi d bent. Ergo ad peceatorum dimissionem in solo Poenitentiae Sacramen. to impetrandam restringi non debent, uti jam diximus, n. a.
Non et . Nihil enim dubii est quin gravis, eaque diuturna , in imm asritum earnis indicta suisset Corinthio illi poenitentia ; quam etsi iam anno sorte toto impleverat, necdum impleverat stancialoso suo cri' mini ad uatam . Unde meruerat quidem fervore suo , sed & sima indigebat, ut sibi per Indulgentiam opitularetur Apostolus p quod Zefecit, non quia jam culpae tuae poenam exhausisset incestus , sed ne ab--datior, tristitia ab riaretur.
Quod additur Corinthium hune nondum a culpa sua absolutum 3 fuisse ; I. gratis dicitur, cum Corinthius & ex plena sua contritione.& sacramentaliter , quod nemini non contumaci negat Ecclesia, potuisset absolvi. a. Si verum este supponatur , nihil probat . Nihil enim ad Indulgentiam interest an ea ante absolutionem concedatur, an postea ; licet de facto ab iis solum percipiatur , qui cum Deo reconciliati fuerint. Non 3. quod e Traditionis silentio eruitur; r. Quia ex allatis Teris 3Itulliani & S. Cypriani textibus, non inepte colligitur indulgentiarum doctrina. Sane ex eorum verbis constat , eos qui lapsi erant , non quidem sine satisfactione, sed ante conguram, ut alioqui futura erat, satisfactionem , in omnia non lapsorum iura fuisse restitutos . Atqui non restituebantur, nisi quia judicabantur, partim ex propriis, Par tim ex Martyrum operibus , divinae justitiae satisfecisse . Haec autem divinae justitiae satisfactio , vel nulIa erat , vel poenam in foro Dei debitam remittebat . Utique lapsorum satisfactio propria remittebat Poenam , ut facile intelligunt omnes praeter Lucter M. Ergo & eamdem
404쪽
dem poenam remittebat aliena Martyrum fatisfactio, quae propriae aequia
parabantur.3 a. Quia Patres alii , licet speciatim de Indulgentiis non disserant, sepe tamen de concessa Ecclesiae tam solvendi , quam ligandi potc- state disserunt . Atqui sub illa solvendi potestate continetur potestis Indulgentias erogandi quemadmodum sub ea continetur potetias disi. pensandi in votis , & juramenta relaxandi , quam Patres in specie
33 3. Quia duo obstabant, ne Patres Indulgentias fiasius commendra rend ; alterum , quod id ad vindicandam fidem non esset necessi rium, nondum exortis Indulgentiarum calumniatoribus; alterum, quia id utcumque noxium. iuisset salubri, qui tum vigebat disciplinae rigori. Nescit nemo quot ambagibus ex paulo notiori Indulgentiae doctriis' na obnoxius fuerit Cyprianus. 3 Inst. Si S. Cyprianus credidisset poenas peccati remitti ad Marty- rum vota , non tantam exegisset a lapsis fatisfactionem; sed iis statatim a prioribus sincerae poenirentiae indiciis pacem reddidisset. Atqui falsum consequens. Ergo credidit quidem poesiam ab Ecclesia exterius remitti, sed tunc tantum, quando vi contritionis persectae iam a I eo remissa esse praesumebatur. I Resp. neg. maj. plura enim obstabant ne confestim pax lapsis restitueretur. I. Terror aliorum, qui instante nova persecutione , ex severiori erga lapsos disciplina in ossicio continendi erant . a. Quod qui pacem ex Martyrum libellis quaerebant, eam uti rem stricto , '. re sibi debitam urgerent ; cum tamen Indulgentiarum conccssio sit penes Epistopum . 3. Quod ex lapsis reconciliationem Ecclesiasticam tam vivide ambientibus , multi nullo pene suo opere gratiam hanc Promeruiste viderentur . Cyprianum audiisse iuvet ; sic ille Epistola II. ad Consessores in carceribus detentos e Credideram quidem Presbyteros ct Diaconos, qui illic praesentes fiunt , monere vos o instruere plenis e circa Evangelii legem , sicut in praeteritum semper sub intecessoribus nostris factum est , nota antiquam consuetudinem ut D aconi ad eam
cerem commeantes , Murt)Tum desideria confitiis suis ct Scripturarum praeeptis giannarent . Sed nunc cum maximo animi dolore agnosico . ' . '. aquibusdam Probteris contrarium fieri . Illi eontra Evangelii legem , eo Ira vestram quoque honorificam petitionem , ante a iam paenitentiam , au-
te exomologesim gravium i atque extremi dei est factam , ante manum ab Episcopo ct Clcro imp tam , frre lapsis pacem , o Eucharistiam dare , id εβ , sanctum Domini corpus profanare audent . Et infra et oro vos quibus fossum. precibus , ut Evangelii memores , ct consideranter . quae o quanta Antecessores nostri Martyres erecesserint , quam solliciιiin mnibus fuerint ; vos quoque sollicite, 9 cauta petentium desideria pondeuetis . '. '. inspiciatis en actum , ct opera , ct merita singulorum ἰφ rum quoque dei clarum genera ρο qualitates cogitetis , ne , s quid a tute ετ indigne , vel a vobis prom ssum . vel a nobis factum fuerit , apud Gentiles quoque ipsos Ecclesia nostra erubescere incipiaι . Ubi& Indulgentiarum antiquitas traditur , & quam caute dispensarido ant ostenditur ; quod, ut patet ex Historia Cypriani , N rc- Dis by Oosse
405쪽
CAP. III. AN POSSU ECCL INDULG. DISPENS.latis mox verbis , non fatis caute observabant nonnulli ex Ma tyribus . Neque tamen, quia tot dispositiones a lapsis requirebat Cyprianus, idcirco arbitrabatur per eas expunctam filisse poenam omnem , quam eorum culpa merebatur; c alioqui enim nihil concessistet votis Martyrum 3 Sea id persuasum habebat quod & hodie persuasium habet E clesia , nec Sanctorum , nec ipsius Christi satisfactiones cuipiam applicari posse , nisi obices, quibus earum effectus retardari possit, per seriae poenitentiae, non tamen omnimodae, labores removeantur.
Obiic. a. Augustinus & alii Patres instar principii supponunt, pecca- 36 tum vel ab homine in praesenti vita puniri, vel a Deo in futura. Atqui in hypothesi Indulgentiarum , neque homo peccatum suum puniret in hac vita ; quando quidem non punitur quod gratis condonatur ; nec Deus in altera; quia non punitur quod remissum est. Resp. dist. mas. Supponunt peccatum puniri, nisi ab homine in pra, a senti vita puniatur , adaequate, ves inadae uate, C Nisi puniatur adae. quate , subdiit. Supponunt puniri, cum desectum humanae fatisfacti nis non compensat superabundans Christi aut Beatorum satisfactio , C. secus , N. Punitur hominis peccatum donec satisfactione congrua expungatur. Uerum ubi meruit homo , ut satisfaictioni siuae accedae juxta Ecclesiae consilium satisfactio Christi , tunc peccatum ex aliqua parte punitur , de ex aliqua indulgenter relaxatur . Idque, ut ubique misericordia & veritas obvient sibi , vel in ipsis inlaris , disip
ri tamen sensu , locum habet . Qui enim Sanctos ultra condignum remunerat Deus , idem reprobos plectit citra condignum , ex communi Doctorum sensu.
Instabis r. Poena temporalis , si quae post remissam culpam luenda 38 supersit, divino jure debita est peccato. Sed quod lege divina peccato debitum est, ab homine condonari nequit. Ergo. Resp. disting. min. Non potest condonari ab homine per propriam 3'
ejus virtutem , C. per potestatem utendi clavibus a Deo concessam Ecclesiae , N. Et vero masus est remittere peccata , quod nemo de se potest, nisi Deus, quam remittere poena in peccatis debitam. A qui tamen peccata remittit homo per claves; cum scriptum sit Ioannes 2 . Quorum remiseruis peccata , rm ttuntur eis. Ergo & eodem jure potest a sortiori homo poenam peccati, solvendo, dimittere; cumscriptum sit Matth. I s. si cumque solveritis. Neque inde gloriandum homini, cum quidquid condonat, id , Apostoli exemplo donet in persona Christi. Ceterum cui per Indulgentiam dimittitur poena, non absolvitur gratis , sed ex Christi Latisfactionibus debitum solvit . Sicut vere solvit debitum, qui illud alieno me sibi misericorditer concesso persolvit. Ita
S. Thomas. Suppl. qoas art. P. ad a.
Inst.2. Usus clavium non potest extra tribunal poenitentiae exerceri. 4o Atqui Indulgentiae conceduntur extra Tribunal illud. Resp. neg. maj. Etsi enim usus clavium quoad caestae remissionem , Arquae juridicam causae totius notitiam requirit, nonnisi intra Poenitentiae
tribunal exerceri, potest is potest tamen ille multis in casibus extra idem
406쪽
idem Tribunal exerceri, ut patet in juramentis & in votis, quae nonis nisi per usum clavium solvuntur . Ergo pariter quoad dimissionem
poenae temporalis extra poenitentiae tribunal poterit exerceri . Et vero
ideo potestas solvendi reatum culpae in solo Poenitentiae Sacramento exeritur , quia potestas illa ab Ordine sacro dimanat. Atqui contra potestas solvendi reatum poenae non ab ordine sacro profluit, sed mera est potestas iurisdictionis, uti iubinde dicemus. Ergo. 42 Inst. 3. Remissio poenae peccatis debitat, extra Sacramentum, pertinet ad potestatem excellensiae, quae solius Christi propria est. Ergo potestas haec tanta in hominem transfundi non potest. 3 Resp. dist. consim. Non potest in hominem transfundi ab homine , C. Ab ipso Christo, N. Qui enim largiri potuit facultatem remittendi culpam, potuit & magis largiri facultatem remittendi rinam. Di stat tamen insigniter vel ex eo capite Minister a Domino . Is enim vi propria & culpam & poenam sine satisfactione condonare poterat rid vero non potest Minister, sed tantum satisfactionem Christi infinitam miserae hominis fatis factioni stubstituendo. Neque tamen hine inseras. nullam poenitenti in diebus plenaris Indulgentiae , a Confessario injungendam esse fatisfactionem , ab operibus ad Indulgentiae lucrum praescriptis diversam . Tum quia semper cavendum est , quod enixe cavebat Cyprianus, ne concidat propriae satisfactionis studium; tum quia satisfactio, qua parte poenale aliquid habet, habet & quod medicinalis sit; tum denique quia semper vereri est ne quis Indulgentiam , saltem quanta indiget, minime percipiat. Sed de his jam supra. 6s Objic. 3. Lex & Prophetae non aliam peccatorum remissionem annuntiant, quam per Christum, cuius in sanguine mundari nos docet Evangelium . Atqui doctrina Indulgentiarum annuntiat nobis remissionem peccatorum per libellos supplices, ac merita Martyrum. Ergo doctrina haec Legi, Prophetis & Evangelio cupiradicit. 66 Resp. neg. min. quatenus, ut quid probet, false & calumniose se ponit , vel libellos , vel satisfactiones Martyrum per propriam & i
dependentem a virtute Christi essicaciam concurrere ad latisfactiones nostras. Cum e contra doceamus Catholici , partim cum B. Petro , Act. q. Ia. Non esse aliud nomen sub Caela datum hominibus, in quo oporteat nos, quocumque modo salvos fieri ; partim cum Apostolo dilecto, I. Dan. a. vers. eod. Christum esse propitiationem pro peccatis nostris, non pro nostris autem tantum , sed etiam totius mundi . Annectimus quidem Sanctorum fatisfactiones satisfactionibus Christi; sed ut commen demus, tum omnipotentiam ejusdem Christi, qui ut amicos suos numis honoraret, iis concessit unde sua & aliena debita utcumque redimerent ; tum summam illam benignitatem, qua, ut loquitur Αmbrosius, Lib. s. in Luc. cap. s. Aliorum merito ignoscis aliis, oe dum alios
AT Inst. Esto Deus ex aliorum merito ignostat aliis; inde prosecto nubit in gratiam Indulgentiarum depromi potest. Si quidem ad eas non iussicit ut adhibeantur Beatorum intercessiones ad obtinendam pro
Peccatis nostris misericordiam Dei, sed requiritur ut Ecclesia satisfacti
407쪽
ctiones Sanctorum pro alienis delictis dispenset auctoritative, ut aiunt. Neque enim jam amplius Papa Sanctos precatur ut orent pro poenitente , sed eorum satisfactiones etiam ab invitis semit , & pro genio suo applicat. Unde damnata est haec Basi Propositio , numeri
6o. Per passones Sanctorum in Indulgentiis eommunicatas non proprie rediamuntur nostra delicta οῦ sed per communionem charitatis nob:s eo um pagines
impartiuntur , ut digni fimus , qui pretio fanguinis Christi a poenis pro peccatis debitis liberemur . Cum igitur constet nihil aliud olim a Martyribus factum esse , quam ut pro lapsis intercederent I constare debet doctrinam Indulgentiarum ex Martyrum facto nullatenus probari . Quae ut paucis contrahantur , sic disputo in forma . Ut ex Patrum textibus & Martyrum facto aliquid in gratiam moderni Indulgentiarum dogmatis elici possit , necesse est ut probetur , non quidem Martyres intercessiste pro lapsis , ut erga eos temperaretur Canonicae poenitentiae rigor ; id enim extra dubium est ; sed satisfactiones Martyrum lapsis juridice fuisse applicatas . Atqui postremum istud neutiquam probari potest . Unde nusquam contigit ut Martyres Indulgentias lapsis orarent , sed tantum ut isti ad Eucharistiae particia pationem , relaxata sibi Canonica innitentia , ante tempus admitterentur. ENO.
Resp. dist. min. Non potest probari Martyrum satisfactiones lapsis s ridice applicatas fuisse, si per applicationem juridicam ea intelligatur, quae hi imperiose , & citra deprecatoriam Ecclesiae oblationem . Q Si per applicationem iuridicam ea intelligatur , in qua ad preces Ecclesiae , & ex Christi benevolentia , satisfactio seperabundans
unius compensat coram Deo debitum fatisfactionis alterius, N. Itaque certum est I. satisfactiones Sanctorum non ita dispensari ab Ecclesia , quasi haec iupremam earum se dominam esse confidat, ac de iis pro nutu , invitis quadantenus Christo & Sanctis, disponat, prout impudenter subindicat objectio. Certum est a. ut bene observae Amori, ibidem pagina s. quod sicut omnis sive Sanctorum , sive Ecclesiae oratio , aliquam involvit oblationem ; quia oratio per λ-na opera Deo commendari debet ; sic & vicissim oblatio omnis, qua Deo exhibentur propria vel aliena justorum opera pro effectu indebito, involvit tacIte aliquam deprecationem. Ergo Martyrum interces.so non obest Indulgentiarum dogmati, posito quod Martyrum fatisfactiones penam a lapsis debitam ex parte exolverint, & utcumque redemerint . Atqui rem ita esse constat ex supra dictis. Constat nimirum lapses hinc habuisse ut ad Dominum cum pace mitterentur. ut ex remissa sibi rinitentia nihil funesti detrimenti caperent, ut justitiam divinam placasse censerentur. Ergo. Potest id non male confirmari ex iis quae scribit Sogomenus Libri 69
T. Histor. capit. IS ubi sic t In incidentalibus Ecclesiis , re maxime in Romaηa , est manifestus paenitentium locus . Stavi enim in eo milli , ct cum lamentatione se in teream p mos projiciunt . Tam Episcopus similiter humi cum hulatu collabitis , ae tota Ecclesiis multitudo lachrymis fusfunditur . Paena demum quasi pro debito exsoluta , quisque a peccatis a
408쪽
qoo APPENDIX m. DE INDOLGEMΥIIs so Conmat id Ambrosii , vel alterius , quisquis ille sit, Auctoris
Libr. r. de poenitentia , capit. I s. Bene , ait Apostolus r Expurgat vetus fermentum . Velut enim operibus quibusdam totius populi purgatur ,er plebis Latomis abluitur , qui orationibus oe stetibus plebis redimitur a
peccato , ct in homine mundatur interiore . Donaυit enim Christus Ecclesiae Dae, ut unum per omnes redimeret , quae Domini Jesus meruit a ventum , in per omnes redimerentur . '. '. fota Ecclesia suscipit onus precatoris , cui compatiendum o fetu ρο orationa , ct dolire est ; ct quo fremento ιjus se totum eo pergit , in Wr universos ea quae superflua sunt in aliquo paenitentiam agente . purgentur. Atqui supposito , quod verum est, Ecclosiae thesaurum non modo ex Sanctorum qui jam in coelis regnant , sed & ex justorum qui adhuc vivunt , meritis co Iescere ς vera & germana se in textibus mox adductis praebet Indulgentiae imago . Ubi enim unus per alium , ex concemone Christi. redimitur ι ubi onus , non quidem peccati, quod personale est , sed irinae, ab omnibus sustipitur, ita ut quod ejus residuum erat, purgetur, hic sane est aeternae penae relaxatio, quae Indulgentiam constituit. Atqui ex textibus modo adductis, praesertim autem ex posteriori, unus per alium redimitur, &c. EGO .
1 r Nec obsunt duo quae in contrarium objecta sunt. Non I. Neque enim damnata est Baii pro ositio , quia assereret iustorum opera pro nobis per tacitam deprecationem offerri ; hanc enim admittunt ut minimum ii omnes, qui censent opera illa , ut pro alienis peccatis valeant, indigere gratuita Dei acceptatione ς sed quia propior Lutheri assecla crederet nullam iis operibus inesse condignitatem , nul- Iam gratiae inhabitationem, vi cujus acceptentur ratione sui, ita ut Deus ab his etiam operibus moveatur ad indulgendum nobis r quod dubio procul Catholici omnes rejiciuut .sa Non 2. Etsi enim Martyres non exorabant formaliter & explicite Indulgentiam pro lapsis ν eam tamen virtualiter & implicito pro iliadem orabant; cum precabantur ut ii quasi peracta innitentia ad E charistiae participationem admitterentur , & ad Dominum cum pace migrarent . Nec dubium quin Episcopi votis Martyrum annuendo , Inauigentiam hane largirentur; cum aliena hac fatisfactione fatisfactionem a lapsis divinae iustitiae debitam ita redimi crederent, ut Iapsos coram Deo vere acijuvari arbitrarentur.3 3 Confirm. tum quia alioqui haec innitentiae relaxatio lapsis admodum sunesta suisset, ut1 supra ponderavimus ; tum quia relaxationem hanc semper intellexit Ecclesia eo quo nunc intelligimus sensu; quandoquidem Indulgentias largiendo, id unum facere credidit, quod primitus a S. Paulo, & a S.Cypriano factum est.
34 Neque est quod objiciatur S. Cyprianum saepius de hujusimodi Indulgentia conquestum esse r Nec enim ipsam rei substantiam reda guit , sed duntaxat abusum, qui tantus erat, ut nonnulli Sacerdotes
contra Evangelii legem , contra bonorificam Martyrum petitionem , anteactam a viris sanis poenitentiam , ante ex ologesim Draυissmi atque extrami delicti factam, &α lans pacem θ Eucharistiam dare praesumere v. PO
409쪽
CAP. IIT AN pDSSIT ECCL. INDULI. DISPENS. D tobjie. 4. Si Ecclesiae insit potestas Indulgentiarum , ea vel ordinis erit, vel jurisdictionis; & haec rursum vel a solo summo Pontifice, vel
ab aliis exerceri poterit. Pro solutione sit CON cxus Io II. Potentia largiendi Indulgentias, non est ordinis, nec ordinem praerequirit, sed est iurisdictionis. Ita communiter Theologi cum S. Thoma, in ε. dist. dist. aQ. q. a. art. q. quaest. 2. Ita etiam Canon istae. Prob. I. pars . Si potestas illa esset potestas ordinis, posset Saces sudos quilibet vi ordinationis suae conferre Indulgentias . Atqui id non potest e cum id nequidem possit Episcopus simplex , id est absque Episcopatu reali consecratus: quia neuter vi ordinationis solius quem quam ligare vel solvere potest. Cujus rei ratio a priori est , quod nemo ex sola ordinis potestate subditos habet r nullus autem nisi subditis Indulgentias conserre potest, uti definit Alexander III. cap. q. de pia nit. oe remission. Ergo Prob. a. pars. Si quem ordinem praerequirat potestas illa , maxime sosacerdotalem qui solus ad remittenda peccata institutus est . Atqui hunc non requirit. Prob. min. Ex usu Ecclesiae , secundum quem Cardinales & alii set non Sacerdotes ex Pontificis gratia Indulgentias Iargiuntur ; quas etiam tribuit Papa electus, licet necdum consecratus . sicut & absolvita censuris. Ergo potestas Indulgentiarum nec est de se potestas ordinis, nec ordinem praerequirit. Et vero si Indulgentia ordinem praerequireret, maxime quia per I Ream vera datur absolutio, idquo per clavium potestatem. Atqui haec ratio nulla est . Licet enim ad remittendam in Sacramento Poenitentiae culpam , di cum ipsa poenam aeternam requiratur potestas Ordinis , non tamen ad absolvendum a poena temporali: hujus quidem remittendae facultas oritur a potestate clavium , sed inadaequata &partiali , qualem habere possunt etiam in seriores Ecclesiae Ministri , qui idcirco in juramentis & votis dispensare aliquando possunt. Non nego , Indulgentias communiter percipi in soro Poenitentiae , quia communiter percipiuntur cum absolutione a peccatis , ad quam prae- requiritur Potestas Ordinis; sed nego eas per potestatem ordinis dari, seu offerri. δProb. I. pars, I. quia actus qui a Iudice nonnisi in subditos exer- ssceri potest , est de se actus iurisdiinionis , sue ordinem sacrum prae- requirat , sive non . Atqui Indulgentia nonnisi in subditos erogari potest . Minor patet ex citat. capit. q. de poenitentiis oe remission. ubi consultus Alexander III. an Indulgεntiae , seu remi ones , qua fium in
devicationibus Ecclesiarum . ' . ' . aliis proset quam bis qui remittentibus
subfiunt, respondet non prodesse , eo quod a non suo Iudice ligari nηllas valeat, vel avolui. Prob. a. Dispensatio in aliqua lege . & concestio alicujus privile- conii , actus est jurisdictionis . Atqui Indulgentia magnum sane importat privilegium , quo gravis vitae alterius poena in poenam Operis alicujus multo leviorem commutatur; rursus per eamdem Indulgentiam zoIιrn. TbeoI. Mor. Tom. VI. Pars II. Cc fie
410쪽
'x APPENDIX III. DE INDvLGENUI IS. fit certa quaedam dispensatio in lege , qua reus certae satisfactioni adia
dictus erat. Ergo ..in obiicit Durandus r. quod jurisdictio etiam in invitum exerceri possit; non autem Indulgentia tribui invito ; et . quod alioqui Indulgentiae largitor non posset ejusdem particeps esse ; cmia nemo in seipsum iurisdictionem exercere potest ; 3. quod Ecclesia Indulgentias applicet defunctis, in quos aurisdictionem non habet. Uerum haec fio ci facienda. Undeor Ad i. dist. Iurisdictio coactiva in invitum exerceri potest, C. jurisdictio gratiosa & voluntaria , quae cerras ex parte subiecti dispositiones requirit , N. Itaque iurisdictio coactiva in invitum exerceri potest , ut patet ex omnium Tribunalium praxi . At iurisdictio gratiosa , quae sine piis subiecti dispositionibus prodesse nequit, & voluntaria quaedam ejus opera praerequirere solet, non potest in invitum exerceri, ut patet ex terminis. Ceterum jurisdictio in Indulgentiis exerceri solita , non est semper ex parte Superioris omnino v luntaria ; potest enim quandoque ad eam Obligari , saltem ex charitate , si magna si subditorum xucessitas, ut bene Suareet , dist. 49. sect. 3.num. 8. Sed neque Indulgentiarum consecutio prorsius semper est voluntaria r ciuia potest quis a Consessario, vel a Superiore ad eas lucrandas obligari . Verum obligatio haec non nascitur ex illa Indulgentiarum iurisdictione, sed ex alia , quam habent Sacerdotes ad ligandum vel solvendum in foro sacramentali, quae longe diversia est , Mue , quatenus etiam ligare ac punire potest , aliquid participaelictionis contentiosae. 63 Ad a. neg. seq. potest enim vel ipse Papa alicui in se ut in peccatorem nonnihil tribuere jurisdictionis, quantum ad poenam ; sicut &tribuit in secro Tribunali, quantum ad culpam . Deinde cum jurisdiactio in totam Communitatem exercetur , effectus ejus redundat in i sum Iudicem, tanquam partem Communitatis.
- Αα 3. Nihil quidem jurisdictionis habet Ecclesia in destinctos, sed
habet in viventes , quibus concedit ut per modum suffragii lucrentur Indulgentiam pro defunctis. De hoc infra. CONCLusio III. Potestas concedendi Indulgentias , tantum re-sdet in primis Ecclesiae Pastoribus , Episcopis nimirum , ac praesem
tim summo Pontifice , qui multo plus hac in parte potest , quam Episcopi.
os Prob. I. pars . Potestas Indulgentiarum est actus iurisdictionis , &quidem ex virtute clavium dimanans . Atqui jurisdictio haec, si quibus , certe primariis Ecclesiae Pastoribus competit ; iis nempe quibus jure quodam proprio competit solvere & ligare , oves Christi pasee
Os Confirm. I. Indulgentiarum concessio est dispensatio boni communis , seu thesauri Ecclasiae concessio . Atqui dispensatio boni communis non privato cuilibet, sed iis solum competit, qui Communitati
Confirm. a. ex Concilio Canstantiensi Tom. Iet. Concit. pag. aTQ.