장음표시 사용
71쪽
σ1 TRACTAT DE POENI TENUIA. PARI IT
se commisit, nisi pro ignorantis illim, cui paenitens prius co Usus est. At n mo facile credet concessam ab Ecciesia fuisse facultatem, qua Pastores exponerentur examini, & saepius calumniis fidelium. Unde objectitano nis sensius est, poenirentiam a Sacerdote uno impositam, non inmuta dam esse ab alio, nisi manifestum sit priorem ita eadem imponenda poenitentia graviter errasse. Quaeres II. cui subiaceat poenae qui consessiones audie non apri
Respondent aliqui eum suspensionem ipso facto incurrere propter haec Urbani II. verba cit. cap. Qui vero eontra hae statuta faeera tentaverit .dm sui Hricula sub c u. Quia tamen fiaturi temporis expressio sente riam serendam significat, aut fignificare potesst, & in pomis benignaer reputatio facienda of ; idcirco docet communior opinio , quam tenent Navarus, Rod rigueZ, & alii quos sequitur Passerinus cit. q. 87. Wt. L. n. 3οO. poenam hanc ante iudicis sententiam non incurri, nisi aliter loc rum lege constitutum sit se ut esse potest, cum gravissimum sit scelus ali nae jurisdictionis invasio. 166 si objicias iurisdictionis usurpationem excommunicatione de facto lata plecti in Tridentino Seg xx. Cap. vi. Reponunt id equidem verum es la de suri silictione ordinaria, non autem de delegara, praesertiis cum haec non privative ad Episcopum, vel alios usurpetur. Si quis tamen , aidibid. Passerinus n. 36I. jus par hiate, cui annexae est ordinaria iurisdia
ustio, Garparet. is medictae con se sub iceretur, A
ARetico LUM hunc maloris perspicuitatis gratia varias in Sectiones
- ρο qui pol ira casus aliquos fibi rese vare. - iis Iin. r. Casus in praesenti non sumitur, ut saepe, apud TheoIAEOs is i L pro quaestione morali, sed pro delicto . I 68 NM. a. Reservatio est jurisdictionis alicui ad confessiones audiendas:
concessae limitatio, vi cuius ae certo peccatorum genere absolvere non potest. Unde sequitur i. reservationem directe di primario assicere Co fessarium, cuius potestas restringstur; licet indirecte assiciat Poenitentem, quia tali Consessario absolvi non potest; uti notat Fagnat in cap. Omnis, n. 78. De Paenit. 9 Remisi. a. Osuin reservatum non inepte definiri,. Peccatum, cujus Snperiores ineo sibi absolutionem retinuere, ut haec a Confessariis communi tantum potestate praeditis concedi non possit. Hispositis videndum an & quibus competat facultas casus sibi reservandi. Sit Core exusto I. Est in Ecclesia potestas tertos casus reservandi. Hi dogma Catholicum, ait Sylvius in Suppl. q. IO. arti v, Prob.
72쪽
CAR GIL DE MINISTRO POENIUENTIAE. 6
Prob. I. ex S. Cypriano Epist. I P. Rigali. I 6. Oxon. ubi sic Presbyteros iis quosdam carpit: meere vlira non oportet quando aliqui de Presburis, nse Mangelii, nec loci sui memores, sed neque futurum Dei judicium , nequa nune nam tum sibi P piscopum orittant V, quod nunquam omnino sub Amoc ssiribus nostris factum est totum sit, vindicent Qui-dum sim ratione restituenda DIuiis plausibivis esse cupiunt, magis lanis obfunt, ct nondum manu ab Episcopo ct Claro posita, eis Eucharistia datur . . Scientes, auodsi in eisdem per severaverint, utar ea admonitione, qua me uti Dominus jubet, ut interim prohiberentur oferre. Et Epist. I 3. Rigali. 28. Oxon permittit S. PraesiuI, ut si qui infirmitatis pericvla occupati fureint . apud Hesvrerum exomsIogdim fac
re delicti sui m t. Unde sic ς Si non possent Episcopi cassis quosdam sibi reservare, Presbyteri graviter lapsos reconciliando, facta sibi a Christo auctoritate utebantur. Atqui contra ex Cypriano, qui id praesumebant, non eo solum rei erant , quia praemature & ante tempus ab I-
verent, quod ab omnibus factum prodari non possit) sed quia, contra Evangelii legem, & praeter metum futuri justeti, Episcopi sui auctorit
tem, hactenus sub Antecessoribus ejus intactam, usurparent r unde eis nonnisi in infirmitatis periculo exomologesim Poenitentium recipere concensum erat. Ergo ab initio viguit in Ecclesia graviorum peccatorum rein servatio, eaque longe major, quam quae nunc instituta est, ut animadvertit Thomassinus sem. I. Discipi. Eccles pari. I. Lib. 2. c. I a. n. 2. Prob. 2. ex Concilii tum antiquis, tum & recentiori, s. illiberitanum imCan. 32. haec statuiti Apud Presbyterum si quis gravi lapsu in ruinam maribi incideris, placuit agere posmitentiam mm debere, sed apud Episeopam. Ergo gravis lapsus jam tum Episcopis reservatus erat. Idem definiunt Co cilia Carthaginense II. Can. q. Cartha . III. Can. 32. &e. Neque huic reincessit posterioris aevi disciplina; etsi Presbyteris favorabilior quam antiqua. Unde Concilium Londinense ann. IaOo. statuit Can. 7. ut qui in disipendium cujuslibet scienter pejeraverint, non absolvuntur nisi ab Epistom , aut ejus auctoritate. Idem habent Concilia Nemausense an. r 28 . Rave natense ann. I 286. Avenio ense an. I 3 6. atque id secuti sunt omnium locorum Episcopi, ut odo, de Solliam, Benedictus XI. extra vag. I. De Privilegiis, Clemens V. cap Religiosis eod. tit. Ergo semper stetit illud Origenis Hom. in Lib Num. Lastus peccans indiget quandoque non f Ium Sacerdote, sed σ Episcopo. - Prob. I. ex Concilio I rident. Sess. I 4. Can. II. ubi haec legere est, i iSi quis dixerit Episcopus noη habere jus sibi reservandi casus, nisi quoad
remam plinam, atque adeo easuum reservationem non probιbere , quominus Sacerdos a reservatis valide absolvat; Anathema fit.
Prob. 3. quia, ut loquitur ibidem Sylvius; iurisdictio ad absolutionem 373Valide impendendam necessaria, descendit a Superioribus ad inferiores: Ergo si hanc Superiores negent quoad hoc vel illud peccatum, inseri
res eam non habent, adeoque, ii tentent absolvere, inaniter absolvunt. ObJ. I. nullum extat in antiquitate tota reservationis explicite monumentum. Ergo reservationes prout hodie fiunt, veteri Ecclesiae ignotae erant.
R. I. esto totum: quid inde An non aeque arctatur Sacerdotis jurisdu 173ctio, si in genere & implicite prohibeatur a gravioribus absolvere, ac si explicite ab hac vel illa peccati specie absolvere prohibeatur Magis uti-
73쪽
que in primo, quam in secundo casu constringitur; cum in primo saepe timere possit ne commissae sibi iurisdictionis limites transiliat; unde & saepius ad
Superiorem recurrere tenetur; In secundo autem pleno iure eos atablvie omne qui licet praviter deliquerint,non tamen certo in genere deliquerunt. I7ψ R. a. Neg. an constat enim Cypriani aevo reservatam Hilse B maliter Libellatorum & Sacrificatorum culpam. Ergo erat saltem alia qua explicita reservatio. I s R. 3. dist. conseq. ignotae erant, quia longe majores erant, quam nunc sint, ut supra docebat Thomassinus, C. quia nullatenus essent in usu ,
quod ab adversariis probandum foret, si quid conficere velint, N. I 6 ob, a. Colonienses atque Lovanienses Theologi aperte professi sunt decisionem Tridentinam temere assertam esset quia in veteri Ecclesia publica tantum delicta reservabantur. Ergo nulla est citati Canonis G. auctoritas. I77 R. dist. ant. professi sunt .V. si fides habeatur mendaci Historiae G cilii Tridentini scriptori, C. si spectetur nuda historiae veritas , N. Si mendaci, nequidem verum dicenti, habeatur fides , multo minus habenda erit ei, qui ut in finis, sic & in verbis mendacium vovisse via deturi idque magis constat, cum testimonium ejus gravibus momentis eliditur, ut in praesenti. Si enim graves utriusque citatae facultatis Theolosi Tridentinum decretum aegre tulissent, aliquantula saltem, ut saepius alias contigit, superestent hujus quaerelae vestigia. Nulla porro detegerapotuit Pallavicinus . nec facile capiet quisquam praxim toto orbe res .. o. quentatam, & a solo improbatam Wicleis ' , Lovaniensibus displicuisse. I s. ori. 3. res gravissima, qualis est reservatio, gravissimas causas exigit.
Atqui nulla est saltem gravis , reservationis causa. i 8 R. neg. min. Scilicet enim ex Tridentino Sest. I . Cap. 7. Magnopere ad Christimi Populi diseipimam pertinere, sandi simis Patribus nostris vibinnest , ut atrociora quadam re praviora mmma, non a quibusvis, sed a sum mis dumtaxat Sacerdotibus absolverentur . Quod autem tanti Patribus viis sum est momenti, non utique futilibus de causis tale visum est. Et vero intenderunt Patres, I. ut absolutionis obtinendae difficultas , & in adeundis summis Sacerdotibus verecundia , quasi fraeno a gravioribus Peccatis coercerent , a. ut maiores plagae majori peritia tractarentur . Episcopi enim , live quibus extraordinarias illas tacultates tribuunt , plus in consulendo auetoritatis , in exhortando efficaciae , in redarguendo virium habere consueverunt ; 3. ut dum ad Episcopos , veluti ad summos primarii tribunalis Iudices recurrendum est ,
eorum Sedes amplIus honorentur; uti habet Coracilium Lateran. m. Iars. Cap. I . De Prab.
27' CONCLUsro II. Cassium reservandorum potestas competit Rom.
Pontifici, Episcopis. Religionum Superioribus, & iis qui jurisdictionem
quasi Episcopalem habent. Igo Prob. quia hi omnes vel a se, ut Episcopi , vel a Papa, ut Reg lares, potestatem habent rurisdictionis inferioribus suis communicandae. Atqui eo ipta iurisdictionem hane extendere possunt vel coarctare , Prout exegerit rerum status . Ergo potest S. Pontifex in orbe toto , Episcopus in Dioecesi, Praelatus Regularis in tota siua, ubicumque Pater, ditione , quadam sibi reservare Peccata. Unde . - Ο Casus
74쪽
Casiis reservati dividuntur in Papales, Episcopales, & Regulares. Ex his vero qui Episcopis reservantur, alii reservantur, injure, ut quaedam Clerici percussiones: alii in speeis, seu melius a Statuto, quos nempe sibi per speciale Statutum reservat Episcopus. De his infra. Quaeres I. an Parochi possint sibi casus reservare, relative ad Saceta 181 dotes sibi subditos . , . Assirmant non pauci, ut Becanus de Sacram. c. -o. q. a. n. T. Major in A. dist. ἐ7. s UasqueZ q 9I. art. 3. dub. s. Pirom eus in Catechisimo Morali, q. g.&alii quorum opinio non videtur imerobabilis Sylvio est. q. ao. art. I. quaesito a. Ratio est quia his omnibus competit iurisdictio ordinaria. Verum reservatio haec, meterquam, ut observat Pontas U. Ca reservὸs, eas 37. fieri valide non posset, nisi inserior Sacerdos ab Episcopo approbatus esset iub clausula de eans a Parochorum I vix unquam sine ingentibus turbis, & multa Par hianorum commotione fieri posseti prasertim cum inoleverit consuetudo contraria; cavendumque sit ne crescat casuum reseris Vatorum numerus. Et Vero, ait post Lugo Benedictus XIV. in celebri Tractatu de Synodo Dice fana, Lib. s. c. q. n. a. ad quid reservatio illa, cum Pa rochus impedire non possit; ne Sacerdotes vi jurisdictionis acceptae ab Episcopo, cujus imperio tota Paroctorum jurisdictio subest, absolvant, pro gradu auctoritatis sibi ab Episcopo concessae. Quapropter hortari quidem potest & debet Parochus Sacerdotes qui secum laborant, ut in hoc vel illo casu Poenitentibus strenue invigilent; non autem eum sibi reservare. nisi consulto prius Episcopo, prout advertit Bai I de Exam. Consessar. P. I. q. 3 a. Qua res a. an Episcopi casus sibi relative ad ipsos etiam Parochos reser- rga are possint R. id a nemine vere & catholice Theologo in dubium vocari; mirumque od in Dioecesi quadam adoleverit opinio contraria, quae nedum certo demonstretur quod tamen ad tranquillandam in re tanti momenti conscie
tiam necesse foret) ne probabiliter quidem suaderi potest. SECTIO SECUNDA .
Quod Peccati genus reservarι soleat. T peccatum reservetur, debet certas habere conditiones, quas his r 3
versibus expressere veteres Theologi. Complitum, externum, certum, mortaler D res Auge, rastringar odia, a potiori ratio nulla est. Agas annos habeat bis septem, femina bis sex. Somo mandantes, quando non jura reservant.
De his, sed alio paululum ordine dicemus. I. Itaque ad reservationem requiritur peccatum mortale. Etsi enim , ut loquitur Sylvius ibid. art. 2. Cui vis generis peccata reservari possunt, ct venialia, ct intώrnu, s sollem spectetur potestas i quia ad omnium sacramentala absolutionem necessaria est jurisdictio, quae eum a Superioribus defice dat , potest ab eis limitari , Ecclesia tamen non reservat ullum veniale raum quia reservatio haec plurimos ab utili venialium Consessione a in r. Nees. Mor. Tom. VL Pars II. E ceret
75쪽
eeret, tum quia eadem reserVatro quadamentis inutilis foret, cum venialia alia quam Consessionis via dimitti possint. Unde in que viget iamandati Parisiensis anni r7o9. tit. I. n. I. Nullum peccatum res ratum es quod non fit mortale. Atque id indicat Trid. Synodus, cum reservationi. pmut antiquitus tacta elt, atrocina nantiam ct graviora erimina subiacuisse docet. Quanquam Can. II. ubi quae fidei siunt, distinctivsassignantur, de cernitur a Concilio anathema iis qui negant Epistopo, habere jus fbi reseris eundi casias, nec ulla fit atrociorum casuum menrio, Unde generaliter reis
reptum est, posse a Superioribus reservari peccata, si Iiciter, sed vere mortalia. Si tamen penitius spectentur qnae reservari consueverunt, iam te apparebit ea omnia, si minus in se, at Latrem in miseris quos parere selent effectibus, certum gravitatis genus involvere. Ita de solide Α etor Collat. Andegavensium Tom. I. de easib. reserv. pag. 46. Quod opus qui nore assirere ausus est udique despectum esse, kl unum egit ut ubique despici mereretur. Ex his inseres peccatum nuflatenus esse reservatum, quoties a mort Ii excusatur, sive propter ignorantiam, quod in plebeis accidere potest sive ob defectum plenae deliberationis; ut contingit in semi-dormientibus, vel in primis iis motibus, qui advertentiam ad lethale peccarem necessaiatiam auferunt. Unde fieri absolare porest, ut quis Clarico alapam infligar, de tamen liber fit a reservatione. Hinc etiam, ut a censuris, sic&a reservatione excusare podest ignorantia venialiter tantum euIpabilis, de quo vide quae dixi in Trae . de centris, p. I. c. q. Sane in casibus sum mo Pontifici reservatis, quidsuid exeusat a centra excusat & a reserva tione; quia casus illi, nonnisi propter censuram Papae reservari solent. Dico, solem, quia, ut advertie Lugo disp. 2o n. 23. Sixtus V. in Bulla contra male pmmotos peccatum illud sibi absque ulla excommunicatione
reservar. 386 Unum hie gravis momenti animadvertendum est cum Haberio eap. 7.M. 3. nimirum materiam qua Mundum se levis est, vel etiam indisserens, extircumstaratis tumen re fine quem fbi prae iuuit Legislator, posse esse gravi mam,
o prohiberi etiam sub censuris reservatis, us pote qua viam aperiat multis cruminibus . Sic plures Epistopi, propter grmissimas eausas prohibent Clericis fi qumtare post nas , Iicet temperantEr come sere ρο bbere in popina non sit res' per se mala. Sic olim conssilii an Episcopus quidam summae pietatisca tharum ludos sub gravi censura vetare potuisset , respondimus id eum potuisse, spectatis temporum & loci circumstantiis, in ea nempe Dice-cta, quae ab haereticis circumdata , perpetuam Pseudo-Ministras ansam praebebat Ecclesiae Romane Pastores impetendi ut aleae & lucri studio deditos, tempus inaniter terentes. id sibi indulgentes quod ne pii quidem seculares.sibi permittant, &c. Unde etiam docent nonnulli ; Regulares Praelatos posse sibi venialia quaedam reservare, maxime cum illa perer hrestunt, ut stequenter violare legem silentii, Litera , instio Superiore cribere, alterius cubiculum ingredi; quae Superiores sub poena mortalis, si saepius contingat, coercere tenentur. Ita Germanus quidam nomine F ber in compendio de casibus reservatis Ingolitati edito, an. IIo a. pag. mihi 2I.
1 et 2. Peccatum ut reservetur, externum esse debet. Etsi enim, ait Sylvius -- p igod by COO le
76쪽
P. m. DE MINIS URO POENIT E NU ME.
vius ubi supra, moriale etiam internum reservari potest, quia circa hoc
auferri potest iurisdictio; at nequa' iam expedit illud reservari; quia Meesset inserere laqueum intollerabium fidelibus, qui sepe sunt anxii, an evirationiabus internis consense l. aram et quibus proinde id genus reservationes in destructionem cederent, potius quam in aedificationem. Ita & SS. D. N. Benedictus XIV. in Trael. de Synodo Diceces. Lib. s. c. I. n. s. Hinc haeresis & simonia mere mentalis, quamvis gravia coram Deo I 88 Peccata, non incurrunt poenas juris , secuncium id Can. Iq. De rimit. dist. I. Cogitationis Denam nemo patitur, ab homine stilicet; nam bene a Deo, ut explicat Glossa.
Hinc a. qui intus in corde dicit; Nullas est infernus, nulla vera Res M, I gya quolibet absolvi poterit eadem de causa. Aliud fuerit, si quis heresim
dicto, verbo, aut iacto prodidisset . clanculum etiam & conscio nemine. Licet enim hujusmodi reservationes rarissimasesse velit GersoniusTract. De Statutis Carthusivnsum, easque vix ante iaculum XI. in usu fuisse constet; certum est tamen peccata haec & reservari posse, quia vere & per se e terna sunt, tantumque per accidens Ecclesiae vinota; & jam pridem, nullo reclamante, fuisse reservata. Sic tam thense Conculum m. D8 I. c. 8. absolutionem ab homicidio voluntario, tam publico, quam occulto, soli Episcopo, extra necessiatis articulam resemat: quia & perpetuae irregularitati,
quae poena simplici reservatione est Ionge gravior, subjicit Synodus Prid.
Quaeres quid juris, si peccatum prout externum est, ex objecto&sp Is .cie veniale sit; sed grave ex intentione peccantis r ut si quis vel asses quinque furetur, nummos furaturus centum, si invenisset; vel Monialia manum tangat, sed affectu libidinoso R. peccatum id generaliter loquendo reservatum non esse, uti docet
communis opinio, quam tenent Lugo disp. a . n. I s. Sua Eram de Re
lig. Tract. 8. Lib. I. c. I 8. n. II. citatus Faber & alii plures apud ipsum, quibus concinit Collator Andegam pag. 4. Ratio liquet ex dictis. Si enim ad reservationem requiritur peccatum mortale exterius, ubi deficit alterutrum. nulla est reservatio. Atqui in presenti casis deficit conditio externi peccati ut lethaliter gravis; cum actus prout exterior. levis esse supponatur. Dixi, generaliter loquendo, quia posset reservari impudicitia cum Montain tyrtibus, quocumque modo attentasa, ineoque mortifera in animo , etsi levis in opere, prout die Io. Aprilis I . iudicavit Romana Inquisitio occasi ne casus cuiusdam in Dioecesi Veneta reservati, & male a Theologo quodam improbati. 3. Peccatum reservandum debet in genere suo esse completum. Ratio est, tum quia reservatio, utpote odiosa & poenalis restringi debet, tum quia si Superior opus etiam tentatum reservare Voluisset, non deerant verba quibus mentem suam exprimeret disertius.
Hine r. si reservatum sit homicidium, is duntaxat resereatiori sub- t jacet, qui vere & iacta occidit; non qui homicidium proposuit animo.
suam ve occidendi voluntatem factis, verbis, aut nuti s demonstravit, aut qui venit ad verbera vel vulnera, si mors secuta non sit, aut ne dum secuta sit. Idem statuendum si mors non ex vulnere, de se ad occiis
77쪽
sit, etsi citra vulnus oritura non suisset; ut si quem percussisti, dum aliquid e naribus landit sanguinis, equo praecipiti Obruitur. Is Hinc a. si reservata sint adulterium, inceruis domia, qui haee non plene, seu non emisso intra vas debitum, vel indebitum semine exercet, sed in primis casibus retrahit se, ut prolem evitet; licet tunc gravius delinquat, is, inquam, liber est a reservatione; nisi, quod curare deis
hent Superiores, ipsa criminis attentatio expressis verbis reservetur; prout reservari solet provocatio ad duellum, & eiusdem acceptatio, licet non sequatur conflictus; & sapientissime Parisiis reservantur, sodomiιicum precatum, non modo consummatum, quod perraro contingere audivi, fido actu ad id per se ducente tentatum: & quae est peceatum illa graυius bestialitas . Et id caute observandum ab iis qui casuum reservatorum seriem imstituunt; ne nihil, aut fere nihil reservent. 19s q. AIunt plures peccatum debere esse certum, ea nimirum certitud ne quae dubium quodcumque excludat.
396 Ut haec intelligatur conditio, quae plurimum habet difficultatis, d plex secerni debet dubium, aliud ficti, aliud Iuris. Dubium facti est
illud quo suis dubitat, an peccatum; quod certo constat esse reservatum, commiserit; vel quoad substantiam, puta an Clericus esset is quem Pen cussit, vel quoad modum, puta an Clericum percusserit graviter; vel quoad tempus, puta an cum percussit, pubes esset; necne. Dubium Ii ris illud est, quo quis certus quidem est se hoc peccatum admisisse, sed dubitat an peccatum Alud sub lege reservationis conrineatur. x97 His positis, docent multi, praesertim ex veteribus Theologis, ad rese . vationem requiri illud certitudinis genus, quod & dubium facti, & d ' bium Iuris excludate dubium, inquam, prudens, & ortum non ab imperitia Consessarii qui Ius ignorat, sed a Iure; quod sanioribus Casuiuis ambiguum videtur. Sicut enim reservationis ignorantia in Poenitente, eum a reservatione non eximit, sic nec Consessarii ignorantia eidem jurisdictionem conseri r sed neque hanc etiam consert audax Iaxiorum
Casuistarum cohors, qui quidquid imaginantur, probabile existimant. Iamia Probatur haec opinita, mesertim qua parte respicit dubium luris . de ' quo sere solo controversia est; cum Episcopi multi dubios facti casus a
reservatione exemerint; alii vero a Theologis eximi permittant e Prob. inquam, I. quia ex Reg. I s. Iuris in s. odia restringi, ct favores convenit ampliari; & Reg. 69. In poems benignior est interpretatis faetenda. Atqui reservatio & odiosa est, tum Consesiariis , quorum, jurisdictionem coamctat; tum poenitentibus, qui a peccato mundari non possunt, dum alii mundantur: & poenalis est utrisque; cum Poenitentes coram Superioribus sistere se teneantur; vel eorum loco Confessarii, ut absolutionis iiDdem impertiendae facultatem obtineant, . -
, Non me fugit, a pluribus admitti reservationes minime poenales, quae' inquiunt, non tam in delicti poenam ; quam in fidelium bonum , &prudens Eceleste regimen institutae sunta cujusmodi est reservatio haeresis, in qua quis a puero educatus est, quae ue plus misericordis exigit,
quam vindictae. At simul fatendum est, reservationes pene universias in ultionem peccati, peccatorisque verecundiam cedere, & ideo poenales e
se: idque ad praecedentis argumenti validitatem iussicit.
78쪽
Prob. a. Nulla est reservatio ubi Ius ipsum reservationem tollit. ΛN 2 sqni in dubio Iuris Ius ipsum reservationem tollit. Quod enim Legislatoris Verba, Praxi sei quia ambigua, mitiori seni inteisgi decernit, tollit risidiorem reservationis sensum. Atqui Ius . . . Sic enim habet Reg. 37. In 6. Contra eum qui legem dicere potuit apertius, est interpretatio facienda. Sed qui casum ambigue reservavit, apertius loqui potuerat. Ergo. Prob. 3. Non utique durior est pia mater Ecclesia, quam politici Iudi- et orces; Atqui hi in dubio Iuris vel Facti neminem plectunt. Prob. q. ab incommodis. Sane grare est incommodum, quod Poeni- aoatens rite dispositus; quandoque etiam alterius Dioecesis, in qua Noe tum quod hic deponit, forte non est reservatum, sacramentali gratia Per hebdomadam, & quandoque ultra, privetur . Atqui si in dubio I ris admittenda sit reservatio, iam sepius recurret incommodum illud, Saepe enim circa Iegis sensum haerent doctiores Theologi: vixque quid Intenderint , post aliquod tempus meminere ipsi Legislatores. Ergo.
Prob. 3. quia constat apud omnes, nullum Papae reservari casum, ni- Ioas qui certus sit, sed dubios omnes ab Episcopo dimitti posse. Ergo a pari ab inseriori Sacerdote dimitti possunt ii, de quibus dubium est an
Episcopo sint reservati. Prob. 6. quia opinio haec ubique docetur, scientibus nec reclamantibus dio Episcopis. Atqui, nisi, quod absurdum est, officio suo in re gravi deeL se supponantur, iam non intendunt observationem legis suae pro hujuς modi casibus, adeoque in his iurisdictionem conferunt. Ergo. Noc est quod obiiciatur, eum qui dubitat an censuram incurrerit, ad ros
obtinendam ejus absolutionem teneri, tandiuque se gerere ut excommunicatum, donec eam obtinuerit. Longa enim est inter utrumque cassim disparitas: I. quia, ut obse Navimus in Tract. de censuris, Part. a. cap. I. arta s. quaesit. q. statuit Innocentius III. Cap. s. De Cier. excom. ministr. ut qui de lata in se sen-
'tentia dubitat, viam eligat tutiorem, & a sacris abstineat: Nihil autem hujusmodi sancitum est in materia reservationis, a. quia longe
sequentiores sunt reservationis casus, quam censurarum; uncie frequentior e primis , quam e secundis oriretur Consessariorum anxietas ; 3. uia censurae saepius casibus publicis inhaerent, reservationes vero pasim occultis . occulta autem , non passim , sed summa cautione , ad Superiores remittenda sunt, quia consessionis secretum haud facile pro-1ni debet. En opinionis hujus momenta, quae mihi adeo sana, adeo gravia Videm dios tur, ut eam nihil anxius sequerer in locis omnibus, ubi publice docetur, nec aliud contraria Superiorum lege constitutum est. Uerum hic procul absumus; Varia enim est ea de re variarum dioeceston disciplina. Andegavi publica lege sancitum est , radium peccatum esse reservatum, quando dubium est, an sit mortale, avi venialer an sit reservitum, necne: quod & Burdigalae viget. ' At vero in Dio cesibus Parisienfi, Bituricensi, Vivariensi; & ut conficere est, in aliis nouΤ r. THOL Mori Tom. VI. Pars IL E 3 au
79쪽
o TR ACτAr DE POENIUENTIA. PARS ILpaucis, praescriptum est ut in ejusnodi Iuris dubio, hoe est, quando dubitatur, an hoc peccatum in ιιrminis comprehendatur, quibus casus reservatus e pressius est, ad Superiorem recurratur, qui sensum legis exponat ; Ita Mand
tum Parisiense hoc tit. α 4. cuIus rei ratio haec solet afferri, cuia undans prodiit, interpretatio Legis debet procedere. an Neque discipIina haec quorumdam duntaxat Galliae Episcoporum est, sed &, saltem aliquando, fuit, Ecclesiae Romanae. Si quidem facra Congregatio de Clementis VIII. Mandato de 9. Ianuarii aru I 6 Io. prohibuit
Secularibus 9 Regularibus per uni Uersam Italiam extra vibem degerulus, ne absolverent a casibus, non solum cIare. sed etiam dubie e tentis in Bulla λου- ei. , vel alias quomodoomae Sedi 'siuea reservatis, vel reseroandis. S stulit quidem idem Pontiis die a9. Novemb. anni sequentis verba haec clare ρο dubies unde prius Decretum ab eo hae in parte revocatum esse contendit cum aliis quibusdam Pellisarius Tom. I. Tract. 6. cap. I. n. 6.
sed reclamast alii; de quo nihil ad nos, qui tantum volumus Decretum illud aliquando viguisse. 2οῖ Utrum vero disciplina potior sit, an quae dubium Iuris reservat, an quae
mavult non reservare, vix definiri potest; cum id a personarum & l corum cir instantiis plurimum dependeat. Generaliter loquendo inhujusmodi negotiis mitiorem partem; quia multo minoribus obnoxiam incommodis, praetulero. Ad minus, iis qui duriorem partem eligent, consultam, ut in dubio iuris randiu absolvere permittant, donec ex Episcopi responsio certo constet, quae ejus fuerit intentio. Fateor contam dum esse disciplinae , ue tandem concidat i at simul conssilendum Poenitentibus, ne oo dubia tractentur perinde ac certo rei. Quin & aliquando expedit ut omnis dematur reservatio; unde non sine aliquo laetitiae sensu haec legi in Rituali Argentinensi, auctoritate Esn. ac Serenis. Principis Past. Armandi Gastonis Card. de Rohan edito an. I7 a. Ex speciali licentia H DD. Episcopi, bae in Diaeco poterit quilibet Sacerdos a probatus absilisu aquolibet tactu reservato, O censura, si quae casui annexa fit, I. eos, quos gravis morbus Iecto Qxu a. eos, qui proxime matrimonso jungendi sunt, 3. mulieres pragnanus Iartui proximar, '. denquι eos, qui pro prima υice sacram Communionem debent percipere. Quibus Atrebatentie manuale addit eos, semel duntaxat, ab omni Consessario absolvi posse, qui generalem Conseiasionem, ad seriasn vitae emendationem instituunt. Quaeres an a reservationis lege immunis sit ; qui Sacerdoti pro reservatis minime approbato ut dubium confessus est casium, quem postea deprehendit certo reservatum esse.
Assirmant plures; quia reservatio, prout in Ecclesia viget, est peccati certi & nunquam remissi. Atqui peccatum de quo agitur, per legitia mam absolutionem remissum est. Unde aiunt, si fuerit dubium dubio F cti, postea quidem confitendum est ut certum, sed non necessario Sace doti pro reservatis approbato. Si autem dubium suerit dubio Iuris, ad nihil tenetur Poenitens, cum jam peccatum consessus sit ut certum; &ves nulla sit reservatio in dubio Iuris; vel haec, si alicubi vigeat, ut Paria sis, jam per legitimam auctoritatem sublata suerit. aio Mihi opinio naec veri ad σodum similis videtur. Optarim nihilominus, quo tollatur scrupulus omnis, ut mentem ea de re suam aperiant Supe
80쪽
VIII. DE MINISTRO POENITENTIAE. Titiores, prout plures circa Facti dubium jam aperuere. Nihil in hae Parisiensi Dioecen videtur subesse dissicultatis, ubi sic habet Mandatum au. I7o9. Censeri non debet reservatum illud peccatum, de quo dubitatur an mortale sit, auι an jam dimissum fuerit in ems me prius facta, quod dubium Facti v eari potest. In praesenti autem casu non dubia est, sea certa, quantum eia
Quaeres a. an Sacerdos qui de potestate sua dubitat, puta an hane arx obtinuerit, aut ea iam expiraverit, legitime absolvat a certo reservatis. R. negative, quia, stante dubio illo, exponeret se periculo Sacrame tum invalide conficiendi. Ita Pellietarius, aliique etiam leniores Cassiistae. s. Ad reservationem requiri Qlet, ut a pubere, id est, a mare post 1ia
annum Iss. a puella vero post an. -. impletum, committatur. Non quod ea aetas ad reservationem omnino necessaria sit, cum nec adcensi ras requiratur ex Cap. 6o. De sent. αα sed quia plus indulgentiae meretur aetas levis & immatura. Consulit tamen Antonius p. 32ς. uic sulatur Superior,
si nihil ea de re expressim definierit quia res tota ab ejus intentione
pendet. Unde alicubi olim peccatum contra naturam in arate etiam puerili
Sed quid si Poenitens admissum ante pubertatem sceIus confiteatur 2I 3jam pubest aut ut aetatis dubius confiteatur id quod postmodum certo deprehendit a se iam viro esse perpetratum. R. Eum in utroque cassi a communi Sacerdote valide absoIri. In primo quidem, quia superveniens aetas non inducit in actionem praeteritam illud gravitatis genus, quod plectere voluit Ecclesia. In secundo autem ob rationem supra allatam α 2o9. Et ita sentit Collator Andegavensis Pag. 63. & D. Dices, Contrahitur reservatio etiam invincibiliter ignorata. Ergo ar hane ipsi etiam pueri contrahunt. R. concesso cum sanioribus Theologis antecedente, neg. conseq. N 2Isque enim a reservatione liberi sunt impuberes ob ignorantiam legis; cum eam bene multi non ignorent; sed quia inconsulta & praeceps aetas vix fatis gravitatem ejus ponderare potest. Unde licet absolute reservationi, ut aliquando censuris subjici queat, haud tamen decuit ut subjiceretur.
6. Ad reservationem exigunt aliqui, ut cassis frequens sit de eommu- 2Iώnis, sed mater neque enim , miserante Deo, communia sunt crimina contra naturam, & tamen pluribus in locis reservantur. Sane reservari potest peccaeum, tum propter atrocitatem, tum ne licet hodie rarum, sensim inolescat. Perperam igitur semidocti quidam Laici existimarent, pe cata quaedam Clericalis status propria, apud Clericos frequentia esse , quia haec sibi reservaverit Episcopus. Sane ejus est, a potiori gregis parte, nedum dominans, sed & impendens malum averterer atque in dubio temper judicandum in favorem illius; cum multa norit quae ceteros latent, & latere debent. Quaeres r. quid in adductis supra versibus sibi velint istud; Favores auge, et Irrestringas odia. R. utriusque sensium esse, quod in reservationis materia favendum sit Poenitenti, quantum, falva verborum proprietate potest, & sic restringitur odium reservationis, quatenus haec strictimi, quo prudenter potest,