장음표시 사용
441쪽
vel semes data revocabitur, nisi per actum exteriorem . Unum igitur addere lassiciat, videlicet Indulgentiam generaliter concessam , si pro tali determinate loco revocetur , non ideo pro locis aliis revocari , ut docet ibidem Nauar. Notata a6. numeri 8. quia stare potest Indulgentia Lugduni, licet desinat Parisiis. Qua etiam de causa si communem Ecclesiae aliculus Indulgentiam revocari contingat, non revocantur Indulgentiae , vel uni Capellae , vel pio cuipiam eiusdem Eeaesesiae Sodalitio concessae; secundum hanc Iuris Regulam in odia reis stringi, favores convenis ampliari. 3. Indulgentia cessat aliquando per mortem concedentis , aliquan- 4xdo & sepius non cessat . Cessat quidem si concessa sit ad beneplacitum dantis ; quia ex capit. σι gratiose , s. De Rescriptis , in s. Beneplacitum omne per obitiam Roman. Pontificis omnino extinguitur . Non cessat vero , si usque ad Apostolice Sedis beneplacitum gratia e ceda- ιαν . nne enim quia Sedes ipsa non moritur durabit pernino , nisi a successore fuerit revocata . Hinc generaliter post mortem concede iis permanent privilegia , gratiae de facultates ab eo concessae s quia haec vel illimitate conceduntur , vel ad beneplacitum Sedis , non
4. Cessat Indulgentia, vel ex parte subjecti cui conceditur, vel per smortem ipsius, vel per ejus ab Ecclesia praecisionem e excommunicati enim nullam in communibus Ecclesiae bonis partem sibi possunt vindieare; quod probabilius in ipsis etiam contriris locum habet, ut dictum
est in Tract. de censuris, Part. a. caP. T. art. 3. sect. I.
s. Cessat , uti jam supra dictum est , ex parte rei cui annexa erat , per moralem esus destructionein . Solet tamen concedi, ut si amittatur vel frangatur imago , granumve talem habens Indulgentiam , possit prima vice granum aliud , vel alia imago ia locum prioris cum eadem Indulgentia substitui. Sed cuinam annexa erit Indulgentia , si prior imago quae post idoneam diligentiam inueniri
non potuit, tandem reperiatur Et quidem ego credo non amplias pri rem , sed posteriorem babere Indulgentiam ς quia ver uta fuit conditis , asposset rite eligi secunda , nempe quod prima msset amissa . Tutias tamen erit utramque retinere . Ita Lugo , numer. Iso. qui subdit electionem hanc , utpote quae non sit actus jurisdictionis , sed conditio mera ad valorem Indulgentia , fieri posse per solum mentis actum .
6. Cessat Indulgentia , cum cessat causa propter quam ea indefi- snite concessa erat ; si causa ad perpetuam Indulgentiam suffitiens non erat ἔ ut cum conceditur ad obrinendum fibi scelix Ecclesie r gimen , Iubilaeum a novo Pontifice, qui paulo post moritur, ut contigit Pio ΙΙL qui diebus 26 Marcello II. qui diebus a a. Urbano II. qui diebus ra. Leoni XI. qui diebus et s. sederunt . si vero ad eam sum ciebat, non cessat , etiamsi causa iam desierit . Unde si indictum fuerit ad hebdomadas duas Iubilaeum pro obtinenda pace , dc pax hebdomada prima sanciatur, perseverabit tamen Indulgentia ; quia di ab eis percipi m. erit, qui nullam, nisi itabilita iam pace, I. blei hujus notitiam habuere. Ratio est, quia concelsio haec apri ne pio uuidanum. Heia. Mor. Tom. VLPars IL Ee fuit igitiges by Cc oste
442쪽
Dis propter ne itatem rκης urgentem, qua prop)rti inminabebat cis tota itisia. Unde causa cur perseveret Indulgentia huiusmodi, non est perseo rantia illius necessitatis, sed necessitas praeterita, que sufficiebat ad edincedendum pro e mpore sequenti quidquid concessum est. Ita idem Cardinalis, num Isa. cujus opinio confirmari potest, tum quia gratiae ab initio legitia me concessae semper durant , ut patet in uil pensatione voti absoluta ;tum quia Deus ex futurorum operum intuitu moveri potuit ad da
dum sine mora id quod Hrtasse diu distulisset.
6 7. Cessat quandoque ad tempus Indulgentia propter concursum ait rius celebrioris; uti contingit tempore Iubilaei. Sed de his suo loco. Quaeres an cesset Indulgentia per renuntiationem internam illius cui concessa est Resp. eam nequidem cessare per renuntiationem externam, nisi heca concedente acceptata fuerit; quia cum totus rei hujusce valor pr veniat ab applicatione thesauri facta per habentem claves , non potest is per voluntatem alterius impediri . Poterit his quidem eam n Iucrari; non potest tamen facere quod non maneat potestas eam luerandi z Idem ubi statim. Melius aut saltem clarius dixeris , Pontificem semper in
tendere & peroptare ut gratia semel concessa iis etiam erosit, qui ab initio eandem dedignati sunt , si meliores & saluti viciniores levius postmodum induerint.
De conditionibus ad Indulgentia consecutionem necessariis.
aestio est an sicut ad Indulgentiae valorem justa requiritur causa
ex parte Indulgentiam largientis; sic ad hicrum elus justa requiis ratur cooperatio ex parte seriecti; imo annon praeter hane aliae quaedam requirantur conditiones.
ut quis charactere baptismali insignitus sit ; neque enim a Pastore dispensari potest thesaurus, nisi iis qui pertinent ad ovile , cujus ipse est pastor. Sicut tamen Indulgentia defunctis indirecte conceditur , sic & indirecte per modum suffragii Catechumenis prodesse potest . Λd id enim sussicit ut ex facultate Pontificis possint hominis iusti opera ad eum dignitatis gradum elevari , ut alii cuicumque iusto valeant ad remissionem poenae. Id autem etsi q0oad baptisatos fieri non solet; ne eorum , qui sibimetipsis opitulari possint ; inertia foveatur , non tamen absolute repugnat fieri . Ereto sicut potest justus in ratiam Catechumeni jejunare , eique satisfactiones inas applicare ;sic & ei Indulgentiae fructum applicare posse videtur; prout docet Lu
η9 a. Constat etiam Indulgentiam iis tantum prodesse , qui aliquando rationis usum habuerint; quia Indulgentia ad id solum valet, ut tollat reatum poenae temporalis ; hunc autem non habent , qui nullum actuale peccatum, deiectu rationis, commiserunt: Aliunde ramen cerrum est , ut quis Indulgentiae effectum obtineat , non requiri ut actu compos Diqitiros by Cooste
443쪽
CAP. V. DE IN LG. VALIDITATE ET w v. aseompos sit rationis. Qui enim ut Indulgentiam consequatur, jejunavie,stinum eius, transacto jeiunio, assequetur; litat tunc vel dormiat, vel delirio ex febri laboret.
Quin etsi credunt non pauci , eum qui ex rationis usa in amentiam incideret , non poste Indulgentiam subinde concessam lucrari tquia Indulgentia se habet per modum privilegii, quod ignoranti non acquiritur, sed scientiam & acceptationcm privilegiati requirit r Non desunt tamen , qui cum Lugo , hic numer ZI. existiment, ad I dulgentiam lucrandam nihil onis esse ut quis eam vel sciat. Vel lucr ri intendat; I. quia fructus suffragii, seu ex opere operantis , stu me opere operato, puta sacrificii, etiam ignoranti prodesse potest . Ergo. & pari de causa prodesse poterit fructus Indulgentiae , ex communi Ecclesiae thesauro , etiam ignoranti , per Pontificem applicatus ; 2. quia etsi quaedam sunt privilegia, quae privilegiati actionem requirunt, non tamen sic se habere videntur ea, in quibus aliquid pro alio sonvitur di unde sicut potest ab aliquo solvi debitum Petri , licet Petrus solutionem hanc ignoret ; sic & potest communis thesauri dispensator ex eodem solvere debitum tuum , licet id ignores. Atque id de facto intendere videtur Pontifex, seu cum moribundo sensibus destituisto , seu cum post Missam a se in Basilica celebratam omnibus qui prae- selites siunt, licet omnes id non audiant , vel sciant , Indulgentias largitur. Ita idem, nu. 82. ubi subdit, aliud fore , si ad Indulgentiae
assecutionem certa quaedam opera pro speciali quapiam necessitate applicanda requirantur, V. g. orationes contra imminens periculum recitandae; quia, inquit, non potest opus fieri cum tali intentione, sine aliqua ejus notitia. Verum haec inutilia sunt , quia nulliae de facto ignorantibus conceduntur Indulgentiae. His praemissis , Quae partim certa sunt , partim non improbabilia . quaeritur I. nuin ad lucrandam Indulgistiam requiratur status gratiae in fine operum ad eandem Indulgentiam praescriptorum I a. annon
etiam requiratur In toto eorumdem operum decursu . I. an ad assequendum hunc gratiae statum requiratur facramentalis confessio, cuia, ejus mentio fit per haec Pontificii Diplomatis verba r Gntritis o confessis ; A. an opcra ad Indulgentiam praescripta per alium impleri , queanti vel prosint non omnino impleta. 4tiae ut cum aliis nonnullis solvantur, sit 't:8 CONCLUsro I. Ad Indulgentiam lucrandam requiritur status gratiae. Ita communiter Theologi post S. Thomam, duodlib. a. arr. ult. Probat. r. Indulgentia est remissio poenae temporalis peccato debi- frtae . Atqui poena peccato debita remitti non potes , quandiu manet peccatum ; quia peccatum , quandiu manet, sua paena dignum est . Hinc est quod in Buths dicantur Indulgentiae concedi contritis oe con-issi. Eigo. Probat. 2. Remissio poenae temporalis non indulgetur nisi in ordi- s ne ad vitam aeternam . Atqui nemo in statu mortalis peccati capax est vitae aeternae. Ergo, nec in eodem statu capax est remissionis innae; praesertim cum ante omnia deberet assequi remissionem poenae aeternae, quam profecto obtinere non potest, qui lubens & volens perseverat ita
444쪽
statu peccati . Unde sicut graviter reis non prosunt aliena sustr
pia . sie nee iisdem prosunt Christi vel Beatorum fatisfactiones per
Indulgentias applicatae. Probat. 3. Participatio Indulgentiarum pertinet ad communionem Sanctorum in charitate sur.datam . Ergo cum per peccatum habituale tollatur hususmodi communio , tolluntur & quae in ea fundantur Indulgentiae. Imo Fidelis nemo , quantumvis in gratia sit constitutus , potest obtinere remissionen poenae peccati etiam venialis , cujus necdum Veniam obtinuerit; prout docent uno ore Theologi r quia culpa, qtral diu manet, meretur & quasi exigit poenam. CONCLUsio. II. Ut quis Indulgentiam consequatur, necesse non est ut omnia ad eamdem praescripta exequatur in statu gratiae , nisi id Pontificio Diplomate expresstum sit e sumit ergo & requiritur , T. ut omnia impleat animo vere poenitenti ; a. ut sit in statu gratiae, cum operum , quae ad Indulgentiam praescripta sunt , ultimum adimpIet . Constat tamen eos plenius Indulgentiam lucrari, qui vel in statu gratiae , vel ex vehementiori poenitentiae spiritu omnia praestriapta exequuntur.
Prob. I. pars, I. ex multo communiori Theologorum sententia.
a. Ex Bonifacio V1II. in Extravag. Antiquorum , ubi plenariam Ιndulgentiam concedit , non fotan paenitentibia e .confessis accedentibus ad Bolicas designatas ; sed etiam iis qui vero poenitebunι ct confitebuntue . Ergo potest Indulgentia percipi , seu praecedat, seu subsequatur consessio . Atque hinc, ut advertit Sylvius in quaest. 27. art. I. in variis Iubilaris , puta anni I so s. & I637. praescribitur se unium Feriis qua ta, sexta, & Sabbato, cum consessione praevia, vel sequente. Signum est ergo non esse necessarium quod opus impleatur in statu gratia , cum peccatores ordinarte non jubi centur anto confessionem.
3. In Iubilatis praecipi solet, quod & injunxit Bonifacius VIII. incit. Extrav. ut Romani Ecclesias visitent per dies quadraginta, is inses Vero per quindecim. Atqui morat ter fieri nequit ut omnes illae visit tiones passim fiant ab omnibus in flatu gratia. Hinc Prob. a. pars, quae quatenus dicit satis esse, ut in juncta opera fiant mimo Vere poenitenti, sequitur ex mox dictis: quatenus vero id re quiri asserit, non obscure traditur a Gregorio VII. Is enim apua Baronium, Tom. XI. concedens Episcopo Lincolniensi peccatorum In dulgentiam, subdit: Si tamen bonis operibus i aerendo, commims excessunplangendo, quantum valueris , corpbris tui habitaculum , Deo mundum templum exbibueris. Quae verba expendens praedictus Annalium Ecclesiasticorum Scriptor, ait Sedis sanctae Indulgentias eis impendi , quis quantum suppetunt vires , bene operari non praetermittunt, non autem ignavis, otiosis, ac desidia torpentibus. Confirm. Ad Indulgentiam requiritur opus, quod natum sit mo ere Deum per modum intercessionis, ad concedendum effectum qui pedIndulgentiam intenditur. Atqui nullum opus ; nisi vel in gratia fiat, Vel saltem animo poenitenti, cujus servor desectum gratiae suppleat ,
Deum movebit ad coacedendam pinae remissionem, qui per Indulgentia
445쪽
intenditur. Ut quid vem vindicem Dei manum a se averterunt Ninivitae, alfi quia planam terroribus paenitemiam egerunt , ut docet Tria
Confirmat. a. Vel is qui Indulgentiam lucrari vult, aliquem habet symotum home poenitentia , ut loquitur ibidem Sylvius , pag. II 6. vel perseverat in assectu ad peccatum suum: vix enim, si vix , potest eo in casu medium quid inter utrumque fingi. Atqui nemo concipiet posisse hominem , qui in affectu ad peccatum Perseverat . utcumque Pr mereri remissionem poenae eidem debitae . Ergo reaiciendum id quod post Suareet . disput. set. sect. 6. docet hic Lugo . numer. 8 s. opus licet in individuo non st bonum i elevari per Indulgentiam ad obtinendum ipsius finem. Probat. 3. pars, videlicet ad Indulgentiam lassicereti requiri ut m εο stremum opus fiat in statu gratiaea Siquidem ex Conclusione prima ad Indulgentiae perceptionem requiritur status Aratiae . Atqui is non reis quiritur in decursu operum praescriptorum , ex Conclusione secunda . Ergo requiritur saltem in fine , & quando vel lucranda est Indulgentia, vel ei renuntiandum. Prob. 4. pars I. ex ipsius Ecclesiae sensu , quae hanc s. Bonaventurae 6rdoctrinam approbat, in Φ dis . ao. quael L ult. Ille qui dat Indulgentias ,
eum eas tribuit, considerat eausam pro qua reputat eum dignum tanta gratia, oescundum quod plus mel minus acceduηι homines ad illam causam, plus vel minus participant de illa gratia.
Concinunt Bonifacius UUL in citat. toties DecretaIi Antiquorum , 62 ubi de Iubilaeo quod anno rgoo. amplissimum concessit, verba faciens e G1 qui qua tamen, inquit , plus merebisur o Indulg/ntiam ess
eius coasequetur , qui Basilicas amplius o devotias frequentabit . Et Ia- nocentius IV. in cap. Quod aurem , 4. de Paenitem. &c, ubi r Ticet , inquit , generaliter βα Inda entia propter laborem , propter demtionem , oc. tamen unus plus prae alio babει intra metam a Praelato constituetam , fecundum quod plus devotus es , vel plus laboraι , vel majoribus periculis se
Prob. a. Indulgentiae non emcacius operantur quoad remissionem λ- ετ nae, quam Sacramenta quoad effectus suos . Atqui haec plus Operantur in iis qui ad ipsa pie magis ac devote accesserint. Ergo. Objici contra I. pari. Opera per quae percipiuntur Indulgentiae, ta- ε Ita esse debent, ut Deus per ea placari possit. Atqui placari non potest Deus per opera extra statum gratiae facta, cum ea mortua sint. R. cum Sylvio, ibid. I. Indulgentiam non niti labore nostro i no- 6sstrisve satisfactionibus, sed meritoriis Christi & Sanctorum operibus 4 quae in gratia perpetrata fuere. R. a. neg. min. Si enim vero quodam sensu platatus est Deus ser 66 inivitarum poenitentiam , quae non tota in statu gratiae persecta est, potest dispositive placari per opera extra gratiae statum permirata , Neque vero, ait Sylvius, opera quae fiunt a poenitentibus necdum justificatis, sunt prorsus mortua, cum fiant per spiritum Dei. N prosint
Si tamen prirciperet Papa, prout potest, ut opus injunctum perficiatur D
446쪽
in gratia; tunc gratiae status necessarms Bret, cum opus praestare- ,& quando Indulgentia esset percipienda. 8 ob . contra a. pari. cum Lugo, num. 8s. Si ad Indulgentiae assecutionem inutilia sint opera cum peccato facta, qui praescriptam ad Iubilaeum eleemosynam dabit ex vana gloria, Iubilaram non Iucrabitur.
Atqui id durum est. 6ν Respondet Sylvius ibidem Conclus r. & 2. his verbis r Si pecca
inm veniale committatur quando Dd gentia est percipienti , re non vitiet opus ad eam conmuendam prascriptum , non impedire fructum Indulgentiae, nisi quoad rimissionem primae illi veniali peccato debita i in f quis inur j junandum pro consequendis Indulgentιis, liciose mentiatur . Ratio est, quia peccatum mortale potest remitti fine veniali, ct unum veniati fine alio r nu lam autem remuli potest, quando geritur fficias ad illud . Si antem peceatum veni e vitiet opus injunctum , ita ut illud imum sit peccatum, quamvis veniale , impedit fructum Industentia ἔ ut si quis ieiunet vel oret ob vanam gloriam . Tale enim opas non est dispoino requisita ad Insilientiam . Ita Adrianus in Tractatu de elavibus . Sed his addendum quod dictum est in Tractat. de lactibus human. cap. q. artici sect. & concl. 2. videlicet posse actui cuipiam nostro advenire circumstantiam venialiter malam , quae totam ejus bonitatem ac meritum non auserat tui si quis, non equidem ex vana gloria , sed cum aliquo eius motu stipem eroget. Quod autem is cujus actio omnino mala esse supponatur, ad Indigentiae finem non deveniat, non est durum , sed mquissimum a S ita docent Bellarmin. Layman , Amori, in quaestioni-
T. Saltem , inquies , si quis nitimum opus in peccato confecerit, & iil sincere post aliquot dies doleat , tunc demum Indulgentiam luis
TI R. Hanc Indulgentiae reviviscentiam a nonnullis admitti, sed negaria pluribus , quia nullum est fundamentum unde erui possit hane esse Pontificis intentionem. T obj contra ult. parti Indulgentia, juxta Theologos , effectum suum
Parit quasi ex opere operato. Ergo eum non parit ex proportionato operantis concursu, sed ex simplici prescripti operis positione. VI Resp. nem conseq. Indulgentia essectum suum parere dicitur quasi ex opere operato , quia remissio poenae non respondet merito actionum ad Indulgentiae contemtionem presicriptarum, sed obtinetur per applicationem satisfactionum Christi. Verum applicatio haec respondet gradui cooperiationis nostrae , quae se habet per modum conditionis sine qua non . Unde radu retiam esticatius eoin quituν, qui praescripta opera amplur re de lius exequitur. Et vero, ut dictum est, Indulgentia non concurrit efficacius ad remissionem poenae , quam Sacramenta ad productionem gratiae. Atqui tamen masori gratia Monatur, qui Sacrame Ia pie magis suscipit. Ergo. Instab. Indulgentiae valent quantum sonant. Atqui non tanti valerent, si plus prodessent ei qui pie magis operatur , minus autem munus disposito.
s R. dissi tantum valent politia ponendis, Conc. secus, re sicut enim
447쪽
non Valent ut plenariae quae ut tales conceduntur sine causa sussiciente, sic nec plene prosunt quae cum sufficienti causa datae , minus persecte suscipiuntur. Utique enim, ait idem Servatius Faber pag. At s. si m gnus quilibet peccator per communem eras riptorum Operurn executi nem lucrari posset plenariam Indulgentiam, perinde ac iusti, qui non nisi venialibus culpis obstricti sunt, sequeretur gravissimos quosque peccatores , ceteris aliunde paribus , virtute clavium ad coelos transferri posse in curribus & in equis; iustos vero, nonnisi incedendo pedibus , di flendo, mittentes sem na sua. Neque hinc, ut jam observatum est, sequitur, majorem, minore ve subiecti devotionem esse causam ineritoriana remissionis paene per Indulgentias obtentae ; sed tantum eam se habere per modum conditionis ad applicationem satisfactionis Christi requisitae. Quaeres an Indulgentis iis etiam prosint , qui cum per se ipsos satisfacere valeant , minima contenti quae sibi a Consessario injungitur poenitentia, postmodum desides manent , eae spe quod residuum poenae sibi debitat in Purgatorio sine exsoluturi . Duplex est ea de re opinio . Prima, quam post Altisiodorensem& Paludaiaum tenet injetanus Tractat. Io. de lalaipientibus Indulge tiam , existimat hanc iis duntaxat prodesse , qui solliciti sunt ut in hac vita integre satisfaciant pro peccatis , atque ideo vel condignas satisfactiones sibi imponi curant . vel sponte assumpto implent
pro viribus.. - Fundamenta hujus opinionis, quam in postremo IubiIato e sacro suggestu annuntiavit Ill. Ecclesiae S. '. Pruiceps , isthaec sunt. L Quicum potest, satisfacere non vult, indignus est cui applicetur alienas tisfactio. Atqui Ecclesia thesauri sui beneficium indigno applicare non intenditi sicut in Repuolica bene instituta non distribuuntur bonacomis munia aere alieno gravatis. si per se ipsos satisfacere valeant. Sed nec
ab amico recte petes id quod tibi ipsi praestare possis.
II. Cyprianus Consessores enixe precabatur , ut ad poenitentiae relaxationem eos solum Episcopo commendarent , quorum poenitentia idoneae satisfactioni proxima foret . Idem gravi te redarguebat Preia
byteros , non modo quod citra Episcopi consilium , sed quod ante justum tempus Iapsis Indulgentiam darent , iisdem in damnum ces- Iuram . Erso sentiebat B. Martyr iis solum prodesse Indulgentiam qui satisfactione sua ad modum proportionatae satisfactioni vicinum
accessissentia III. Concilia a nobis passim adducta iis duntaxat poenitentiam reIaxari voIunt, quorum sancta opera relaxationem hanc promeruerunt ia Inde S. Chrysostomus, Homil. ς. in Matth. negat prodesse nobis Sanctorum merita, si ipsi desides fuerimus; sed tunc demum prodesse ait, si nostram ipsi quoque sollicitudinem impendamus
IV. Indulgentiae nota conceduntur nisi vere poenitentibus ; non sunt autem Uem poenitentes , qui non habent propositum faciendi dignos fructus poenitentiae Haec sententia, ait inius, in dist. 2α aliiv pleri'lie non placet; eamque ut antiquae opinioni contrariam rejicit Sylvius in eadem quae . Ee 4 artic.
448쪽
27. artic. I. Queritur a. Rationes ejus sunt, T. quod qui vivum est Chri. sti membrum sit capax influxus, qui a Christo per Indulgentiam em nat. a. Quod etiam particeps sit communionis Sanctorum , proinde illorum satisfactionibus iuvari possit. 3. Quod dum opus ad Indulgentiam praescriptum adimplet , curat pro parte sua fatisfacere quantum requiritur , atque ita non omnino iners dici debet . . Quod Indulgentiarum usus ideo invaluit, quia exigit quadantenus pietas Ecclesiae, ut adiutricem praebeat manum Fidelibus, quor mi animos da debilitaret antiquae poenitentiae rigor . t Atque hujus rei argume
tum fiunt potest ab Apostolo , qui remissae incesto satisfactionis hane
reddit rationem , ne forte is abundantiori tristit is abfirbeatur . Unde apparet iis utiliter relaxari poenitentiam , qui graviorem ferrent impatienter r quapropter Chosostomus. Homi l. q. in eundem Pauli locum haec scribit: Non enim quod dignus sit , neque quod sufetentem exbibuerit pamitentiam , sed quod iuremus fit . Ideo , inquiι , dignor illum venia . Quibus verbis videtur Chrysostomus id adstruere quod negat Cajetanus, videlicet indignum , desectu scilicet proportionatae satisfactionis , Indulgentiae fructum consequi . Neque obsimu Caietani arguis menta; Unde . Ad I. neg. maj. Non enim vere indignus est , qui licet possit , non Vult tamen aliter quam per Indulgentias satisfacere , modo ita
sit affectus , ut per se ipsum , si deficeret Indulgentia , satisfacereniteretur.
Ad confirm. dicendnm cum sylvio, bonorum communium dispensaistorein, licet ordinarie non possit solvere debitum ejus, qui de suo fatisfacere potest, id tamen posse, si justa quaepiam causa occurrat; ut si debitor ex insolito labore, cui se, ad satisfaciendum, dedere cog tur, gravi tristitia obruendus sit, & animum desponsurus; idque magis Verum est, fi boni communis thesaurus non possit exhauriri; & sic nihil unquam ex eo ad indigentium opem deficiat . Sed nec amicitiae repugnat ab amico aliquia petere quo ipse non eget , etiamsi aliunde possis tibi succurrere. Ad a. reponit idem Sylvius Cyprianum voluisse quidem ne lapsi a te certam satisfactionem minime reconciliarentur , quia id postulabat ratio Ecclesiasticae disciplinae , non vero quia is satisfactionis gradus omnino & quasi ex natura rei necessarius soret . Ceterum non deest omnis satisfactio ei qui praescripta ad Indulgentiae consecutionem Opsera fideliter exequitur. Ad 3. eadem est responsio, neque iners prorsus diei debet, qui multo cum dolore confitetur , qui poenitentiam sibi injunctam adimplet , prout implere solent Fideles, &e. Ad q. I. Vere psnitens dici potest, qui habet propositum satisfaciendi per se, Vel per alium, quatenus opus fuerit ; quique omnia labori ofi Iubilat
opera exequitur animo sincere contrito. Haec ill r.
Postrema haec opinis speculative defendi potest, ut ex modo dictis liquet. At priori practice , quantum fieri poterit , adhaerenduin . r. Quia posterior non probatur invicte, a. quia ab Indulgentiis id omne removendum est quod torporem fovere possit . & Catholicum dogma, maligno
449쪽
maligno hostium eius denti exponere i 3. quia Indulgentiae majorem vel minorem effectum patiunt, pro majori vel minori poenitentis pladisipositione. Nec dubium quin debilem prorsus esse iri in eo parerent, qui sub earum Praetexm sibi deinceps otiose indulgere in enderet; ε. quia cum iactisfactiones nostrae vix pares sint quae debitorum gravitati respondeant , raroque vel ipsae pleniores Indulgentiae secun-δum se totas prosint, sapienter sibi consulit , qui propriae satisfactioni Indulgentias, & Indulgentiis proprias satisfactiones adiicit . Unde nec otiosa erit Indulgentia, quae satisfactionis desectum supplebit; nee satisfactio, quae aliqualem Indulgentiae abusum resarciet; & is videtures.se Toumely nostri sensus, Pag. 37 Ex dictis colliges pro praxi , r. eum qui quaedam ex operibus ad 89 Indulgentiam praescriptis fecit cum aflactii peccati mortalis, Indulgentiam non lucrari , nisi eadem iteret, vel in statu gratiae sanctifica iis, quod male exigit Tournely, pag. 37s. vel me & religiose. Quod si haec iam repeti non possint, in alia quae fieri valeant, mutanda erum a Consessario. 2. Rarum esse ut Fidelis post incratam quamcumque Indulgentiam 9 ab omni post hanc vitam poena immunis coram Deo efficiatur; quia
rarum est ut omnem ad certas veniales culpas assectum deponat, proinde ut remissionem poenae iisdem debitae obtinuerit, Saepe tamen , ait Faber pag. s. videmus immutes melioris via, majori cum servore or spiritu paenitentia implere opera ad Indulgentius requisis , Dam homines vitammmunis: Habenti dabitur, & abundabit, &c.
3. Non tamen negligendam esse Indulgentiarum praxim , iis qui se ιν ise in virtutis via languidos esse animadvertunt; cum quas ex integro non Iucrantur, aliqua fallem ex parte percipiant, quae pars longe superat, seu opera, quae ad Indulgentiae lucrum secerunt, seu quae ut plurimum proprio motu fecissent. Coti Lus ro III. Ad Indulgentiam contritis ct confessis propositam non requiritur conlamo facramentalis iis qui nullam peccatis mortalis conscientiam gerunt , nisi expresse requiratur ut pars operis in
Prob. I. pars contra SancheZ, Lib. 8. de Matrim. disp. Is . num. I9. FI& alios quosdam . Ut confessio in praesenti cassi minime requiri dic tur, sufficit ut ea non requiratur a Pontifice, nisi ut dispositio adstatum gratiae r qua quidem dispositione non egent qui per Dei gratiam
a mortalibus sunt mmunes. Atqui consessio non ut pars operis , sedat dispositio ad gratiam nequiritur in praesenti casu . Probat. mn. ex communi Doctorum sensu, qui ambiguas leges interpretatur. Sic enim cum MareZ, disp. 32. kct. s. n. 6. docent Theologi innumeri, quot coningerit ρο sequitur Diana, rim I. Tract. de Bulla Cruciata, Resiol Io7. Iam vero non paterentur Pontifices , qui opinionem hanc non nesciunt , eam ubique doceri cum magno Fidelium detrimento , si ab eorum mente aliena soret. Quin & consultus ea de re Clemens χΙ. ab uno e nostris remisit eum ad Theologos. Id autem docere censetur The logi, quod eorum pari longe major & gravior docet.
Imo existunat Stiarea, disp. D. lact. I. n. Io. cum Ger ne & aIiis 9s pluriali
450쪽
4 1 APPENDIX III. DE INDvLGENU III. pluribus , consessionem in voto sussicere ei qui persectam gravis sui
peccati contritionem habet. Sed quia opinio contraria securior est, ut ipse satetur, & aliunde rara est Persecta contritio, curandum semper ut confiteatur , qui Sacerdotis approbati copiam habet . Vide Tract.
s Prob. 2. pars, quia si confessio requiratur ut pars praescriptorum ope.
rum, non minus necessaria erit, quam opera quaecumque cetera. ys Porro censebitur requiri ut pars eorumdem operum, quando non conis
cedetur Indulgentia nisi illis qui consessionem praemi serint . Tunc au tem satis erit si fiat de peccatis non consessis. Quamvis enim Dipi ma annuntiet Indulgentiam peccatorum omnium, de quibus quis conis tritus fuerit & consessus . non dicit quod jam de novo debeat ese contritus o confessus de omnibus tota vita factis . Ita Sylvius. eadem quaest.27. artic. I. Neque tunc sufficiet communio pridie facta ; quia Indulgentiae a primis vesperis, non a mane incipiunt ; sed nee forte sussicit consesso duobus ante communionem diebus peracta quia juxta hodiernam Ecclesiae disciplinam consesso non solet ordinari ad communionem , nisi eadem die fiat , vel praecedenti . Ita omori in qq. quaest. 3 a. ubi haec subdit r Si quia tamen peisona baberet consuetudinem
in hebdomada bis consitendi, saepius autem communicandi, crederem tans ouem etiam biduo placidenιem suscient τ ordinari ad communionem. Et id quoque
non illubens credidero: sed quis in huius momenti rebus incerta certis sciens & volens praeponat Co MCLusIO IV. Opus ad Indulgentiam requisitum non potest per alium poni; nec prodest nisi integre positum. 96 Prob. I. pars, quia facere ut alius lennet, vel preces sundat , non est jejunare vel precari. Ergo cum Bulla praecipit ut refunes veI Ores , non sufficit ut haec per alium exequariS. 97 Aliud est, si conressum sit ut quid per alium praestes , puta ut alium in tui vicem Ierosolymam tuis impensis mittas. Item potest per aIium dari eleemosyna; quia hanc vere dat, qui de suo pauperi benefacit . Unde sicut Indulgentiae expers est, qui pecuniam furto, veI male pa tam , tribuit manu propria, sic & ejus particeps emcitur, qui suam Ia gitur per famulum.
98 Probat. a. pars, quia Indulsentia non conceditur divisibiliter pro partibus operis , sed indivisibiliter pro toto operer sicque, ait Lugo . numen gy. differt a satisfactione sacramentali , quae divisibiliter operatur ; unde qui dimidium operis ad Indulgentiam praescripti exhibet , non lucratur dimidium Indulgentiae, nisi haec etiam iis concessa sit, qui certam, sed totam, operis partem implent 1, puta qui tali die Matutinis aut Vesperis intersunt. Tunc enim pars quaelibet spectatur uetotum respectu operantis.
Ut solvantur nonnullae dissicultates. 99 Quaeres I. an qui opera ad Indulgentiam praescripta tempore designato exequi non potest, eadem alio tempore exequi possit. R. non posse, si opera haec certae diei assixa sint, puta visitationi hujus Ecclesiae die quarta Octobris; posse vero si certae diei annexa non sint, ut aliquando ieiunium, vel eleemosyna et tunc enim ex prudentis