Ierocleous philosophou Ygomnema eis ta ton Pythagoreion epe ta chrysa = Hieroclis philosophi commentarius in aurea Pythagoreorum carmina

191쪽

utilitatem inquam , non corpoream, non

externam ; sed nostiam ipsor o , quibus

AE MOLEsTIAM nobis i qui animus sumus NON PARIANT. id enim prosit perluxiis , caedibus , aut aliis eiusmodi maleficiis , diuitias parare,

externinque opibus abundare: iis autem bonis egere, quat animo conferunt Z Nec ad id vel aduertere, atque ita malum auge re vchementius : vel si admissorum con scientia in eoru m sensum pertrahatur, animo distorqueri,& poenas inferoru metuere, solamq: in eo medicinam inuenire, quod effugium nullum sit: unde malu malo curare

ipsi propium est: dum animi intexitu sceleri suo ad blanditur, dignumq: se iudicat, cuius nihil post morte supersit, ut iudici j poenas, effugiat 3 no enim vult qui mal ' eis esse sibi

animum immortalem: ne scelerum ultione patiatur. Itaque iudice, qui apud inseros est, praeuertens, morte se ipse condemnat; tanquam ne sceleratum quidem animu stubsistere deceat. At iste quidem, tanquam consi- iij inopia ad malitiam delatus, sententiam aduersum se tulit non male intemperantiae suae respondentem . sed inferorum indices tanquam ad Veritatis normam iudicia reuocantes , non statuent debere animum

minime eristere: sed sceleratum non esse;

193쪽

1ςς HIEROCL. IN

194쪽

le dabunt operam, ut retundatur ipsus ma . litia adhibitis ad naturae salutem castigationibus, medicord more, qui maligna hulcera sectionibus atque ustionibus curant. Poenas deinde scelerum exigent, poenitudine animi nequitiam deiere satagentes; non ipsam eius substantiam de rerum natura tollere e sed perturbationum potius , quibuS cor rumpebatur, purgatione, in pristinum statum reuocare. Est enim periculum ne esse desinat hominis animus, cum ad id, quod est praeter naturam, diuertitur. Cum autem ad id, quod est secundum naturam, reuocatur: ad suam ipse naturam reducitur, puram que illam existendi rationem rursus assutarit, quam cupiditatum mixtione corruperat. Itaque maxime quidem conari oportet, ne quid peccetur . Sin autem peccatum est, ad iustitiam statim , tanquam ad Icelerum medicinam,confugere; Vt Dra uum conlilium praestantioris i e corriga mus. Cum enim probi tat e excidimus quam habebamus: eam rursum iustae poenitudinis auxilio adipis imur: cum diuina correctio nem admittimus. Est vero sapientiae princi-pm poenitentia i psa, s T VI. TOR UM RV E S ER-MONVM,atque OPERUM fuga, primaque ad vitam, cuius poenitere no queat, instructio.

No enim molestiis ille obnoxi' est, quς tem e accidit l, qui recte consilium init, prius quam geratur aliquid: nec se rer si principia,

195쪽

Ar ERO CL. IN

atque occasiones dare ignorat, quarum finem atque exitum reformidat: sed senapctei adstipulatur quod adest, coram fortuitos euentus, quaasOlcnt aliter contingere, rationibus expendens. Quo fit, ut nec eorum expectatione , quae bona nuncupantur , quod vere bonum sit, contemnat: nec metu ctiam contrariorum, mali quicquam admittat : scd mente semper ad di iauinas leges intenta , suam pse vitam ex parum i nsi1 tato dirigit. Vt autem scias M I-

TA sunt : Medeam in tragoedia intuere, ut vicem suam lugeat: qu.e ingenti amore correpta , ciam suos inconsulte prodidister, seipsam homini peregrino tradidit. posλ- ea vero , cum ab ipso negligeretur , indignaque pati se cxistimaret: ex ea persuasione, in has voces prorumpit. Feriat caput hoc caeleste mihi

Fulgur.

Pergit deinde ad nefaria opera: primit mea S T V L T E exoptans infecta esse , quae fierent: tum furenter malis mala curare tentans . Quod si placet Homeri cum Aga memnonem intueri: audies & ipsum, cumdat poenas irae vehementis, ciulantem, &clamantem :

Turbor,mihi nec iam cor sedet intus. Ardorem

198쪽

Ardote deinde oculorum, qui pridem ira cundia: p roesi uitate accendebatur, imina tutis rebus ipsis, lachrymalum imbre re stinxit . Eius modi enim omnis vita esse

trarias assecta ories alijs atq: alijs mutatio nibus obnoxia : in prosiperis quidem rebus odiosa r in aduersis vero miserabilis: in spe sutem praeceps in metu verb, deiecta. Omnino denique, qui caret consili, boni& re cti subsidio , mutat simul & mentem cum fortuna. Ne ergo huiusce generis dramatis repleamur , dum ea dicimus & facimus quae s T v L Υ A sunt: recta ipsi ratione, tanquam duce, in omnibus utamur, & Socratis illud imitemur: quo se dicebat nullistiorum posse assentiri, nisi rationi, qua

lecta monere visa eslet. Sunt vero no

stra, non autem nos, omnia illa , qua ad rationis ministerium data strat, ira , cu piditas, sensus , corpus ipsium . quod insitu menti vice facultatibus istis tu usum conceditur e quarum nulli decet crede re , ut ait, nisi rectae rationi id est parti illi ratione praeditae , quae fecundum naturam se habeat. Potest enim & i I la perspicere quae dicere & facere con ueniat. Est vero idem rationi parere, atque Deo. Natura enim quae rationis est particeps, cum splendorem suum , suam xlue sortita est, ea ipsa amplectitur.

199쪽

372 HIEROCL. IN quae diuina lex statuit: nec discrepat a Dei

sententia animus, qui fecundum Deum se habeat : sed diuinitati atque splendori in tentus ea facit, quae facit. At no ita qui contra se habet: quippe qui Deum non agno scar, & in tenebris temere, prout que fortξ contigit, pervagetur: mente scilicet, atque Deo, tanquam sola bonorum regula, desti, tutus . Tam multa aded ,& varia existunt consili j recti commoda. Sed hoc etiam ad alia accedi t: quod Ε x CoNsILIO, QUOD

OPERI PRAEMITTITUR, amputatis incertarum opinio nam caussis, ad scientiae notitiam reuocamur; unde lucia dissima nobis , atque etiam.Optima vitae ratio conci

liatur: quod sequentibus demonstratur. IO NIHIL AGE Eo RuM, RI A F

Nec tu quodnes gerito; sed disicere cura Quue fas . periucunda tibisic Ῥira futura

e L Nihil adgredi, quod non sciamus, id tan

runt; praetcrquam quod in culpatos reddit;