장음표시 사용
161쪽
DE s CKIPTURIS CANONICIS. ouare acquiescentam lan cuncta , qui dederit opermuthe altasseententimami sed is discrepat --- 'De Baruch.
tandem Ecclesiae stiritui, nec ullo pacto , pr ptanta tentimonia , remendum. Incidit etiam nonnulla dis utatio de libro , cuius dum in nonnullis conciljs catalogus Scripturaru Tmoratur , nullaseri videtur expresa mentio : quanquagGelusius in sua decretali eum nomina appellat. Σqui dubitant, intelligere debent librum in Ieremia computari. Vnde iis stequenter a muribus siententiis illius quasi Ieremiae citantur , cur ussurtarius Baruch . Sic adducitur ipsius sententia sub nomisene Ieremiae in Smodo Constantinopolitans . Clemens ite eloquio gradiore saceret perfnare. Nam sententiae ip ἐγ- doctrina illius libri proculdubio hebraicam habent materiam atq; historiam, non graecam. quὀd vero ideS. doctor negat hunc librum inueniri hebraice coniseiptu,sse debet intelligi perinde ac s dixi flet, se dum illum in
qui set, minime inuenis. Inuentus esi tamen tempessam nosira . di re antiquum ese oportet. Nam quis mortalium ἡ graeco aut latino seciflet hebraicum, O cuius rei gratia ἐ Iudaei enim non recipiunt nostra. Illuvero librum, qui tam explicite in seecundo capite Domini nostri passionem, et Iudaeorum incredulitatem atq; saeui
Idem in sexta Synodo, actione octaua . B. Ambrosus in libro primo defde ad Gratianum , sub nomine Ieremiae citat verba quae in Baruch leguntur, O tectatur hie verαba spiritussancti, tanφ ab iso Ieremia dictum. Idem B Cho filomus in libro aduersus Gennies. Idem Bagistius ire pleris alii, quos omnes taedium esset afferre. Praeterea , Ecclesia sancta legit in vigilia Penticosses ex Baruch quintam prophetiam . inre mgnopere miran dum est, quam stulti O tardi corde simus interdu ad cresdendum, cum 'iamus Spiritum Dei essee in Ecclesa, qui fuisse de indoria ab Hebraeis reiectum : qui prauasuoru
patrum conflia in Dominu nonru IESU Μ:CHRIS T V Μ aperte produxerat. Quaero autem , Si non fuerit Salomonis, cuius ergo erit, praesertim cu in cap. I.
VIII. iis VIIII. ipse autor mansesse se Salomonem indidicet, qui ἴ mendax conceditur , tantum perstilo abessui inter fucras stripturas commemorandus si, ut nec ullo pactost strendus. In tanto quippe mendacio deprehendi 1us, quis idoneum eum de findet mi po lit adduci in testimonium ullius rei comprobandae δ At quanto minus ut in ecupere filiceter canere populis tans certam prophetiam quae non si vere prophetia.
De Sapientia Nune supers de libro qui dicitur Sapientia, t
e, Ecclasilao alio qui Ecclesassicus appellatur, consederare. De bis
fico enim duplex est quaenio. Prima ,sntne libri Salomonis
Altera an Mnt canonici. Videtur quibusdam librum illuSapientiae non esse Salomonis, cum B. tur , Philonem Iudaeum eius autorem fuisse Vnde D ab eo Pseudepigraphus appellarar,so inscriptas Salomonis. Alibi quoq; in d b, et umerare videtur . verum hunc b m mini; me esse Philonis , ressi= sumptu, qui senten as de
pro moresvo citat. No. n. drgnatulonis autoritate innire. N 'ν philoni, lis Dionyso, nec conuenit stylus ille cum. ς exceptis ex eius monumentis sentent3s illum composuerit iure optimo Salomonis dici potes , sicut de libro qui diei tur Ecclesiaicus recte creditur. Quare omnino censienodum est canonicum ese , tr pro canonico ab omni Chrisniano recipiendum , cum ser diuturna temporum ferae , et phlJustitatas aduersus illius autoritatem controuersias, semper tamen autoritatem maiorem adeptus sit, ira faser unctis concil*s 8, summis Pontificibus in numerum sacrorum librorumst relatus. Verum in illius corroborationem colligamus fenimonia ex iam propossitis ab initio capitibus. Primo librum hunce se diuinum ser inter canonicos recipiendum, iuxta pri mam con siderationem nostram , scriptura ipsasancta te statur . Nam B. Paulus ad Romanos, ad Corinthros, ad Hebraeos: tr B. Petrus secunda epinota , ser Frater Domini videntur ex eis libris funere sententias, scst de
Philone eius libri rutvre, omninoPη VJ Hieronymus de viris illustribus, huntio D. Hieronrmi, videlicet asbio, psin non redolet, siet graecam eloquentiam a saepesunt quae decipiunt. Hoc enim de epistola ad Hebrussimiliter dictum ea, ibium non videra se B. Pauli: unde quidam satis imperite putarunt non esse B. Pauli. Potuit ergo jacile contingere vi eius libri Sapienditiae Graecas interpres fuerit eloquens er graecanica po μbro, tr similiter de Ecclesηlico aflumit , atq; in ομm locum trafri qui non conuenit nisii diuinis syripturis etii canonicis: quod quammuni lime patet. Tertio at μtenatur argumentum i flum horum duorum voluminum plane diuinum. Ex libro enim illo Sapientiae, cuius su Giectum videtur es Je Deisupientia, quae in elias admrran iaprouidentia prolicitur , tam multa , rete pulchra a
hanc rem attinentia licet caurire, ut veresipiens si is tur ac beatus qui illa seruauerit.
Quoi si locus hic ita postularet, ξρο stafium daretur
in fretandi, ostenderem prosecto pro virili mea, vera
ri simu esse quod ἱoquor, tametsi non desint qui ut sapren;
162쪽
DE SCRIPTURIS CANONICI stia res caetraris existimen uae , detrahunt his scripturis: IH dum faciunt, tam demum matta declarant se νωra Spiritus sapietra prorsus vacuos. OEenderem inrisa, in inibobus illis voluminibus , videlicet Sapientia irclesiastico, pleras nobis patefert, quae in a s veteris Scripturae libris aut non habentur, aut non tam clare ex
primu tur, cisale illud de genere mortis Mifl3 Des, et depe bimo Iudaeorum conflio his uerbis appositi imis longe
Sapie n. a. anteda cripto. Circumueniamuς ergo iustam sinquit quoniam inutilis ess nobis, O contrarius o operibus nos
irris, O improperat nobis peccata legis, O difffamat in nos peccata disciplinae nostrae. Promittit μ stientia Dei habere, Oftium Dei se nominat. Factus es nobis in
eraductionem cogitationum nostrarum. Grauis es nobis etiam ad uidendum: quoniam di similis en a s uita illius, O immutataesunt uiae eius. Tanquam nugaces Urmatismus ab illo, O abstineti' a viis noris tan ab immunditi3s, O praestri nouisma iuylorum , O gloriatur pastrem θ habere Deum c mideamus ergo si syrmones illius
ueri sint, O tentemus quae uerituraβnt illi, Osciemusque erunt nouissima illius. Si enim eii uerus Ilius Dei, D cipiet illum , O liberabit illum de manibus contrario
rum . Contumelia , tormento in errogemus eum , ut sciamus reuerentiam eius, et probemus patientiam illius. Morte turpisima condemnemus eum. Erit enim ei res stellus ex sermonibus illius. Haec cogitauerunt ἐπ errasuerunt. Excaecauit enim illos malitia eorum. Et nescies rum sacramenta Dei, neque mercedem sperauerunt iussisetiae, nec iudicauerunt honorem animarum sanctarum. Quoniam Deus creauit hominem inexterminabilem, bad imaginemsimilitudinis suae steis illum : Inuidia autem
Diaboli mors introiuit in orbem terrarum. Imitantur
autem illum quisnt ex parte illius. Vide nunc prudens lector , an poterat uel historica narrareone mors ipsus Domini euidentius ante oculos Iudaeorum poni. In eodem libro redemptio A dae comemoratur acta per Filium Dei, qui est sepientia Patris, quae nun in al3s Scripturis apoparet Ibidem se in libro Ecclesayrici plura reuelans tur de recto atq; integro primi hominis natu, que nullo alio loco in uniuersa Scriptura reperies. Longum prae tereὸ esset recesseresngularia quaeq; ibi tradita ad mars ni scandam sepientiam im prouidentiam Dei benignam
O mistricordem in omnes, contra noua haereticorum placita Verum nunc ad rem maram redeamus
Mitto quartam consederationem , O novis am. si gredior , ut sciat lector a veteribus er functis Patribus, unanimi consense hos libros susceptos tanque Scripturam quamlibet quae absis dubio diuinast O canonica. Et de ἶbro quidem Sapientiae, ut iam drxi , aliquid citatura B Dion o bab Irram , sicut Esebius animaduerstit. Adiunx ruesippum. Hic addo etiam Clemens rem beatissmi Petrifccessorem in prima sua epistola. 1 te
Anactetum in sycundae nota. Esa filium etiam Papa in Epimia prima ad Ascanos. XUrsm Primum, Amucetum, Antherum, Cornelium, Nilum Secundum, Dici suum, Felicem, Euctricianum, blarcessinum, Eufesbiam , Iulium, Damom , Leonem, Pelamum. Hi
omnes Romani Poti'es de his Lebas libris attessa inint, citantes de ipsis tanque de Bonna se propherica scriptura, idq; nedum adfri dos mores , sed ad dogmara fatuuenda uel confraxinta. Non f nestius ex alios propemodum innumeros, eumfremos Antistites, tum etiam inises Doctores Us ad hae nostra tempora de his libris tanquam uere sacristifimonia protulisse. Nam eo peculiari modo quo sanctae tantum citari flent scripturae citatur. quam enim citan tur , sepenumero uel a lute nomine Scripturae, aut cuadiecto, Scriptura sancta, sue sacra, flue diuina, sue
prophetica appessantur : quae epitheta aliis quam diuinistribuere literis ne*s s. Fateor quidem non defuisse alioqxos, sed eos tamen non admodum clari nominis, qui hos libros pro eanonicis non habuere. Ex quibus non ulli B. Hieronmi tenimoniumsequentes, qui rem claram ui Ds en conturbare, haesitaverunt. Verum contra hos at tenatur B. Augustinus, qui hunc librum Sapientiae a Vediteribus in autoritatem suis receptum Oin ecclesiis descantatu , palam enunciat, er s epius aduerss eos qui obiecta indemni monia nolebant recipere tanφ non e silet in Canone , autoritate pollens, unde tractatores Scrismararum potius quaerebant qui eadem aJrmarent, his uerbis inuehitur et Sed qui sentent ijs tractatorum innrui B. Augu unus uolunt, oportet ut isium librum Sapientiae , ubi legitur t deprΡcyt. Raptus es ne malitia mutaret intellectum eius, omnibus Sattoru. c. I tractatoribus anteponant i quoniamsbi eum an sep erutetiam temporibus proximi Apollolorum egregii tractam res, qui eum tenem ad hibentes, nihil se adhibere nis dio A. uinum testimonium crediderunt. Et paulo instrius t Nee ideo liber Sapientiae qui tanta numerostate annorum legi meruit in Ecclesia CHRISTI, in quo et hoc legitur, pati debet iniuriam quoniam resilit eis qui pro eis me ritis hominumΡlluntur. Haecisse . quamobrem inlisbro secundo de doctrina chrissiana ubi Canonicos libros enumerat, de his duobus libris itascripsit : Nam illi duo libri, unus qui Sapientia, O alius qui Ecclesiassicus/ inastribitur, de quadamsmilitudine Salomonis esse dicunditur. Nam Iouestius Sirach eosscri se conflansi me
perhibetur, qui tamen quoniam in autoritatem recipi me ruerunt, inter propheticos annumeradi sunt. Haec ille.
Quid uero necesse s citare alios, ut B. Ambrosium, quryn sim de Tobia o Iudit 'r his libris Sapientiae , Ecoclesiastici, quas diuinis, maentias prostri, et Lanni omones similiter ' De Graecis autem quis unquam fuit qui x
non hos probauerit, , re uera canonicos habuerit i lib. s.auuerrus Certe D. Basilius de is o Sapientiae obiectat aduersus Eunomum. Eunomiam prima uerba noni capitis tanq; uerba diuina , , tanq, Salomonis. ristus etiam sepenumero de Ecclesiaico. Demonullus est ueterum nobilium tractatorum, qui hos libros non receperit ut canonicos. Sed quae omnium aduersmatium deberent ora claudere, extunt sacra Concilia. Est enim Concilium Cartannense Tertium , cui praesens in troit B. At inus, ubi is libri ut uere dirum cum
163쪽
DE SCRIPTURIS CANONICI s3ogeaeteris de quibus nussa ea dubitatio eo utantur, O Sa lomoni ob iam redditas causes ascribuntur. In Concilio Triburtengisancti illi Patres audiritate lis bri Ecclesia1rici nitentes, statuerunt Cariones. Idem 'ctum G in Concilio m o Lateranens cap. Zo. Iotanes item Secundus O Iustinianus in edicto quod compro bandum ad illum Pontificem tranfmst, ambo de libro Sapientiae tanque de diuina scriptura inducunt sententias. Sed , quod adhue maius en testimonium , Innocentius Primus ad Exuperium, ad eius insemationem de libris eanonicis in hunc modum scripsit atq; decreuit : Qui uesro libri recipiantur in Canon unctarum stripturarum, breuis annexus onendit. At in is eos quisunt ueteris de namenti, absque ulla haestatione hos duos libros Sapientiae Eeclesiastici annectit. Gelasius Papa cum Concilio septuaginta Episcoporu, in primo librorum ueteris fessamenti ordine, quem sanctaere catholica Romanasse it , ueneratur Ecclesia, hos libros nominatim attexuit , fio quemlibet titulo uocans. Deinde Concilium Florentinum hoc ipsum persticuis ermaviscis uerbis eontenatur dicens: Firmiis credit erprofitetur et praedicat sacrosancta Romana Ecclem unuatque eundem Deum noui ae veteris testamenti, hoc en, lassis er Prophetarum atque Euangel*: quoniam eodem Spiα ritu loquuti sunt, quorum loros secipit O uenera ratur, qui titulis sequentibus continentur ire, ubi hos Iliabros nominatim cum reliquis annumerat. Quid igitur
dubii, quid crupuli homini uere catholico iam superesse poten ρDicet aliquis, In Concilio Laodiceno, ubi similiterponitur secrorum librorum catalogus, hi duo non annus merantur. Fateor, modo fialiter illius Concilii tenoreo eriptussit. Nam uehementerjusticorsui se abciolis quibusdam descriptura illasemotos. Etenim tu ibi priussat Canon his uerbis : Non oportet ab idiotis mimos coapositos , vulgares in ecclesis diei, neq; libros qui sunt extra Canone legere, nisi flos canonicos ueteris et noui testamenti, eontinuosubiectum legitur et Quae aute oporaestat legi et in autoritatem recipi, haec βnt ire, in εbus non ponit hos libros. Quare iuxta illum Canonem proahibiti sunt legi in ecclesi3s bin autoritatem recipi. Athoe nunφseruatum est . quamobrem uel illud Concilius ut dixi) hae parte mendose constribitur , aut testimodinium eius caret autoritate, quandoquidem uniuersiis E clesiae inusisti penitus aduersetur, nec usus tantum , uesrum , aliorum etiam uniuersalium concilioru autoritas. Nam , in Concilio illo Cartaginensi Tertio , placuit, ut praeter canonicas scripturas nihil in Ecclesias, nomi Mne diuinarum seripturarum tigeretur. Ponmodo uero declarans quae sint canonicae scripturae , diserte inter eas duos istos connumerat. si mobrem noui sme Conclalium Tridentinum haec omnia summa eum diligentia ponaderans , animaduertens, bos se alios quosdam libros, de quibus recentes magistri dubitationem mouerant, mas aeno consensu declararunt uer e esse de Carione. Non . n.
si posuerunt, ρd iam olim consesentes noua declarautione confrmarunt.
HActenus ergo de hissatis est dθutatum quantum
attinet ad libros ueteris tessamenti. Nu a enim de De libris no
alse libris est dubitatio , nisi quam nouisime silua Eras reflamenti
mus de libro Hener commouit, si tamen dignum est ut quicquid unus aut alter excucullatorum essumerit, siue potius quod ei Diabolussuggesserit, debeat in dubium re uocare quae in Ecclesiasunt indubitata. Quamobrem ad ea tandem veniendum en quae de nouo lsamento quidam similiter in controuersiam uerter*nt. Ecce de epissesa De epinobes primum B. Pauli ad Hebraeos aliquando a Latinis teri Hebraeo, B. Hieroomo) dubitatum ess : qua occasione capta' disi contentionum Osui sorum nimium amantes, inter quos Coophaeus Eronus, exustitarunt in primis dubiu, an illa esset B. Pauli , , deinde , sit 'ne inter canonicas
seripturas computanda. Et hi quidem ut sepe quum
non ambulatur in veritate confingit)nec secu concordant. Erasmus. n. licet tanquam probabilius acceperit non esse Pauli, eam tamen esse canonicam non insciatur . Alis econuerso si non sit certo B. Pauli, nec esse canonicam
assisunt a flerere . Et cum dubium esse dicant an sit B. Pauli, consequenter hoc nante dubio, non esse tan uere
canonicam recipiendam volunt. Vnus autem eorum qui
in ea sunt sententia Caietanus en , qui illum hac parte
sectantur. Arguit autem ille quibusdam argumentis ut euincat non esse B. Pauli. Verum nos primum inuicti sismis tessimoniis conuincemus eam esse O Pauli , cano: nicam : tum clare sessurismus eoru argumenta eoinq; sutilia, ut quaedam sententiam nonram plurimum confra
Me igitur B. Pauli Apofoli, Primum ab ipsumet epi Argumenta nota ob unam hanc rationem potissimum suadetur , quod Uendentia epi, titulo careat , nomine autoris, cuius rationis singuM 'clam ad He; lare argumentum inuenitur in B. Paulo. Scripsit enim braeos eqs B. inquit B. Hieroumus ad Hebraeos, quem tinnsi pluή Pauli. rimum oderant. Unde nomen proprium amputauit, ne odium nominis utilitatem excluderet lectionis. strue ra tio ad nullum alium uerius poten quam ad Aponoia Pause
Secundo, ab ipsemet epistola capite ultimo educitur , ubi autor epinese indicatse Hebraeumsecudum carnem et quod nec Caietanus negat. At Clemens B. Petri disci pulus, qui a quibusdam creditur huius epinobe autor,
Romanus erat, nec ei conueniunt illa ultimi capitis veruba, quibus signiscat se illis celerius resiturum iri si horutationem benigne ac serio reciperent. Et hoc totum con cedit Caietanus, uidelicet , Hebraeum fuisse, O Clerimentem non fuisse eius epinobe autorem. Nota hoc amice lector, et serua. Nee ite Tertullianus fuit Hebraeus, ut multo minus credi debeat huius episeotie autor . Et certe aluum en de Tertulliano velfι picari, cum et maiale audierit in Ecclesia , nec ut arbitror ) tantus erat, grum docte posset capere huius e MI steria, ne dicadocere, praefer hoc quod multi catholici Patres anteque Tertullianus esset in rerum natura, de hac Episeola protulerunt termonia. Quamobrem alias rationes, ueluti
164쪽
DE SCRIPTVRIS CANONICISmintae necessarias me ut est illud pod Θοαrabat hebrmeu idioma, quo primum haec e sola strinas, isse magnis testetmor s perhibetur . . a. Petri. 3. Tertio huic e folle attestatar B. Petrus Apostolas, qui se ipse ad Hebraeos recipue scribens , hortatis eos ut longanimiter ferant , expectantes diem retributionis, sicut chari simus frater noster Paulas inquit secundum
sibi datum spientiam scrip sit uobis, sicut O in omnibus
e uoPs. At certe ni volumus proferuire , illa sui prosprie materia O argumentum illius e nolia ad Hebraeos, qua pa lim eos deprecatur ut permaneat, et loganimiter pectet. Unde cap. 3 cut: Participes. n.sumus Christi,
si tamen initium substantiis eius usque in 'em Armum rese
fineamus. Et cap. 6. Cupimus autem unumquemo uesinum eandem ostentare Alicitudinem ad expletionem stetvst; in mem, ut non segnes liciamini, uerlim imitatos res eorum qui fde O patientia hereditarunt promissornes. Et cap. et O. Nolite itaq; statres amittere confidens diam uestram, quae magnam habet remuneratione. Pratientia enim vobis necessaria esi. Deniq; cap. vltimo ac
penultimo, ac in tota epinota nihil aliud agit quam horistari ut permaneant in C H R IS T O , ne quis excidat et desidererur. Quare non recte hie occurritur λ Caieulano. Videat qui volet: Ego quidem non puto digna
Parso se epistolam tanti Aponoli, issim epifolae argumentum , t a verba quae uere sint tonitrua, ipsa doctrina myneri' er Scripturarum profundissimo intela lectu referta , satis sterque testantur , scut uiri magni et stirituales const)si1unt, vel ipsemet B. Hieronymus, in quo tamen uno aduersur3 maxime sed immerito innis
Quinto, magnum est pro hae epinoia argumentum, B. Hiero F. in eos qui primi derogarunt fuisse haereticost quoniam per viii. ad Titu. ill B .Hierondimo tene) uehementer eonfutabantur. Idem reflatur Epiphanius in libro secundo contra haeresm Arrianam distulans, illisq; obiectaris, qua stonte ex hac epinota producerEt testimonia, eum eam ex professo
Sexto, huic epinotae attefatvr longi simus totius E elesae catholicae inus, quae in maximissolennitatibus Salsuatoris de hae epistola sub nomine B. Pauli clara voce legit 9 cantat, cuius unius uoci longe magis en credendidum quam sexcentis istorum nouorum magis rorum argustationibus, quae nihil aliud sunt ni si meri cauilli se inaunes fallaciae. Septimo , attestatur huic epistolae plurima sacrosiancta
Concilia . Ponam primo loco prouincialia . V Conscilium Laodicense, ubi mani me haec epistola inter caemuras B. Pauli recensetur. En ir Carthaginense Tertiti, cui intersuit D. Augustinus. Ibi non ab re particularister ac separatim a taeteris epissolis haec ad Hebraeos noumina ur, OB. Pauli Apostoli esse decernitur ad tolle dum sui mihi perfadeo ) omnem dubri atronem, quae tuc effam inter catholicos, tamen ab haereticis inuecta , uis sebat. In Concibo ena Ara cano prodruit , atq; nos
minam asseritur es B Pauli. Vir multo antea Niscenae Unodi miimomum , quae ham epistolam, cum ista praecipue strue Epiphanio Arriani negarem, esse B. Pauli declarauit, , in autoritatem extulit . in praediterea Ephona unodus , ubi contra Nestorianam biere
tura sincta M annotica , illius vases elisionis taedirema ad Arses confutandas. Et siecundum Theophi laesum plares haereses per hanc epistolam damnovae t.
Extant se quae it 1uperius adduximus decreta, rudes Pont. decreta licet, Innocens Primi tradentis canonicorum librorum
ea talogum: Et Geloi, Primi, qui eum septuaginta Epissopis id operis multo diligentius expleuit: Et Eugenitsi voti in Concilio aecumenico Florentino i quae omnia noaliter huic epistola atque aliis Scripturis attestantur . Quamobrem nomis diebus in Concilio Tridentino nulla
ficta eii hac de re questio, tanφ iam transacta er certa
Octauo ,sunt pleris magnae gloriae Autores, qui nostrentes rem eousq; insolencte plenam, aduersis non ullos qui hanc epistola E canonicis si ferre moliebantur , tangi in contentione uersentes, magnis eam testi nin tutati sunt: ἐπ iis quae ex 'aduerse obiectabantur, argute orcum lumine ueritatis satistcerunt. Clemens ergo Presister Alexandrinus magifer Oriώ Sactorum pasgenis, ut Eusebius cribit, hanc epistolam absque dubio eo tru elimonia . B. Pauli e se, er canonicam, aduersus secus opinantes atq; essurientes conflanter destndit. Origenes quoque in contradicetes s eodem Eusebio tenoys uerbis est conreflatus: Is uerὸ qui idoneus Desus ea minister noui testamenti, non literae ,sed Spiritus, Pauludico, qui repleuit Euangelium ab Hierusalem in cireuitu usq; ad Illyricum , nec ad omnes ecclesias quas docuerat
scripsi, set quatuordecim fias epistolas t quamuis Ononnulli de ea quae ad Hebraeos=ripta eii dubitent, pro eo quod non uideatur in ea ferrari illa eius sententia qua
de seis pronunciat, dicens se imperitum se sermone.
Sed ego dico, scut mihi a maioribus traditum est, quod mani issime Pauli est, iri per omnes antiqui malo res nosiri eam ut Paulis eperunt. Haec ille B. Ioannes Cho omus in ea quae ad Romanos, idedefendit, , argumentis aduersariorum,scut alis, quas
Seduliss quoq; non ignobilis autor quaestionem hane faciens, eam esse B. Pauli tandem concludit. Extat, Theodoriti viri doctissimi egrena ac notata Theodoritus indignissima huius ueritatis pronunciatio in haec uerba: principio argu Nihil sciunt admirandum qui morbo Arrianico laborat, menti in epinos adversm literas apostolicus furiant, em e notam ad la adHebraeos Hebraeos a reliquis 'parent, , eum adulterinam appel*lent. Qui enim aluersus Deum ἐπ seluatorem norum ling as mouent, quid non ausi fuerint aduersus eius besnesolos er grandiloquos veritatis praecones ζ Ioius enim Domini uox': Si rire persecutismi, O uos persequen rar. Oportebat autem ipsos. Os nihil Elud , - σporis quidem certe diuturnitatem reuereri, quo ham I
165쪽
3r 3 DE SCRIPTURIS epistolam in eccle*s perpetia tererint alumni uertatis. Ex quo enim literarum apostolicarum fuerunt ecclesiae participes , ex illo etiam e stolae ad Hebraeos utilitatem percipiunt. Quod si nec hoc quidem ad eis perfια ηὐdumsatis en, Eusebio quidem certe oportebat eos Palaesnino credere, quem patronumforum decretorum anelalant. Nam is etiam diuinis mi Pauli hanc esse e solam confissus est, ex ueteres omnes hanc de ea sententiam habuisse a ruit. Sed 3, omnius iu sue ualere, aduerasus ueritatem impudenter decertant, apostolicae Theolo: giae , qua prooemium exornauit, sylendorem non strenstes. Cum enim non posseent res nere i s quae de unigeniti diuinitate aperte dicta*erant, auffunt totam epistolam
cere, cum tamen O decreta , aliae θententiae magna habeant cognationem cum alijs epictolis Suae autem ac
essutioni hunc praetextum asserunt, quod apsolica aprpellatio non fit militer posita in prooemio. Oportebat
autem eos con siderare, eum eorum qui ex Genubus, non
eorum qui ex Iudaeis crediderant ,suisse colliturum Apoαa . solum. Etenim dixit ei Dominus: Fenina, i, hinc cito egredere. Non enimfuscipient tenimonium tuum de me. vade quoniam ad Gentes procul mittam te. Eiusmodi etiam pactum conuentum cum alijs iniit. Iacobus enim , sat a. inquit, o Caephas er Ioannes, qui uidebantur esse coalumnae , dederunt mihi O Barnabae dextras societatis, ut ipsi quidem ad Circuncisionem, nos vero ad Gentes. Ita etiam scribens ad Romanos dixit : Quatenus ego sum Gentium apostolus, glorifico mini flerium meum. Ea de casa cum scriberet ad eos qui crediderunt ex Gentibus, appellationem adiecit, trapostolicam dignitatem addi
di ut Dinore, Magister scribens ad discipulos. Ad
Hebraeos autem scribens quorum non erat sibi cura cres dita, merito nudam dignitate doctrinam eis tradidit .. Aliorum enim Apostolorum curationi suberant. Quod autem stirituali gratia plenast epistola, O nullam omunino praebeat calumniae occasionem , singuloru interprestatio docebit apertius. Haec ille, ubi uides haereticorum fuisse commentum , hanc epistolam e Canone desecari. Cui testimonio B. Hieron=mus anipulatur his uerbis: Ut B Hierony. de caeteris epinolis taceam, de quibus quicquid contrariusuo domare uideranter erunt, nonnullas integras repuo diandas crediderunt, ad Timotheum uidelicet utrans, ad Hebraeos, O ad Titu . Et si quidem redderent caussas cur eas Apostoli no putarent , tetaremus aliquid resto: dere , O 'stan satis secere lectori. Nunc uero cum autoritate haererica pronuncient, O dicant: Illa epinoria ecti P auli, Haec non set ea autoritate restili se pro ue ritate intelligant, qua ipsi non erubescunt se, asimulare. Haec ille. B. Epiphanius idem sui supra citauimus
B. Augusinus D. Augustinui csm de hac epissola sumeret textimos
ρ nium, atq; animaduerteret nonnullos Latinorum eam non recipere, suum clare prostrens iudicium, profletur se malle orientalium ecclisarum sequi auaeritatem , apud quas, et ram tese B. Hreronymo, quin illa epi Hola esset B. Pauli nulla erat ambiguitas.
CANONICISHεω Theophsacti terribilis in aduerserios senter Theopolacto, cuius uerba haec sint et Non possum equidem ncnadmirari multorum hominum impudentiam, qui eum instelligant per epistola huius exordium fuisse aet haereses eo aetas, haud tamen de ant esserere hanc epistolam
haud B Paulo conuenire, ceu a caeteris epi nolis alienam.
Velim tamen non esse hos nescios, epinotae huius , se Hum profunditates O uim illam inconsutabilem, nullius esse alterius posse quam Pauli,qui C H R IS T V Μ ta beret in se loquentem. Quod se dicendi modus illos ostendit, intelligant Paulum hebraica lingua hanc dictoe epi notam, ut qui ad Hebraeos haberet Mermonem, er unum desiis contubernalibus in graecum uerisse . Et plerq; Lucam hanc transuisse frunt, aut Clementem , cumenam in ea uel 'Musseruetur. Nec secus Ueccant qui
hane esse Pauli epistolam negant, quam M a Pauli abseCHRISTV Μ negarent. Haec iste. Et uere sic feres habet. Non enim tum es impietatis quam demenstae, putare tantum torrentem aduersum sie irruentem p erepellere , aut tantam tentum nubem subfinere. - Mitto breuitares gradia ex recentioribus glorios docothribus plurimos, quales1unt B. Anselmus, D. Thomas
noxier , Dionysius Caristinensiis , O plerique. alii doctis
smi homines qui commentaria ad illam epinuam ediderrunt. Nam ii omnes, nemine prorsis reclamante, unaanimiter concludunt hanc epistolam esse B.Pauli Apostoli, O sine ulla dubitatione canonicam. Neq; uero ignora runt riuola inorum O inania argumenta qui contrariam nitebantur tueri sentenctam, quibus breuiter quemadmordum rei ipsiius indignitas poscere uidebatur) restondent,
Nono , pro hac epinota citabo singularitersangi Omos
uiros, clarissima Chrisiane religionis lumina , quae ad Ecclesiae incunabulis toto orbi illuxerunt, qui citra omne dubitanonem hanc epi solam ut B .Paut i ἐπ ut canonicam receperunt, citantes renimonia de illa aduersus haereticos.
Incipiam autem a summis Potifcibus. En in primissans Eus Clemens B. Petri discipulus , Pon x maximus, .im ain fur ad Corinth. epistola Jicut reflatur Eusebius. Ide sanctorum min episeolasia prima ad B. Iacobum statrem Domini de rescum Ro hac epifola ad Hebraeos resimonia citat non quasi sua ,
sed ut alterius: quominus en imandum illum autorem fuisse . U O Anactetus quintus a B. Petro . Hic eae ea epsola citans, Paulum exprimit autore. Idem Eua
rictus sextus a B. Petro in epifola sua ad Asticanos Epi
scopos. Idem inius. Idem Sother. Idem Cornelius. Idem Μarcus. Idem Iulius. Idem Liberius. IdE Festiae Secundus. Idem Innocentius. Idem Leo. Idem Gelassius. Idem Ioannes Secundus. Idem Gregorius.
Et nos illum quicunque aliquid ediderunt in eandem conuuenile sententia proculdubio te' in funt. Vnde Poccaelis Secundus in fia con ione quam scit in Lateranei, si Concilio, de huc epifola accrpri re moma ac sentenctastanauὰm B. Pauli Apostili. Quis ergo ausi condira mer m nis Ponti sices hiscere , tr tamen se se Ccrifianu reputare s
166쪽
truicentium DE SCRIPTURIS CANONICIS Uenio nunc ad alios tectes, qui etsi non fuerunt1umrru Post sices, fierunt doctissimiae semcti lim viri. Primus est S. Dionysias ipsius B. Pauli discipulas . Deinde B.
II alius discipulus Ioannis. Item Irenaeus Epi scopus Lugdunen . Iste etiam Clemens Alexadrinus Pres ter de qxo mentionem superius fecimus, , Origenes eius disci palus. Item B. Alexander pariter Alexandrinus Episcopus. Item D. Athanasius, Epiphanius, Essebius, Basilius, Ioannes Chrysostomus, Gregorius Netrian Te nus, O alius Ni fenus. Item Cyrillus, Damascenus , O ut uno serbo me expediam in omnes Graeci alicuius nos minis. Ex nostris autem B. inprimus, Ambrosius, Hilarias, Augu linus, ἐγ uelit nolit Erasmus) etiam B. Hieronymus. Sedubus etiam quem superius memoram. Sunt er innumerabiles sequentium seculorum Doctores, Bela, Remigius, Alauinus, Rabanus, Anselmus, Ber narius, Thomas, Hones, Dior ius Carthusianus, et silis De numero . NH; enim ullus inuentus hi qui eat olici nomen feruauerit, qui contra hanc epistolam augussit vel non esse B. Pauli, uel non esse canonicam dubitare inis quod hae nostra miseera tempestate, quando iam quies quid cuique libet, asserere etiam fili licitum putat, isti nosia sapientes ac magistri fuis argui se eam reuocare in duaebium pertentarunt. Pertentemus igitur er nos quibus argutiis ii pro sequantur.
Primo aiunt se autoritate B. Hieron=mi inniti. V si ti Caietanus hoc pacto conra hane epistolam mouetur . Hieronymum, inquit, nacti sumus regulam discretionis canonicorum librorum. Certum hi autem quod Hierosumus de hac epissola, utrast Pauli, dubitauit. Si autenon fuerit Pauli, non erit canonica. Non igitur certo
polysmus statuere uel se Pauli, uel esse emonicam. Hoc primum est ex doctrina Caietani argumentum: quod certe omni ex partessum est, tum in eo quod assumit,
tum quod concludit. Qius enim dedit unq; B. Hieronysmo ut qbet regula discretionis eanonicorum librorum, cu Ecclesiasancta sit regula ' Praeterea , quod B. Hieronymus dubitauerit de hac epistola, unde, quaeso, extorquet 'Nam uerba B. Hieroumi clare asserunt se esse Pauli,er esse canonicam, tum in his quiesperius adducta sui, tum etiam in epistola quam scripsit ad Dardanum, ubi sic ait : Quod se eam Latinorum consuetudo non recipit inter scripturas canonicas, nec Graecorum quidem Eccle sae Apocalypsin Ioannis eadem libertate suscipiunt, ertamen nos utraq; fuscipimus, nequaque huius temporis con fuetudinem , sed ueterum scriptorum autoritatem sequen tes, qui pleruns utriusq; abutuntur testimon3s, non ut interdu de apocophisjacere solent: quippe qui er Gen filium literarum raro utantur exemplis, sed quasi cano nicis tr ecclesasticis. Haec ibi. Et ine nota ad Euaugriu eam connanti sime B. Pauli esse asseuerat 'sin q,
ait Aponotus in epi stola Jua ad Hebraeos aperissime de finiat, non Abraham suscepisse a inlchisedec decim
diuitiarum eius, sed despoli,s honium partem accepisse Pontifice. si his poterat euid Eius exprinut Quado igitur narrat exsententia aliorum fuisse dubitarum, non de mente sua illud profert ut rem esse dabimεἰlem probare
Dice hic sisti se aliquis B. Hiero mum fuisse hae in partes contrarium. Egregiam ergo regulam δώscretionis librorum nobis proponunt, quα modo alat, modo neget. Adbee , si ipsesbi in contrari s , a mnos patriem accipere debemus s Nunquid illa quam , ueliflo teste B. Hieronymo, haeretici commendi sint ρ Aneam potius quam omnes castolici O praestanissimi mestores magno em robusi sim consenisu sis cipiunt ' Quis circa hoc rusi haeretici stiritus ambigere poten lPraeterea, quis probet illam con sequemam qua ramalem t Non o B. Pauli, Ergo non est cminuta , nys qui dicat, Quicquid est canonicum in epistolis oportere e se Pauli Τ. ιanto melius hac parte Erasmus, qui essi temerarie putauerit non esse B. Pauli ,'rmidarii mine, negare canonicam. Vide igitur ut hoc argumentum mmni Da parte peccat O corruit. Secunia, mouentur argumento iam nimis detrito, quia scilicet sit autoris nomen inscriptum non adet. Hure obiectioni egregie restondit ipse B. Hiero mus .i non est si uit) B Pauli , quia nomen eius aescriptum non habet Ergo nullius erit, quia nullius alterius praescribis tur nomen. quanto ergo prudentius erat uel ob hoc ipsum existimare esse B. Pauli, quia sngularis meo fuit homini, suprimendi ratio t . . -- Terti), ari unt de mlo, qui eum eaeteris minime conuenit, cum paulὸ Ρcundior er eleg reor ualeat Quabus idem B. Hieronymus restondet ob hoc accidisse , quὸdsolam hane hebraica, iden, propria ac natiua linia gua dictauit, caeteras peregrina: unde non mirum s sui in ea eloquentiori quanquam haec coniectura dei bis non raresallax ea. Videtur enim unus quandoq; in quibus;
damsuis scriptis alius esse ab eo ε in alijs itidemsuis scris ytu icitur . Nec ea mirum aut nouum eundem hos linem diuersa scribentem, ibio uti
euenire experior, qui dum mea quaedam post aliquod tes , poris relego, uix mea esse recognos co .cuum unum atq; eundem hominem diuerseo Glo q*ando' scribere experientia testetur .
dissonat ab iis scriptis a Gregorio, zm esset, n aretar Gregorij. Haec ille Illud au hie n Idum , quὸd Eronius inprimrs,nus negarunt hac epissolam fuisse scriptum con communem omnium fr.
mentis moti fuerint se quam 'volis , taedet hic referre v
m , αα negabat poenitentibusuemam.
167쪽
DE SCRIPΤURIS CANONICIS. Filio dixit B. Paulus, ut eum sit pendor gloriae, O si
guras natiae eius, Graece lentur υ-ςτασως . Vnde Arriani sui ait Erasmus) tres υ r o ctris ponebant.
Verum quis Catholicorum iam ignoret Eromu de stiritu
Arris participa sle t Tantum enim abe 3 ut aueat Arria nis illa epinota, ut per eam maxime confodiantur, ut egregie Theodoritus tetratur . Quamobrem ipsimet Arx riani hane epinoim non recipiebant. Et certe Aposto
bis ibi uocans Filium figuram siue characterem paterniet hypo laseeos, eleganter ostindit personam, uisuncti Docsitores exponunt. - Vnde O tres ispo lasses recte dici pψαDnt tres iZe diui me perfne, cum ueremtytasinentes:
nee ob i auetur Arrianis. Quod ite uideatur ex cap. s.fferri locus poenitentiae, ut uoluit Nouatas, a malo in t lectu procedit, quem parit arrogantia, quae hon paratur intellictum captiuari in obequium 1idei. Etenim si
volumus eam non qbe Scripturam unde angum aliquam haeretici accipiant, iam nulla erit Scriptura: quoniam exmni firme Scripturarum loco ipsi accipiunt arsam. Nacotra perpetua immaculatae Virginis Μ A RI AF utra nitatem , nonne in euangelio B. Matthaei innituntur 'Et Arriani contra diuinitatem CHRISTI, nonne
potissimum in B. Ioannis euangelio, e similiter caeteri yrangu autem hyt de fluuiis exempla proponere . Haec quae modo attuli serviant pro omnibus Scripturis: quoniaer similia argumenta Eruunt increduli contra libros Saxpientiae, Ecclesiastici er Machabaeorum, que libuit
merito praeterire, quoniam in merito contemni possunt.' Quinto, annotauit particulariter Caietanus huius
epissolae autor Scripturam illam, Ego ero illi in patrem , quae ad literam loquitur de Salomone , detorsit ad Chrisnum. Eodem penitus argumento usus est Iulianus Apossiam contra B. Matthaeum, quod scilicet Scripturam illa: Ex AEgypto uocaui fitu meum, quae ad literam loquitur de toto populo Hebraeo, detors set ad C H R I S T V Mut imponeret Gentibus. Quo in loco ambo Dam imperistiam praeter insignem arrogantiam ostenderunt, ignoran
tes quae ad literam saepenumero de alijs dicuntur, ea se cundum syiritum , terfectam ueritatem impleri in Chrino, ut eleganter de utros loco B. Hieronmus declarat, O nos alibi.
Sed innat Caietanus , quinimo quaediim ibi dicuntur quae non possunt conuenire Chrisio, quale est illud : Si
inique aliquid gesserit . , arguam eum. Nos autem uersa uice dicimus, etiam ibi quaedam dici que non possunt co εuenire Salomoni, nec alii cuique nisi Chris o. Dixit enim Dominus Davidi: Cumq; completi fuerint dies tui, e dormieris eum patribus tuis , suscitabo semen tuum post te, quod egredietur de utero tuo, O frmabo regnum eius . Ise edificabit domum nomini meo, em nubiliam thronuregni eius usq; in sempiternum. Ego ero ei in patre bc Vides quomodo haec non possunt conuenire SalomonitSatis enim ibi innuitur, post mortem David egre sturum semen de utero eius, cuius του um e setfrmandu insem: piternum. At Salomon ille potuit he , rogo, ex David
egredi posi mortem ipsius I Non cerae,sed ex illo uiuens te. Nec post mortem constitutus en rex, sed in solio reaegio siedit actuc uiuente David patre, O confrmarus essunctione , prophetia in regnum. Scio posse his alui restonderi, O aliquo modo uerifcgri in Salomone, ut sit aliquis locus literae. Sed spiritas hic quamaxime erat
quaerendus, non litera. Nam, ut ad radicem securimponamus, Nunquit, obsecro, fecundu intelligenti im Spi ritus Salomon aediscauit domum Domrno i Habriat 'ne
requiescit in manu fictis templis Dominus 'a Ad quid
enim Scriptura tantopere hoc admonebat i Et Stephas nus er Paulus cur unificantur Dominum non habitare
in manu factis templis, nis ut hanc prophetiam de aedis canti illi domo per Salomonem intelligeremus secundum 1 iritum tanquam veri Israelitaei, Hebraei ἰ Hoc Cauietanus non ob seruauit, idq; periculose s ei crederetur. Adde nec uerum esse in Salomone, quod regnum eius ,1sedes fuerit fabilita in aeternum. At Scripturastui non poten, sied impleri debet. Et iccirco miror uehementer quomodo fugerit Caietanum interpretatio huius loci, quae ficta en ab Angelo, O Beatiss. VIRGINI nunciasta quum dixit de CHRI ST O , Et dabit illi Dominus sedem David patris eius, regnabit in domo Iacob in
aeternum, eo regni eius non erit fnis. Hoc enim eliquod dixit Dominus Dauidi frmiter de Chrso, non de
Salomone: Ite aedificabit domum nomini meo , tr egonabiliam regnum eius usque in sempiternum. Ego ero et
in patrem, O ipse erit mihi iustium. Dicet aliquis, Quomodo restondes ad id quodsi uirtur : si si inique aliquid ge serit, arguam eum in uirga uirorum. Restondeo, I flemet Dauid hoc declarat: quoniam Chri 'us ficus etiam peccat, hoc es, mem αbra eius , quae quum a Deo arguuntur i, puniuntur, Et
ipse quodammodo arguitur er punitur in illis, scut Oillum persequimur quum persequimur 1sios. Illud ergo quod cap 7. lib. a. Regum dixit Dominus: Qui ij inique
aliquid geserit', arguam eum in uirga uirorum, idem David in Psalmo . 88. declarat inducens Dominum discentem: Si autem dereliquerint fl3 erus legem meam, cliniudici3s meis non ambulauerint : si ullitias meas pro*Hanauerint, , mandata mea non cusiodierint, usi: αβ bo in uirga iniquitates eorum, tr in uerberibus peccata eorum: misericordiam autem meam non dis ergam ab eo, neq; nθcebo in ueritate mea. Neque prophanabo teilame tum meum: O quae procedunt de labiis meis non sciam irrita . Semel iuraui insancto meo, sit David mentiar , semen eius in aeternum manebit, O thronus eius sicut Sol
inconsipectu meo, Orscut Luna perfecta in aeternum Olesiis in taelo indelis ire. .Ecce coactus sium prodere huρiusmodi magistrorum impudentiam , ὰπ ostendere impe
ritiam circa Scripturarum intia entiam , ut uiaeas Hlos
uel in forabus aberrare deuiantes ab Eccleserae doctrina
perni rose cum inueniant sectatores Sexto , idem uir annotauit, aurerem huius epistolae dum prostri refimonium de ueteri mriptura , impo rte
pro PACTO reddidisse TESTA M E N T V Μ. Nam n E R I T H non tectamentum salt) sub ratione
168쪽
testimenti, sed parim significar Quo in loco mflictarer errat Primo, ciamuam putauit hunc audi rem solapsis egraece, non hebraice, contra communem ommumve Erum perfalsionem , priscorum testimonia . Deindide quod non uidit Aponolum non hoc in loco solummo do accepisse eam uocem ut senificaret testamentum fibratione re amenti ,sed etiam in ea quae ad Romanos trai Galatas, ubi etiam Dpponens esst e tenamentum , a sguit ex natara testamenti, quae est ut nullus ordinationε patrisemilias tenatoris infringat, aut quid aliud superoradinet si re si cocluditur hoc argumento e yiolam hae non esse. Pauli ,simili ratione concludetur nec illam quae ad Galatus es Pauli. Tertio errat, quod ignorauit
nihil ob flare quo minus idem pacti et tessamenti posit harbere radionem , cum ρο olim heredes pacto constituere tur, ut priscae leges meminerunt. Mitto eam uocem
B E RIT H semper a Septusnnta traducta TESTAM E N T U M. Zacharias quoque propheta hanc ratiosnem reflamenti declarauit per Languinem , dicens de CHRISTO: Tu quos in sianguine testamenti tui emissilii uinctos tuos de lacu . Imo ite CHR IS TVS
dixit: Hic calix nouum testamentum en in meo sanguine. Sed indignum erat ut haec tam clara , quae ab omnibus
absq; scrupulo sent accepta, ob quemlibet proserentem
sermonem iterum in disceptationem uocarens . Nec latramen ex altera parte committi debuit ut stentio praeteris rentur et quoniam intolerabile prosis o audire chrisi nae pro 'sonis hominem , qui aufussuerit autorem tantae epifolae va nominibus notare, a quibus ego abhorreo. Septimo , cum autor huius epistolae annumeret se cum his in quos euangelica salus confirmata eii per eos qui auadierunt a Domino, notat hoc de Paulo uere dici no posse, qui non didicit ab homine , neq; per hominem . Hoc aragumentum en antiquorum derisiorum, cui resumdetur quod B. Paulus hic non ait de doctrina sie eam ab aliis diu
diciisse , sed de salute , quae confirmata es in illo scut in
als multis per illos qui audierunt a Domino: quod uersussimum fuit. Ipse enim mi sus fuit ad Ananiam discipualum Domini ut ab istis bapti aretur , O in eo per illum confrmaretur salus, nec ne Agno receptae uisonis. Et quantum ad illius doctrinam attinet, confrmata fuit ponea per Apostolas, ne ipse in uacuum curreret aut cuscurrisset, ut ipsemet testatur. Scio quid plerique restonadeant, quos non reprehendo: videat qui vult. Satis onos in hoc conuenire , eam epino iam proculdubio B.
Octauo arguit, hunc autorem qui in arca testamenti sui se urnam auream O manna ἐγ uirgam Aaron memorat, contra Scripturam. a. Rerum .6. esse loquuttam ,
ubi expresse dicitur non fuisse in arca nisi duas tabulas tesnamenti. Et non aduertit argumentator, quod nihil proshibet aliquando fuisse virgam illam O urnam in arca, et
aliquando ibi non suisse, sed solus tabulas legis lapideas tquod quidem O ad nosterium seruit. Tunc enim oporatuit descere sacerdotium Aaron , manna, quum in Vesram terram promissionis veniret per Domnu IE S V M,318 ut patet Iosue. s . Nono , taxauit aut rem harus epistolae dum aete Craterias videbo vos. Non est autem constentaret nupiat quod Paulus qui iam ad Caesarem appellarat ut manus Iudaeorum fugeret, iterum sie ad illos stondeat reuersuam Hoc vero argumentum carnalem sapiemam prae sejor, scut erat in discipubs Domini, eui Hierosolymam redisevolenti dixerunt et Rabbi, modo Iudaei quaerebant te lapio dare, O tu vadis illuc δ Non ergo minus uerisimile erat
hoc actum 19e a B. Paulo , quod a Domino prius exta
plo monstratam agnouimus. Nam cum Hierosilmam
redire natuisset, O ab Agabo propheta sussent illi reo
nunciata uincula b assistiones, omnes , magnis preci bus hortarentur ne iret, continuo actus in Spiritum , erardore martyr3 succen sus , erupit animo inuicto in hae verba : Quid acitis flentes et affligentes'iritum meum quo autem non flum alligari, sed effam mori in Hierus Assia a. salem paratussumere. Poteram O al3s modis responsdere,ac dicere hanc epipolam exaratam esse Romae multo tempore ante ipsus liberanonem. Fuit enim biennio Roantie siemicaptiuus initio imperii Neronis postquam recesseorat ὰ Hier lim , qui a Nerone a lutus inde recei sit, O perlufrauit plagas occidentales praedicans euangeliuubi O iterum reuersus est Hieruselem iuxta pollicita in hac episiola, , inde demum iterum Romam, ita ut anno quartodecimo imper3 Neronis, iussu eius, gladio peremptus coronam iustitie receperit, quo die ἐπ B. Peatrus est crucifixus. Plaee de binoriis ueterum ἐγ iuxta Scripturas accepimus. Vnde non est miru s iam exacto biennio iterum Hieroselymam repetere voluerit, cum postuerit illuc tutius ire, uel quod iam deferbuerat ira illa Oindignareo Iudaeorum, uel f non referbuisset, tamen abs flutus ipse a Caesere tutus remearet. Non enim ausi esstnt in silli contra sententiam Caesaris quiή molesiae Paulo inferre. Praeterea , non illis omnino perfidis Heobraeissiis persecutoribus scribebat, sed js qui iam nomen dederant in prost sone bapti mi, O yiissis eua inst ior esset , qu)d defructor Legis Mosocae uideretur Mitto alia eiusdem magistri argumenta ita Ane sutilia ut taedeat referre, quale es illud, quod Paulus producat
Scripturas non iuxta veritatem hebraicam ,sed iuxta Sesptuaginta: quasi hoc non alibi consueuerit tum isse, tum
al)Apostoli: er quasi non potuerit hoc, esse filum ab
epsolae interprete, non autore Paulo. Patienter , quaese, audiat, O mittat parumper affectiones, quae metem perν turbant amator veritares. An non es omnino miserabileer prorsus intolerabile, quod hic homo nee in hebraicis literis eruditus, nee admodum in Scripturis vestus, ad quas iam senex accessiit, ac de repente protulit commentaria, assus tamen si tam confidenter sententiam prostrare aduersas autorem huius epinoles, redarguens illum tan ue linguae hebraicae imperitum, O ipsarum Scriptura rarum ignarum, laquest ausus quod non possum de sinere admirari contra omnium autorum sententiam qui laude aliquam in Ecclesa meruerunt, O contra Concilia erdecreta marnorum Praeselum Osurrunorum Pontifcu r
169쪽
3t 9 DE SCRIPTURIS Et eum ita β , mihi quidem indignatur quod huiusmodi
arrogantas detexerim δMitto quod , cunctae Universita es christiani orbiser illa postsmum Pargiorum , huiu1modi nouorum Μυgilboru hereses iam retunderant i similiter er eoneislium quoddam prouinciale Senonensem, , quotquot exeatholicisscripserunt aduerses Erasmum , Lutherum , qui primi in hanc eruperunt egrenatam audaciam . Nos minabo primum stlicis memoriae Dominum Ioanem Epi
occubuit. Hic mani e huius erroris tanquam certaebere sis repreheniit Lutherum. Mitto Dominum Ecctu,
O Ioannem Cochlaeum, , alios nonnullos, qui nostri diebus ablo Sponse Chrini accens, magna e vim laudestrisserunt aduersus nouitates has, quos omnes hic unus Magifer non debuit contemnere , praesierum in re tam graui , quae flueret haereticis, cum nullam prorsis ratio nem a frat quae valeat a viro mediocris doctrinae censeri
saltem probabilis. Et haec satis in destnfonem tantae
De Ερinoia DCsuerμηt in contentionem B. Iacobi Fratris Domini B. Iacobi. 1 emolam, coηtra quam tempore nonro Lutherus primum inuectus est, negans eam haberes tritum apostosilicum. Vnde et stramineano ueritus en eam appellare lingua illa virulenta , persia , nec ob aliam causamni' quia ipsa eius lingua propriis coloribus in ea epifiola depicta erat, Osmiliter ipsa eius doctrina ir sapientia
plena tumore se contenctone , impudicitia , protero uia, utpote terrena , animalis, diabolica. Cum igitur
manifessae fini easse cur hanc epistolam re3ciat, et haec quidem unia probatur me catholica , uidelicet, cum displiceat haerentis eo quod haeretici sint, non indiget aliadestnsone. Illud omnino iniquum, haereticis tamen 'eoquensimum, ut quum quid pro illis lacere uidetur,ediam testimonium ex ea scriptura sumant quam ipse
reprobant. Verum non omittamus ractones alias quibus moueratur, ut videamus quid habeant ponderis. V autem priήma ratio , maxima, quia in ea epistola uidetur se aliae quid quod pugnet cum doctrina B. Pauli de iustificacione Nam ibi dicitur, hominem non ex sola fde iussi'ari,
sed ex operibus, cuius rei exemplum ponitur Abraham . At B. Paulus eodem Abrahae exemplo Eatuit nos non ex
operibus ,βd exsti iustifcari. Sed nolunt, seu uerius smulant imposiores se non intelligere mentem utri UpAponoli, qua pate facta facile nobistum in concordiam venirent,scut non discordarunt illi Apostoli, 'd alter
alterum deesarauit. Saltem audirent B. AuguψBnu illos Augumnus egregie his uerbis conciliantem : Ergo eae sie iunifica in praefatione tus es Abraham . Iam qui audit, non ex operibus , impsul. 3 i. Item exsti , obstruet illam uoraginem de qua locutus sum: vide in lib. de vides ergo quia ex Ide , non ex operibus iustifcatus esfde , operis Abraham. Faciam ergo quicquid uolo, quia etsi bonabus cap. . opera non habuero , O tantum credidero in Deum , deia putabitur mihi ad tu titiam. Si dixit O decreuit, lapsus demerjus esi s adhuc cogitat , fluctuat, periclitatur CANONICIS. Scriptura autem Dei verusq; intellectus, non flum perisclitatem a periculo liberat , sed , demersem a profundo eleuat. Restondeo ergo tanquam contra Apostolum, et dico de ipse Abraham quod inuenimus eram in episiola alterius Aposioli, qui uolebat corrigere homines qui male intellexerant sum Apossolum. Iacobus enim in epistola sua coma eos qui nolebant bene operari, de sela Ide praessumentes, ipseus Abrahae opera commendauit cuius Patiatus fiam : Et nonsuntsbi adues Apostoli ere.
Μouentur er al3, quibus durum uidetur aliud eius dictum : Qui in uno offenderit sectus es omnium reus. Sed se iis argumenres nutare Scriptura deberet, quaenam, obsecro, nare poterit ' Nusta en enim contra quam aliuquid obiectari non possit. QiUmobrem necesse o scrusetari se videre flutiones Doctorum , Os 'rte non plasciant, capstuare tamen intellectum , , confieri in rantiam. Nam quum aliqui de scriptura iam canonis zata venit in dubium, oportet ad B. Aquilini exemplust demittere, quisapienctissime dixit, Si quando incideret
locus inscripturissanctis qui ueritare videretur aduersari,st in eam venire cogitareonem ut crederet aut forte librum mendam habere, aus veram eius intelligentiam no assese qui, O constandissime tenere nihil penitus ibi haberi non sanctum ac verum , ρdscriptoris uitio possus esse depraMuarum. Et nihilominus locus ille non es adeo dissicilis, sis in una ut non jacilis declaratione reddatur. Nam in omni peti Genderitete, cam duosunt consederanda. Primum est materia, alte, q*omodo intelrumfrma. Materia enim peccatorum en multiplex, ut ligatur. adulterium , homicidium , furtum, odium ere, Sed om nium una est 'rma : quia omne peccatum ideo es peccastum, quia ess contra Deum . Si ergo materie confieGrentur , non es dubium ab eo quisncit unum peccatum no propterea committi aliud , , ita non feri reum alterius peccati. Sunt qippe nonnunφ opposita uina se peccaρta, ut prodigalitas er auarista: fed s consideratur racto peccati inquantum intenditur vel no curatur Mes Dei, tunc en verum dictu illius Apollo li: qui in uno Mendit, Iactus esi omnium reus. Vide ut bene consederans usus est verbo OFFENDIT,*t peccan ratio considere; tur, quae en Dei offense. Et addit rationem hoc mani ne explicantem , subdens: Qtu enim dixit Non moechasberis, dixit , Non occides. Quod si non moechaberis, occides autem , factus es transgressor legis erc. Et γοπluit dicere : Quemadmodum in eo quod admisissi non cu*racti legislatorem , ita nec in alio curasses ij eadem libido er peccandi occaso Oblata tibi fusset. Nam Deus non ea lege diligendus es ut in uno tantum uel altero pareatur illi , Dd in omnibu' prorsus: quia super omnia diligendus o. inare mani stile loquitur Apostolus ille de peccare mortalibus, per quaest legis transgresso, non de venia
libus, ut ipsemet exemplis ac uerbis clare eaeplicat. Sed surrexit idem ΜUiEer , qui improbaturus hance notam esse B. Iacobi, i, ita incertae autoritatis, ne dum diuinae se canonicae , his verbis aufus es scribere : o en usquequaq; certum an caec ensiola sit Iacobi Fras tria Domini, dicete Hierondimo in libro de uiris illusiribus:
170쪽
DE SCRIPTvRIS Iacobus Frafer Domini utum tantum scri Ut e solam , quae deserem canonicis est, quae ἐγ inu ab alio quodam jub nomine eius a feritar, licet paulatim tempore proce
dente obtinuerit Otoritatem. Haec ille Manner. Quis autem non maPropere admiretur, quo iudicio ex B. Hiraronymisententia elicuerit, hanc epistolam non e se certe
Iacobi, cum ipse D. Hieronymus non quidem qua si duabitans ,sed palam asserens sic dicat: Iacobus Frater Dodimini unam tantumscripsit epistolam , se asserat quoquvna de septem canonicis, tr non obstante quod ab aliquiabus a flereretur non esse B. Iacobi, sed alterius qui illius
nomine se ornauerit, procedente tamen tempore paulatim obtinuerit autoritatem ς Vere non possium desinere admisrari quum ista condis, quomodo inde educat hanc episiola non esse certe Iacobi apud B. Hiero mum , O non esse certet auaeritatis er canonicam, cum ab ipso Hieronymo pronuncietur esse Iacobi, er esse unam de septem canos nicis , er temporis progressu autoritatem obtinuisse. Dicet aliquis : B. Hieroumus ait, quod asseritur nocte istius. Sed a quibus, rogo, tum putas assertu fuisseni si quemadmodum , hoc tempore 1it, nimirum a curiossis'nouitarum atque controuersiarum amatoribus aduerssus Ecclesiam Dei Τ Nullus enim citatur clari nominis in Ecclesia Dei, qui hoc aliquando dixerit. Et iam eorum temeraria assertio qui hoe aiebant, etiam B. Hieroumi
tempore flebat, nec licere potuit quinsuam non obtines rei in Ecclesa autoritatem. Et post tanto tompore fluit, ut nisi hoc memora flet Eusebius er D. Hieronymus, nesmo putaret de hac epistola fuisse unφ dubitarum. Nam O qui hoc sciebant, non id apprehendebant tanquam realicuius momenti, ni si uenissent isti excitatores sepultoruEusebius lib. a. er ob soletorum dogmatum. Eusebius mani esse tenator, cap. 3 i. Iacobum seripsi se hanc epiflolam, quae ρrima ponitar inter eas quae catholicae appellantur : er licet a nonnullis reiiceretur, , non1acile illius meminissent antiqui, sicut
nee illius quae scitur Iudae, quae er ipsa s una de septe:
Nos tamen sinquit) seimus etiam fas cum caeteris ab omunibus pene ecclesis recipi. Haec ille. Et cum hoc sit nos Eris temporibus absolute verum, eam scilicet ab omnibus ecclesis receptam esse, O tot Synodorum canonibus cosyrmatam, magnopere mirandum esse potes bene sieli
bus animis ulla incidere ulterius dubitatio . Nam aliquos aliquando dubiae fle, efficacius perguatit ne nos amplius dubitare debeamus, cum eorum dubitationem veritatis luscesuperatam esse cognoscamus. Alioqui dubitemus bde Chryli re surrestione , quia Thomas Apiolus aliqua; do dubitauit. Sed audi, quese, alia quoq; argumenta ei em metigiari. Subdidit: Salutatio hic posita tam pura es ut nulli salutationi cuiuscunq; alterius apostolicae epistobe constremissit. Nam nihil Dei, nM IESU Chrisii, nihil gratiae nihilue pacissonat , sed propb o more Salutem: nec ipse se Apostolti nominat,sed tantum seruum I E S UChri,ii: ex quibus senui iunctis minus certas redditur auditor. Haec ille, tumsutiliter er tam perplexe Ostia, ut in naporem possit coniicere quemlibet sana mente cogitas CANONICIS. 3aatem. Dicit erum insulatation=rbiI esse Dei ; niBI Iescirini. Et nihilominus Apostolas, ut ipse citat, uocat se Dei seruum, IJu Grint . Arguiter modum se
latandi ea uoce, Salutem , quas propharium , nec amismaduertit ast hac obiectione omnes Aposiolo coargui ,
qui ea fla uoce saturarunt Gentes histe verbis: Apioli M. et s. er Seniores 'aeribus qui1unt ex Gentius sedat . Dicit hacsilutationem nussi alteri e folia apostolicae eo mem : quas necesse si hae parte omnes esse consfrmes, cum B. Ioannes nec salatationem ullam in prima
sua ponat, sed statim erumpat dicens: suit ab initio
ere. Et in sua tertia flum dicit: Semor Caio charissismo, quem ego diligo in veritate. Sed hanc quoque negatus rus es esse B. Ioannis . Nec igitur prima erit B. Ioannis I hoc valeat argumentum.
Verum pro hac epistola, quod sit B. Iacobi Apostilier eanonica, possem innumerabiles similiter auto res O grauesse orthodoxos Osanctos asserre, sed satis esse
puto omnia Concilia , Decreta, quae una cum B. Pauli
Apo toti epigroia ad Hebraeos etiam hanc absq; ullo scrus puto comprobarunt. quaeritur insuper expressa
B. Hieroumi grauior autoritas, ipse ad Paulinum in B. Hierou prologo bibliorumsic ait: Iacobus, Petrus, Ioannes, Iustas, septem seripserunt epi solas tam mmcas quamsuco
cintas, breues,' longas, breues in uerbis, longas in senotentiis , ut rarus si qui non caecutiat in earum lectione.
Alibi etiam pro hac episeola pugnat non iam quas extra
Canonem poneretur, ρd cur non prima in or ne eatholicarum . Nam quidam non intelligentes maerium, vos ciebant illas B. Petri propter primatum in ordine praesponere: quod B. Hieronymus non temere reprehendit, tantum abest ut putauerit non canonicam ex incerti
Non pigebit autem etiam multo antiquiores tesses prooducere pro hac epistola. V enim Anactetus in primo οdecreto, qui non symel de hac epifola producens sentenatias, aperte autorem Iacobum Aponolum nominat . sis
militer et Alexamdex Primus in prima sua decretali episnota. Similiter er Vrbanus Papa, , Stephanus, e Marcellus. Item Felix Secundus, O Liberius, O alii plures. Nec pon issa tempora apud catholicos unquam fuit reuocata in dubium. Ι ud maximum argumentum, quod1jngulariter ex hac una epifola , functa Dei Ecclessa Extremae unctionis sacramentum elicuit, O inuisum tradidit, sicut patet ex decreto Innocent ij Primi O rescentioribus etiam Concil3s. At hoc esset maximum abs surdum s haec epinota non fuisset certi autoris , O certe
O N desserunt O alis temerarii qui O secum De secunda B.
dam B. Petri epiytolam vocarunt in dubium, Petri epi sola.
ρbio tem ac Hieronymo , sed argumento plane jallaci , nimirum asylo . strue epictolus non sit B. Petri Ap stilorum Principis, certe cuiusdam insignis nebulonis irimplori fusse necesse en confieri. Nam ibi autor te, statur se fuisse unum eae tribus qui in monte sancto vides runt magni sicam Christi gloriam , O honoris uocem