장음표시 사용
441쪽
o4 DE INGENIORUM MODERATIONEgare non possumsu, immo vero gr*usme confremur. Hane enim F dem volumus habeant, qua imperrens Caritatem , quae sola vere bene
operetur me. Sui ergo habent Fidem, qua impetrent iustificationem, per Dei gratiam perυenerunt ad legem iustitiae. In Lib. etiam de Praedestin. Sanctor. Cap. 7. Ex Fide, inquit, ideo Apsolus dicis iustificari hominem, non ex operibus, quia ipsa prima datur , ex quai rarentur cetera. Inquiunt ergo Africani Patres, Gratiam istam, videlicet Caritatem, eam esse, qua Christiani sumus, quia gratiam
hanc soli Chriltiani & norunt, & habere possunt, quia sola Fide praecedente cognosci & recipi potest, eam diffundente Spiritu sancto in cordibus nostris. Ista Caritas, ista solius hominis Christiani propria Gratia, ea est, quae facit, ut non solum nominemur, sed& simus Christiani; nam s habuero omnem Fidem, ut inquit Ap
stolus I. ad Cor. XIII. ita ut montes reansferam, Caritatem autem
Mon habuero, nihil sum. Eodem anno 4r6. quo a Patribus Carthaginiensibus ad Innocentium Ι. ea Epistola conscripta fuit, alteram ad eumdem Pontificem dedere, quae inter Augustinianas, olim 'I. nunc est I77. Aurelius Carthaginiensis, Alipius, Augustinus, Evodius, & Possidius. Eorum verba sunt : Si intellexissent Episcopis Dios litanae Synodi eam illum Pelagium j diocre Gratiam ,
quam ratam cum impiis habemus, eum quibus homines sumus; negare vero eam, qua Christiani o Filii Dei fumus: quis eum parienter Catholicorum Sacerdotum non dicimus, audiret, sed ante oculos suos ferret Z Quaenam autem erat Gratia, quam versipellis Pelagius revera negabat, & ut ipse fateretur instabant Episcopi Afri Sine δε- bio Graiia, qua iustificamur ab iniquitate, o qua iuvamur ab imfirmitate, non qua creari fumus cum prostria voluntate; ita illi. Quibus verbis Fidem cum Caritate conjunctam. Fidem quae per dilectionem operatur, utramque Dei donum, intelligunt Africani P tres . Igitur eonstare iam potest, quam inani censura Phere nus laudata illa Patrum Carthaginiensium verba solicitarit, & Semipelagianismi incusarit: quod etiam ut faceret . necesse habuit ipsa pervertere verba, scribens, non ut Episcopi posuerunt, gratia, qua Cbristiani sumus, sed gratia, qua smus CHistiani, inter quae quale discrimen intercedat, facile Lector intelligit. Aegre deinde fert aequissimus iste Censor, Asricanos Episcopos tam acerbas in Caelestium absentem dixisse sententias, recitatis dumtaxat accusatorum Litteris & minime lectis ejus Libris. Respicit haec censura eum Epistolae Synodicae i73. alias so. locum, ubi
442쪽
IN RELIGIO M NEGOTIO. LIB. III. os de Caelestio 3c Pelagio Episcopi illi scribunt: Isti autem adferunt,
sicut a fratribus, qui etiam eorum Libros legerunt, cognovimus, teteo Dei grariam deputandam crae. Sed satis est ipsam legere Synodi. cam, ut statim evanescat Phere poni censura. Caelestium in Synodo quinquennio ante habita auditum, convictum & consessum, anathe. male percusserant Africani Patres, duraturo, douec aperte sibi obj
cta & ipse exsecraretur. Sed interposita in speciem appellatione ad Apostolicam Sedem, judicium illud vaserrimus Haeresiarca declinarat. Constat praeterea, ipsum minime prosequutum fuisse appellatio. nem ; jusque fuisse Patribus Africanis rursus adversus illum etiam inauditum dicendi sententiam. Et quidem, quae in ea Synodo piracta fuerant, se recensuisse, & prae oculis habuisse, monent iidem Episcopi in Synodica ad Innocentium. Nihilo tamen secius animadverte, Episcopos illos dum ad eumdem Innocentium scribunt, anathema dicere in Pelagium atque Caelestium sub ea tantum conditione, si videlicet isti in perversa illa opinione persisterent. Qua in re vides, Africanos Patres personis Pelagii atque Coelestii parcere,
eorumque tantummodo doctrinam anathemate configereά Censuimus, inquiunt, huiusmodi Wrsuasionis axesares, nisi haec apertissime ana. tbematiae erint, Ufos anathemarixari oportere. Addunt infra: Si emgo Pelagius Episcopalibus gesis, quae in Oriente eo cta dieuntur,
etiam tuae veneνarioni iuste visus fuerit absolutus, error tamen ipse ct impleras etiam auctoritate Apostolisae Seris anaxbemuinanda est.
Animadverte etiam, quae infra leguntur: Etiams Pelagius Cael
stiusque eorrecti fura, vel se ista, nunquam fens Z dicum, oe qua
cumque scripta conrra eos prolata fuerinx, sua esse negant, nee es
quemadmodum de mendacio canυineantur: generaliter tamen qnicum
que dogmaridas, oe in o Ge. anathema H. Ubinam ergo sunt acerbae illae sententiae in Caelestium absentem dictae ab Africanis Patribus, quas nobis Phere nus obtrudit Z Quae iusta cauta de tam circumspecto iudicio expostulandi Recensita priore Synodo Cartha giniensi auditis accusatoribus, nihilominus assirmare nolunt, Pel, gium atque Caelestium exsecrandis iis adhaerere opinionibus. Sola ipsis adscripta abominanda dogmata anathemate seriuntur; quo quid aequius & mitius agi posset, nemo qui sit iuris Ecclesiastici atque naturalis peritus, non videat. Quamobrem nihil opus fuit eorum Libros legere. Altera Synodus a quinque Episeopis Carthagine habita, itidemque Mileuitana, ambae eodem anno 4 Issi celebratae, non aliter se gessere erga Haeresiarchas eosdem.
443쪽
Quum deinde . in Synodica illa i 5. alias 'b. Patres Carllaaginienses dicant, Pelagium & Caelestium, uti nuntiatum fuerat, affirmare, in eo Dei Gratiam deputandam, quod ralem hominis insinruit ereavitque naturam, quae per propriam voluntarem Legem Dei possit implere: Eamdem quoque Legem ad Gratiam Dei perrisere, quod illam in adiutorium hominibus dedit: Phereponus se non capere fatetur, cur spretim de Creatione & Lege loquantur Africani Patres; haec enim sunt longe maxima Dei beneficia. Id autem factum suspicatur, quod unicam illi Gratiam Dei arbitrarentur afflatum nescio quem, cui resistere non licet, iisque pauculis concedendum. Quae heic habet Phereponus, quarto quoque verbo infra etiam repetet, de afflatu illo, cui resistere nou licet. At aliam esse cum Augustini, tum Catholicae Ecclesiae sententiam, iam innumeri e Scriptoribus nostris contra Calvinitas & Iansentanos demonstrarunt. Actum agerem, sit id in praesentia & ego demonstrandum susciperem. Paratragoediatur vero Phereponus, & se nolle Carthaginiensium Patrum mentem intelligere ostendit, dum ait, illos conterminxde Creatione & Lege loqui. Ubinam sunt illorum verba, quae con tem tum redoleant 8 Hoc unum sua illa oratione contendunt Attic ni Episcopi, Creationem naturae, & Legem, non esse Gratiam illam, qua Christiani sumus, qua ab infidelibus & peccatoribus distinguimur, qua voluntatis Arbitrium vere juvatur, ut Deo placeat, aetereamque salutem adipiscamur. Non in Lege, non in Naturae viribus, sed in interno' adjutorio Dei Caritatem suam voluntati inspirantis, sitam esse propriam Christianorum Gratiam aiunt. Quod dum affirmant, quis merito exculpere ex eorum verbis potest, eos Naturam & Legem non agnovisse, tanquam Dei beneficia λ Sunt
beneficia, Christianis. aeque & non Christianis, iustis & injustis comis munia; sed ejus non sunt vigoris, ut sola hoc est sine vera Dei me Christum Gratia, ad opera pietatis exercenda, & ad beatam immo talitatem perducere hominem possint. Legem fine dubitarione laudandam affirmat alibi non semel Augustinus; & tamen quam parum illa sola possit, contra Pelagianos:eamdem nimis extollentes, ex auctoritate Apostoli invictissime ostendit. Vide Norisium in Vindiciis Augustin. f. 6. In Epistola quoque sis. nunc I 77. hoc eodem an no 4I6. ad Innocentium data, ab Augustino & quatuor aliis Epiis scopis, haec Ieguntur de Pelagio: Sive enim Gratiam dixerit effoliberum Arbitriam, fue Grariam ess Semissionem peceatorum, μυο, Gratiam esse Legis praτcvmm, nibis eorum4dicit, quae per subminia P prati throes by oc le
444쪽
IN RELIGION NEGOTIO. LIB. III. 4o
spationem Spiritus Sancti pertinent ad concupiscentias, tentationesque vincendas, Ge. Et infra : Distinguenda est Lex, o Gratia .. Lex imbere notar, Gratia iuvare, SP. Tum coacedunt, Creationem recte
appellari gratiam Dei, sed addunt: Alia est stamen Gratia, qua Pra desinati voeamur, iusticamur, glorificamur; dc de ultima ista Gratiatum solum disputabatur cum Pelagio.
uae Gratia Dei negaretur a Pelagis, olim notissmum. Gratia GLυiniana ac necessitans ubique a Pheremno perperam asscta Ai gustino, oe Poribus Carabaginis bus. Apostoli Dea varia ab iis Patribus recte. adhibita contra impia Pelagii dogmata. Pher poni interpretationes variae oe acrufationes repelluntur. Evangelii nuda praediratio est quidem gratia, sed non Gratia, de qua Ianctus Paulus. cI' Patres Africani agebant . . . L
scopi in ea Epistola Gratiani l illam suam nusquam definiant, idque etiam fraudi i ipsis vertit, quasi tuum
dogma occultare quam aperire mallent. Nimirum e
spectasset hic Censor, necessitantem fortasse Calvini namque Gratiam ab iis per definitionem quampiam nobis obtrudi, in quam postea inveheretur. Sed satis. apertum erat in teir Christia. nos, quid significaretur nomine Gratiae illius, qua Christiani sumus,& qua nostrum Arbitrium, expeditum redditur ad opera pietatis &sine qua viribus caret humana Natura atque Uoluntas ad amandum Deum, exercendamque veram virtutem. Hanc ipse Augustinus cum
quatuor aliis Africanis Episcopis in laudata Epistola s3. ad Innocentium hoc eodem anno scripta. Christianis μεtibus, Carbolicisque rusmam appellat. Neque ipse Pelagius ignorabat, quid a se peterent Catholici Episcopi. quum instabant, ut sateretur, non solam sibi humanam lassicere Naturam ad iacienda ac perficienda mandata Dei, sed auxilium divinae Gratiae per Christum prorsus eidem opus esse. Vide Acta. Conventus .Hierosolymitant & Concilii Diospolitani anno praecedenti II. Sed inspiciamus, an sacrarum Scripturarum loca a Patribus Africanis producta satis exprimant, quae Catholic rum sententia foret, & quid Gratiae nomine significaretur. Distrigod by Cooste
445쪽
Gratiam Dei a Pelagio negatam dicebant Carthaginienses Patres in Epistola I s. alias so. ab Apostolo iis verbis praedicari; VLdeo aliam legem in membris meis, opugnaurem legi memis meae, oecaptiυantem me sub lege peccari, quae est in membris meis. Μifer ego homo, quis me ιiberabit de eorpore mortis bufus P Gratia Dei per
Iesum Christum Dominum nostrum. Quid Phereponus ad ista 8 Si ipsi credimus, in Pauli verbis nihil aliud est gratia Dei, quam Uei mia fericordia, aut Dei beneficium; nemo enim, inquit is, contrarium
unquam ex vi nativa vocis usuque probabit . Non negabat autem
Pelagius homines Dei beneficio peccato eripi; sed negabat fieri id affflatu quodam interno, cui reluctari non licerer, o sne quo eetera omnia Deilboneficia inutilia essent. Haec sunt Phereponi verba pag. II 8. Tum repetit, non ausos esse Africanos Patres perspicue suam exprimere sententiam; longe enim maximam partem Christianorum in se concitassent, si aperte dixissent, quod animo versabant, quum ante illa tempora aliter de Gratia homines non sensissent, quam sentiret Pelagius. O aureum hominem Phereponum, qui sinceritate Patribus Africanis praestat , & quidquid sentit, libere dilucideque promit i Sed quei ostendat ille, Africanos Episcopos non ausos meritem aperire suam , & dolo malo egisse, & pro una Gratia ineluctabili tune decertasse Z Hujusmodi Gratiam ex entitate sua ineluctabbhiletn, trahentemque necessario ad conse sum Arbitrium hominis, nunquam Catholici, nunquam Africani Patres tradiderunt, ejusque consessionem nunquam a Pelagio exegerunt, ut in Catholicorum hac da re luculenti sumis scriptis videre est. Aliud est, Deum per suam Gratiam infallibiliter operari salutem electorum, certumque facere t suae Gratiae dispensationem propositum suae praedestinationis; a- id, Gratiae talem esse vim nativam, ut necessario ad unam pamtem determinet liberum hominis Arbitrium, eique vim dissentiendi eripiat. Sed Phere num verba defecissent, nisi ubique Augustino MPatribus Catholicis tam absurdam sententiam affinxisseta Anno 4 i5. quo Synodicam istam Epistolam ad Innocentium dedere Africani P tres, in eo' lita potissimum erat quaestio de Gratia Be libero Arbitrio, videlicet 1 num homines per sola inaturalia dona, malis&ibo. nis, fidelibus & infidelibus communia, & per solas Amitrii uires, implere justitiam possent, dc evitare tectata; an vero peculiare iis adjutorium Dei per Christum Salvatorem necessarium foret, sae quo neque' peccata caverentur, neque Lex' pie impleretur i & sine quo nihil ad salutem pertinem fieret, ia cum quo reVera efficeretur. Pria
446쪽
IN RELIGION NEGOTIO. LIB. III. 4osmum amrmabant, atque alterum negabant Pelagiani, a Catholicis propterea exsecrandae haeresis postulati. Null3 vero tunc, ne per umbram quidem, suborta erat controversia, num hujusmodi auxilio, quod humanae necessarium Naturae contendebant Catholici, resistere& reluctari posset hominis Arbitrium. Ingenio hebeti non erant eo. rum temporum Pelagiani, facileque intellexissent necessitatem Graiatiae ea ratione excludi posse, quod consentiendi necessitatem voluntati inferret in Catholicorum sententia; attamen ex iis nullus id Augustino obiecit. Vide Augustinum ipsum Epist. Ios. & de Gestis Pelagii cap. I 8. & Hieronymum Dialog. I. contra Pelagium, ubi constabit, quid Catholicis objiceret Pelagius, & ne ipsum quidem invenisse in Catholicis necessitantem Calvini Gratiam. Et certe antimo statim quisque concipit, necessariam homini posse dici Gratiam
ad bonum, etiamsi non ea asseratur Gratiae natura atque emcacia, ut excuti frustrarique suo effectu a voluntate non possit. Necessariam revera Gratiam contendebant Catholici, necessitantem negabant. A que haec non nova Africanorum Patrum, sed Ecclesiae totius vetustissima sententia erat, ut Augustinus aliique toties ostenderunt. Qua. re nihil confidentius dicere Phereponus potuit, quam Christianos amte definitiones Africanorum Conciliorum non aliter de Gratia semsisse, quam sentiret Pelagius. Ceterum frustra Phereponus Africanis Patribus eripere conatur locum illum Apostoli ad Roman. VII. aa. uis me liberabit de compore mortis huius P Gratia Dei ρer Iesum Cbrsum Dominum n
strum; quasi Gratia ista nihil aliud sit, quam Dei misericordia, aut Dei beneficium; Pelagius vero non negaret, quin Dei beneficio hωmines a peccato liberarentur. Nam si gratuita misericordia Dei intuitu meritorum Christi hominem a peccato liberat, a peccato se vat, invictumque essicit contra cupiditatum pravarum impetum; edigo non operum meritum, non Lex laris 1Onans, non vires nat
rates humani Arbitrii id praestant. Pelagius autem primo sentiebat, solam sibi lassicere Naturam humanam ad omnes tentationes superandas , implendamque Legem: tum divinae misericordiae auxilium, hoc est, Gratiae adjutorium, ideo solum admisit, ut per illud natura Facilius evitaret, ac vinceret peccara, vir in ue exsequeretur:
quam opinionem conceptis verbis ab ipso traditam Concilium Astucanum A. 418. Can. I. his vestis exsecraturi uicumque dixeνis, ideo nobis Graiiam justis ιιonis dari, μι quos facere per liberum imbemur Arbitrium , 'cilius possinus imple i per Gratia/ν , ramquam
447쪽
eis Groia non daretur, non quidem facile, ined ramen possimus etiam sne illa, implere diυina mandara, anarbema st. Quamobrem, ut I het, Gratiam ab Apostolo memoratam appellet Phereponus misericordiam ac beneficium Dei: adhuc certum erit, Apostolo auctore, non vinci concupiscentiam rebellem, non evitari peccata, non impleri Legem, non a peccato assurgi, nisi misericordia ista, gratuutumque Dei beneficium intellectui lumen, voluntati infirmae vires divinitus suppeditet, & in nobis atque nobiscum faciat, quod solis viribus nostris sacere non possemus. Si hoc Pelagius confessus fui s. set, quod nunquam consessus est, quidquid Phereponus heic ducat nihil de Adiu orio gratiae inter Pelagium atque Catholicos r lictum fuisset eoniν ersae, ut Augustinus ipse testatur in Lib. de Gratia Christi cap. 47.
Mitto, quae mox Phereponus congerit, ostensurus, mandata Dei non esse ejusmodi, ut omni vi destituta sint ad movendos hominum animos: quod ne Africani quidem Patres negabant; adhuc enim ex Apostoli auctoritate edocemur . solam Legem, sola Dei
mandata, non convertere hominem ad Deum, ut oportet, nisi a
cedat Gratia Chri lii, atque internum Adjutorium Dei. Inspiciamus potius, quid habeat Censor ad loca quaedam Scripturarum a Patribus memorata, ut contra Pelagium evincant, ad operandam persi
eiendamque iustitiam, ae Dei mandata complanda, solam Ibi humanam sufficere non posse Naturam. Ne unum quidem ex his locis conficere id, quod volebant Patres, denuntiat e vestigio Pherep nus, quam levissimam facilitatem, atque rationem in suas partes trahendi Scripturam, propriam illorum in Critica infantium Saec Iorum vocat. Scilicet, deinde addit, declamitare, o effutire quivi quid in eo υeniebat apud stlebem excommunicandam. s forte a deel mante dissentiret, multo facilius fuit , quam Criticae feriam operam dare. Infelicia plane saecula, quibus defuere unus pluresve Pherep ni, quorum Critica Arte tum solum licuisset arcanam Scripturarum assequi mentem , & nugis erroribusque Theologiam ac populos eripere. Infeliciorem etiam Ecclesiam, cui Christus pollicitus quidem fuerat per omnia tempora Doctores, atque Interpretes fidos divinarum Litterarum, immunitatemque ab Omni doctrinae errore, & tamen postremis hisce tantum saeculis suam fidem liberavit. Sed pram stat argumenta audire Phereponi, ut pateat, iurene an injuria pronuntientur ista de Africanis Patribus , hoc est, num revera ipsi de-elamatores levissimi fuerint, aa potius conviciator audax sit Phe
448쪽
IN RELIGION. NEGOTIO. LIB. III. 4 Irponus noster. Spiritus qui adiuvat infirmitatem nosram, de quo Pamius Rom. VIII. 26. Censore illo interpretante, est qui est in iam eredentibus, eosque in orationibus recte fundendis apud Deum adiuvat. Utique de Spiritu Sancto, qui jam in credentibus habitat, loquitur heie Apostolus. At hinc manifeste intelligimus, humanam Naturam auxilio Dei penitus indigere ad opera saturaria, neque ipsam suffice. re sibi ad ea praestanda, quando orationes ipsas, quae actiones m xime piae sunt ac salutares, Spiritus Sanctus operatur ita nobis, dum nos orare ut oportet, efficaci sua atque interna operatione facit; nam quid oremus scur oporter, nescimus . Quis ergo effutire audeat, minime ex his Apostoli verbis resultare, quod Africaui Patres volebant 8 Immo quis contra non intelligat, eam ab Episcopis illis depraedicari Gratiam, quae jura liberi Arbitrii non laedat Τ est enim Gratia, quae adiuvir nos, ac proinde non sola, ut Calvinus ejusque gregarii velle videntur, sed nobiscum agit. Non est volentis, neque eurrentis, sed miserentis es Dei, sunt Apostoli celeberrima verba ad Rom. IX. I 6. ab Afris Episcopiseommemorata . sis haec alia Phereponus Interpres adnectit: quod verbum Dei mitritur ad populum quempiam ad emuitionem ejus vocandum ; sed quid Me facis ad afflatum sngulorum P Nihil, fateor,
hoc facit ad probandum afflatum illum necessitantem, quem in Arugustino se deprehendisse Calvinus somniavit; sed quidem apertissime facit ad evincendum, quod Patres volebant. Si non hominis currenistis, sed miserentis est Dei, quod homo perveniat ad agnitionem Veritatis ac Fidei, per quam selicitas aeterna speranda,est: quis amplius nisi desipiendo dicat, posse ad Fidem atque ad salutem peris veniri solis humanae Naturae viribus, conatibus ac meritis, ut P Iagius affirmabat 3 Ceterum hunc locum pro suo potius arbitrio, quam pro veritate explicat Phereponus, quum ait, illic agi tantum de missione verbi Dei ad populum quempiam ad eognitionem eius υ eandum. Apostoli verba nihil tale reserunt. Eorum sensus est, quod homines nonnulli ad Christi haereditatem , benedictionem & ele. Etionem pertineant, id non provenire ex eorum volitione & cursu, neque ex operibus meritisque praecedentibus, sed quidem ex mero nutu, beneplacito, vocatione & misericordia Dei, sicuti neque curissus neque voluntas Iacobi aut matris,ejus in caussa fuit, cur Iaco. bo Isaaci benedictio, & haereditas divinorum munerum contingeret, sed quidem vocatio, & electio gratuita Dei. Non ea operibus, sed ea vocanto dictum est, quia maior serviet minori. Quod si interpre. . . . . . F i s a latio Distrigod by Cooste
449쪽
tationem Phere poni & heic admitteremus, eadem nihilominus consectaria inde effluerent,: quae Catholici doceat. .Neque apud Deum injustitia est, quod Iacobum dilexerit, Esau autem odio habuerit; hoc est, illi singularia beneficia contulerit, huic autem paria ac tanta conserre noluerit, etsi & ipse Esau voluerit, atque cucurrerit; nam inquit Deus: Miserebor cuius misereor ' & ejus electio, & gr tia non est hominum operibus & conatibus.debita, sed a sola ejus misericordia venit. Ergo euius vult, miseretur οῦ o quem vult, rndurat; hoc est, eligit quos vult, di permittit alios suae ipsorum infirmitati atque malitiae, quanquam nulli sufficientia deneget auxilia. Vide locum Apostoli integrum, facilique negotio intelliges, nutilum lium esse luculentiorem ad ostendendum, quid per se viribusque suis valeat in negotio salutis corrupta ac infirma hominum N tura sine peculiari adjutorio Gratiae Dei, & sine miserico di illius
praesidio, & siquidem id etiam velis sine missione verbi ejus, stpotenti & emcaci vocatione ad salutarem Fidem, & Caritatem Dei,
Unum omnet fumus in Christi ἰ singuli autem alter alterius meum bra, babentes dona.disero fecundum Gratiam, quae data est nobis .
Ita Apostolus at Rom. XII. 3. Quae verba a Patribus Afritanis aulata his aliis 'exponit Phereponus: Gratia fecuniam quam funa divimo dona, non es Gratia, qua suo uti fideles ad Deum eonversi sunt, sed beneficentia υaria Dei, qua aliis alias dotes concesserat: seu solita a providentia , sed extraordinaria Dirimalium donorum susione . Non de Gratia tantum, qua homo ad Deum convertitur. disputatum est interdum cum Pelagiis, sed de/omnibus aliis gratiarum Scauxiliorum generibus, quibus mentem & cor hominis jam tonuersi aut illustrat, aut perficit Deuς. Sine istis auxiliis contendebat Pelagius hominem ex viribus Naturae in creatione inditis posse omnia salutaria opera virtutes ue praestare. R ad persectionem, atque redin καρτηπίαν pervenire. Hinc illud Caelestii apud Augustinum. Lib. de Miti Pelag. cap. I 4. Unumquemque hominem omnes virtutes posse habere , oe gratias, eas videlicet Deo non ddnante, sed sibi unoquoque comparante viribus Arbitrii sui. Quid Apostolus ad haec Τ Edocet ille, non a nobis esse persectionem & virtutes nostras, sed amisericordia Dei, atque ab illius Gratia, quam ipse dat quibus vult, dc prout vulr. Recte in te pretari divinas Scspturas, ministeria E Hesiastica sancta obire, nosse alios docere doctrinam sanam & ex.
hortari utiliter, & eleemosynas distribuere bona fide, & praeesse in
450쪽
IN RELIGION NEGOTIO. LIB. III. 423 soli eitudine & misereri in hilaritate, & diligere sine simulatione, Rodisse malum, & adhaerere bono, aliaque illa χαρίσματα, seu dinna fidelium, quae ab Apostolo heic enumerantur, Deus elargitur, Deus dividit, pro suo arbitrio, & dona sunt illius. Ergo non ea sibi comparare viribus propriis potest humana Natura. Et si hoc non potest, quanto minus poterit Fidem & Caritatem, quae omnium maximae virtutes sunt, in se gignere, nisi Deus ex sua miserico
dia, & per suam gratiam inspiret Τ Vide S. Hieronymum Lib. I.
cap. 6. Dialog. adversus Pelagium.
Graiia Dιi sum id quod sum sinquit Apostolus I. Cor. XV.
oe gratia eius in me vacua non fuit, &c. Non ego aurem, sed graria Dei mecum oee. Et Graiias Deo , qui dedit nobis victoriam per Dominum nostrum Jesum Chrissum. Phereponus inquit, loqui Paulum de Gratia Dei, qua erat Apol olus. hoc est, de misericordia ac munificentia, qua eum Deus necessariis ad hoc munus donis instruxerat. Tum addit; Nec quisquam unquam negavit, a Deo per Iesum Chrisium nobis datam esse de pereato victoriam, ac esse tur prooxcreari gratias agamus. Verum hoc factum afflaru interno oe ineluctabili , nusquam docet Scriptura. Iterum ludit Phere ponus, Augustino assim
gens asstatum illum ineluctabilem. Ad primum autem Epistolae Parulinae locum quod attinet, ibi Apostolus non commemorat simpliciter dona sibi tanquam Apostolo divinitus concessa, sed extollit ac me. morat ipsam generalem Gratiam Dei, quae de persequutore Ecclvsiae Apostolum fecerat, ipsumque adeo de infidelitate & peccato comverterat ad cognitionem Fidei verae, & ardentissima Caritate Dei, R solicitudine ac virtute ad annuntiandum Christi Evangelium in. struxerat. Ego, inquit, fum minimus Apostolorum, qui non sum disgnus vocari Aρostolus, quoniam persequurus sum Ecclesiam Dei. Graria autem Dei sum id quod fum. Hinc sanctus Ambrosius quasi P Iagianos nondum natos impugnaturus, hanc sententiam accipit de omni bono, quod in Paulo erat, ita scribens Lib. I. cap. 7. de Ahel & Cain: Bene i Apostolus non gloriabatur in virtute sua, sed
minimum Apostolorum se esse dicebat, oe quidquid esser, graeriae di
vinae esse, non meriti sui: nibitque nos habere, quod non acceper mus. Vide & Hieronymum Lib. a. cap. 3. adversus Pelagium. Igitur ex Apostoli verbis & exemplo discere poterant Pelagiani, omnia nostra bona accepta esse reserenda Gratiae Dei, quae nobiscum opera salutaria agit, & nos sine necessitate ac sine coactione de nolentibus volentes facit, nihilque nos gloriari debere de virtute nostra, mei biisque nostris. Subin. Diuitigod by GOrale