장음표시 사용
171쪽
em iisnatura rerum, ubicunque aliqua res est, quae potest omnia fieri, . ibi etiam res alia sit, quae possit omnia facere. Et quemadmodum intel lectus ille potestatis, qui cum sit potentia, & gerat vicem materiae ad capiendas notiones, tanquam abrasa tabularita sensus cum semperasti. ciatur,patiaturque, sit sibiectum quoddam, cui congruat omnia sensibilia fieri, necesseque est,ut sema se habeat agens quiddam prςstantius, ut valeat omnia facere. inare hoc putauerunt nonnulli, de etiam ipse
Arabsinterpres, intelligentiam qiarandam esse,quae pulset sensum opi- aulante obimu,atque ipsam impellat,ut qui prius potestate sensias fue tiactu sentiar, sicut inelleu potestatis ab agente assicitur, ut actu π 'v'
Auditus obiectum sonum esse, non dissilentur antiqui, vario ta .men modo: nam ΑlchmeonCrotoniares strepitumfieri in aure existimauit ob immissionem spiritus per inane: Empedoclas irruptionem spiritus in auris coeleam, ibique irruptionem iulam coarctatam tinnire:Plato percussum aerem,refractamque in capite sensum audiediciere. Aristoteles bipartito sinum distribuit, in Miniactu viaelicet, aut potentia: ppientia quidem, cum aes, Mi durum aliquod non mouetur: actu vero,cum diu urnalicuius rei,di ad aliquid, &-- in aliquo mouetur; ait enim impossibile esse tabuno tantum Corpore m-:es c senus essiciatur,cum sit necesse, ut in is quoque ictu concurrant uria, percutiens, percussirim, V in quo percutiatur. Non tam n a quacunque υνιοῦ ,r.-
percussione senus editur, siquidem ex spongiarum inter se, aut pluma rum collisione non essicitur sonus, sed ex duris corporibus diverberan-ribus aerem: diximus,diverberantibus aerem, quoniam, si acus acum seriat, sbnare non potest, quippe cum necesse sit,planum esse quod ve heratur, ut inde aer dissilitando resiliat, quo verberarum re verbera sonum emciant. Neque nos moueat, si virga quispiam aerem ipsum atram percutiat, di senum edat, cum non sit in eo agitatu,nisi virgade aerenam 'cum natura abinani semper abhorreat, partes aeris a virga distissae se inuicem collidunt, ex qua colusione sonus prouenit; ipse enim. partes duorum corporum vice funguntur, medii, 'ilicet atque percussi. . .
172쪽
- F ἰχω, quod est,ressino: etenim ab aere prouenit , aut in sinuoso nemore, aut in aliquo anfractu concavo pra- cluso. Ergo impulsas aer a crepitu, vela voce excurris, quousque ab aliquo impedimento detineatur, ut non 'possit ultra progredi, quare,instar pilae adactae, neeesse est, ut resiliat, non recte tamen, sed in gyrum et perinde ut aqua com-ir ora ab aliqua re proiecta gyros facit ab imo gradatim, qui adsumisi-
CAp. XIV. L fictum Empedocles.respirationem pulmonum esse, exillimauit Alchmeon, esse vim in Cerebro,asseruit .' Aristoteles hoc non diffitetur, verum.opinionem Empedoclis inlectorum exemploxedarguit, cum plane constet odorandi vim inesse apibus, quoniam e longinquo sussimentis quibusdam conueniunt, quibusdam repelluntur, unguentatos praeterea vchementer infestant , quamuis ingrato ac noxio Odore moriamur: quod si priuarentur olfactu, cum pulmones non habeant, nequaquamis..Contingeret, Vt ab odore aliquo afficerentur. Occurrit tamen huic loco. .quaestio quaedam : sianimalia subducendo, atque attrahendo piritum
.olfaciunt,quonam pacto possint insecta odoramenta sentite quae non respirant. Sed soluitur facile : quoniam respiratio.&attractu spiritus non est causa princeps olfaciendi, sed aperiendi potius meatus & fibras . atque instrumenta, in quibusdam animalibus obtecta, in quibusdam ut in insectis exposita: quemadmodum in iis,quibus oculi praeduri ac
patentes sunt, ut neque connivere possint, neque diduci. Verum insectis promptus est semper, apertusque olfaciendi meatus,vi sine aliqua respiratione olfaciant , at homines, direspirantia animalia connivent - oculis, & cum olfaciunt, spiritum attrahunt: quia non patet, neque promptus est iis olfactus , di visus, sicut insectis , quibus uterque est promptus,atqRee positus: iccirco necesse est, quibus non patet olfa-uctus, haurire naribus aerem. Testantur hoc urinantes, qui cum in aqua animam non subducant, oliacere non possunt:& delphinhqui dum respirant, attollun t se in Undas, Vt aerem captent: pisces veto, qui non respirant, in aqua olfaciunt: est enim aqua iis,qui in ea degunt, interme-- dium,
173쪽
dium, quemadmodum aer olfactus. Mihi autem arridet opinio quaeda
fortasse non reiicienda, cum insecta in humore demersia reuiuiscere videantur,si tepido cinere operiantur, in causa esse texturam rarissimam insectorum omnium, cum corpus habeant, quasi reticulatum, ut humore oppleta fluctuent,&quasi mortua videantur: deinde si in Sole posita,aut tepido aspersa cinere fuerint, conceptus hamor siccatur , & motus, qui fuerat ab humore hebetatus, & omnino deperditus recuperatur : quare illico euolant, tanquam reuiuiscentia; diximus, tanquam reuiuiscentia, quoniam reuiuiscere semel extinctum animal,&redire idem numero impossibile est. Quapropter putandum est, aerem odore infectum penetrare corpora iniecto runa,&ea sic affici odoris acrimonia, ut odorem sentiant sine aliquo munere respirationis.
De Gustu, eiusquesubiecto, acsaporibus.
Vstum sub tactu qui sipiam esse dixerit, quoniam id , quod geta 's'
gustatur,attingitur: inest gustus in humore, quamuis animal ad gustandum humido actu non egeat; sed potentia, ut humescere actu possit: nam a gustabili efficitur gustus: ostendunt hoc aegri, qui si nimis humectam, aut nimis aridam habuerint linguam, gustare non possunt, nec facile percipere sapores linguae enim ariditas a felle prouenit, di amara omnia reddit; at si humecta fuerit, dulcia,propter pituitam. Sapores autem, dulce, & a- Sapor a-- .marum principes sunt, ut album & nigrum inter colores: reliqui vero appellantur medii, ut fuscum,& venetum,in saporibus autem salsum, austerum, acidum, & reliqui: praeterea hi duo sensus, quemadmoducaeteri, intermedio corpore, atque externo non egent, sed annexo potius, Carne,aut aliquo alio, quod vicem carnis gerat ; sunt enim inter se hi duo sensiis fere temper amnes , ut in potu cernere datur: etenim in eo,quod humidum fluidum,frigidum,aut calidum est, tactus afficitur riti eo autem quod dulce,austerum,aut pingue, ad gustum potius pertinet, dc sicut reliqui sensus actum percipiunt, & Carentiam, atque etiam exuberantiam, ita hi duo id,quod excedit & deficit: verum adese diu &priuatione ensus non lςditur: ab excessu autem non modo laeditur, verum etiam aliquando aboletur, siquidem tenebrae,&silentium , 'non laedunt auditum,aut risum, sed lux maxima aut ingens strepitus,&gustus a re, quae non sapit, non laeditur,sed ab infecto sapore, ita etiam tactus ab in tangibili, utpote avoce, M inani non laeditur, sed a vehementi tangibili.
174쪽
Ed hos quili sensus, quos diximus, fortasse remus -- nistros alterius interioris sensus libet appellare, quoniam' etsi oculus est, qui colores contuetur, non inmen ipse iudicat,& decernit, nec auris voces exaudit, sed interior ibδιη eommώ-le reliquorum sensuum & veluti ministrorum princeps ac dominus,qάi non modo ab albis nigra, sed ab ipsi sco. cras isti, lorib. uno,eodem momento dulcia discernit: verum apprehendame ut iugata, an per partes, variae fiant Philosophorum discrepantes sententiae. Res quidem digna admiratione est, si ad functiones de munera respiciamus, si vero ad artificis prouidentiam, nihil mirum:sed p to fore operaeprecium, si de intimis quatuor potestatibus,qui b. animal sentit,&animalium omnium princeps homo deseruientibus iis intelliugit, aliquid breuiter perstringamus. Primum quidem munus ministri illi quinque exteriores exercent, quoniam imagines rerum, quas per i imbosui propria obiecta accipiunt,communi ac principi sensui tanquam fideles quaestores apportant: ille vero transfert, & quasi relegat eas potestati imaginariae, quoniam in ea sub conditione sensoria emngutur simul cra , extendunturque multiformi additamento absque sensuum praesentia. Deinde alia potestas, qua cogitamus,cuius ossicium est singi Lis sui divi latim, non autem in uniuersum componere, diuidereque,ac versare, M
ψ- - 'si tanquam ex arbitri ossicio iudicare, functiones suas exoluit 2 quibus eX-
actis, commendat omnia posteriori receptaculo cerebri, cuius causa ac meminimus &reminiscimur. Differt autem memoria a reminiscentia, non quidem subiecto, sed praestantia, commutator enim memoria est, quam non Inodo exercent homines, verum etiam bruta non milla: reminiscentia vero solius hominis est, quippe cum nullum animal r tiocinio utatur. praeter hominem. Cui tantum electio inest, cum quae λυ-nfantia reminiscentia copulatur: nam reminiscentia percursio quaedam est, de posterior memoria, cum nihil aliud sit, nisi reuocatio obliteratae rei, atque deperditae, ambae tamen egent tempore, & de praeterito sata --- s. gunt . etenim quotiescunque contingit homini meminisse praeteritorum, vis illa, quae cogitat, rem in postrema parte cerebri scruatam , o quasi commendatam accipit, attenuatam tamen & pene exutam crassitudine niateriae: accipit etiam aparte imaginaria spectrum S visci
dixerim idolum illius rei, quam prius diui ierat, quod quidem com- vovit eccomprobat cinurea. recutaculo diducta,quam ubi compro
175쪽
bauit , iudicat eam esse,& sic statim, veluti peracto iudaeis, remini.
Departe, qua di amiu a beltau: exploditur error
ώC A P. XVII. Aquitur,ut de ea parte,qua distamus a belluis, disseramu
- cum nihil magis ad hominem scire pertineat, quam qua, pacto caeteris animantibus antecellat, quoniam in quibus dam sensibus ab ipsis pmculdubio superamur, ratiocinio vero,cogitatione, & immortalitate prςstamus. Animam vitiees,3t belluae sertitet sunt: at homines animam, & ruentem, quam
nonnulli intellectum nuncupant: hanc multi veterum existimauerunt 'Hem esse cum sensu,vtEmpedocles,atq; etiamHomerus,&fere omnes alii, qui putauerunt, corpoream esse animam, argumento, quod ex si milibus similia cognoscuntur. Nec vero negandum est, affinitatem
quandam esse inter sentire&mtelligere: siquidem sensus a sensibilibus seri is, .. afficitur,x intellectus ab intelligibilibus: verum in eo differunt, quo---j cvniam sensus ut diximus a vehementi sensibili laeditur, & scpenumero perimitur, intellectus autem ab excellenti intelligibili perficitur: quin, si
etiam dum commeat in actum, ablatuitur a poteitate, evaditque illu Irior, atque perfectior. Intellectus possibilis dicitur eriam a non nullis abh---a materialis, quoniam gerit vicem materiae, cum nullam actu familiarem σεν- aut praecipuam formam obtineat, potestate tamen referat omnia : hic 'primo progressu datur infantibus, deinde proc*dente tempore, opitulantibus visis, siue ut recentiores aiunt phantasmatibus, adipiscitur notiones; ac differentias rerum ,&sic a potestate in actum perducitur ab intellectu agente: quoniam res quae natura constant, primum potentiam assequuntur, deinde perfectionem absolutionem*; nam frustra esset eis attributa potentia, nisi ab ea demigrarent in actum. Intel lectus igitur noster,cum sit tantum potestas &habilitas,ut possit omnia' tam matem. fieri,necesse est, ut ab aliquo agente esse aliquid actu, concedatur: ut nomodo ipse perficiatur, verum etiam res ab eo intellectae, quemadmodur colores a lumine perficiuntur. Praestantior ergo est intellectus agens Ao,, 1 . intellectu potentiae; quoniam ille facit, hic patitur: verum potest hic, qui patitur, dici prior, non tamen abselute, sed eo modo, quo aurota prςcedit Solem, uterque tamen immortalis , infatigabilis, in commixtus, impatibilisque: nam quamuis dixerimus, intellectum agentem ηυψι
176쪽
facere, intellectum vero potestatis pati, tamen non ea ratione patitur, vi ille,quem A ristoteles patibilem & communem appellat, si quulem amare meminisse,Odisse ad intellectum corruptibilem pertinet, quia
cum corpore commiscetur,& cum ipso corpore corrumpitur, sed ad intellectum potentiae non pertinet pati, quoniam seiunctus, incommixtusque est, dicitur tamen pati, quando ad actum perducitur , di perficitur, tanquam a forma materia. De tribus his variae apud non-n m ab istisi nullos fuere opiniones, plerique Arabum, Nin primis ipse Aristotelis p interpres, dixerunt, hominem a belluis disterre intellectu patibili, que ἡιθ. , otiam communem diximus ab Aristotele nuncupari: dicunt etiam vim sobδει illam,qua cogitamus, esse proprium hominis, quoniam bruta non cogitant,ncque ratiocinantur, sed potius naturae ductu existimant quo. quo modo, ut appetant utilia, quae adsunt, &deuitent ea, quae nocent. Dicunt praeterea vim illam,qua copitamus, deseruire homini, dum distinguit, S: conlparat res, quas ipsi indiuiduales appellant : quemadmodum ab intellectu potestatis, qui est incommixtus, atque impatibi lis, uniuersalia distinguuntur,atque comparantur,& cogitatrix illa vis Una cum ea, qua recordamur, praeparat visa, seu vialiqui aiunt plon- tasmata adactiones intellectus agentis admittcndas,a quo actiones ipset intelligibiles actuessiciuntur, perinde ut artes, quae aptant, ¶t mactum, prauam teriam artificis. Hunc etiam intellectu rationem nuncupant,aiseruntq;
'si' ea rationales homines denominari. Dixit hoc ut at bitror interpres plane impius & une aliquareligione, quamuis in cnodandis, explican disque Aristotelis sensibus habeatur eximius, ut paulatim exitialem it. Iam opinionem in mentibus hominum instillaret, scilicet m tellectum humanum esse unum numero; quod non modo videtur abserdum, sed - . U ab Aristotelicis decretis dissentaneum rnam si unus esset intellectus il-
'se' ab Aristotele nuneupatur passibilis, profecto tam ipse, quam in
tellectus agens semper extitissant, cum alter sine altero esse non possit:&ne ambo tanquam ociosi consisterent, necesse etiam esset, ut notio
nes, quae ab agente proueniunt in intellectum potentiae , ipsae quoquo ab aeterno fuissent: unde aut fatendum esset, frustra aliquid constituisse
naturam, aut nouationes rerum, sensus,& speculamina, circa quae ver
satur intelligens, omnino non esse: quare Aristoteles laudatus ab ipsbinterprete, appellatusque numen ,atque naturae miraculum, daret mamnus, tanquam Victus ratione Platonis, qui ait, scire nostrum esse reminisci. Euersiu
177쪽
AEuerso eos, qui animo hominum cum corpore interituras, Ari
stotelem putauisse, scrimerunt.
C A p. XVIII. Ed quid mirum, si Arabs atheos,hoc est, sine Deo, euerser
religionum omnium, B hostis etiam suae lassirmet,hominis ianimam esse substantiam unicam sublunari circulo, quando nonnulli, qui sacramentum Christianae religionis acceperunt, animas hominum cum corpore morituras putasse Aristotelem scripserunt, non animaduertentes, quantum nefas sit,ad- Abi Ani ducere in hacte grauissimum testem, cuius sola autoritas posset etiam profanis opinionibus opitulari: fortassis grauis ac molesta illis est peren . nis vita, maluntque post obitum nihil esse quam vivere: aiunt cnim, t. tu Aris ideo Aristotelem censu illa animam humanam simul cum corpore in . terire, quia dixit: Si has anima νε proprium,florere contingere, G. ωrporeste retunsivero non habet Finproprium , non floreis contingere eam separari. text- Plane nulli dubium anima habet affectionem propriam,quin pos Osit ea separari tam opere, quam essentia: siquidem ipsius essentia non constat ex corpore , verum functiones affectionesque, ut lunt amare, iodisse letari,& his similia, sine famulatu corporis moliri non potest ' ' cum sit necesse,insculpi ipsis animis imagines & visa adminiculo sciatus, iccirco eget ratiocinio, ut ea munera, quae diximus, obeat. QAod ii non potest anima suum opus eXplere sine adminiculo corporis ,r; on sequi tur, ut non possit ellet nam aliud dicitur agere, aliud di citur esse: re-ue igitur dicemus, si notio animae rariocinando non potest acquiri ii- ne corpore, non potest absque eo produci in actum, sedix te potest anima esse sine corpore,quamuis, dum ratiocinatur, non possit separaria corpore. Aristoteles praeterea in libro degeneratione animal tu ita scri. inorumprincipiorit actucis cerporaG,haestae corpo et nonposis unώρ, ut ambutire epellus ouare ea veni e extrinius impostaris tu. Deinde ait:Resstr turietis mens Iota extranoctu acciau,eas sola Qui sit, ni-Memm cum e amone eo unicas actio corporatu. Deinde paulo inferius sic: Corpus autem gen/Iura,rn quosemen a-malis Arincipit contrauum una pro. innis, 'rum separabile a coryore, in quo diuinapars comprehenditur, qualu eis,
quamos appestatar,partim isse arabile . Ad haec duplici notione gau---.det anima, altera qua ratiocinatur intercedentibus visis,altera,qua sine imaginibus intelligit res, quemadmodum sunt, haec quidem alioribus intuitiua notio appellatur, nam cum a corpore &a materia s iuncta absolutaque anima est,non priuationes intelligit, sed res ipsas visunt. At interrogandi sunt mihi ii, qui hominum animas cupiunt abo-
leri, cur Aristoteses in eodem libro de ingenio animae separari aliquid 'O 3 affetuit,
178쪽
asseruit, tanquam a moribundo perpetuum: satis Menim constat, Aristotelem in eo libro non debuisse amrmare, aliquid serunctum separatumque a materia, sed potius innuere: quoniam semper ipsi mos fuit, , non progredi ultra praescriptum: neque vir ille summus fungitur interpretis ossicio, qui necessario in diuersa distrahitur, ut quaeque res pollulat, sed tanquam auriga scientiarum non pertransit scientiς alicuius limites constitutos: itaque disserens de tota anima, tanquam de naturali re, quae non potesta corpore & amotu segregari, non potuit chirius immorta itatem animae praefinire: sed in libro de animalibus, utpote qui historicus est, nec addictus materiae & motui, ita ait. Constat, non oportere eum de omnι anima dissuta e , qui res arataraias desitustis:
quoniam non omnu anima Aratura foeda inqua α- ρars vara, atque, etiam
plures. Et paulo post: Rem a materra abstractam mvmpotest naruria Pentia contemptiri. Apposite ergo se excusat: dum de naturalibus disputat, se non posse rem aliquam seiunctam a materia meditari: satis enim fuit in eo libro, quem de anima corpori implicita edidit, innuere tantum im mortalitatem, non omnino abibluere. Verum in libro primς Philosophiae, ubi de separatis substantiis, & de id eis loquitur, separationem intellectus affirmauit. Sed nescio quo fato in eo loco, in qu risto- retes Jc voluit S potuit magis perspicue loqui, inueniariir ambiguitas./uis. quaedam , ob adverbium apud Graecos aequivocum videlicet, Mismis p. ν quod nunc accipitur pro fortasse, nunc pro aeque. Dicerem ego in hoc potius aeque quam fortasse significare, nis arrogantiae argui vererer, cum tot pr stantissimi interpretes verterint potius fortasse, mis quam aeque. Equidem non ignoro ut ille ait 2 quam mihi curta supelleX lic praesertim rebus, in quibus aut parum , aut nihil me
-.μως- Φ tes potrin, quam inter Philosopliss degerim. Sed dabitur mihi venia, si religionis nostrae, quin potius veritatis ipsius causa affirmare ausim, Aristo- -m κυμ telem voluisse dicere potius aque, quod mihi quidem arridet,& subblanditur, quam illud adverbium,sca licet frian, quod alii e Graeco verterunt. inare velim loco huic apponi utramque sententiam , ut quisque id, quod magis veritati congruat, possit pro captu, atque suo arbitratu assumere. Verba quae super hac re Aristotel. posuit, haec sunt:
interpres totidem Verbis ita comaertit: Mouentes quidem ea . velat ρνι- existent , qua autem ιν ratis smul, quando enimuenatur ho
179쪽
DIs PUTAT DE VIR T. MOR. LIB. II. m
autem riseriiri aliq/ud manet, perscrutandum e': υν quibusdam enim mhιl prohibet, viseriani atri , non omnas, sedia tela- , omne namque impos Musor . Posteriores etiam interpretes, quamuis clegantius in orationisset te; tamen eadem fere verba posuerunt. At unlii clarior ec magis. obuia videtur esse sententia: si particula illa, quae Grqce πασα αλλ' κἀσαν ράη-ιατνώ σως, conuertatur sic: Non ιota ,sed inred Iue: totam emmaquepermanere 1 ossibile est. Nam diuersum quiddam significant inter se dictiones illς, scilicet impossibile, & forsan : cum altera affirmationem, altera ambiguitatem iniiciat. Dixerat Aristoteles
prius, in quibusdam nihil prohibere, ut si anima talis sit: deinde se re. primit,inquiens, non omnis: &rursus assirmat, sed intellectus: demum concludit&quasi praefinit: sine illo fortasse, & sine aliqua dubitatione,
diurniorem partem animae, scilicet intellectum,permanere, partes vero complicitas corpora, eo iam mortuo e sic impossibilc aque cum intellectu consistere.
De naturali ac iusti rationu imperiin C A p. X I X.
Ed ad Plutarchum ipsum redeati, us, qui ait: lara o 'teles s τι ex iis quae asit, liquido patet) ω ruiumemis magori ex parte μου eis, quanquam psea istam anrani assectionem , quam eκcandesentiam nuncupant, cupraesara coaptauit, eis diaceret iram esse, cupissitatem quandam vissendi, sed semper in hoc perfruit, ut ea pars anima, qua a ciui addicta ,- rasisne , in , ab ea , qua ratione -uuν , semper disserere. Verumtamen cum duι ,.saera rasione , non eo tendis, ut mors ratioxu expers inredigarur, quemadmodam ea pars anima , qua tu, ac minuis dicitur , augetque , abi. In parte hac Plutarchus expositione non eget: siquidem ipsemet se exponit,& explicat, ostendens, Aristotelem asieruisse constanter disterentiam inter partes animae rationis impotes , & eas, quae cant rationis compotes, ut est, excandescentia & cupiditas: quae πιι ι ν- etsi ratione carent, rationi tamen obsequuntur quoniam non sunt δ' et usque adeo ab ipsa abhorrentes, ut dici possint penitus rationis exper- tes,quales fiunt illae partes, quibus animal augetur, di alitur, quae sunt. immersae&addictae materiae, quoniam ab ipsa germen& pullulum a ceperunt. Hac ipsal ratione reliqua ob eorum facilitatem non apponenda censuimus. Deinde sequitur: u sui mW-ων, suo Hactoam antes . . Iarus f
180쪽
1i L ' AND MATTHAEI A QUI VIVI
stotelem imperium animae diuisisse bifariam: aliud enim dixit en herile, quod despoticum nuncupat, aliud ciuile,quod appellat politicum: & herili quidem imperio anima pretcipit corpori,ciuili veroratio appo-'titui: utpote qui saepe rationi repugnet, immo etiam aliquando facit, ut sibi a ratione obtemperetur. Saepissime tamen ducitur pars irrationalis ἰφρ' in hominibus bene constitutis, ut rationi obediat: α hoc quidem ait autor non duro & aspero ductu, sed leni,ac moderato, blandoque, ut qui habeat in se aliquid ad persuadendum ducendumque omni necessitate & violentia emeacius. Adducit etiam Homerum , ut innuat, quemadmodum affectio partis animae ratione catentis cum altera,qua ratione utitur, conformetur &congruat. Nam in Odyssea Homerus ait:
ω γε φάροια ι ἰολω δί' δγε δάκρυαλευθε. Quae quidem verba ostendunt, Penelopen genas lachrumis irrigasse, velliti amnes,qui abundantius profluunt, liquata nive a Zephyro Vlysses tamen , quem nunquam Minerua, hoc est, ratio recta deseruit, quamuis Uxoris commiseratione motus,non fudit Iachrymas, sed affectum ratione cornpescuit, ut eius oculi sicci, quasi cornua aut ferrum Coniugem intuerentur. Hoc autem astu atque prudentia fecit, ne in ea domo,in quaerant proci, quos cupiebat ulcisci,cognosceretur. Appingit etiam huic loco Plutarchus exemplum aliud earum partium, quibus in . datur opera liberis, si quando contingit, ut aliquis iuxta pulchras sce. minas assistat,& ignoret, quae illae sint, tentigo elicitur: sed ut primum sensit, eas esse sorores,aut filias, quas nefas est tangere, partes illae statim concidunt, dc retrahuntur, tanquam ratio eas suo sub freno coer-- ceat. idem ait euenire in eduliis: nam etsi multi, dum ignorant obsonia, suauiter edunt:tamen ut primum senserint se impurum aliquid ,aut lege vetitum edisse, non solum molestia assiciuntur max ma: verum et-' iam ad nauseas se, Vomittonesque conuertunt. Redit denuo alitor ad
Musicam, vererique se ait, ne ludicra nugatoriaque & penc puerilia videatur afferre, si psalteria, citharas & tibias testes adduxerit: Σ haec