장음표시 사용
531쪽
Α R T. V. Vtru m C lir istus ueritatem resurrection is debuerit argumentis declarare. Conc. Christus no probauit resurrectione sua per euidelia Discipulis argumenta, sed sacrae Scripturq testimonio colentus est: probauit aut Fm quaeda euidentia signa, e uere a mortuis resurrexisse: tu quia non erat corda eoru disposita,ad hoc ouod de facili fidem resurrectiois acciperet,iu ut per huiusmodi signa eis ostensa efficacius eorum testimonium redderetur. ART. VI. Utrum argumenta, quae Christus induxit,stifficienter manifestaverint resurrectionem eius. Conclusio. Christus resurrectionem suam manifestauit dupliciter, scilicet testimonio, & argumento siue signo. Et utraque manifestatio in suo genere fuit sufficiens. Est enim usus duplici testimoaio ad manifestandam suam resurrectionem Discipulis: quorum neutrum potest refelli . Quorum primum est testimonium Angelorum , qui mulieribus resurrectionem annuntiauerunt . Aliud autem est testimonium Scripturarum, quas ipse proposuit ad ostensionem suae resurrectionis . Argumenta etiam fuerunt sufficientia ad ostendendam ueram resurrectionem, &gloriosam. Quod autem fuerit uera resurrectio, ostendit ex parte corporis. I. quod esset corpus uerum&solidum , non corpus phantasticum uel rarum,sicut est aer. Et hoc ostendit per hoc quod co pus suum palpabilffpraebuit. a. ostendit quod essed
corpus humanum ostendendo eius ueram effigiem ., quam oculis intuerentur. 3 .quod esset idem numero corpus,quod prius habuerat ostendendo eis uulnerum cicatrices. Itidem ostendit eis ueritatem suae resurrectionis ex parte an imae, iterato corpori unitae , a .Per opus uitae nutritiuae,in hoc quod cum discipulis manducauit di bibit. Σ.per opera uitae se. sitiuae,mrmi r hoc
532쪽
hoc quod Discipulis ad interrogata respondebat,&praesentes salutabat,in quo ostendebat se & uidere &audii e ,3 . per opera uitae intellectiuε,in hoc quod eis loquebatur & Scripturis differebat. Et ne quid deesset ad perfectione manifestationis,ostendit etia se habere diuinam naturam . per miraculu quod fecit in piscibus capiendis, & ulterius per hoc qu5d eis uidentibus ascendit in coelum. Gloriam etiam suae resurrectionis ostedit Discipulis, Θ hocqubdad eos ianuis clausis intrauit,& q, lubito ab oculis eorum euanuit.
Qv A E S T I O L U I. De Resurrectionis Christi causalitate in
duos articulos divisa. ARTICULUS I. VTrum resurrectio Christi sit causa resurrectionis
Conclusio. Illud quod est primum in quolibet genere,est causa omniu, quae sunt post. Primum auto in genere nostrae resurrectionis fuit resurrectio Christi Unde oportet quod sit causa nostrae resurrectionis. Habet enim hoc naturalis ordo rerum diuinitus institutus, ut quaelibet causa primo operetur in id qJest sibi propinquius, & per illud operetur in alia magis remota: sicut ignis primo calefacit aerem sibi propinquit,per que calefacit corpora distantia, & ipse Deus primo illuminat substantias sibi propinquas, P quasilluminat magis remotas. Et ideo uerbii Dei primo tribuit uita immortale corpori sibi naturaliter unito&Pipsum operatur resurrectione in omnibus alijs. A RI. II. Utrum resurrectio Christi sit causa rusurr et ionis animarum.
Cocl. Resurrectio Christi agit in uirtute diuinitatis, quae quide se extedit non solum ad resurrectione
533쪽
rporii,se et ad resurrectione animaru:a Deo.n. est, N op anima uiuat per gratiam,& si corpus uiuat per anima. Et ideo resurrectio Christi habet instrumetaliter uirtute essectiua, non solu respectu resurrectionis corporu,sed et respectu resurrectionis animaru Similiter etiam habet ratione exemplaritatis respectu resurrectionis animarum: quia Christo resurgenti debemus etiam secundum animam conformari.
Vtrum fuerit conueniens Christum ascenderου. Conclusio. Locus debet esse proportionatus iocata Christus autem post resurrectionem, uitam immortalem & incorruptibilem inchoauit. Locus autem,in quo nos habitamus, est locus generationis & corruptio is, sed locus celestis est locus icorruptiois. Et ideo no fuit couentes,' Christ post resurrectione remaneret in terris, seu couenies fuit op ascendere in citu.
R RT. H.Vtrum conueniat Christo ascendere in coelum secundum diuinam naturam.
Conclusio. Ascendere non potest conuenire Christo secundu coditionem diuinae naturae,iu quia nihil est diuinitate altius, qud possit ascendere tum etiam quia ascentio est motus localis, qui diuinae naturae no petit,quae est immobilis & illocalis. sed ver hunc modum ascensio competit Christo secundum humanam naturam,quae continetur loco, & motui subiici potest . Unde sub hoc sensu poterimus dicere;quod. Christus ascendit in coelum secundum quod homo ,
non secundum quod Deus . Prout uero Christus exu irtute diuinitaris in coelum ascendit, non autem ex
virtute humanae natura:dicedum est, quod Christus . ascendic
534쪽
ascendit in coelum, non secundum quod homo, sed semiadum quod Deus. AR. IJ I. Vtrum Christus ascenderit propria uirtute. Conclusio. Christus ascedit in coelum propria uirtute, primo quidem uirtute ditiina , secundo uirtute
animae glorificatae, mouenti S corpus, prout uult. ARΤ. H. Vtrum Christus ascenderit super omnes coelos
Conclusio.Cum corpus Christi gloriosum persectissimo modo diuinain participauerit bonitatem: decuit ut super omnes coelos eleuaretur. ART. V. Utrum corpus Christi ascenderit super omnem creaturam spiritualem Conclusio. Quanquam Christi corpus secundu seqnaturae conditionem sit infra substantias spirituales: ut coniunctum autem Deo in persona cum sit omnibus spiritualibus substant ijs excellentius, decuit ut super omnem creaturam etiam spiritualem elevaretur. ART. VI. Vtrum ascensio Christi sit causa nostrae salutis. Coclusio. Ascensio Christi est causa nostri salutis,N ex parte nolira: & ex parte ipsius. Ex parte quidem nostra,inquantum per Christi ascensionem mens nostra mouetur in ipsum: quia per eius ascensionem, primo quidem datur locus fidei, secundo spei, tertio
charitati. Quarto etiam per hoc reuerentia nos ra augetur ad ipsum,dum iam non existimamus cum sicut hominem terrenum , sed sicut Deum coulestem . Ex parte autem sua quantum ad ea quae ipse fecit, ascendens propter nostram salute : I. uia nobis praeparauit scendendi in coelum. 1. ad interpellandum pro no bis,3 .ut in coelorum sede quasi Deus & Dominus cos itutus, exindς diuina dona hominibus caut eret.
535쪽
QN AESTIO LVIII. De Sclione Christi ad dexteram Patris , In
quatuor articulos divisa. ARI ICVLVS PRIMUS.VΤrum Christo conueniat sedere ad dexteram Dei
Coclusio. Christo couenit sedere ad dextera Patris,& inquantu aeternaliter manet incorruptibilis in beatitudine Patris,quae eius dextera dicitur, & inquantu Patricoregnet, di ab eo habet iudiciariam potestate. A R. lI. V trum sedere ad dexteram Patris, coueniat
Christo secundum quod Deus. Conclusio. Nomine dexterae tria intelligi possunt, gloria diuinitatis: beatitudo Patris: iudiciaria potestas. Sessio autem uel habitationem, uel regiam seu iudiciariam dignitatem designat. Vnde sedere ad dexteram Patris nihil aliud est,quam simul cu Patre habere gloriam diuinitatis,& beatitudinem, & iudiciariam potestate:& hoc immutabiliter & regaliter.Hoc autem conuenit filio Dei,secudum quod Deus. Vnde Christus, secundum quod Deus, sedet ad dexteram Patris.Ita tamen quod haec praepositio ad,quae transitiva est olam distinctionem personalem importat,&. originis ordinem, non autem gradum naturae,uel dignitatis,qui nullus est in diuinis personis. AR.III. Vtrum sedere ad dexteram Patris conueniat Christo iecundum quod homo. Conclusio Christus, secundum quod Deus sedere dicitur ad dexteram Patris, prout unam cum illona lturam habet: item secundum quod homo, sedet ad . illius dexteram, ut homo diuinu denotat suppositu, eodem dignum honore in natura assumpta:at ut ho-
Odesignat conditionem naturae. Christus, secundu i
536쪽
quod homo, sedet ad dexteram Patris, id est, in bonis
paternis potioribus, prae caeteris creaturis, id est, in maiori beatitudine,& habens iudiciariam potestate. AR. IIII. Vtrum sedere ad dexteram Patris, sit proprium Christi. Conclusio. Christus dicitur sedere ad dexteram Patris, inquantum secundum diuinam naturam est inaequalitate Patris, secundum autem humanam naturam an excellenti possessione diuinorum bonorum Prae caeteris alijs creaturis. Vtruque aut e soli Christo conuenit,& nulli alij,nec angelo, nec homini.
. De iudiciaria potestate Christi, infix
articulos divisa. ARII CVLVS I. VTrum iudiciaria potestas sit specialiter Christo attribuenda .
Conclusio. Ipsa ratio iudicij est lex sapientiae uel
ueritatisiecundum qua iudicatur. Et quia Filius est sapientia genita,& ueritas a Patre procedens,& ipsupersecte repraesentas,ideo proprie audiciaria potestas attribuitur filio Dei. AR. II. Vtrum iudiciaria potestas conueniat Christo secundum quod est homo. Coclusio. Qua uis apud Deum remaneat primaeva auctoritas iudicandi: hominibus in comittitur a Deo iudiciaria potestas respectu eoru, qui eoru iurisdictioni subijciuntur. Christus aut et in natura humana est caput totius Ecclesiae, & sub pedibus eius De ' omnia subiecit. Vnde ad eum pertinet,etiam secundum natu .ram humanam, habere iudiciariam potestatem .in R. III. V trum Christus ex meritis adeptus fuerit iudiciariam potestatem . . eo
540쪽
per rem uisibilem corpus tangit, & per uerbum ab anima creditur. 3. ex parte ipsius significationis sic ramentalis. Nam quia per uerba magis distincte possumus exprimere quod mente concipimus: ideo ad perfectionem significationis sacramentalis, necesse fuit, ut significatic rerum sensibilium per al: qua uerba determinaretur. Itaque ex uerbis &rebus sit quod amodo unum in sacramentis, sicut ex forma & materia: inquantum .sper uerba perficitur significatio rerum. ART.VII. Vtrum requirantur determinata uerba in
Conclusio. Cum in sacramentis requirantur deter minatae res sensibiles, quae se habent in sacramentis sicut materia, multo magis requiritur in eis determinata forma uerborum.
ART. VIII. Vrrum liceat aliquid addere uerbis, in
quibus consistit forma sacramentorum. Conclusio. Si quis intendat per quamcunque additionem uel diminutionem alium ritum inducere, qui non sit ab ecclesia receptus,non uidetur perfici sacramentum: quia non uidetur quod intendat facere id quod facit Ecclesia Item si diminuatur aliquid eorum quis sunt de substantia formae sacramentatas , tollitur debitus sensus uerborum:&ideo non perficitur sacra metum. Si autem subtrahatur aliquid quod non sit de substantia formae, talis diminutio non tollit debitum sensum uerborum,&per consequens nec sacramenti perfectionem. Circa additionem etiam contingit aliquid apponi, quod est corrupitu una debiti lenius :&talis additio tollit ueritatem sacramenti. Si uero sit talis additio, quae non auferat debitum sensum , non tollitur sacramenti ueritas. Nec refert utrum talis additio fiat in principio, medio, uel in sine.